Peter Pannekoek in zijn Oudejaarsconferance :
Het offer is zien dat we het zelf moeten doen en dan de hoop is dat we dat ook kunnen.
Offeren ( aanbieden ) is m.i. iets dat belangrijk voor mij is ten dienste stellen van "het grote geheel", "een groter doel". Dat kan groot of klein zijn, gelukkig maken of pijn geven. Vrijwillig of afgedwongen. Symbolisch ( katholieke kerk: brood en wijn ) of praktisch ( vriendschap, mantelzorg, kinderen opvoeden, een auto sneeuwvrij maken, en ook een leven redden ). Daarbij speelt de wil tot het goede een belangrijke rol. Om het ook te kunnen kun je desgewenst je kundige wil inzetten. Twijfel je ? Zet dan je sterke wil in.
En het kan zo zijn dat je wel iets wilt doen, maar daar om wat voor reden niet toe in staat bent ( de wereld veranderen ). Offer dan dat Grote op door iets Kleins, meer bij je mogelijkheden, meer passend om te doen.
Een ander belangrijk aspect is de zingeving die samenhangt met het te brengen offer. Er wordt iets aangeboden. Dat begint met het leven dat je krijgt. En daaraan gekoppeld de talenten die je bij je draagt en die zich in de loop van de tijd kunnen gaan manifesteren ( of niet ).
Vanuit die kwaliteiten en talenten is het mogelijk - moeiteloze - offers te brengen ( je kwaliteiten uitdragen naar jezelf en je omgeving ). Offeren heeft vaak iets zwaars in zich, iets dat moeite moet kosten, jezelf iets ontzeggen ). Echter met liefde gedaan brengt het vervulling, vreugde met als gevolg een verlangen naar meer.
Dit alles geeft antwoord op de vraag waar mijn vreugde, de voldoening, het geluksgevoel vandaan komen als ik zing, dans, schrijf, mensen help bewuster te worden. Daar is een lange weg aan vooraf gegaan. En offers en hoop. Daarin spelen inzet, motivatie, doorzettingsvermogen en verbinding een belangrijke rol. De angst het niet te kunnen voorbij. En inspiratie. Er vind een verheffing plaats. En als dat niet gebeurd is mogelijk mijn motivatie niet de juiste.
Een recente dramatische rechtszaak betrof de vader en twee broers die de dochter/ zus om het leven brachten omdat zij niet bereid was het "familie-offer" te brengen ( jij moet zijn als wij en anders heb je geen bestaansrecht - religieus gemotiveerd ). De 3 mannen offeren een directe bloedverwant en offeren vervolgens hun vrijheid door jarenlang in het gevang te zitten. Daar kun je een vraagteken bij zetten ( op zielsniveau een ramp ).
En hoe opmerkelijk: In feite zegt de rechter: jullie moeten je gedragen zoals wij dat doen, anders straffen we jullie. Beide partijen hebben hun eigen gelijk. De vrouw is er echter niet meer. Ik zie geen verheffing, vreugde of geluk. Mogelijk wel voldoening vanwege de wraak enerzijds en het gevoel van rechtvaardigheid anderzijds. Het is en blijft complex.
Dan zie op het Belgische journaal mensen die tijdens de grote brand in Crans Montana gewonde en verbrande slachtoffers naar buiten gedragen en gesleept hebben. Sommigen hadden geen gezicht meer. Pure horror. Vanuit een innerlijke motivatie grepen zij in en verwierven tegelijkertijd rampzalige indrukken om nooit te vergeten. Een zwaar offer.
Wat tegelijk een licht werpt op mensen die hulpverleners tijdens rampen aanvallen. Of een inquisitie die juist "ketters" op brandstapels plaatst. Nogmaals het is en blijft complex. Dat moet Abraham ook gevonden hebben, gelukkig vond daar een ingreep van boven af.
