Naar buiten kijkend vanuit mijn studio lokte een verkenning van de omgeving van Buirefontaine.
Ik was immers niet verder geweest dan Aubenton, de supermarkt, de gevel van het pilotenmuseum en de boulanger, die als ik op maandag kwam, steeds gesloten was. Wel was ik met de groep in Jeantes en bij de waterplaats aan de overkant geweest. Alles was nog zo maagdelijk. Net als de parkeerplaats.
Aisne, een Frans departement, ontleent zijn naam aan de rivier. Het ligt in de regio Hauts-de-France, alhoewel het niet echt hoog is. De hoofdstad is Laon, bekend om haar kathedraal waar ik ooit een ontluisterend avontuur ( pond Reines Claudes - 16 de eeuw ) en opluchting achteraf beleefde.
Ik besloot dan ook eerst eens te gaan kijken in Rocroi. Ik had een vestingmuur op de heenweg gezien en er waren foto's van een spectaculair stervormig bastion. En daardoor een toeristisch middelpunt.
En wat fijn, men had een parkeerplaats voor mij vrij gelaten, zodat ik dichtbij de bakker was die zich specialiseerde in donkerbruine Viking stokbroden. Het zag er een beetje hard uit, soort knuppel, die de naam eer aan deed. De bolletjes oogden vriendelijker.
Op zoek naar de stervorm werd al snel duidelijk dat ik daar een ballon voor nodig zou hebben. Muren, vestingwerken en stad waren de loop van de tijd met elkaar vergroeid geraakt. Wel was er nog een strategisch hoogtepunt:
Het centrale marktplein bood wat mini terrasjes en heel veel auto's wat ik toch wel als licht teleurstellend ervoer. Ik verliet Rocroi met croissants en abrikozen taart.
De volgende dag was Hirson aan de beurt. Ja, als ik de omgeving wil zien, dan doe ik dat ook. Fijn is dat je hier lekker rustig secundair kunt auto rijden. Zo on-Rotterdams. Op weg naar Hirson was het duidelijk drukker: iedereen op weg naar de Auchan, de kathedraal van de levensmiddelen.
En daar ik de gewoonte heb kathedralen te bezoeken, deed ik ook deze. En niet voor niets: mijn koopzin werd duidelijk opgewekt en in plaats van het opsteken van een kaarsje kocht ik 3 zomerbroeken, 2 petten, een achteraf te groot shirt, boodschappentassen in rose en spijkerbroekblauw met een tricolore accentje. En een fles cider ( 4% ).
O ja, kersen en abrikozen en heerlijk vers brood met non vegetarisch beleg ( zonden kun je ook opbiechten in deze kathedraal ). Verse kaas en de Starbucks was in de aanbieding.
Dat met die broekjes was nog wel een dingetje: hoe te passen. Later hoorde ik van Chantal dat de paskamers verborgen zaten tussen de dameslingerie. Ik besloot het dan maar ter plekke in het gangpad te doen. Een Francaise met een volle kar keek mij wat vreemd aan, terwijl ik mijn best deed om mijn handelingen deels te camoufleren. Dat zag er mogelijk onhandig uit.
Snel deed ik alles in mijn nieuwe boodschappentas.
De volgende dag was Chimay aan de beurt. Vroeger ging ik naar zo'n stad / abdij voor het bier, maar nu was mijn focus gericht op een benzinestation. Natuurlijk genoot ik ook van de vele bossen die hier net over de grens lagen en nam ik een filosofische gesprekspauze.
Er was ook een koninklijk paleis, dat op maandag gesloten was ( familie van de boulanger in Aubenton ? ). Indrukwekkend, maar niet toegankelijk, wat mij aan een vroegere vriendin deed denken..
Ik besloot nog eenmaal naar Hirson te gaan. Voor wat boodschappen om thuis Frans na te kunnen genieten. Chantal en René hadden mij uitgenodigd voor het avondeten.
Onderweg naar Hirson had ik een bord gezien dat naar een abdij verwees. Ook dat wilde ik zien. De aanloop door de heel lange dorpsstraat was een swingende, want er waren overal hindernissen op de weg ingebouwd. Het had iets van een slalom. De abdij zelf kwam nogal gesloten en streng over. Ik ging nog wat dichterbij en zie: ik voelde geen uitnodiging.
Dus reed ik door tot een grasveldje waar ik mijn auto parkeerde om te genieten van het uitzicht. Een raam ging open en met een krakende heksenstem werd mij toegeroepen dat dit privé was. Ik dacht aan de heks: Knibbel, knabbel, knuistje, wie knabbelt aan mijn parkeerveldje ? Ik maakte rechtsomkeert, deed nogmaals mijn slalom en besloot deze afslag nooit meer te nemen. Thuisgekomen koelde ik mij zelf en mijn verontwaardiging in een hemelsblauw bad. Genoot nogmaals van de culinaire gastvrijheid van Chantal en Rene, waarna we een klein afscheidsconcertje deden met het nummer waar we eerder mee begonnen waren:
Beethoven meets Proud Mary voor drums, keyboard en zang.
Het was mooi geweest. Morgen weer naar huis.
Henk van der Veen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten