Back to the 70th. Marjanne jarig.

 Marjanne, 70 jaar jong.

Kom allemaal zoveel mogelijk uitgedost als exponent van de jaren 70 en luister zo mijn 70ste verjaardag op.......

Op dat leuke idee kwamen Marjanne en Hans. En zo kon het gebeuren dat op zaterdagavond in Hendrik Ido Ambacht een grote commune zichtbaar werd, uitgedost ( sommigen nog met hun eigen haar ! ) alsof de Flower Power weer geheel terug was. Het was even zoeken en oefenen voor de spiegel. Fruitig zou ik zeggen.

En terwijl de tuin vol liep begonnen Karen en Henk ( www.coverloverlife.nl ) aan een bijna eindeloze reeks van liedjes uit de 60'r en 70'r jaren. Here comes the sun ( een mooi idee als je 70 bent geworden ), I'm a believer, Paris s' éveille en nog vele andere songs kwamen langs en er kon bij meegezongen, geneuried of gewoon bewogen worden. 

Marjanne, Hans en hun hulptroepen hadden kosten nog moeite gespaard om het iedereen te voorzien van allerlei lekkernijen en drankjes. Vlaaien, taarten, guiches, wraps, brood met van alles erop, wijn, bier, water, sangria ). Het werd voortdurend vers aangevoerd.

En dat was nog niet alles. Janneke ( links op de foto ) verzorgde voor de liefhebbers een kennismakingscursus creatief schrijven en Brigitte had een grote hoeveelheid ukeleles meegebracht. Ook voor een kennismaking met dit weliswaar eenvoudige, maar ook zo stimulerende instrument.

Binnen de kortste keren leerden wij het C-accoord op Vader Jacob. Het F-accoord via Row the boat. En tijdens een Singing in the rain mochten we beiden combineren. En meezingen. Ik vond het zo leuk dat ik dit wel wat verder wilde verkennen.

Natuurlijk was er ook een moment waarop wij allen het glas hieven op de gezondheid en een lang leven voor Marjanne.

Inmiddels werd ik een zestal keer aangezien voor een broer van Hans. Hij was er blij mee, omdat hij altijd al een oudere broer had gewild. En ik een jongere, die ook langer is. Dat was vroeger handig geweest als ik niet bij de bel kon. Een gast sprak mij zelfs met Hans aan en ja dat is geen toeval meer. Het zal mogelijk ons zangtalent zijn en sinds zaterdag bespelen wij beiden ook een snaarinstrument. Wel hij heeft veel meer jonge fans, die altijd aandachtig naar hem luisteren.

 En zoals gebruikelijk bij zo'n belangrijk evenement trad er een fraai uitgedoste cabaretgroep ( met verse bloemen achter de oren ( Flower Power )) op, die een toepasselijk lied met veel compassie wist te brengen.

Intussen vulde Marjanne onder toeziend oog de kannen Sangria nog eens bij. Met en zonder alcohol.

In de richting van een nieuwe dag gingen alle gasten geleidelijk naar huis, dankbaar voor zo'n gezellige en hartelijke ontvangst en viering. Morgen zou Marjanne fijn de hele dag geschenken gaan uitpakken. Wij nemen haar mee naar een schildersworkshop. Nog een talent.

 

Marjanne en Hans bedankt.

Henk, 11 juni 2023.

 

Schrijfcafé. Goedgemutst in verwarrende tijden.

 Goedgemutst in verwarrende tijden.

Uit het schrijfcafé.

Goedgemutst en dus gemijterd stapte de bisschop in zijn gloednieuwe, bij de Consumentenbond geleasde, Pausmobiel. Hij was er aan toe. Hij genoot van het hoge plafond zodat hij zijn mijter niet hoefde af te zetten. Dat vond hij wel zo comfortabel.

Hij reed er wat mee door de stad wat echter voor de nodige opschudding zorgde. Er waren veel kleine kinderen die dachten dat Sinterklaas al in het land was en al snel waren zijn kogelvrije ramen bedekt met kleine vette mayonaise vingertjes. Hij wist niet hoe te reageren. Nog meer verwarring in 2023. Vorige week zaterdag was hij nog in de Steigerse kerk geweest waar het Rootskoor aan de vooravond van Pinksteren liederen uit de Adventtijd en van Goede Vrijdag had gezongen. Mooi, maar verwarrend. Ook was er expositie over Maria, die niet geheel in zijn hemelsblauwe beeld paste.

En dat vlak voor Pinksteren, waarbij je toch hoopt dat mensen enige vorm van heilig vuur zullen ontvangen. En, niet onbelangrijk: meerdere talen zullen gaan spreken. Wat dat betreft lijkt het in Rotterdam wel het hele jaar Pinksteren.

Diep uit de zakken van zijn toga viste hij wat kleingeld uit de laatste collecte. Hij opende het raam op een kier en duwde de muntjes naar buiten. Dat hielp ! Veel kinderen ( ook van VVD ouders ) kropen op hun knieën om de goede gaven te bemachtigen. Het zag er echt van deze tijd uit. De Graaicultuur. Nu hij uit de aandacht was glipte hij snel met zijn mobiel naar huis, alwaar hij 2 misdienaars opdracht gaf zijn ramen te wissen. De volgende keer zou hij zijn Franse alpino opzetten. Wel zo veilig.

Daarna had Janneke nog iets anders "onder de pet ". We mochten ieder een Saga-kaart trekken, die bestuderen en er een verhaal bij schrijven. 

 

Dalen en Stijgen.

Momenten uit het leven van een vis.

Ik ben een vis geboren uit de aarde. Vandaar mijn coloriet. Ik daal regelmatig af naar de bodem van de zee. Naar de plek waar soms vergeten schatten liggen. Het is niet zo eenvoudig daar beneden. Er zijn lastige sliertige planten en je kunt zomaar tegen een verdwaalde zee-egel aanbotsen ( vandaar mijn rode stippen ). Het water is er ook donkerder en kouder en bij wild zwemmen stuift het zand op van de bodem. Gelukkig heb ik kleine oogjes.

Als ik daar zo behoedzaam rond scharrel overvalt mij soms een filosofisch moment en bedenk ik mij dat alle leven oorspronkelijk uit de zee komt. Misschien is dat waar ik mee bezig ben: het vinden en ervaren van mijn oorsprong. Het is beneden overigens ook wel erg solitair, dus ga ik na verloop van tijd weer naar boven. Naar de drukte, de gejaagdheid en de tomeloze oppervlakkigheden. Gek is dat toch, pas als ik beneden ben kom ik op adem terwijl de lucht boven is.

Ik zie ze vaak naar lucht happen, mijn mede-vissen. En soms hapt er een wat te hebberig en ontmoet dan een visser die het weerhaakje uit de weke lipjes rukt. Niet fijn dus. Je wordt dan duur betaald ( als vis ). Gelukkig heb ik daar beneden geen last van.

 

Gedicht. 

In dit geval geen Haiku, maar een Tanka ( 5-7-5-7-7 )

 als vis geboren

tussen vergeten schatten

adem ik vol uit

zwemmend vanuit mijn oorsprong

deel ik mijn ervaring Nu.

Henk van der Veen, 5 juni 2023.

Gelaagdheid, een schilder workshop.

 Gelaagdheid. Een schilder workshop.

Zaterdagmiddag was het weer zover : tijd om te schilderen en wat daar allemaal zo omheen gebeurt. Deze keer had ik gekozen voor het thema: gelaagde landschappen en dat viel in goede aarde. Maar eerst even bijpraten bij koffie, thee en een met veel liefde gemaakte boterkoekcitroenkoek. Een hele grote. Een waar we de volgende dag ook nog wat aan zouden hebben.

En dan aan de slag. Zoals gebruikelijk werkt iedereen van uit eigen inspiratie en dan zien we waar we belanden. In dit geval in Japan, waar een zich oprichtende Fujiyama het beeld bepaald en als het ware in dialoog gaat met de schilder. In het midden een inmiddels met water gevulde vulkaan.

Het tweede beeld brengt ons in een licht glooiend landschap met energieke kleuren, dat bewoond wordt door 4 bomen en een rivier.

Voor mijzelf was de start niet gemakkelijk. Er zaten steeds opduikende konijnen in mijn hoofd en ja, die willen dan gezien worden. En dat lukte. 

Deze geboorte maakte het vervolg ook wat gemakkelijker. Ik kon hem de vraag stellen hoe zijn gelaagde landschap er uit zou zien. Met die instructies ging ik aan de slag.

Bij de nabespreking kwam de vraag "wat daar aan de horizon gebeurde ?" Het was een weergave van de "opzij, opzij, maak plaats, we hebben ongelofelijke haast - maatschappij". Konijn heeft daar weinig mee. Te hard, te bot en te koud. Herman van Veen signaleerde dat al in een vroeger stadium. Hij schreef er zelfs een lied over. Konijn heeft meer met de mildheid en de kleur van deze gelaagdheid.

Tussendoor had Malke weer een aantrekkelijke hapjes-mandala gemaakt ( ook hier met laagjes ), die er uit zag om op te eten met een witte rosé, die rosé smaakte. Jammie !

Terug naar de landschappen: een eerste vol van verwachting op wat er uit het bos zou kunnen komen.

En dan een plotselinge overgang met Costa Ricaanse allure. En tropisch oerwoud vol leven en kleur.

En hoe leuk: voordat wij begonnen had Eugenie voor ons al bloemen geplukt uit haar tropische thuis. Een mooi idee.

Het was weer een boeiende en gezellige middag. Vol ontdekking en verwondering over onszelf en de ander.

Henk, 3 juni 2023.

Over doornen en rozen.

 

 Over doornen en rozen.

In het begin van het zangseizoen kwam Jolanda met het plan om in mei ( Meimaand, Mariamaand ) met het Rootskoor te gaan optreden in Het Steiger, een kerk in het hart van Rotterdam. Tegelijkertijd zouden een aantal kunstenaars zichzelf tonen in hun beleving van de historische en spirituele Maria.

De metro deed het snel vandaag en zo kwam ik als eerste de kerk binnen. Een fraai en ook wat gedateerd gebouw. Vermoedelijk geïnspireerd door Le Corbusiers Notre Dame du Haut Ronchamps. Al is deze soberder. Het glas in lood werpt bij de juiste zonnestand een veelkleurig licht naar binnen.

Het voordeel van vroeg zijn is de mogelijkheid om alles ( ook de expositie en de iconen ) op mijn gemak te bekijken.

De kerk kent een prachtige binnentuin, die een oase van stilte vormt te midden van het stadsgewoel.

Inmiddels kwamen onze koorleden binnen voor een ronde inzingen en een generale oefening van ons repertoire. Onder de stimulerende leiding van Herbert haalden wij het bijna beste in ons naar boven ( de rest was voor later ).

Afgesproken was dat wij allen in het blauw zouden komen en dat was duidelijk te zien. "Fifty shades of blue" fluisterde een koorlid in mijn oor.

 

Wij mochten daarna even pauzeren om onze partituren op orde te stellen en thee met een chocoladekoekje te pakken.

 

De kerk raakte inmiddels aardig gevuld en dat was fijn, ook voor Herbert, want hij heeft er graag een extra koor bij. Samen zongen we een gecannoneerd Dona Nobis Pacem. Het klok als een klok. Net als El Alma, waarbij Alexandra en Jolanda een kleine stap voorwaarts maakten, voor zichzelf en voor alle aanwezigen. Als duo een solo zingen. Zij deden het terwijl wij meelevend humden.

Op dat moment raakte de kerk in prachtig licht gehuld, als ware het een goedkeuring van boven. En dat kon Jolanda zeker wel gebruiken, nadat de bisschop eerder gehangen kunstwerken van de expositie had laten verwijderen. Hij vond ze te onthullend, wat mij als liefhebber dan wel nieuwsgierig maakt. 

Alle reden om Alleluja te zingen.

Inmiddels had een aardige heer op de preekstoel plaatsgenomen om een column met ons te delen. Daarin vertelde hij over zijn zoeken en vinden van innerlijke verbinding en harmonie. Hij vond dit tijdens zijn verblijf in de Abdij Maria Toevlucht in Rucphen ( Zundert ). Hij ervoer een grote verbinding met het kloosterleven, de dagelijks terugkerende gebeden en gezangen en de Zenmeditatie.

Daarbij was Brouwerij De Kievit ( een afsplitsing van de Leffe uit Tilburg ) voor hem ook niet onopgemerkt gebleven. De paters aten en dronken vegetarisch ! In stilte, dat wel. Een boeiend verhaal, waarna wij het tweede deel van ons concert ten gehore brachten.

 

Daar zaten 2 niet zo gemakkelijke, zeg maar rustig, pittige stukjes bij. Die zongen wij heel ingetogen. De andere liederen gingen echter uit volle borst. Onze afsluiting met Tibie Poem was van een grootse en onaardse schoonheid. Applaus ! En dat kregen we !

 

Er gebeurde deze middag ook een wonder. Op de binnenplaats stond een madonna met ( pasgeboren ) kind op de arm. Zij was omringd door struiken met doornen en hier en daar een klein beetje loof. Het door ons gezongen Maria Durch Ein Dornfield was niet helemaal perfect, maar had in de patio een prachtig gevolg: Plotseling bloeiden er rozen ! Een mooi resultaat na al dat oefenen op de donderdagen.

Inmiddels waren er flessen wijn en knabbelnootjes klaargezet. Daar mochten we eerst alleen maar naar kijken maar aankomen niet. Eerst zouden wij met de kunstenaars een rondgang maken, zodat zij allen hun motivatie bij de betreffende beelden konden geven. Organisatorisch was dat wat lastig met tientallen tegelijk in de gang. En daar gemiddelde leeftijd hoog lag - inclusief rollators - werd verstaan ook een dingetje.

Een eerste dame zag ik vanuit de verte iets over iets blauws vertellen. Ik kroop wat dichterbij toen Jolanda haar vierluik toelichtte.Of anders gezegd: haar verhaal voorzag van afbeeldingen.

De andere kunstenaars kende ik niet. Sommigen spraken mij meer aan dan de anderen. Ik breng er een paar in beeld:

Daarna was het tijd voor de wijn die rijkelijk vloeide. Wij nestelden ons met een groepje in de patio, te midden van de bloeiende rozen en blauw getinte kristallen. Dat werd erg gezellig en toen wij gemaand werden de kerk te verlaten begrepen wij dat er tijd was voor een extra rondje. Het was ook zo heerlijk buiten.

 

Om half 7 verlieten wij met tegenzin het gebouw, zodat de M.E. die net klaar was bij de A12 in Den Haag niet naar Rotterdam hoefde te komen.

Het was weer mooi geweest. Met dank aan Jolanda, Herbert en alle andere aanwezigen ( in het bijzonder Franca, die ook een grote stap maakte ).

Tekst en lay out: Henk.

Fotografie: Alexandra, Eugenie, Jolanda, Henk.

 

Bluesbubbel.

 Bluesbubbel.

H.B.Strollo & Slim Robbin.

Terwijl wij beneden met onze generale repetitie voor een optreden in Het Steiger bezig waren, werden we sterk afgeleid door gestamp dat van boven kwam. In de pauze gingen we snel naar boven en belandden in een heerlijke blues en gospel ervaring.

 

Battle of Jericho en Crying time, whatever..... 

Hoe authentiek klonk dit en zag het eruit. Simpele drum, piano, mondharmonica en een gelouterde stem. Na de pauze gingen Hans en ik niet meer naar beneden. Totaal bevangen door de blues en meezingend waar mogelijk......heerlijk.

Beeldentuin Ravesteyn.

 Beeldentuin Ravesteyn Heenvliet.

Dit weekend werd de beeldentuin rond de Ruïne Ravesteyn in Heenvliet weer opengesteld. Ik was nieuwsgierig en ging zondag langs. En ik moet zeggen: het overtrof mijn verwachtingen. Rond de gerestaureerde ruïne ( gebouwd tussen 1230 en 1250 ) en slotgracht ligt een prachtige Engelse tuin met daarin een zeer gevarieerde collectie beelden.

 Het was een zonnige middag en ik werd van harte welkom geheten door vriendelijke vrijwilligers die er ook duidelijk zin in hadden om te beginnen. Een kaartje kostte 9 euro en dat was niet teveel voor het gebodene. Aan veel uitleg had ik echter niet echt behoefte. Ik wilde liever gaan kijken, ruiken, voelen, proeven. Mijn vrijwilligster vond het prima. De onthoofding ter plekke was uitsluitend artistiek bedoeld.

Het werd duidelijk zichtbaar dat er op veel plekken een afweging was gemaakt met kunst en natuur. Een dergelijk glas in lood venster deed het prima naast het rode gebladerte. Het venster zelf kon het best tegen de zon in bekeken worden. Een universum aan transparante kleuren.

Aan het water beeldjes die associaties opwekten met fladderende insecten.

Boven op de ruïne hing iets wits te wapperen. Mogelijk nog uit de tijd toen de Watergeuzen in 1572 voor de deur stonden en men zich wilde overgeven.

Dat was echter niet het geval. Na onderzoek, waarbij ik het donjon moest beklimmen, werd mij duidelijk dat het hier de bruidsjurk van een engel betrof. De engel zelf was even weg.

En er was meer en wat een mooi contrast dat fragiele van de jurkjes versus de ruwe bakstenen muren.

 

 De goed geconserveerde ruïne uit 1250 ( de oplevering ) en daarna enige malen verwoest, vond ik een fraaie bezienswaardigheid die ik in eerste instantie niet in Heenvliet zou zoeken.

 

 De dame in het roze wilde ter plekke iedereen zo lang mogelijk inlichten en voorlichten over wat zij van deze oude vesting vond. Door haar ontdekte ik de schoorsteen. Zij was echter onstuitbaar en dus vertelde ik haar dat ik meer een proever dan een alwetende wilde zijn en dat ik verder wilde. "De adellijke familie woonde boven en het gewone volk beneden", riep zij nog, maar ik was al op weg naar het hogere.

Ook heel prettig was de theetuin, waar drankjes, broodjes en gebak werden aangeboden. Met name de appeltaarten waren van hoog gehalte. Even een muntthee in het zonnetje met uitzicht op de zgn. Mensenmens.

In eerste instantie viel het mij niet op door de wat donkere groene achtergrond, maar een dame met een grote sociale betrokkenheid wees mij erop. Ziet u: een mensenmens ! Dat ik dat toch niet gezien had. Ik probeerde wat terug om op gelijkwaardig niveau te komen: Tsja , wij mensen bestaan uit allerlei verschillende delen en persoonlijkheden. Daar was zij het mee eens en eindigde deze ontdekking voor haar. Het zat zo te zien wel goed met mij.

Later nam ik een beetje revanche...........met dit beeld.

Het symboliseert de ouderdom en heet : de lange schaduw. Maar ik was nu scherp: zag ik daar ook niet een korte schaduw ? Een verjonging was het beeld binnen gegaan. Ik zag dichtbij een vrijwilligster staan die een bloem uit verroest cortenstaal probeerde te verklaren.

Ik : dat beeldje daar klopt niet ! Zij: de lange schaduw ? hoezo ? Ik:  kom maar kijken.En zie : daar wierpen 3 dames zich op om het waargenomene te bevestigen. Wat leuk dat u dat ziet, riep de vrijwilligster ( later die middag zou zij dat vast aan de hele ploeg melden ). Het was tenslotte een beetje een wonder. Zo'n oude man met ( ook ) een korte schaduw.

Het was weer mooi geweest. Met een tevreden gevoel over alles wat ik had meegemaakt. Meest opvallend: het werd alsmaar drukker en toch bleef het sfeervol en respectvol stil. Een verademing.

 

Henk, 21 mei 2023.