Sing in Summer 2026, Winterberg.

Ik ben weer terug van nog een zangervaring. Zo anders als de keer daarvoor. 

Dus tijd voor een blog.

  

Het is 15 juli als ik vroeg in de ochtend vertrek. De workshop is eigenlijk te kort voor een dergelijke reis, maar ik dacht in januari dat het langer zou zijn. Rond 12.30 uur kwam ik aan bij Savita, duidelijk te vroeg en tegelijkertijd een mooi moment om wat bij te slapen met uitzicht op de naastgelegen berg.

  

Dat hielp, want fris en fruitig kon ik mij om 14.00 uur melden bij Marjan Olivier, de dirigente en mijn kamer betrekken. Met een soortgelijk uitzicht, maar dan verticaal.

  

Het was lekker weer en ik besloot daarom de berg waar Savita tegenaan ligt op te lopen om te zien of het dorpje er nog net zo bijlag als voorheen.

  

Dat viel erg mee. Ik zag weinig verschil met de vorige keer. En dat gold vanaf alle drie de houten bankjes hierboven. Mijn focus ging direct naar de Konditorei, waar ze zulke verrukkelijke broodjes en Kaffee haben.

 

En erg fijn ook om te bemerken dat het hier een stuk minder warm was.

 

 Bij terugkomst in het centrum maakte ik kennis met de groep zangers en zangeressen waar ik de komende dagen mee in harmonie zou gaan komen. Altijd weer een wonderlijk proces. Onbekenden, die na 3 dagen zingen als familie voelen. En dan weer terug gaan naar hun eigen omgeving.

Onze dirigente bleek een enthousiaste en bevlogen persoon die ons in deze periode mee wilde nemen naar alles wat met zon te maken had. Dat was even wennen omdat de vorige workshop enerzijds een meer meditatieve vorm kende, naast de rock and rollband van Chantal en René.

Marjan leerde ons "opwekkende" liedjes als "Goedemorgen, goedemorgen" . Toen ik daarbij voor de grap met mijn mond een tuba nadeed werd dat gelijk een item om mee op te treden voor de andere bewoners. Mijn naam, nou ja mijn lip-techniek, was gevestigd.

Driemaal per dag kregen we een maaltijd. Warm tussen de middag. In de avond: salade, soep en brood, met een toetje toe. Ook nu vegetarisch.    

  

 

 Een wat vervelend item ( en ook begrijpelijk ) dat in Savita onmiddellijk opduikt ,is de zachte dwang die uitgeoefend wordt om mee te helpen bij de afwas. Eigenlijk is het een verplichting en hangt de inschrijflijst ter intekening en openbare inzage op de deur van het restaurant.

Nu heb ik mij de afgelopen keren zo netjes mogelijk gehouden aan deze overeenkomst, maar met het ouder worden wil mijn inmiddels wat beperkte handigheid nog wel een bordje doen, maar geen massa productie. Ik vind het tijd voor de jongeren om te spoelen, en te wassen ( daar is een machine voor ) en te drogen. En de keuken te dweilen ( licht trauma ).

Ik maakte dat kenbaar. En hoe vreemd: dan voel ik mij toch schuldig en krijg de neiging alles wat ik gebruik schoon te likken en terug te zetten ( grapje ).

 

 Intussen ontving ik een appje van vrienden die mij planten verzorgen. Zij zaten op hun terras aan de Cidre de Thierache, geïmporteerd uit Aubenton ( vorig blog ).

In tegenstelling tot de vorige workshop waarin wij elkaar allerlei foto's en filmpjes toestuurden was hier een totaal media-verbod. Geen foto, geen film, zelfs geen geluidsopname was toegestaan. En dat alles in het kader van de privacy. Daar zat ik dan als blogger. 

En dan is het mazzel als de opname toch net open staat: er is natuurlijk niets te zien, nou ja de binnenkant van mijn jas, maar er is wel iets te beluisteren. Een dum dum dum koor dat de Summertime bezingt.

 In totaal zongen we 6 maal. Ochtenden, avonden. De middag was vrij te besteden aan slapen, wandelen, in grotten duiken, de berg beklimmen ( Das Goldene Pfad ) tijdens een zware regenbui of gewoon niets doen. 

 

En Dolce Far Niente, maar dan Duits.

Het zingen deden we in de Blauwe Zaal, die er hier nog maagdelijk uit ziet maar weldra door Marjan werd ingericht als concertzaal met een piano, lessenaars, songteksten en partituren. Dat alles kwam mede tot stand door haar beminnelijke assistent en gepensioneerd musicus en dirigent Lodewijk. 

 

Een plek met een bijzondere akoestiek is het trappenhuis. Daar zingen is tot in het hele complex hoorbaar en trekt belangstellenden aan, zoals het personeel en de vrijwilligers.

  

 Hier lieten wij ons intense Shine On Me klinken. Dat klonk ongeveer zoals hieronder. 

Wil je zingen, zing dan mee.

 De laatste avond werd een bijzondere. In een sfeervolle ambiance kon je, als je dat wilde door de groep toegezongen worden. 

 In het midden lag een beeld van de zon die mij deed denken aan een soortgelijk beeld van de EFT Academy. Midden in was een lichtpunt. Rondom onze namen.

 

 

 

Daarbij ontstond een heel bijzondere sfeer met veel onderlinge verbinding. Zoveel verbinding dat toen het voorbij was iedereen in de bijna gewijde stilte bleef zitten. Hier was het heel fijn, daarbuiten heel koud en kaal.

 

 Die warmte brachten we terug in de afscheid- knuffelronde op het buitenterras in de zon. Het was mooi geweest. Marjan wilde niet vergeten worden ( smile ) en had voor iedereen een vergeetmijnietje. Een hartelijk gebaar.

 

 

 Henk van der Veen.