artohotze

De mede-winnaar van seizoen 5 van The Tribute: Battle of the Bands kwam naar het Nieuwe Luxor. Beach Boys’ Best is een ode aan één van de meest invloedrijke bands uit de muziekgeschiedenis in de 60'er jaren: The Beach Boys. Wij gingen op vrijdag 27 februari naar de band die een energieke liveshow vol meerstemmige zang en zonnige harmonieën liet horen

Calefornia lonkte naar ons op de Kop van Zuid en dat betekende dat we een zo soepel mogelijke verplaatsing dienden te vinden. Eerst verzamelden we ons in Bergschenhoek om vervolgens met de auto naar het Meijersplein te gaan. Daar namen we de rechtstreekse metro ( die goed gevuld was met stammen uit Den Haag, Berkel, Bleiswijk, Nootdorp en Delfgauw ), naar de Wilhelminakade. Na een paar winderige omwegen stonden we bij het theater:

Welkom !

Voor de deur stond het verkeer vaster dan vast en dat gaf heel veel rode lampjes, die aan het vroegere Karendrecht deden herinneren. In het theater was het ook druk ( hier niet te zien ). Uitverkocht, wat stond voor 1500 toeschouwers bij de garderobe. Gelukkig had Ries een korte procedure verzonnen en konden we via ingangen G en H naar onze stek op het balkon.

Daarvóór waren immense trappen aangebracht, maar wilde je anders boven komen dan waren er de kleine liften, die twee keer zo groot leken door de spiegelwand. Een groep ouderen sloot zo close aan dat de buik van een dame verhinderde dat de liftknopjes bereikbaar waren ( in ieder geval niet zonder de betreffende buik te toucheren ).

Onze stoelen rechtsboven met rugdekking waren prettig gesitueerd, het uitzicht was goed en samen waren we er klaar voor: The Beach Boys Best.

De vaart zat er goed in bij de verschillende nummers. Het meeste repertoire was ons bekend. Beetje nadeel was wel dat er tussen de nummers door "op kleedkamerachtige wijze" door de jongens iets verteld werd over de oorspronkelijke Beachboys. Brian, Carl en Dennis Wilson, Mike Love en Al Jardine kwamen voorbij.

De mannen kunnen heel goed zingen en spelen maar zijn geen vertellers. Een echte verteller zou m.i. de kwaliteit van het geheel goed doen. Tussendoor was het pauze waarbij we alle 1500 een gratis drankje konden ophalen. Deze keer waren Eugenie en ik de speedy's. Als eersten aan de bar. Het duurde even voor de barman op stoom kwam. Intussen hadden zich 1498 mensen zich achter ons verzameld. Mooi om te zien. Good Vibrations ook.

Na de pauze gingen we er goed voor zitten: grote kans op meezingers en zo gebeurde. Kokomo deed het erg goed voor de lage stemmen. De hoge moesten wachten op God only knows.

Qua beeld ( opstelling van de band ) leek het ook in dit geval veel op "terug in de tijd": daar hadden ook de Beatles, The Kinks of de Animals kunnen staan. Het paste.

Na de toegift was er de run op de jassen. Ik raakte mijn gezelschap kwijt en besloot aan de rand van deze mensenrivier te gaan staan. Tot Eugenie en Ries voorbij zwommen. Snel sloot ik aan . Buiten was het geen Californië, wel herfst in Rotterdam.

Via dezelfde weg keerden wij terug. In de metro was een bierfeestje voor levenslustige kaalgeschoren mannen, die verstand hadden van K-Swiss tennisschoenen.

Het was weer mooi geweest.

Ik kwam dit boek tegen, luisterde een stukje, prettige voorleesstem, luisterde verder. Vroeg mij af of dit voor mij aansprekend zou zijn. Kreeg beelden van de amusante en confronterende TV serie Desparate Housewives. Luisterde weer verder en ik bemerkte nieuwsgierigheid ( en loyaliteit ). Ik ga zien hoever ik kom en ga.

Het betreft het verrassende, hartverwarmende verhaal van een huisvrouw die een boekenclub begint en per ongeluk een feministische revolutie ontketent in haar lokale suburb.

In ‘De boekenclub voor dwarse huisvrouwen’ neemt Marie Bostwick je mee op een hartverwarmende reis door de jaren ’60 vol humor en nostalgie. Vier ontevreden huisvrouwen zijn hun alledaagse leventjes in een Amerikaanse suburb spuugzat. Terwijl de wereld om hen heen razendsnel verandert, hebben de vrouwen het gevoel stil te staan. Wanneer wordt het tijd voor hun eigen dromen?

Om de sleur te doorbreken besluiten ze een boekenclub te beginnen. Al lezend en pratend leren de vier vrouwen hoe ze door de kracht van boeken én van vriendschap de koers van hun leven kunnen bepalen. Marie Bostwick weet als geen ander de tijdgeest op papier te vangen en dicht daarbij een speciale rol toe aan ‘The Feminine Mystique’ van Betty Friedan, het baanbrekende boek dat een generatie vrouwen wist te inspireren en aan te zetten tot actie.

Alma Mater.....Voedende Moeder.

De hoofdpersoon is Margareth Ryan, vrouw van een militair. Zij woont in een soort Vinexwijk, Concordia genaamd. Aanvankelijk gaat zij na de middelbare school studeren, heeft talenten en is gemotiveerd. Zij voelt zich thuis op de Columbus University. Na haar huwelijk belandt zij in de standaardrol van huisvrouw en is zij alleen nog bezig met haar kinderen, haar man en huis. Zij is geslaagd als ze dat goed regelt. Ze wil echter meer: ze wil schrijfster worden en tekent in voor een schrijfwedstrijd. Zij huurt ( met gewetensbezwaren over het huishoudgeld ) een wat minder gangbare typemachine, doet mee en wordt afgewezen. Gelukkig heeft zij er niemand over verteld. Zij denkt eraan de typemachine terug te geven, maar de winkelier doet haar een aanbieding. Ze noemt haar typemachine: Sylvia.

Zij ontmoet Charlotte, een nieuwe, wat excentrieke buurvrouw ( nertsjas overdag ), gaat met zelfgebakken koekjes kennis maken. Die koekjes kunnen naar de kinderen. Zij nodigt Charlotte uit op haar koffieclub, die zij ineens boekenclub noemt ( geneert zich ). Deze Charlotte adviseert het boek :The Feminine Mystique . Dat is pas echt interessant.

Bitsy, een vriendin, is 23, echtgenote van een paardenarts, die King heet. Ze heeft geen kinderen en wil graag wat werken en wordt stalknecht bij haar eigen man. Verbazing bij de buurvrouwen. Zij houdt echter van paarden ( deed dit werk ook voor haar vader ).

Andere leden van de club zijn Catherine Graham en Vivian Bouchetti ( haar enige echte vriendin ). Zij is nu 18 jaar getrouwd met Anthony. Ze is ook in het leger geweest, net als haar man, en heeft een directe manier van naar buiten komen.

Margaret twijfelde steeds over haar schrijfsels en kiest telkens voor een nieuwe invalshoek, hopend op grote publicitaire aandacht. Zij wil eerst resultaat, wat niet komt.

De zgn. koffieclub ( waarin ook Barth, Ellen en Irish ,houdt zich hoofdzakelijk bezig met roken ( Pall Mall ) zelfgebakken koekjes en taart, recepten, baby's, kinderen krijgen, zwangerschap, mannen tevreden houden, tennis, het huishouden, de jurkjes van Audrey Hepburn. Ook zijn er roddels, zoals dat Charlotte in een kliniek heeft gezeten en overdag de veelbesproken nertsjas draagt.

Tot Margareth het omvormt tot haar "boekenclub" en hen de Feminin Mystique adviseert.

Zij organiseert de eerste bijeenkomst, bakt taart, maakt hapjes. Zeer tot ongenoegen van haar man Walt, die warm eten wil. De taart half ruïneert en er bierdrinkend vandoor gaat naar zijn club ( 3 x per week ). Hij zegt dat hij recht heeft op verzorging ( boterham met kaas niet voldoende ). omdat hij echt werkt en geld thuis brengt.

Het ingebrachte boek vertelt het verhaal van de beklemmende wereld van de vrouw, die vastgespijkerd zit in haar rolpatroon. Margareth is enthousiast. Vivian niet. De bijeenkomst verloopt wat stijfjes, de bowl helpt niet echt, dus besluit Charlotte om een wodka cocktail te maken. Dat maakt de lippen los en de geheimen worden ontbloot. Margaret vertelt over haar schrijfavontuur, Viv denkt dat ze zwanger is, Bitsy's man heeft een kind bij een ander.

Ze besluiten elke 3de woensdag van de maand bijeen te komen. Dit boek doet de volgende keer weer mee omdat het nog niet algemeen gelezen is.

Dan gaat de telefoon. Een zekere Lennard Clement , redacteur, biedt haar een baan aan om een column over huishoudelijke zaken te schrijven. Achteraf vond men haar inzending tot wel goed ( directie blad ), maar omdat het de Kerst betrof niet actueel.

Maragaret wil graag, maar Walt maakt bezwaren. Hij kleineert haar in plaats van stimuleren. Uity eindelijk stemt hij in met wat hij noemt: haar hobby, geen werk. En ze mag de verdiensten voor zichzelf houden. Ze is blij en dankbaar.

Ze gaat naar New York met Charlotte. De redacteur ontvangt haar licht kritisch, maar de hoofdredacteur, die haar heeft uitgekozen is knap, hartelijk en hoffelijk. Hij laat haar het bdrijf zien. Hij verwacht huishoudstukjes, geen gefilosofeer. Het is een landelijk blad. Ze voelt zich gezien.

Terug bij Charlotte ziet ze een minnaar van haar, kunstenaar, Laurens Allgreen. Omdat Charlotte gedronken heeft brengt zij haar thuis met haar auto. Omdat ze afwijzend is over vriendschap ( lunch ) buiten het huwelijk ontstaat er spanning. Zij is bang dat Charlotte uit de boekenclub gaat, maar die nodigt haar juist uit voor een winkeltochtje in Alexandria en wil haar een hoed cadeau doen. Zij weigert met smoesjes.

In het boek had Margarete juist gelezen over jezelf wegcijferen. Charlotte heeft een zoon op de militaire academie en 3 kleintjes: Nora, Andrew en Denise ( brutaal en gesloten, op haar hoede ? ). Het huis van Charlotte is nog steeds een chaos van de verhuizing en zij vindt dat best. Roept Margarete op tot meer souplesse.

Zelf loopt ze verder. Is een paar minuten te laat en dat vindt Walt ( 6 briertjes, honkbal ) niet leuk. Hij toont geen interesse. Integendeel veel te belastend voor haar. Zij heeft juist heel erg genoten en slaapt snel in. Wel krijgt ze een nachtmerrie met angst en benauwdheid.

De boekenclub gaat onder leiding van Charlotte naar het Museum of Modern Art. Zij heeft een losse rijstijl waar Viv zich mee bemoeid en teruggewezen wordt. Ook Pitsy en Margareth zijn mee. Ze kijken hun ogen uit en Charlotte neemt hen mee op een rondleiding. De vragen over "wat het moet voorstellen " veranderen in het gevoel wat het werk oproept. Een openbaring en verandering van zienswijze. Charlotte neemt Margareth mee naar een klein schilderij van Charlottes geliefde vriend ( mogelijk was dit ook het echte doel van de reis ). Ze zijn op tijd terug voor de schoolbus ( Pitsy ).

H9.

Viv solliciteert in New York bij een vrouwelijke arts. Ze is vele malen afgewezen omdat ze 6 kinderen heeft en op afstand woont. Een 7de is op komst. Dat ondanks haar grote ( wat gedateerde ) ervaring met oorlogsverwondingen. Bij Dr. Francesco Jordano. Arme cliéntele. Zij wil Viv wel, omdat nemand deze baan wil, het salaris beperkt is. En omdat Viv kan improviseren en snel leert.

Viv ontmoette de Italiaanse gewonde Tony. Te vroeg zwanger. Getrouwd zonder toestemming.

Er is veel overeenkomst: bijna katholiek, beiden bij de nonnen. Beiden offervaardig.

Lange werkdagen. Grote werkdruk. Wel de moeite waard. Ze wordt aangenomen.

H 10

De lokale boekenwinkel is van Helen en Erwin. Zij verschillen op een respectvolle manier over Hemingway. Margareth gaat advies vragen over een volgend boek voor de boekenclub. De club heet: The Betty's ".

An vindication of the rights of woman ( 1792, vrouwen verdienen een opleiding ), The second sexe, Simone de Beauvoir ( 1949, begin feminisme in Frankrijk ) , Virginia Woolf, A room of one's own ( 1929, waarom vrouwen zo weinig bereikt hebben ).

Helen bemoedigt Magareth over haar column. Ergens beginnen. Zij adviseert ook romans. A town like Alice ( 1950, Nevil Shute ). Revolutionary roads ( Richard Yates ).

Alice Springs.

Het verhaal wordt verteld door Mr. Strachan een advocaat die de laatste wil van de steenrijke James Macfadden moet uitvoeren. Jean Paget blijkt de enig overgebleven erfgenaam. Mr. Stratchan nodigt haar uit op zijn kantoor waar hij haar vertelt dat ze vanaf dat moment een rijke vrouw is. Zij krijgt de beschikking over een vast bedrag per jaar maar pas op haar 35e kan ze over het hele bedrag beschikken, tenzij er een dringende reden is om het restbedrag aan te spreken. Jean besluit naar een dorp in Malakka te gaan om daar een waterput te laten bouwen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog heeft Jean namelijk een groep vrouwen en kinderen geleid dwars door Malakka heen. Geen enkel dorp of kamp wilde hen hebben en zo moesten ze blijven rondzwerven. Veel vrouwen en kinderen overleefden deze "mars door de hel" niet. Uiteindelijk kwamen ze in een dorp die hen wel op wilde nemen en zo hebben de resterende groep vrouwen en kinderen de oorlog kunnen overleven. Aan dit dorp wil Jean de waterput schenken. Tijdens haar bezoek aan dit dorp verneemt zij dat een Australische man die de vrouwen toentertijd geholpen heeft, nog in leven is. De vrouwen hadden namelijk gezien dat de man vreselijk gegeseld werd voor zijn hulp en wisten niet beter dan dat hij deze geseling niet overleeft had. Jean besluit hierop naar Australie af te reizen en op zoek te gaan naar de man, Joe Harman. Zal ze hem vinden?

Revolutionary Road speelt eind jaren vijftig, Amerika floreert. Frank en April Wheeler zijn een aantrekkelijk stel dat met hun twee kinderen in een welvarende buitenwijk woont. Maar gelukkig of zelfs maar tevreden zijn ze niet. Frank heeft een saaie kantoorbaan en April treurt om een mislukte carrière als actrice. Met ontzetting ziet de lezer toe hoe stille wanhoop en gefnuikte dromen de façade van een gelukkig gezin wegvreten. Een roman over de diepste onvolkomenheden van de mens.

Helen treft een regeling. Laurens Laugrin ? Margareth koopt een boek van Hemingway voor Walt om hem gunstig te stemmen: The old man and the sea. 1952.

Santiago is een oude man die in zijn eentje in een sloep vist aan de kust van Havana. Hij heeft nu al vierentachtig dagen niets kunnen vangen en wordt door de mensen bestempeld als 'salao', wat de ergste vorm van ongeluk is. Op de vijfentachtigste dag vaart Santiago wederom uit op zee en stuit op de grootste beproeving van zijn leven. Met een grote Marlijn.

Als de club bijeen is blijkt Pitsy het boek niet te hebben gelezen. Haar angst is dat ze haat voor haar man kan voelen. Anderen relativeren dat. Zij was goed op de opleiding tot dierenarts, maar geen van de docenten wilde een aanbeveling voor haar schrijven omdat ze zou trouwen en niet werken. Algehele verontwaardiging. Ze was getrouwd met King, een dierenarts, die dat ook niet belangrijk vond.

King maakt ontbijt voor Pitsy, maar die lust geen gebakken eieren in spekvet. Discussie over vegetarisch. De kinderen en katten eten het op. Het nieuwe boek is Harland.

In Herland gaan drie mannelijke ontdekkingsreizigers op reis naar een land waar enkel vrouwen leven. Anders dan hun verwachtingen over vrouwen (ze zullen wel veel ruzie maken, jaloers zijn en ver achterlopen op ‘onze wereld’) blijkt Herland een heuse utopie te zijn. Het is een land zonder armoede en ziekte. Er is geen ongelijkheid. Geen discriminatie. Geen oorlog en geen geweld. Er wordt geen vlees gegeten, want iedereen is vegetarisch. En: alle kledingstukken hebben zakken! Een feministische kijk op de wereld, voor het eerst gepubliceerd in 1915.

Pitsy voelt zich slecht over haar openbaringen van gisteren. Ze is het liefst in de stallen, haar thuis. Mevr. Graham heeft het paard Delilah die pijn heeft: Laminitis.

Hoefbevangenheid of laminitis is een ernstige aandoening bij het paard. Deze aan- doening kan in lichte vorm tot prestatieverlies leiden en in een ernstigere vorm ver- oorzaakt het veel pijn. In sommige gevallen is de aandoening zo ernstig, dat er geen behandeling meer mogelijk is.

King wil het dier laten inslapen, maar Pitsy heeft haar vader paarden met succes zien behandelen. King ridiculiseert het en haar ( "een stallenmeisje " ). Graham stemt tot. King woest weg.

Margareth, uit bed met een kater van gisteren vind een enveloppe met 25 dollar. Haar column in "Good Housekeeping ". Ze staat er ook in met foto's, zodat de lezeressen haar leren kennen.

Margareth gaat naar de bank om een spaarekening te openen, maar heeft daarvoor de handtekenng van haar man nodig. Zij protesteert. Vervalst de handtekening en is woedend. Het is haar verdiende geld.

De dochter van Charlotte komt langs. Zij heeft een essay geschreven en vraagt Margareth om feedback. Die is enthousiast over de kwaliteit en ook dat zij daarvoor gevraagd wordt.

Zij wil ook over haar moeder, Charlotte , praten. Geroddel over haar verblijf in een kliniek. Wat wel klopt. Over haar nachtelijk schildren en de medicatie om te slapen. Haar man heeft 3 vriendinnen. Charlotte werd zwanger toen zij 21 was. Ze wilde geen abortus. Grootvader vreest voor zijn reputatie en zoekt iemand. Howard trouwde haar in ruil voor een goede baan bij haar vader. Geen goed huwelijk. Scheiden geen optie, i.v.m. geld.

Denise wil weg en vraagt Margareth op Charlotte te willen passen. Dat deed zij eerst. Margareth stemt in.

H 18.

De vriendinnen komen bijeen in de stal van Delilah om te helpen. Het paard krijgt sokken aan, waarin ijs gedaan wordt om te koelen e de pijn te verminderen. Pitsy zet haar ook op dieet.

Chartlotte is bang van paarden. De behandeling door Pitsy slaat aan.

Viv heeft een goed huwelijk met Tony. Hij ontdekt haar zwangerschap voordat zij iets gezegd heeft.

Het nieuwe boek voor de club is: Dearly Beloved. Het speelt in de tijd van Kennedy, boze witte mannen, discriminatir, monnikverbranding, wet gelijke beloning.

Het betreft het altijd maar diensbaar moeten zijn aan de man, het gezin door de vrouw. De vrouw mist daardoor een eigen leven. Kinderen weg ? Valt het nog in te halen of is het voorbij ? Viv vindt het een geweldig boek, maar heeft het niet gelezen. Pitsy ook niet.

Margareth heeft moeite met haar columns schrijven. De 3 kinderen vragen veel aandacht. Ook wil zij meer dan huisvrouwverhalen, maar dat wordt verhinderd op straffe van ontslag. Wel publiuceert zij nu wekelijks en spaart voor meubels en lost haar boekenrekening af. Wel is ze de leuterverhalen zat. Ze krijgt ook complimenten. Het blad adverteert met suikervrije gelei. Het wil de vrouw in de bestaande positie houden.

King is 5 dagen uit beeld na conflict over Delilah. Hij complimenteert Pitsy met de succesbehandeling en brengt rode rozen voor haar mee. Hij is superaardig voor haar. Pitsy is mogelijk zwanger.

Feest in Huize Charlotte: King geeft Pitty een corsage. Niks voor Pitsy.

Een nieuw boek brengt enthousiasme.

1955. Waar gaat het over? Anne Morrow Lindberghs meditaties aan zee verkennen vrouwelijkheid, relaties en de complexiteit van het moderne leven, waarbij ze wijsheid put uit schelpen en een evenwicht zoekt tussen eenzaamheid en verbondenheid .

Lindbergh verweeft in dit werk christelijke thema's als geduld, innerlijke vrede en de transformerende kracht van liefde , en pleit voor een reflectieve benadering van het leven en relaties. Dit meditatieve werk blijft relevant omdat het lezers aanmoedigt om evenwicht en verbondenheid te zoeken in een wereld die snel verandert.

Schelpen als metafoor voor de vrouw. Lelijke zaken uit het huwelijk worden bobbels op de schelp ( oester ). Binnenin groet een parel.

De oester wordt in kunst, literatuur en mythologie vaak gebruikt als een krachtige metafoor voor de vrouw, waarbij verschillende lagen van betekenis worden verkend, variërend van erotiek tot innerlijke schoonheid

Hier zijn de belangrijkste interpretaties:

Vruchtbaarheid en Liefde: Sinds de oudheid staat de oester symbool voor liefde, passie en vruchtbaarheid. De mythe vertelt dat Aphrodite, de Griekse godin van de liefde, werd geboren uit de zeeschuim en opkwam uit een oesterschelp.
Erotiek en Vrouwelijkheid: De oester wordt vaak geassocieerd met vrouwelijke seksualiteit en genitaliën, wat terugkomt in de reputatie van de oester als afrodisiacum.
Verborgen Schoonheid en Kwetsbaarheid: De harde, ruwe buitenkant van de oester beschermt het zachte, waardevolle vlees binnenin. Dit metafoor suggereert dat ware schoonheid of de 'parel' (innerlijke waarde) pas ontdekt wordt als men de moeite neemt om de schelp te openen.
De "Parel": De parel in de oester staat symbool voor puurheid, mysterie en kostbaarheid. In sommige contexten wordt de vrouw gezien als de oester die deze kostbare innerlijke parel herbergt.
Kunsthistorische Context: In de 17e-eeuwse schilderkunst, zoals in het werk van Jan Steen ("Het oestereetstertje"), wordt de oester gebruikt als een erotisch symbool. Het eten van oesters werd geassocieerd met losbandigheid en liefdesavonturen.
Moderne Herinterpretatie: Hedendaagse kunstenaars interpreteren de oester vaak opnieuw, waarbij de schelp niet langer slechts een object van mannelijke begeerte is, maar een symbool voor vrouwelijke autonomie en kracht.

In essentie staat de oester metafoor voor de complexiteit van de vrouw: beschermend, mysterieus, vruchtbaar en met een kostbare innerlijke kern.