De Fenix herrijst met mijn Rotterdampas.

 Op maandagmiddag bezocht ik samen met Eugenie de film Calle Malaga in Lantaren het venster. Tijdens het delen van een appeltaart met slagroom viel mij de prettige open sfeer op in dit gebied. Vandaag besloot ik aan die omgeving uitgebreid aandacht te geven. Met mijn Rotterdam pas had ik gratis toegang tot het Fenix museum en de Tornado op het dak ( bij echte tornado's wordt deze wel afgesloten ).

Het sympathieke van de Fenix is dat als je eenmaal een toegangssticker hebt je ook het gebouw kunt in en uitlopen of de sfeer rondom te proeven. Zoals bij Het Plein en Belvédere.

 

Wat een optie voor fotogenieke momenten en bijbehorende gespiegelde vergezichten. 

 

Het uitzicht is en blijft bijzonder met de Holland Amerikalijn en de startplaats van de watertaxi's met op de achtergrond de Erasmusbrug.

 

 Binnen staat een bus met een internationaal karakter: Mister Saigon ( Vietnam ?). Binnen zit naast een strenge chauffeur een bont gezelschap van mensen die graag van dit openbaar vervoer gebruik maken. Het lijkt de Rotterdamse Metro wel.

 

 

 

 

 

Intussen kreeg ik zin in koffie. Bij de coffeeshop stond een vriendelijke jonge dame die tot op dat moment niets te doen had. Ze was blij dat ik zin had in koffie en maakte een cappuccino en nog een koffie. Ze dacht dat ik beiden besteld had. Daar ik al gepind had en ook een vraagteken zette bij de 8 euro ( nou ja, toegang gratis, moet kunnen, waren zo de gedachten ) werd terugbetalen een probleem. Slim als zij was lokte ze mij naar de gebak uitstalling. Ik mocht de lekkerste ( op gezicht ) uitzoeken als terugbetaling.

De keuze was goddelijk, wat een heerlijk en energierijk bakwerkje. Mijn energienet en datacentrum vrolijkten er helemaal van op.

 

 

Na de koffie ( koffieplantages ) kwam de thee ( theeplantages ). Daar moesten slaven keihard werken onder erbarmelijke omstandigheden en koloniale gebruiken. De thee werd door de arbeiders duur betaald en zij kregen er weinig voor terug.

 

Zo ook in de zilvermijnen. Het ruwe materiaal werd in Europa omgevormd tot o.a. theepotten. Dat heeft iemand zo boos gemaakt dat hij of zij ( de kunstenaar ) er met een wals overheen gereden is. Uit protest ! 

 

Dat Fenix herinneringen in zich draagt van de vele culturen en rassen komt terug in de uitstalling van de geboetseerde portretten. Deze keer geen koningen en keizers, maar gewone reizigers.

 nn

Die veelal langdurig in de rij moesten staan op weg naar een betere toekomst. Een gebruik dat op Schiphol om recreatieve redenen veelvuldig wordt herhaald. 

 

 Dikwijls ging dat ook per boot. Ook iets dat telkens weer herhaald wordt. Een totaal uitgeklede cruise, zal ik maar zeggen:

 nn

 

En waar laat je dan je koffers: aan wal zo te zien.

Wie het kon betalen kreeg echter een één persoonsboot, mooi gedecoreerd , die ook rechtop kon staan. Boten naar de eeuwigheid.

 nn

Het fijne bij Fenix is, dat er naast zoveel inzichten ook uitzichten zijn. Bijvoorbeeld naar de drijvende tuinen vlakbij:

 

Of naar Lantaren/ 't Venster of het Walhalla ( ook voor niet Vikingen ), de ss Rotterdam of gewoon een rondje Katendrecht. Dat laatste deed ik ook: ooit bakte mijn vader brood op de Veerlaan in een tijd dat dit nog een ruige zeemansbuurt was.

 

 Ik dacht de winkel en de ingang van de bakkerij eerder te herkennen, maar na nummer onderzoek bleek dat Van der Meer en Schoep op Veerlaan 90 ( nu nieuwbouw ) zat en niet op 68/70 ( oud bouw ).. Een illusie armer, maar de herinnering blijft. Maar misschien heeft AI ongelijk ?

 

Het Deli plein zag er ook anders uit als in de 50 'er en 60 'er jaren. Zoals de hele wijk. Een andere wereld met een nieuw internationaal karakter.

 

Het was weer mooi geweest.