De koelste plekken op 12 augustus 2026.

nn

 

 Er waren weer 3 warme dagen op komst en die wilde ik goed gaan benutten. Vandaag viel mijn keuze op de Waterbus en een reis van het Rivium in Capelle aan de IJssel naar Dordrecht Merwede. Het Zalmhuis had inmiddels haar parkeerplaats afgeschermd, zodat er alleen geparkeerd kon worden langs de waterkant.

De loopplank naar de vlonder was door de lage waterstand zo schuin gaan staan dat het voor rollators levensgevaarlijk was geworden. De waterbus kwam mooi op tijd en ik had online een retourtje besteld met korting: 8,70 euro. 

 

Daar de zon niet op het achterdek stond was het interessanter om binnen te gaan zitten, waar volop plaats was. De airco stond in een vriendelijke stand en ik maakte kennis met 6 kleine kinderen die achter mijn stoel Cirque du Soleil opvoerden, ook al waarschuwde de stuurman hen. Ik besloot mij kindvriendelijk op te stellen en sloot al snel vriendschap met een grappig 3 jarig jochie die echt ontkende dat hij mij geschopt had. Zijn hele lijfje bewoog ontkennend. 

 

 De reis verliep soepel en al snel landden we op het havenhoofd Dordrecht Merwede, dat waar 3 rivieren samen komen. Het was er zeer bedrijvig en er werd druk gemanoeuvreerd met superlange cruiseschepen.

 

 Ik besloot koffie te gaan drinken in Museum Dordrecht, een minuut of 10 verderop. Maar eerst wilde ik de Kunstkerk zien. Dat lukte wel van buiten, maar niet van binnen. Gesloten ! Onderweg kwam ik een hofje uit 1625 tegen, opgericht door Arends Maartenshof, een regent, om de weduwen van soldaten ( 80-jarige oorlog ) op te vangen. Het was er verboden voor honden. Een Poezehof bij uitstek.

     

 Opvallend waren de zeer oude platanen ( ook uit 1625 ? ).

 nn

Dergelijke platanen stonden ook bij het Museum en vormden daar een schitterend bladerdek tegen de felle zon. Ik zag het terras, checkte snel 2 maal gratis in, bezocht de garderobe en het toilet. Een gevoel van vrede en geluk overviel mij toen ik eenmaal buiten zat en voor mij een lieftallige dame uit een warm land mij koffie, taart en slagroom serveerde. Ik vond haar heel lief. Zij mij ook, gezien de reactie. Ja geluk komt nooit alleen.

 

 

Nadat ik dit genotsmoment zolang mogelijk in stand had gehouden, besloot ik naar binnen te gaan. Binnen was het koel. Zo koel dat het bijna te koel was. De dame in de shop had zelfs een extra jasje bij zich. Zo koel was zij. Maar kunst verwarmt en dus ging ik op pad.

 

Zij verkocht wel leuke hebbedingetjes 

 

Er waren veel vrouwen te zien, verfijnde, mooi gebouwd, maar ook heel lelijke qua kleur en make up.

 nn

 En opmerkelijk: op de afdeling klassieke werken kreeg ik heel veel zin om te gaan zwemmen. Net als Ary Scheffer destijds.  Ja kunst kent vele gezichten.

 

 Mijn zwemlust werd ook geactiveerd door de prachtige lichtval in dit werk dat volgens mij van Dhr. Mesdag was.

 

Langer bleef ik niet bij de klassieken. De bovenetage behandelde het thema Godin van de Nacht. Veel donkere schilderijen in donkere ruimtes en dat met vanavond een zonsverduistering op komst.

 Liever naar de Modernen, zoals dit zonnige werk van Dora Tuynman, die ooit in Parijs samenwoonde met Karel Appel en consorten. Daar sluiten mijn eigen vaardigheden meer bij aan.

 

Het museum kent een grote kindvriendelijke afdeling waar goed gebruik van werd gemaakt. Tal van opdrachten, zoals het zoeken van de tijger. Wat mij lukte.

 

Inmiddels zeiden de benen dat het tijd was voor iets anders, zoals een broodje Franse kaas met water. Een oppepper voor de terugreis. De temperatuur was inmiddels fors gestegen. Het was gezellig druk op het havenhoofd en na het inschepen was het fijn om op het achterdek te kunnen staan.

 

Leuk ook om onderweg nog de Ark van Noah te zien. Ja dat waren nog eens regenachtige tijden. Iets wat je je nu niet meer kunt voorstellen.

 

Mijn dienstbaarheid kon ik ondertussen oefenen door een enigszins door de zon verbrandde moeder en haar zoontjes fotografisch vast te leggen.  Op dat moment passeerde er een oud zeilschip met een wel heel luie bemanning.

 

Bij Rivium verliet ik de Waterbus, beklom de steiger en keek terug naar een mooie dag.

Rotterdam, 12-08-2026.

Henk.

De Fenix herrijst met mijn Rotterdampas.

 Op maandagmiddag bezocht ik samen met Eugenie de film Calle Malaga in Lantaren het venster. Tijdens het delen van een appeltaart met slagroom viel mij de prettige open sfeer op in dit gebied. Vandaag besloot ik aan die omgeving uitgebreid aandacht te geven. Met mijn Rotterdam pas had ik gratis toegang tot het Fenix museum en de Tornado op het dak ( bij echte tornado's wordt deze wel afgesloten ).

Het sympathieke van de Fenix is dat als je eenmaal een toegangssticker hebt je ook het gebouw kunt in en uitlopen of de sfeer rondom te proeven. Zoals bij Het Plein en Belvédere.

 

Wat een optie voor fotogenieke momenten en bijbehorende gespiegelde vergezichten. 

 

Het uitzicht is en blijft bijzonder met de Holland Amerikalijn en de startplaats van de watertaxi's met op de achtergrond de Erasmusbrug.

 

 Binnen staat een bus met een internationaal karakter: Mister Saigon ( Vietnam ?). Binnen zit naast een strenge chauffeur een bont gezelschap van mensen die graag van dit openbaar vervoer gebruik maken. Het lijkt de Rotterdamse Metro wel.

 

 

 

 

 

Intussen kreeg ik zin in koffie. Bij de coffeeshop stond een vriendelijke jonge dame die tot op dat moment niets te doen had. Ze was blij dat ik zin had in koffie en maakte een cappuccino en nog een koffie. Ze dacht dat ik beiden besteld had. Daar ik al gepind had en ook een vraagteken zette bij de 8 euro ( nou ja, toegang gratis, moet kunnen, waren zo de gedachten ) werd terugbetalen een probleem. Slim als zij was lokte ze mij naar de gebak uitstalling. Ik mocht de lekkerste ( op gezicht ) uitzoeken als terugbetaling.

De keuze was goddelijk, wat een heerlijk en energierijk bakwerkje. Mijn energienet en datacentrum vrolijkten er helemaal van op.

 

 

Na de koffie ( koffieplantages ) kwam de thee ( theeplantages ). Daar moesten slaven keihard werken onder erbarmelijke omstandigheden en koloniale gebruiken. De thee werd door de arbeiders duur betaald en zij kregen er weinig voor terug.

 

Zo ook in de zilvermijnen. Het ruwe materiaal werd in Europa omgevormd tot o.a. theepotten. Dat heeft iemand zo boos gemaakt dat hij of zij ( de kunstenaar ) er met een wals overheen gereden is. Uit protest ! 

 

Dat Fenix herinneringen in zich draagt van de vele culturen en rassen komt terug in de uitstalling van de geboetseerde portretten. Deze keer geen koningen en keizers, maar gewone reizigers.

 nn

Die veelal langdurig in de rij moesten staan op weg naar een betere toekomst. Een gebruik dat op Schiphol om recreatieve redenen veelvuldig wordt herhaald. 

 

 Dikwijls ging dat ook per boot. Ook iets dat telkens weer herhaald wordt. Een totaal uitgeklede cruise, zal ik maar zeggen:

 nn

 

En waar laat je dan je koffers: aan wal zo te zien.

Wie het kon betalen kreeg echter een één persoonsboot, mooi gedecoreerd , die ook rechtop kon staan. Boten naar de eeuwigheid.

 nn

Het fijne bij Fenix is, dat er naast zoveel inzichten ook uitzichten zijn. Bijvoorbeeld naar de drijvende tuinen vlakbij:

 

Of naar Lantaren/ 't Venster of het Walhalla ( ook voor niet Vikingen ), de ss Rotterdam of gewoon een rondje Katendrecht. Dat laatste deed ik ook: ooit bakte mijn vader brood op de Veerlaan in een tijd dat dit nog een ruige zeemansbuurt was.

 

 Ik dacht de winkel en de ingang van de bakkerij eerder te herkennen, maar na nummer onderzoek bleek dat Van der Meer en Schoep op Veerlaan 90 ( nu nieuwbouw ) zat en niet op 68/70 ( oud bouw ).. Een illusie armer, maar de herinnering blijft. Maar misschien heeft AI ongelijk ?

 

Het Deli plein zag er ook anders uit als in de 50 'er en 60 'er jaren. Zoals de hele wijk. Een andere wereld met een nieuw internationaal karakter.

 

Het was weer mooi geweest. 

 

Wijnbouw aan de Rotte.

 Voor een zomeravondwandeling besloot ik deze keer voor Nieuw Terbregge te kiezen. Vroeger waren hier volkstuinen en had ik een optie om een huisje daar te kopen, toen het bericht kwam dat er een woonwijk gebouwd zou worden. Met achter in de wijk een trainingscomplex voor voetbalclub Sparta. Ik kwam er nog een paar keer tijdens de bouw, bezocht huizen en begeleidde een roeiende vriendin Ine ( 4 honden, 4 kinderen , geen man ) toen zij daar een woning had gehuurd. Haar uitdrukkelijke wens: ik wil een man die voor mij de kruipkelder in gaat. Daarna werd het stil.

 

Ik reed zoveel mogelijk door en het viel mij op dat de wijk zo groen was en dat er een giga-dijk lag als geluidswal. De goedkopere huizen lagen achter de wal. Verderop waren de duurdere huizen gebouwd. Een soort lustoord. de uiterste rij keek uit op de Rotte.

 

Om bij de Rotte te komen was een serie bruggetjes aangelegd om de hoogte ernaar toe te overbruggen.

 

Aan de linkerkant verscheen ook een oude molen. Dit was steeds een markeringspunt als we met het wereldkoor Roots op de Rotte.aan het varen en zingen waren. Daarna gingen we terug richting Rotterdam. 

 

Het was er stil en de zomerwarmte voelde aangenaam. Overal langs het water stonden ( privé ) bankjes die uitnodigden om te gaan zitten zonder weggestuurd te worden.

 

Af en toe kwamen er roeiers voorbij of een fraaie door het zonlicht mooi uitgelichte hardloop dame die mij vriendelijk groette. Verderop klonk het gesnater en gespetter van jonge mensen die de zomeravond deels in het water, deels op de kant vierden.

 

Terug beneden besloot ik nog wat verder te gaan: ik kwam uit bij een Natuurspeeltuin, die zijn naam eer aan deed: een totaal niet onderhouden en verwilderd stuk groen, waarin ik tijdens een nuttige handeling ook nog geconfronteerd werd met een dame met 2 honden, die ook nuttig waren bezig geweest. "Ik had u niet gezien !" riep zij geschrokken. "Ik u ook niet" kaatste ik terug. Ik had wel zin in een goed gesprek, maar ja, ik ben niet een man voor de kruipkelder.

 

Een deze speeltuin zal ik niemand aanraden. Er worden honden uitgelaten. Bah !

En toen zag ik het: een wijngaard, mooi uitgelicht door de zon:

 

Ja het loont om op stap te gaan. Net vakantie. 

Terug naar Vikingland.

 

Op de laatste dag van de Tour de France bevond een grote groep Noren zich aan de voeten van het Beeld van Jeanne d 'Arc in Parijs. Zij zaten daar niet zomaar: zij deden de inmiddels wereldwijd verspreide roeibewegingen. Met de uitroep "Ro", "klaar voor de strijd". Een vondst tijdens het recente WK voetbal.

 Het bracht mij opnieuw terug naar een periode uit de geschiedenis, die mij telkens weer boeit. En nu de TV in haar uiterst oninteressante zomerslaap is beland besloot ik bij Netflix de boeiende serie Vikings te activeren.

 

Wat een plezier om Ragnar, Lagatha, Rollo, Athelstan, King Egbert terug te zien. Na twee eerdere vertoningen weet ik wel ongeveer hoe het verhaal gaat, maar het blijft boeien. De rijkelijke geweldscénes spoel ik rustig door om te zien wie er overblijft en zie:

De helden raken meestal wel gekneusd, onder het bessensap, maar kunnen gewoon weer verder. En dat is fijn, want het geheel telt 6 seizoenen. Ik heb alleen niet zo'n zin in Ivar, zijn zoon, die ongeveer staat voor alles wat duivels is.

 En zoals wel meer gebeurd beland ik bij Storytell bij een luisterboek dat naadloos aansluit bij de verhalen die ik zie. Over de unieke scheepsbouw, rooftochten ( Lindesfarm in Northumberland als de eerste ), handelsroutes, ontdekkingsreizen, cultuur.

 

Toen de Noorse koning Harald Hardråde in 1066 een pijl in zijn hals kreeg bij York in Engeland, was de Vikingtijd voorbij. Russische en Britse kronieken schetsten een beeld van een krijgersvolk dat eeuwenlang rovend, moordend en verkrachtend door Europa was getrokken. Lange tijd konden we onze kennis over de vroege Scandinaviërs alleen uit deze bronnen halen, maar recent onderzoek heeft onze opvatting bijgesteld. Het is zeker waar dat duizenden jonge mannen op plundertocht gingen en dat machtige hoofdmannen veel land veroverden, maar de Vikingen waren voornamelijk handelaren. 

Met hun ranke schepen beheersten ze de wereldzeeën, en in Scandinavië ontstonden handelssteden waar kooplieden van heinde en verre naartoe kwamen. In hun zucht naar grondgebied en rijkdommen trokken de Noormannen de wijde wereld in. Ze brachten de Russische rivieren in kaart en ontdekten het continent dat we nu Amerika noemen.

Vikingen waren experts op het gebied van fauna en voeding.

Rond 1000 werd er gevaren met grote schepen, zgn. Knarren. Niet voor de snelle actie, maar wel voor machtsvertoon koning. De vloten werden ook steeds groter. Een skeit rond 1025 was 36 meter lang. Er werden nieuwe technieken ontwikkeld. Na de 19de eeuw werden ze niet meer gebouwd.

De Kogge komt op. Met een tussendek, zodat de lading droog ligt en 2 platforms om de boot te verdedigen. Het zijn handelsschepen en ze verdringen de Knarr. De Hanze breidt zich zo steeds verder uit en neemt veel van de handel over.

In de 19de eeuw trekken veel jongeren naar de 18 eilanden van de Far Oer, IJsland en Groenland ( het zuiden ervan is groen). In 870 sticht men Reykjavik. Men schrikt van het vele vulkanisme, dat het hele land bedekt met as.

Het bezoek aan Noord Amerika is geen succes. Het is te ver weg en er leven wrede mensen.

New Foundland. 

IJsland bevalt beter. Er komt een wetgevende macht en er is zorg voor zwakken (zwervers worden gecastreerd en zwakken mogen zich niet voortplanten ). Er is een wetsberg, waar de wetten uitgesproken worden. Die worden niet opgeschreven, wel onthouden. In zekere zin is dit het oudste parlement ter wereld. IJsland is daarmee relatief vredig.

Erik de Rode wordt verbannen en gaat naar Groenland ( nooit grote instroom ). Het gebied is gering en is snel uitgeput.

VANAF 1300 DAALT OOK DE TEMPERATUUR !

Op IJsland raakt de bomenvoorraad op. Ca. 1230.

 

Er zijn dichters, die verhalen vertellen, lofdichten maken of spotverhalen. Hij , de skall is ook de PR man.

Sven Gaffelbaard is een geliefd onderwerp. Hij heeft een schip van 45 meter lang ( de lange slang ) met een "gouden draak".  Die staat voor onoverwinnelijkheid. Dieren vertegenwoordigen vaak deugden: moed, kracht, wijsheid.

Beensnijders maken sieraden, houtsnijders beelden, smeden wapens en of zilver . Dikwijls met verfijnde details. Barnsteen ( goudgeel ) is kostbaar. Schaatsen van been en luizenkammen. In Schotland staan veel steles.

In de 8ste eeuw ontstaat het runen alfabeth, afgeleid van de Romeinen.. voor de bovenklasse.

865.

Ragnar Lothbrok gaat met 100 schepen naar Engeland ( 1000 den mannen en vrouwen ). Hij maakt gebruik van de onderlinge verdeeldheid van de leiders daar.

Hij rooft in Northumbria, east Anglia, Wessex, Mercia.

Alfred de Grote, kleinzoon van Ecbert en zoon van Aetelstan ( Vikings ) weet Wessex tre behouden. Hij rukt op in 892, bouwt veel burchten, heeft een goed leger en een goede vloot. Zoon Eduard heeft een gemengd leger van Denen en Saksen.

Daar waar de Denen blijven wonen geldt de Dánelog. Wetgeving. Dat gebeurt steeds meer. Jury van 12 mannen om geschillen op te lossen. Ze wonen in langhuizen zonder ramen, met een gat in het dak. Rookvervuiling. Aarden vloer. Kale inrichting. Na 900 richten de Vikingen zich meer op het oosten en komt er rust in Engeland. Nieuwe aanvallen worden afgekocht. In 1002 knikkert koning Athelreth alle Denen eruit. Met veel geweld.

In 1006 rukt Sven Gaffelbaard weer op. Hij plundert Canterbury, Oxford,Londen. Hij verovert Wessex toch. In 1014 sterft hij. Zoon Knut volgt op. Hij regeert heel Engeland in 1019. in 1028 krijgt hij ook de troon van Noorwegen 

YORK.

belangrijk vooe de handel en de defensie. Grotere stad. 

Wales blijft Keltisch en onaangetast. 

Slavernij.

Dat was zeer lucratief, het kon iedereen overkomen, soms ging je mee in het graf ( vrouwen werden eerst volgepompt met zaad van meerdere mannen, zodat ze in het Walhalla vooruit kon. Voor de slavin was dit een eer. Vlak voor de uitvaart werden ze gewurgd door de "Engel des Doods"en kregen een dolk in het hart. de Moren hadden er veel vraag naar. De slaaf was afhankelijk van de wil van de baas. Slecht en vies werk of lustobject./ Wreedheid werd niet geschuwd.

Trouw aan de heer gaf kans op vrijheid. ook als hij stierf.

Onder Olaf de Heilige ging de kerstening door. Er kwamen kerkklokken. AAnvankelijk was er geen Walhalla, maar duisternis. Het christen dom bravht de hemel ( walhalla ) in.

Ragnarok is het laatste oordeel. Duel tussen goed en kwaad. Ultiem.

Er werd steeds meer gereisd naar Kiev en Byzantium. In 988 ontstond de Varangiaanse ( mannen van de Eed ). Garde om de keizer te beschermen. Veel Vikingen, later ook Angelsaksen ( betrouwbaar ) . Harald Hardrada werd de "Laatste Viking"genoemd

Een andere gewoonte was kinderen van dode slaven niet opvoeden maar in het bos achterlaten. nieuwe slaven vangen was lucratiever. In 1000 verbood koning Olaf dit na kerstening. 

In 1000 was het Vikingrijk op haar grootste macht. Alle Noordelijke gebieden, Rusland, Balkan, Byzantium. Na 1066 verdween het geleidelijk uit beeld. 

 Na 4 seizoenen ben ik gestopt met Vikings. Het wordt steeds gewelddadiger ( Ivar ) en er zijn oninteressante lange dialogen ( Floki ). Het mist de Esprit van de eerste seizoenen. Zelfs Lagetha verandert van karakter.

 Alfred de Grote was koning van Wessex en koning der Angelsaksen van 871 tot 899. Alfred staat bekend om zijn verdediging van de Angelsaksische koninkrijken van Zuid-Engeland tegen de Denen, waardoor aan hem het epitheton "de Grote" wordt toegekend. Wikipedia

 

En daarom "The Last Kingdom" geactiveerd. Daar begon het ooit mee. Heeft een wat andere opzet rond 1 persoon "Uthed van Beddanburg" .  In Vikings komt koning Alfred de Grote aan de macht. In deze serie is hij reeds ouder. Hoe wonderlijk dat bij de casting men een gelijkende oudere en jongere Alfred heeft gevonden.Ook hier valt de toenemende wreedheid op in het vierde seizoen. Wel blijft het beeld van deze maatschappij mij boeien ( het gesabel spoel ik steeds meer door of ontdoe het van geluid ).

 

 En dan is er nog Walhalla,

maar nu even niet. 

Sing in Summer 2026, Winterberg.

Ik ben weer terug van nog een zangervaring. Zo anders als de keer daarvoor. 

Dus tijd voor een blog.

  

Het is 15 juli als ik vroeg in de ochtend vertrek. De workshop is eigenlijk te kort voor een dergelijke reis, maar ik dacht in januari dat het langer zou zijn. Rond 12.30 uur kwam ik aan bij Savita, duidelijk te vroeg en tegelijkertijd een mooi moment om wat bij te slapen met uitzicht op de naastgelegen berg.

  

Dat hielp, want fris en fruitig kon ik mij om 14.00 uur melden bij Marjan Olivier, de dirigente en mijn kamer betrekken. Met een soortgelijk uitzicht, maar dan verticaal.

  

Het was lekker weer en ik besloot daarom de berg waar Savita tegenaan ligt op te lopen om te zien of het dorpje er nog net zo bijlag als voorheen.

  

Dat viel erg mee. Ik zag weinig verschil met de vorige keer. En dat gold vanaf alle drie de houten bankjes hierboven. Mijn focus ging direct naar de Konditorei, waar ze zulke verrukkelijke broodjes en Kaffee haben.

 

En erg fijn ook om te bemerken dat het hier een stuk minder warm was.

 

 Bij terugkomst in het centrum maakte ik kennis met de groep zangers en zangeressen waar ik de komende dagen mee in harmonie zou gaan komen. Altijd weer een wonderlijk proces. Onbekenden, die na 3 dagen zingen als familie voelen. En dan weer terug gaan naar hun eigen omgeving.

 

Onze dirigente bleek een enthousiaste en bevlogen persoon die ons in deze periode mee wilde nemen naar alles wat met zon te maken had. Dat was even wennen omdat de vorige workshop enerzijds een meer meditatieve vorm kende, naast de rock and rollband van Chantal en René.

Marjan leerde ons "opwekkende" liedjes als "Goedemorgen, goedemorgen" . Toen ik daarbij voor de grap met mijn mond een tuba nadeed werd dat gelijk een item om mee op te treden voor de andere bewoners. Mijn naam, nou ja mijn lip-techniek, was gevestigd.

 

Driemaal per dag kregen we een maaltijd. Warm tussen de middag. In de avond: salade, soep en brood, met een toetje toe. Ook nu vegetarisch.    

  

 

 Een wat vervelend item ( en ook begrijpelijk ) dat in Savita onmiddellijk opduikt ,is de zachte dwang die uitgeoefend wordt om mee te helpen bij de afwas. Eigenlijk is het een verplichting en hangt de inschrijflijst ter intekening en openbare inzage op de deur van het restaurant.

Nu heb ik mij de afgelopen keren zo netjes mogelijk gehouden aan deze overeenkomst, maar met het ouder worden willen mijn inmiddels wat stroef geworden duimen nog wel een bordje doen, maar geen massa productie. Ik vind het tijd voor de jongeren om te spoelen, en te wassen ( daar is een machine voor ) en te drogen. En de keuken te dweilen ( licht trauma ).

Ik maakte dat kenbaar. En hoe vreemd: dan voel ik mij toch schuldig en krijg de neiging alles wat ik gebruik schoon te likken en terug te zetten ( grapje ).

 

 Intussen ontving ik een appje van vrienden die mij planten verzorgen. Zij zaten op hun terras aan de Cidre de Thierache, geïmporteerd uit Aubenton ( vorig blog ).

In tegenstelling tot de vorige workshop waarin wij elkaar allerlei foto's en filmpjes toestuurden was hier een totaal media-verbod. Geen foto, geen film, zelfs geen geluidsopname was toegestaan. En dat alles in het kader van de privacy. Daar zat ik dan als blogger. 

En dan is het mazzel als de opname toch net open staat: er is natuurlijk niets te zien, nou ja de binnenkant van mijn jas, maar er is wel iets te beluisteren. Een dum dum dum koor dat de Summertime bezingt.

 In totaal zongen we 6 maal. Ochtenden, avonden. De middag was vrij te besteden aan slapen, wandelen, in grotten duiken, de berg beklimmen ( Das Goldene Pfad ) tijdens een zware regenbui of gewoon niets doen. 

 

En Dolce Far Niente, maar dan Duits.

Het zingen deden we in de Blauwe Zaal, die er hier nog maagdelijk uit ziet maar weldra door Marjan werd ingericht als concertzaal met een piano, lessenaars, songteksten en partituren. Dat alles kwam mede tot stand door haar beminnelijke assistent en gepensioneerd musicus en dirigent Lodewijk. 

 

Een plek met een bijzondere akoestiek is het trappenhuis. Daar zingen is tot in het hele complex hoorbaar en trekt belangstellenden aan, zoals het personeel en de vrijwilligers.

  

 Hier lieten wij ons intense Shine On Me klinken. Dat klonk zo: 

Wil je zingen, zing dan mee.

 De laatste avond werd een bijzondere. In een sfeervolle ambiance kon je, als je dat wilde door de groep toegezongen worden. 

 In het midden lag een beeld van de zon die mij deed denken aan een soortgelijk beeld van de EFT Academy. Midden in was een lichtpunt. Rondom onze namen.

 

 

 

Daarbij ontstond een heel bijzondere sfeer met veel onderlinge verbinding. Zoveel verbinding dat toen het voorbij was iedereen in de bijna gewijde stilte bleef zitten. Hier was het heel fijn, daarbuiten heel koud en kaal.

 

 Die warmte brachten we terug in de afscheid- knuffelronde op het buitenterras in de zon. Het was mooi geweest. Marjan wilde niet vergeten worden en had voor iedereen een vergeet mij nietje. Een hartelijk gebaar.

 

 

 Henk van der Veen.