Theo in Golden door Allen Levi.

 

Na alles over hazen in huis te hebben gelezen en geleerd zocht ik en zocht ik en kwam uit bij dit recente boek: 11- 06 - 2026.

Eigen review op Storytell:

Een prachtig boek, waarin Theo de verbinding legt en vertegenwoordigt tussen het "hemelse"( de kwaliteiten van het leven ) en het äardse"( het leven van de hoofdpersonen en wat zij meemaken.

Een man van 86,87 jaar zal zich over het algemeen terug trekken uit het actieve leven, zo niet Theo. Hij is voor mij in dit boek een bloem, een roos in de knop die zich steeds verder opent naar de3 wereld en daarmee een grote aantrekkingskracht heeft op zijn omgeving. Een liefdevol boek. Een kunstwerk. Een voorbeeld.

Het doet mij sterk denken aan Psychosynthese. 

Henk van der Veen, 29-09-2026. 

 

 Theo ( Gamez Theophilus Zilavez ) reist vanuit Noord Portugal naar de Verenigde Staten en vestigt zich in het zuidelijke stadje Golden. Golden is een plaats in de Amerikaanse staat Colorado, en valt bestuurlijk gezien onder Jefferson County. Het is de vestigingsplaats van de Coors brouwerijen en van het National Renewable Energy Laboratory. Dinosaur Ridge ligt ongeveer acht kilometer ten zuiden van Golden en bevat sporen van dinosauriërs.

Hij is 86 en geïnteresseerd in kunst en cultuur. Alles is nieuw en hij neemt de tijd om alles te verkennen. Hij voelt zich toerist, zonder verplichtingen.

Op Broadway (?) komt hij in een koffiezaak. Hij houdt van stevige koffie en die vind hij bij deze barista ( Chad Carlile ) . Aan de muren hangen 92 getekende portretten van vaste klanten. Het is werk van de lokale Asher Glissen, een kunstenaar. In de echte wereld, zijn vriend Gary Pound.

 Theo ontpopt zich al snel als een stamgast en wil de portretten kopen en aan de stamgasten cadeau doen. Minette is zijn eerste kandidaat, getrouwd met Derek. Hij spoort haar op, schrijft een brief en ontmoet haar bij een fontein. Vanaf het eerste moment is er een bijzonder contact. Zjj leg haar ziel bloot als hij zegt dat hij vriendelijkheid, moed, kracht en verdriet in het portret ziet. Als enig kind opgevoed door opa en oma ( ouders gescheiden ). Haar grootste wens is een kind en een gezin stichten. Derek heeft van een afstand staan kijken en respecteert haar ruimte. Er ontstaat iets sacraals.

Zij accepteert het schilderij. En Theo lijkt zijn roeping gevonden te hebben.

Hij ziet het vriendelijkste gezicht van alle afbeeldingen en de ogen doen hem terug denken aan een verliefdheid 50 jaar geleden. 

 Theo gaat op bezoek bij de kunstenaar. Asher. Zijn woning en atelier hangen vol met allerlei werk. Bij een ervan blijft hij staan: Vierkant met landschap met alleenstaande boom en ezel met deel lichaam.

Titel: Ik die jou schildert terwijl jij mij schildert.

Het valt Theo op hoeveel een passe-partout en lijst doen met de afbeelding, een ware metamorfose.Er zijn ook ingelijste brieven. Theo ziet een schilderij van een vrouw met een shawl en realiseert zich dat al deze afbeeldingen een verhaal kennen. Mystiek hierin is goed voor de omzet. 

Asher komt uit Golden en zijn moeder was kunstenares, zijn vader reclameman. Hij worstelt met de vraag hoe goed hij is en of dat wel of niet aan de omzet afleesbaar is. Wat is een goede kunstenaar ?

Een goede kunstenaar is iemand die zijn werk met liefde doet. 

Asher woont in de Bowery. EEn oude wijk met statige huizen. Vroeger voor de rijken, nu voor kunstenaars en gezinnen. Kenmerkend zijn de veranda's. Broadway 107. Hij produceert allerlei genres.. Portretten vooral voor de verkoop. Klein afzetgebied. Voor zijn plezier schildert hij landschappen.

Theo laat Mevr. Garnies de adressen bij de schilderijen zoeken. Hij besluit er 3 per week te gaan uitdelen. Dan komt Ellen in beeld./

Ellen is een dakloze vrouw, zeer gehecht aan haar fiets.Zij komt niet binnen, maar blijft buiten bij haar fiets bij de koffiebar. Soms is zij helder, soms afwezig. Zij kleedt zich netjes aan voor de ontmoeting met Theo. Zij is gecharmeerd van de handgeschreven brief van een man ( nog nooit meegemaakt. 

De magie van een handgeschreven brief

 Zij wisselt in het gesprek steeds van onderwerp, vraagt op Theo Jood is en zegt dat Jezus varkensvlees in vis kan veranderen. Hij wijst haar op de wijsheid en verlies in de ogen van het portret. Zij refereert aan Vietnam, Columbia, politie.....Verwarring.

Duidelijk wordt dat zij getraumatiseerd is. Ze was met vriend William in Charleston. Hij haalt iets te eten ( steelt ? ) en er klinkt een schot. Hij is dood. Zij werpt zich op hem en de bevalling begint. Zij is een tiener en in het ziekenhuis mag ze nog een keer haar kindje vasthouden. Van een verpleegster krijgt zij een blond haarlokje in een hanger. Het enige aandenken na 30 jaar. Zij draagt het om haar hals. Zelf wordt ze weer naar een inrichting in Columbia gestuurd.

Wat was de gelukkigste dag van jouw leven vroeg Theo.

Zij : het moment van dat lieve slapende kindje op haar borst. Een gewijd moment.

Als Theo in de St.Jameskerk is. Prachtige architectuur. Hij zit in een bespiegeling over alle mensen die hier iets gedaan of bijgedragen hebben. Rumoer achterin: Ellen wil met haat fiets de kerk in en wordt daarin gehinderd. Zij gaat helemaal los. Zij zoekt Theo.

Mevr. Van Barkum van de dagopvang schiet haar te hulp enk kalmeert haar. Zij mag blijven met fiets. Theo is erbij. 

 

 Buiten hoort hij de straatgitarist Basil Cannonfield. Ook hij zit in de portretgalerij. Theo nodigt hem uit voor een ontmoeting door een brief in zijn gitaarbox te leggen. Basil is ex-onderwijzer. Hij leeft deels van zijn opbrengst, deels van salaris vriendin.

Basil houdt van alle soorten muziek, op straat de hits, thuis eigen werk. Zijn vader zat in het leger. Opleiding tot onderwijzer. Gaf les, maar stopte toen zijn zus kanker kreeg en haar man ervan door ging. Toen zij overleed kwam het geld bij hem terecht, hij was nog steeds begunstigde. Hij bleef in het huurhuis van zijn zus, vriendin trok in. Hij speelt 3 tot 4 dagen op straat. theo wil priveles uitzoeken voor bijverdienste. Basil heeft wijsheid en speelsheid, een mooie combi. Ze besluiten met een omhelzing in vriendschap.

Douro ( Portugal.).

 

 Theo vertelt over zijn jeugd. Een riviervisser schildert zonsondergangen in olieverf. Theo kijkt. De man wijst op de snel wisselende kleuren bij de zonsondergang. Een deel van het schilderij is nog blanco, hij smeert er modder op en vraagt Theo dit ook te doen. Hij mag het meenemen en nu hangt het in New York in zijn huis. Theo zag de visser nooit meer terug.

 Theo ontmoet de Vietnam veteraan Tony. Hij drinkt brandy met Theo en vertelt over zijn ervaringen in de jungle. Zij kijken bij "The Wall", waar alle gevallenen te lezen zijn. Hij vertelt over een dorp aanvallen met 60 helikopters om de Vietcong weg te jagen. Hij geeft een jongetje een golfbal als hij een ei van hem krijgt. Later wordt de golfbal gezien als een granaat. Jochie wordt gedood. Ja ook kinderen zijn daar gevaarlijk. Dorpje Ben Suk.

Tony vroeg zich af ( geen portret ? ) wat Theo steedsbij de fontein deed. Hij heeft een boekenwinkel.

Lamisha ligt in het ziekenhuis. Whittaker. Auto ongeluk. Moeder dood. Tony geeft verhalenboeken voor haar mee. Zij is de dochter van de universiteit concierge Kendrick . Theo steunt hen met kosten orthopedie. Lamisha bijnaam is Scooby. Hij leest haar heel expressief voor.

 

Portretten:

Derrik en Minette. Hij is procureur. Minnette Printess.

Lamisha 8 jaar. Grootmoeder Whittaker heeft diabetes.

Mateo Mendez, Guatemala, veroorzaker van het ongeluk. Heeft zelf een zieke dochter.

Dr. Goodson Ikandi , half Nigeria, half Engels. Ingehuurd door Mr. Pounder.

Pearce Glissen, veeleisende vrouw.

Katherine Lesher, journalist. Schrijft over wat Theo doet, anoniem op verzoek.

Shep is de Barista van de koffiebar The Chalice, getrouwd met Addie Carlile.

Basil Cannonfield, muzikant, onderwijzer.

Ellen, dakloze. Fietst en leest.

Appartement gehuurd bij James Pounder. Anita Gidley zijn zaken consultant

Asher en Brooke Glissen kunstenaar. 

Simone Lavoie, muziek, Samoa en Kongo. Cello. Golden University.

Clarisse mist portret. Haar jaloerse vriend onderschept de brief ( Cleave ). Hij valt Theo aan en vernielt het portret.

Gammy. Moeder van Asher. Art Studies Madrid.

Prof. Gofelli, cello docent Simone Lavoie.

Father Lundy, Priester St. James.

Mrs. Ocie van Blaricum, matriarch St. James. 

 

Theop vertelt over zijn reis met zijn ouders  en grootmoeder naar Lissabon. Hoe hij alles wat met kunst en cultuur te maken opzuigt en hoe dat zijn leven verandert. Ook de schoonheid van de muziek boeit hem. Muziek is ook als een portret ( Pictures of an Exhibition van Moussourski / Peter en de Wolf, Vier Jahre zeiten ? ).

 

 Simone is een zeer begaafde celliste. Zij is veel gevraagd, maar kiest voor de opleiding in Golden bij de professor Gofelli. Hij kan goed overweg met Tony, bookshop, en zijn humor. Hij spaart voor een cello en een erfenis maakt dat hij er een uit 1859 kan kopen.

Theo probeert met zijn actie onder de radar te blijven, terwijl de journaliste Katherine Lesher zijn bijzondere verhaal wil publiceren . Theo wil dat niet. Dat zou de energie van de onderneming beschadigen. Hij geeft haar een portret van haarzelf ( nagetekend van foto ) zodat zij de magie zelf kan ervaren. Zij zal niet publiceren tot het moment dat het project voltooid is en Theo weg.

Het bijzondere is dat iedere ontvanger denkt uniek te zijn en de portretten komen daardoor ook overal terecht: Syrië, doodskist,in huis, de elektrische stoel, dodencel. 

Het geschenk raakt haar en zij verteld over het pesten omdat zij zo dik is. Hoe zij door haar vader in de steek werd gelaten, terwijl moeder hard werkte. Haar portret is er echter een van optimisme. Theo haalt het oude beeld uit haar hoofd en plaatst het nieuwe erin.

Psychosynthese: nieuwe delen van de hersenen aanspreken. 

Theo ziet in alle portretten ( behalve jongetje ) een schaduw van verdriet, die richting bitterheid of acceptatie/ liefde kan leiden. En er is ook veel anders te zien. Soms ter maskering van het verdriet.

Wat mij doet denken aan het boek van Mansukh Patel: Dansend tussen vreugde en verdriet.

 Theo gaat regelmatig langs bij zijn benedenbuurman Mr. Pounder. Zelfde levensfase. Vriendschap. Zijn assistente Mevr. Giply heeft veel interesse in Ttheo's activiteiten. Zij stelt één grote verkoopexpositie voor ( zij spoort mensen op ), maar voor Theo gaat het om de ontmoetingen.

Als Theo een invitatie naar Clarice stuurt komt Cleve Tarbert langs. Bekend om woede en jaloezie. Hij gooit het schilderij kapot. Stampt op het portret. Derek komt langs en grijpt in.  Theo is tweetalig woedend. 

Kendrick Whittaker zingt Summertime, Simone hoort het, spreekt hem aan. Kendrik laat een filmpje zien van zij dochter met haar been in een stellage. Daar wordt ook Theo zichtbaar. Lamisha.

Bij het volgende portret wordt de sfeer verstoord door een zeer luidruchtige beller die geen aandacht heeft voor zijn omgeving. Theo gaat heel hard het Portugese volkslied zingen. De man denkt dat hij een dronken zatlap is en loopt weg.

De overhandiging kan beginnen. Aan Lena.

Hij gaat ook een keer met Ellen langs de rivier fietsen. De fietsenmaker Jason heeft een speciaal model voor de oudere mens ( groot zadel ). Dikke banden. Theo verwacht het aan te kunnen. Hij mag niets meenemen. Handen aan het stuur.

 Ellen neemt hem mee. Het doet Theo goed. Hij voelt zich jeugdig en uitgelaten. Ze rijden langs de rivier. Zij weet een plek waar vogelnestjes zitten. Ook van bijzondere vogels. Zij heeft ook een cadeau: Houten stok met gaatjes waar een verentooi in aangebracht is. Ook een zeldzame blauwe. Van de blauwe gaai.

 

Ooit stond er een vogeltje op een 5 dollar biljet Canada.

 

Op het Canadese bankbiljet van 5 dollar uit de 'Vogels van Canada'-serie (uitgebracht in 1986) stond een bandijsvogel (in het Engels de belted kingfisher). 

 Theo gaat wandelen op een stille plek, ontmoet Kendrick, De strafbepaling van de veroorzaker ongeluk, illegaal Guatemala met zieke dochter ( kanker ) van 8 jaar. Hij is metselaar. Hij wordt uitgezet, maar gaat terug en krijgt aanrijding met Lamisha. Kendrick ziet geen monster, maar een klein angstig mannetje. Hij wil genade voor hem. geen wraak.

Er wordt een appel op Derrik gedaan. Te kijken wie hij voor zich heeft. In de ogen. Hij liet hem schuldig pleiten. Nu 1 jaar in het gevang.

Dossier Theo.

Tot nu toe 43 portretten gedeeld. Met 43 handgeschreven brieven gesprekken, nieuwe vriendschappen.Ze hangen nu in allerlei huizen. 3 kwamen niet opdagen. Theo ziet 43 gezichten. De mensen zijn blij met zijn aandacht.. Het is november. Tijd voor een pauze. 

Mendeze heeft plotseling een goede advocaat., die voor hem op komt. Schuldig wel. Maar strafvermindering weggestreept tegen voorarrest. Hij krijgt een dispensatievisum om te blijven en kan vrouw en dochter zien.Lamisha schrijft een brief naar zijn dochtertje. 

 

 Tony jarig. Invitatie door Theo. Maitre Bouchard komt koken voor Tony ( boeken )  Theo komt regelmatig bij Decanto, zijn restaurant. Hij maakt het eten en Mia, een bloedmooie vrouw, wittee blouse, zwarte broek, olijfkleurige huid serveert. Van haar was het portret dat vernield werd. Ze heeft een andere naam aangenomen ( Clair ? ).

Theo serveert een exclusieve Port van de Douro.. Port is uitgevonden door de Britten. Harde steenachtige grond nodig ( leisteen ), weinig aar5de. Hard werken dus. Er wordt met de voeten geperst en brandy toegevoegd. dan 10-20-30 jaar bewaard in eikenhouten vaten. meestal een mix van wijnen, behalve.....

De Vintage oogst is een smaakwonder van God ( 135 euro ). Theo heeft een fles uit 1947. Ruby.

Naast Tawny en White.

Tony vertelt over Vietnam, zijn vriend BoBo dood in schuttersput. Hij vraagt naar het liefdesleven van Theo: een grote liefde, niet zijn huwelijk.

Asher nodigt Theo uit voor Thanksgivingday. met familie en vrienden. Zeer veel eten. In een van de kamers hangen 3 portretten van moeder: 25, 50, 75. Vitaal, balans, moe. Theo houdt een intro toespraak vanuit het thema dankbaarheid.

Dissonant is broer Pierce. Komt te laat, belt bij het eten, alleen bezig met werk. Als Theo naar de waarde van zijn moeder vraagt loopt hij weg. De sfeer klaart gelijk op.

(flashback: Malke en Eugenie komen schilderen. Altijd een goede sfeer. Nu doet ook Inge mee. Zij is eerder met een gezicht als een oorwurm. Ik ben bang dat ze de energie/ sfeer zal verpesten. Hoort hier nu niet thuis. Wordt later milder o.i.v. anderen ).

Theo gaat naar New York met de Kerst. Hij heeft voor velen een cadeau achtergelaten in Golden. Simone de gewenste strijkstok, Lamisha tekenspullen en blauwe lakschoenen, Ellen een vogelverenstok de luxe en klein gereedschap. En een Kashmir shawl voor de kou. Tony port uit 1968 ( Vietnam Tet offensief ).

Opnieuw overdrachten. 

 Theo is in maart weer terug. Precies een jaar hier. Hij bezoekt Asher die in de tuin aan het werk is. Planten planten.

Simone gaat een concert geven in de grote zaal. Iedereen die hij kent is welkom en anderen ook. Theo vertelt Lamisha dat de kwartnoten straks door de zaal vliegen en en zich nestelen in de dennen appelvormige lampen. Het concert is heel gevarieerd en de hoge kwaliteit van Simone's spel (ooit gefascineerd door Pablo Casals ) wordt zeer gewaardeerd.

Dan gaat hij samen met Kendrik en Basil een fado doen: Een Theo fado, waarin zij hem lof toezingen. Theo had inmiddels de ouders van Simone laten overkomen. Surprise en hij geeft hen een portret van Simone ( heel groot ). De avond wordt elders voortgezet. Het is werkelijk goddelijk.

Thuis valt Theo in slaap in zijn stoel, schrikt wakker en ziet 3 hooligans Ellen, die op de rand van de fontein zit te zingen mishandelen . Ze verdidigd als een dolle kat haar hoed en fiets, maar delft het onderspit en valt bebloedt op straat. Simone schiet haar te hulp, maar zijn hand wordt gebroken en zijn cello vernield. Theo roept dat niet te doen en valt over de lage reling en valt op straat. Theo is dood. Simone en Ellen zwaargewond.

De daders vluchten. Een echtpaar ziet het gebeuren.

Vrede, schoonheid en geluk, verwoest door een duivelse kracht

Hier neemt het boek een rare wending. Theo zou in het geheim een beroemd kunstenaar uit New York zijn. genaamd : Zila. Zijn werk zou in Chelsea en Florence hangen ?

On line opgezocht blijkt het fictie. 

Echte elementen ter inspiratie

Hoewel het verhaal zelf fictie is, heeft auteur Allen Levi wel inspiratie gehaald uit de werkelijkheid: 

De portretten: Het idee ontstond in een echt koffiehuis in zijn eigen woonplaats Columbus (Georgia), waar portretten aan de muur hingen. Hij kocht er toen zelf een paar en bedacht daar verhalen bij.
Het personage Theo: De auteur vertelde dat hij onbewust een overleden broer (Gary) in het karakter van Theo heeft laten doorklinken.
De sfeer en locatie: Het stadje 'Golden' is fictief, maar is sterk gebaseerd op de warme, zuidelijke sfeer van de Amerikaanse staat Georgia. 

Willa is de dochter die ooit van Ellen is afgenomen. 

Volgende boek: Ellen in Golden ? 

 Een zekere Edmund Timmens. Heeft Zila ontdekt. Hij wordt zijn mecenas, laat hem in Parijs opleiden en brengt hem in contact met zijn contacten ter stimulatie. Kubisme, Impressionisme monden uit in Realisme. Hij werkt ook als docent.

 

 Bij de uitvaart geniet Lamisha van de vele kleuren van de ramen. Ze ziet de kleuren rondvliegen om zich later te verstoppen in het gebouw ( Theo's beeld ). Pastor Landy doet de dienst en noemt Theo: HET GEZICHT VAN DE HEMEL. Prof. Gobelli speelt Fado voor Theo als Requim. Ellen en Simone zijn aan het herstellen.

Bij nader inzien blijkt Asher de zoon van Theo. Theo stuurt hem na zijn dood een portret en een brief. Als jongetje had hij het talent van Asher al gezien en deed er alles aan om het te stimuleren

Theo was verliefd geworden op een meisje in Golden. Met haar ging hij reizen en kunst maken. Theo heeft veel succes. Zoveel succes dat zij weg wil en gaat. En zij is zwanger. Ze ontmoet elders een andere man die haar liefdevol opneemt samen met kind.

Er is nog een 2de brief aan Asher, die is van zijn moeder. Daarin vraagt zij Theo haar en haar gezin met rust te willen laten. Ook stuurt Theo een doosje met een hartvormig medallon mee.. Onder de foto zit een schilderij: Ik schilder jou, terwijl je mij schildert.

In de epiloog komen de meeste hoofdpersonen voorbij. De journaliste blijft publiceren, Basil speelt en gaat literatuur studeren. Lamisha gaat de kunst in. Ellen knapt op. Gaat in de opvang wonen, begint een bedrijfje in veerstokken. Ze werkt ook in een fietsenwinkel.Simones hand herstelt volledig. De 3 hooligans zijn nooit gepakt. Simone krijgt een Vintage Cello in bruikleen. Minette werkt zelfstandig. Shep en Eddy breiden hun koffieshop uit. In de bar komen 3 portretten: Theo, Tony en Ellen.De dochter van Mendeze blijft in contact met Lamisha. Kendrik maakt promotie. Pommer heeft Ellen als klant.  

Willa is inmiddels 35. Samantha trouwt. Asher beheert Theo's nalatenschap en blijft portretten schilderen.Tony drinkt 1 glas port per dag. 

Eind. 

 

 

 

Allen Levi is geen doorsnee debutant: hij is een Amerikaanse advocaat, rechter, singer-songwriter en verhalenverteller uit Georgia. Zijn eerste roman voelt als een warme omhelzing van iemand die écht naar mensen kijkt.

Op een lenteochtend wandelt de mysterieuze, oudere Theo het kleine zuidelijke stadje Golden binnen. Niemand weet precies waar hij vandaan komt of wat hij komt doen, maar al snel vindt hij zijn vaste stekje in The Chalice, het lokale koffietentje. Daar hangen negentig-twee prachtige potloodportretten aan de muur, getekend door de lokale kunstenaar Asher Glissen. Theo raakt betoverd door die gezichten en besluit ze één voor één te kopen. Zijn missie? Ze teruggeven aan hun ‘rechtmatige eigenaars’ – van de boekenverkoper tot de worstelende kunstenaar, de straat muzikant en de mensen die een stille droefheid met zich meedragen. Met elke ontmoeting ontvouwt zich een verhaal, ontstaat er een vriendschap en verandert er iets kleins maar wezenlijks in Golden. Theo vraagt meer dan hij vertelt, observeert met een zachte aandacht en toont hoe pure vriendelijkheid als een rimpeling door een hele gemeenschap kan trekken.

Wat meteen opvalt is Levi’s schrijfstijl: warm, bedachtzaam en bijna muzikaal, met een rustige cadans die je uitnodigt om langzaam te lezen. Theo zelf is een raadselachtige, charmante oude heer die je meteen in je hart sluit, en de inwoners van Golden komen stuk voor stuk tot leven door hun portretten en gesprekken. Het is geen boek vol wilde plot twists, maar eentje dat je laat voelen hoe krachtig het is om écht gezien te worden.
Ik vond het prachtig hoe Levi laat zien dat kleine, anonieme gebaren van gulheid een hele stad kunnen opfleuren en hoe kunst en aandacht helend kunnen werken. Die portretten als symbool voor ‘zien’ en ‘teruggeven’ is zo slim en ontroerend bedacht.
Het herinnert je eraan dat de vreugde écht in het geven ligt, en dat een beetje extra aandacht wonderen kan d

Pinguins in de Kunsthal.

Er waren pinguïns gesignaleerd in de Kunsthal. Dat komt niet zoveel voor dus snelde ik op zaterdagochtend naar de plek waar ze gespot waren. Boven de Kunsthal passeerde de trauma helikopter van het Erasmus MC, maar dat betrof niet deze stille jongens.
 

nn

 

Ik begon echter bij het overzicht van het werk van de Rotterdamse Pop Art kunstenaar Woody van Amen. Dat zag er - hoe kan het ook anders - wat gedateerd uit. Zijn onvergetelijke Checkpoint Charly had de wereld rondgereisd als symbool van de Berlijnse Muur.

Hij schilderde ook. Doeken waarin symbolen verschijnen van beelden uit de toenmalige tijd , zoals die van de verzekeringsmaatschappij RVS.

 

 

De elektrische stoel van Woody bleek een aardige vooraankondiging van de tentoonstelling: A Chair and You.  De stoelen komen uit de privé collectie van Thierry-Barbier- Mueller. De kunstenaar en regisseur Robert Wilson heeft er 150 ( van 124 ontwerpers ) bijeen gebracht.

 

 

 

nnn

 

Het aantal variaties is ongelooflijk, qua materiaal, uitstraling en comfort.

 

De allermooiste vond ik deze. En stoel in de hemel of op weg ernaar toe. Prachtig.

 

 Op de begane grond was een grote foto tentoonstelling. Die heb ik aan mij voorbij laten gaan. Mijn opslag was inmiddels ruim gevuld. Wel pakte ik nog even de lift naar zaal 4 om nog een keer over de Zuidpool te kunnen lopen.

Loop met mij mee.

 

 

 

 Het was weer mooi geweest. Buiten zag ik nog 3 hazen op het gazon. Altijd leuk. Ook met de herinnering aan Mette en haar fotosessie.

 

Indian Summer in Meer.

 Het is vrijdag 25 september en de zomer staat opnieuw voor de deur. Vandaag wordt een goudgerande dag en dus reis ik af naar België. Recreatiegebied De Mosten. Eerst nog even tanken bij Maes in Minderhout, inmiddels 2,06 euro per liter. Het blijft een vriendelijke prijs ten opzichte van thuis. 

 Voor mij zijn vooral de bossen belangrijk. Die liggen buiten het recreatiegebied, zijn motorisch niet toegankelijk, tenzij je wilt fietsen of mountainbiken. Of vissen ( regelmatig komt er iemand voer uit strooien of wordt het water met een soort van fontein zuurstofrijk gemaakt ).

 

 

Naarmate je dieper de bossen in gaat is de kans op een ontmoeting met dieren het grootst. Gevaarlijk zijn ze niet al lijkt het wel zo. Ze willen graag los zo te zien.

Gelukkig heeft mijn lievelingspaard hier wel de ruimte. Ik noem haar Catherine, vanwege heur haar en zachte karakter. Zij waardeert het als je niet te luidruchtig bent en wat vers gras doet het goed.

 

 

 Na de uitgebreide boswandeling is het tijd om te ontspannen tussen de sparren en als het nodig is vanuit The room with a view. De zeldzame passant deelt mijn plezier en gaat dan weer vrolijk verder.

 

 

  

In de late namiddag wil ik terug reizen, maar nu ook de Merwedebrug afgesloten is, staat het verkeer op de terug route muurvast. Ik praat wat met mijn buurman die samen met zijn hond in een hangmat ligt ( foto was leuk geweest ), maak een lichte avondmaaltijd, zet verse koffie en ga dan wandelen in de hoop dat de file zich oplost ( niet dus ).
 

De temperatuur is ongekend zacht en dus ga ik kijken bij het waterskipark aan de andere zijde van het gebied.

 

Dat ik om 19.00 uur toch nog moet omrijden via Roosendaal neem ik voor lief. Het was een heerlijke dag, mede door een gezellig gesprek met Sophie en het ontbreken van blaffende honden, waarmee de dag begon. Patat, kroketten en een Jupiler maken het helemaal rond.

 

P.S. Neen er zijn geen haaien in het water. 

 

Intuïtief schilderen, een workshop.

 Deze keer zochten wij inspiratie in het toch wel wat ongebruikelijke en tegelijk fascinerende werk van Aline Thomassen. Zij schildert figuren, waarin "energetische afwijkingen" zichtbaar worden. Dat is niet altijd even prettig en tegelijk een uitdaging.

Maar eerst was het tijd voor een sublieme taart van Eugenie met peren, appel, kaneel, speculaas en een snuifje advocaat. Desgewenst met slagroom.

En zo passend bij dit thema. 

In het begin was het best even zoeken, omdat we niet naschilderen, maar werken in de sfeer van........

 

 

 

Een raadselachtig schilderij over een vrouw in een wat verwarrend landschap. Zij wil door ons ( of in ieder geval door de kunstenares ) gezien worden. Zo lijkt het of zij een masker heeft afgezet ( tussen haar voeten ), waardoor zij in al haar aspecten zichtbaar wordt. 

 In het tweede schilderij richt zij zich heel direct naar de toeschouwer. Zichtbaar. Op zoek naar antwoorden op te stellen vragen. Een krachtig beeld.

 

 

 

Een andere kracht opent zich in het dragen van de rudimentaire vorm van een kind. Dat deel zal nog aandacht vragen. De vrouw kan dat aan. Mogelijk draagt zij het in zich en maakte de kunstenaar haar transparant.

 

 

Over innerlijke bewegingen heeft deze persoon niet te klagen. Het lopen gaat wat minder, maar wisselen accordeon en messenset elkaar moeiteloos af. De centrale lichaam -as staat  echter goed gegrond. 

Het derde schilderij toont licht en tevredenheid in beweging. De vaste contouren van het lichaam vervagen enigszins. Meer energie als vaste vorm.

 

Een klassieke schoonheid die associaties oproept met Medusa. Echter wie Medusa denkt en ziet raakt versteend. In dit beeld echter is er sprake van groei en tevredenheid daarover. Wel een beeld uit een zee vol koralen.

 

 

Minder vreugdevol, ja zelfs duister kijkt deze vrouw ons aan. In mijn optiek draagt zij een veelkleurig schild vol afleidingen. Enigszins Gothic ? De echte persoon is daarachter aanwezig. De borsten worden nu meer ogen van een wezentje dat verwondering ervaart.

 

Het laatste schilderij dat deze middag verschijnt is een landschap, waarin tal van energiestromen in beeld worden gebracht. Zo mooi chaotisch en oer.

En dan is het weer tijd voor reflectie en bespiegeling, maar niet zonder de Mandala van Malke, die voor elk wat wils heeft of het nu bij de Grüner Veltliner is of bij de Jasmijnthee.

 

 Het was weer een mooie middag.

Henk. 

Uit het schrijfcafé. Bomen knuffelen.

 Het was weer zover, zomervakantie voorbij en tijd voor het eerste schrijfcafé van het seizoen. Janneke bracht  als inspiratiebron een foto in, die voor zichzelf sprak en die moest leiden tot een bijbehorende titel.

Een mooie voorzet.

Haiku:

 met beide handen

pak ik je stevig vast

nu ben je van mij.

 

Bomen knuffelen is inmiddels een wijdverbreid ritueel in meditatieve groepen en groeperingen. Je verbinden met de natuur. De energiestroom voelen. Steun zoeken bij. Anderen vinden dit onzin. Hoe dan ook levert het mij een aantal uiteenlopende associaties op die verder gaan dan een lid van het koninklijk huis.

Ik zie de kleine Siebe, kleinzoon van een vriendin. We lopen door het bos en ik zeg dat er bomen zijn die graag omhelsd willen worden. Ik doe het voor. Hij doet mij na en zie: hij toont zich een kleine prins: die middag omhelst hij alle bomen van de Brabantse Wal en hij wordt steeds energieker. 

Ik zie kinderen, die, overvallen door verlegenheid het been van vader en moeder omhelzen. Een been als boom. Ik denk nu aan Auguste Rodin, zijn prachtige vrouwenbeelden met benen van zacht glanzend marmer en ineens zie ik de benen van een dame op de sportschool: mooi, stevig, marmerkleurig en goddank niet ontsierd door tatoeages. Schoonheid optima forma.

 

Ik kan de fascinatie van Rodin begrijpen: een been om mee naar huis te nemen en het te omhelzen en koesteren. En het daarna terug te geven om te vragen of er nu verschil gevoeld wordt tussen beide benen ( een bekende vraag uit de bodyscan ). En misschien mag het andere been dan ook een keer mee ?

De boom als meditatief symbool vind ik vooral ook getuigen van kracht. Jezelf zien als boom, een boom zijn, met je wortels diep in de grond, de stevigheid van je stam ervarend en jezelf zien met je bladerdak en kruin in de zon. Wel blijven ademen natuurlijk. Een bron van licht en energie. 

 

Zomer.

Haiku:

koele kathedraal

zo vol van zomerkleding  

Auchun et Leclerc 

 

Haiku:

Rockband Aubenton

A House of the Rising Sun 

Stemt zo gelukkig.

 

Haiku:

Plafond verwarming

Viel mij de zomer ten deel

Vloer verwarming ook.

 

Haiku:

 een koele slaapplek

van achter mijn gordijnen 

lommerrijk genot

 

Een haas ( je ) in huis.

 

Gisteravond kwam onze boekenclub weer bijeen. Het was zo ongeveer de laatste mooie zomeravond van het jaar en we konden hiervan genieten op het terras van Hikke. 

 

De inzet van deze avond was het boek  "De Laatste Kathaar". Na een uitgebreide bespreking werd het tijd voor een nieuw boek. Deze keer kwam Janneke met het voorstel, waar deze 2 bij iedereen de duidelijke voorkeur kregen:

1. Een haas in Huis van Chloe Dalton.

2. Het meisje in de witte kimono van Ana Jones.

Het werd: 

De hoofdpersoon ontdekt in de winter een PULSTERLING, een pasgeboren haasje, behaard met de ogen open en verlaten door moeder ( moer, vader rammelaar ). Een blaffende hond brengt haar in beeld. Algemeen wordt gesteld dat een haas niet gedomesticeerd kan worden.

Ze neemt het diertje mee,  en er volgen uitgebreide beschrijvingen over het uiterlijk. Vacht, ogen, pootjes, groei, etc. Zij lijkt Londen geheel te vergeten en gaat in het diertje op. Voorzichtig met geur overbrengen. Het is coronatijd en dus is zij veel thuis werkend.

Voeding via flesje, harde takken, gras en kruiden. Havermout vlokken. Na 4 weken gaat het een eigen weg. Groeit zeer snel ( oren, poten ). Kleur verandert ook. Wordt niet ouder dan 7 jaar. De meesten halen 1 jaar niet.

Ze leest een boek van Cooper, die aangeeft wat de haas bij voorkeur eet. De rest: kookboeken. Cooper: een haasje drijft de pijn uit je hart.

Kaapse, Corsicaanse-, Pool-, Cantabrische-, Iberische en de kleinere woestijnhaas. 

 

 

Het hazenpad kiezen.

 

 

cantabrische haas.

 

bruine haas ( de grootste )

 

 

kaapse haas.

 

 

poolhaas

 

 De meeste hazen hadden het niet gemakkelijk. met name in Engeland werd er veel op gejaagd of met honden getraind. Een haas kan agressief reageren.

 

Deze niet. Hij heeft niet echt hem naam om hem niet te domesticeren. Na 4 maanden gaat hij weg in de avond en komt bin de ochtend terug. Ze ziet hem met andere hazen. Niet verstoten.

Ze beseft dat zij haar leven in grote lijnen op hem en zijn aan-/ afwezigheid heeft ingericht. ( voorzichtig met geluid, vliegen, bezoek, opstaan, lopen ) Ook laat hij zich roepen en blijft verzot op havermout. Door de gedragsverandering gaat zij steeds meer op een haas lijken.

Ze geniet van de eenvoud van haar plezier. Ze is hartverbonden met hem en heeft daardoor niet zoveel 4extra nodig. Wil ook liever niet meer terug naar Londen. 

 

De haas komt binnen met een gewonde poot. Volgende dierenarts gekneusd of verstuikt. Geen breuk. Vermijding met contact dierenarts. Antibiotica naar recept en gewicht hond. Ze geeft het niet. Langzaam herstelt zij.

Op het gemaaide veld ziet zij spelende hazen of hazen die boksen. Hij verdwijnt 2 weken e komt terug. Eenmaal volgroeid ( 1 jaar ) en hersteld maakt hij enorme sprongen en rent hij. Het boksen met een mannetje is een soort paringsritueel die iets losmaakt hormonaal.. Acrobatiek.

 Als ze op reis gaat, neemt moeder het over. Haas veilig. Dan verdwijnt zij en verschijnt pas in de tuin met 3 pulsterlingen. Verstopt in het leger in het hoge gras van de tuin. Normaal biedt de Moer weinig zorg. Deze haas wel.

Dan worden er 2 haasjes onder de gordijnen geboren. En wat later nog een....... superfecundatie: een dubbele zwangerschap / 2 bevruchte eicellen. Komt ook voor bij de nerts. Een heeft moeite met pootjes, maar dat trekt bij. De pulsterlingen gaan naar haar slaapkamer. als ze naar Amerika gaat, blijft een camera beelden geven. Moeder past op.

Listig is de confrontatie met een hermelijn. Moeder haas is steeds druk bezig met sporen en geuren wissen. De 2 jongen ondernemen samen veel actie. Rennen door het huis knabbelen aan meubels en roffelen op een fitnessbal. Moeder haas is bezadigd. Kattenkwaad door hazen ! Ongebruikelijk omdat ze steeds passief zijn, maar nu zijn ze binnen. 

 

 Er komt een beeld op van een soort zorgstolp over de hazen heen voor veiligheid. Soms ook naar buiten.

Circe doet dat met een magisch veld over haar eiland Aeaea.

Chloe gaat vrolijk door met het observeren van de hazen, die steeds op verschillende plaatsen liggen te slapen. De oudste bokst dikwijls tegen haar been om aandacht. Dan overlijdt de jongste pulster. Ze begraaft hem onder een rozenstruik. Ook wordt het gras deels gemaaid om roofdieren te signaleren.

Dan is het tijd voor de aardappeloogst. Dieren doen er niet toe. De machines kijken niet, de bestuurders ook niet. Na afloop treft zij meerdere dode hazen en een gewonde pulsterling.

De andere 3 blijven nu weg. 

Chloe krijgt het gevoel dat wat zij beleefd heeft steeds meer verleden tijd wordt en gaat zich nu verder verdiepen in de natuur in haar algemeenheid. Ze ontdekt de rijkdom en de kleurenwereld, de medische mogelijkheden. Een vogel app.

Op een avond gaat ze het donker in voor een "haaservaring". Thuisgekomen is moeder Haas er weer. Ook is zij getuige van een paringsritueel van hazen. 4 Rammelaars doen pogingen, maar worden door de Moer afgewezen. 

 Eigen recensie:

Een bijzonder boek waarin de schrijfster haar eigen kwetsbaarheid en kracht en die van de natuur terugvindt. Dit in het nauwgezet observeren en verzorgden van een kleine hazenfamilie. Zij ziet daar de grote waarde van in en ook de waarde van de natuur in haar algemeenheid. Zij wil en gaat dat uitdragen.

Ik was niet zo blij met de voorleesstem, nogal geHAAST en op een kinderlijke toon. Kinderen zullen zich daar vast beter in kunnen vinden.

Ik weet nu heel veel van de haas. Zag er kort geleden nog een met een pulsterling op de parkeerplaats. En weg waren zij. 

 

  

 Her verhaal / Recensie.

 

Het boek Ee haas in huis 

 Het verhaal begint tijdens de coronapandemie op het Engelse platteland. De Britse politiek adviseur Chloe Dalton ontfermt zich over een schijnbaar verweesd pasgeboren haasje ( een pulsterling ). Geen temming, maar co-existentie: Dalton probeert het dier nadrukkelijk niet te temmen of een naam te geven. Ze past juist haar eigen gedrag en ritme aan het wilde dier aan. 

Lofzang op de natuur: Het samenleven dwingt haar om op kousenvoeten door het huis te gaan en scherper te letten op de kwetsbaarheid van de omringende natuur en de impact van moderne landbouw.
Stijl en ontvangst: Recensenten roepen het boek uit tot een "liefdesbrief aan de natuur" en een heerlijk onthaastend boek, al plaatst een enkele criticus uit de literaire hoek kanttekeningen bij de deemoedige en veilige idylle die geschetst wordt. 

Hoe wordt het ontvangen in de recensies?

NRC en Trouw prijzen het boek om de tedere en fijne observaties van het gedrag van de haas en hoe het de schrijfster tot bedaren brengt. 
De Volkskrant vindt de lofzang soms wat deemoedig en mist wat gevaar of een scherp buitenstaanders perspectief op de harde ecologische werkelijkheid. 

‘Ik ben bij de haas te gast’ vindt Dalton, niet andersom, en ze gaat ver: met donker naar bed, een bank die ze al heeft afgedankt weer terugzetten: hazen kunnen slecht tegen een verandering in hun omgeving. 

Door het samenleven met de haas, die later ook nog jongen krijgt, krijgt ze steeds meer oog voor de natuur. Ze gaat anders kijken naar de omgeving, vooral hoe het steeds efficiënter wordende boerenbedrijf het hazen leefgebied verstoort.

Het is een plezier om te lezen, al is het geen literair meesterwerk. Ook diept Dalton allerlei cultuur-historische informatie op, die varieert van Aelianus uit de tweede eeuw na Christus tot 16^e eeuwse ‘noble art of hunting.’ Want ja, de haas is natuurlijk ook een lekker hapje. Ook ik ben dol op hazenpeper, maar ik vrees dat ik dat nu niet meer onbekommerd kan eten.

 

 

woestijnhaas

Hazen zijn al eeuwenlang hetzelfde, terwijl wij het landschap om ze heen onherkenbaar hebben veranderd. En toch houden ze stand. In die zin staat de haas symbool voor de natuur die er nog is, en voor de oneindige schoonheid en het wonder die met het blote oog te zien zijn en erop wachten te worden ontdekt. Als we de natuur willen beschermen, dan is de nederige haas een goed begin.’

Een haas in huis is een soort van levensles, waarin de natuur een grote rol speelt. Bij Dalton is het gewoon op haar pad gekomen en ze heeft zich laten leiden door haar intuïtie. Dankzij haar leert de lezer veel over de haas en over het omgaan met een wild dier. Maar ook leren we hoe belangrijk de natuur is en dat we ervoor moeten waken dat we die met zijn allen niet moeten vernietigen. Dat we hier zuinig op moeten zijn. En dat de natuur ervoor kan zorgen dat er stilte en stabiliteit is, momenten van rust en ontspanning. Dus laten we dit vooral met heel ons hart blijven beschermen…