In de Kunsthal: FLOWERS.

 Vanochtend 28 maart ging om 10.00 uur de nieuwe expositie in de Kunsthal "Flowers" open. En wat een eer........Ik was de eerste bezoeker. Bij binnenkomst was het meteen raak: ik wandelde een bloesemvormige wereld binnen.

Deze betovering zette zich voort in "de donkere kamer" waar je je in kussens kon vleien en tegelijk getuige zijn van de opening van hemelse bloemen.

Ik heb nog nooit zoveel mensen in een museum op hun rug zien liggen. Hopelijk werden de kussentjes af en toe wat opgeklopt. Mijn weg ging verder, vanuit het donker naar het licht.

 Ik stond oog in oog met wat zo bij "Van onschatbare waarde" ingebracht zou kunnen worden. Rijkelijke decoraties. Wel uit een andere tijd. Meer eigentijds waren de textiel tattoo's.

Een bijzonder beeld vond ik op de vloer: Het zag er desolaat en verbrand uit en deed denken aan de vele televisie beelden van oorlog en bosbrand. Naarmate ik verder liep ontstond er hoop. Hoop op een nieuwe kleurrijke wereld.

 Iets verderop kon je je eigen bloem maken of als je daar geen zin of tijd voor had : een boompje opzetten. Deze meisjes waren de eersten die dit deden. Met een ruimte.....

 . Dat is fijn als je ergens vroeg bent: ruimte om te kijken, te filmen, etc. Een uurtje later leek het de Keukenhof wel.

 Dat beeld van de Keukenhof was hier omgezet in een wereld van spiegeling en glittering. Mooier dan de Keukenhof zelf ?

Plotseling hoorde ik harde klappen. Het klonk alsof er bloemen mishandeld werden en in zekere zin was dat ook zo: terwille van de commercie werden de bloemen op een hardhandige manier van kleur verandert. De dader zal gemakkelijk op te sporen zijn.

 

 De commercie was overigens ook aanwezig in het museumwinkeltje: allemaal leuke hebbedingetjes om te hebben.

Nu was ik eerder in een donkerblauwe ruimte geweest die op mij nogal saai overkwam totdat 3 mannen en 1 trapleer iets deden wat ik bewonderenswaardig vond: na een korte ingreep kon ik plaatsnemen in een schitterend landschap.

 Deze digitale projecties riepen herinneringen op aan de expositie hiervoor: die van Iris van Herpen. Ook zij werkte met transparante strukturen.

 Er was nog veel meer te zien, maar ik wilde ook nog even naar de al bestaande expositie van David Shrigley met de titel : "What the hell was I thinking ?" Een terechte vraag gezien het geëxposeerde: alsof ik van een wereld van schoonheid terecht kwam in een regressie-sessie van creatieve therapie. En wel een hele grote. Gelukkig voor David kan hij zich goed "uitdrukken" en dat is te zien.

Zo is er een intiem beeldje, waarin gepoept wordt. Volgens David wordt dit door kinderen beter begrepen als door volwassenen. De "familieopstelling" met de gitaren maakte het nog duidelijker: elke gitaar voor een aspect van zijn persoonlijkheid met een centrale: De akoustische. Alle anderen zijn er om via de enorme versterker een hoop herrie te schoppen. Hier te zien in de Kunsthal.

Tekenen doet David ook graag en hij nodigt mij uit mij aan te sluiten bij het modeltekenen. Het lijkt David in zijn magere periode ( puberteit ? ).

Ook verzamelt hij lichaamsdelen met tattoos die hij in zijn leven tegen is gekomen. Ze zijn te zien:

 

Hij doet graag duidelijke uitspraken, soms ook grappig en wat te zeggen van zijn persoonlijke Aap Noot Mies plankje. In zijn geval Koffie, Melk, Banaan, Citroen, Poes en Tomaat.

De kleine David leeft zich heerlijk uit. 

Verder waren er veel opblaasvormen, die een wat lege indruk maakten. Tsja het contrast was groot, vandaar dat ik eenmalig dit plankje toevoeg: Viooltjes.

 

Ook knap gemaakt.

 

Henk van der Veen.

Zaterdag 28 maart 2026. 

 

 

 

 

Intuïtief schilderen.........met nieuwe schilderijen.

Nieuwe schilderijen.

 

 

 

 

 Silhouetten 2, de workshop.

Het is zaterdagmiddag en we komen weer bijeen om intuïtief te schilderen. De vorige keer was het thema : Silhouetten. En dat vroeg om nog een keer. De eerste silhouetten van de middag kwamen uit Bergschenhoek. Uit een doosje en werden tijdens het voorproeven ingenomen met koffie en thee. De hartjes van advocaat waren verrassend.

  Er was nog veel inspiratiemateriaal van de vorige keer en in de aanloop had ik mij vast aan iets experimenteels gewaagd. Beelden met een ruggegraat.

 

Yvon, vermoedelijk toch wat geïnspireerd door het Carnaval kwam met een verrassend trio voor de dag. Veelkleurig, bijna napoleontisch en ieder met een eigen karakter.

 

  

 Malke wist heel precies wat zij wilde en ging onmiddellijk aan de slag. Twee moeder- kind beelden zagen het licht in meerdere fases.

 

Eugenie probeerde een combinatie van oliepastels met acryl. Dat bracht een sferisch schilderij voort dat bijna pastel ademde.

 

Daarna ging zij opnieuw haar Divina Comedia in. Een ondergrondse wereld met licht schelpenzand in het midden. Dichter inzoomend ontmoette ze 3 bewoners van deze wereld.

 

Intense schilderijen die ook om extra voeding vroegen. Natuurlijk had Malke weer een van haar veelkleurige mandala's met roomkaas, paprika, toastjes en tomaatjes. De honger was zo groot dat ik te laat was om het geheel vast te leggen. Er bleef weinig van over.

 

Zelf kwam ik uit bij 2 schilderijen met een divers karakter en gebruikte techniek.

 

 

 Het was weer een bijzondere middag vol van nooit eerder geziene beelden, die altijd weer verrassen en verwonderen.

 

 

 

 

 

  Er was nog veel inspiratiemateriaal van de vorige keer en in de aanloop had ik mij vast aan iets experimenteels gewaagd. Beelden met een ruggegraat.

 

Yvon, vermoedelijk toch wat geïnspireerd door het Carnaval kwam met een verrassend trio voor de dag. Veelkleurig, bijna napoleontisch en ieder met een eigen karakter.

 

  

 Malke wist heel precies wat zij wilde en ging onmiddellijk aan de slag. Twee moeder- kind beelden zagen het licht in meerdere fases.

 

Eugenie probeerde een combinatie van oliepastels met acryl. Dat bracht een sferisch schilderij voort dat bijna pastel ademde.

 

Daarna ging zij opnieuw haar Divina Comedia in. Een ondergrondse wereld met licht schelpenzand in het midden. Dichter inzoomend ontmoette ze 3 bewoners van deze wereld.

 

Intense schilderijen die ook om extra voeding vroegen. Natuurlijk had Malke weer een van haar veelkleurige mandala's met roomkaas, paprika, toastjes en tomaatjes. De honger was zo groot dat ik te laat was om het geheel vast te leggen. Er bleef weinig van over.

 

Zelf kwam ik uit bij 2 schilderijen met een divers karakter en gebruikte techniek.

 

 

 Het was weer een bijzondere middag vol van nooit eerder geziene beelden, die altijd weer verrassen en verwonderen.

 

 

 

 

 

Do It Again treedt op in de Romeijnshof.

Enige tijd geleden kregen we van de organisatie van North Sea Around Town de vraag of wij iets voelden voor een optreden in de Romeijnshof. Altijd leuk, na al dat oefenen en een volmondig Ja volgde. In het voorprogramma trad het duo DuoMi op dat met stem, cello en piano opera moeiteloos afwisselde met jazz. 

En dat temidden van onze spullen die we eerder die ochtend in goed overleg met de geluidsman hadden opgesteld. En, hoe nuttig, we speelden een paar nummertjes om onszelf en het geluid te testen.

 

Voor we echt los mochten kregen we van de Romeijnshof een lunch aangeboden met kroketten, eieren, croissants, mandarijnen en knapperige broodjes, zodat we niet op een lege maag hoefden te zingen. Heel goed verzorgd en dank daarvoor ! 

 Om 15.30 uur was het zover. Een meer dan goed gevulde zaal keek vol verwachting naar ons. Met een Have you ever seen the rain konden ze voorzichtig aan ons wennen. En met The Letter werd duidelijk dat er een geliefde op ons wachtte.

 

 Bij Hit The Road Jack viel het lot op mij als Jack die door de vrouwen rondom hem geleidelijk "de deur uit" werd gewerkt.

.Hij ( niet ik ) voelde zich totaal onbegrepen. En terecht.

 

  

 Wat heerlijk om te doen, jammer dat het maar 3 minuten duurde. En de band moest door. We hadden een strikt schema met een grote straf op tijdsoverschrijding ( wat dat was weet ik nog steeds niet ). House of the Rising Sun werd een emotionele muzikale vertelling over een man en vrouw in nood. Verslaafd ook aan drank en het verstellen van spijkerbroeken. Het publiek leefde mee. Intens, alsof ze hun eigen leven bezongen. Samen op het station richting New Orleans "to wear our balls and chains". 

 

 

Daarna droegen we de Deputy van Bob Dylan naar de hemel, waarbij een beroep op ons als mantelzorgers werd gedaan. De zieltogende revolverheld stelde zijn badge en pistool ter beschikking van de gemeenschap. Begraven mocht ook.

 

Het meest "vers van de pers" nou ja ingestudeerd was Tina Turners Proud Mary. Natuurlijk aangepast aan onze melodieuze en fysieke mogelijkheden. Woord voor woord werden wij gevolgd. Rollin'Rollin''Rollin' on a river. Ineens dacht het publiek dat het voorbij was, maar neen, we rolden een nog snellere versie uit. Iedereen blij verrast.

 

 

En natuurlijk kwamen ook The Letter, Baby when you're gone, etc. voorbij. We naderden het einde en gingen een White Room binnen met donkere gordijnen en crouching yellow tigers, hidden dragons in donkere damesogen. 

 

 

Als toegift gaven wij het publiek een "crazy little thing called love" mee naar huis, zodat zij zingend naar huis toe konden. Het was weer mooi geweest. Wat een leuk publiek !

 

 

 

 En met dank aan allen die hun best deden om ons zo authentiek mogelijk vast te leggen.

 

Beach Boys Best in Luxor.

 

De mede-winnaar van seizoen 5 van The Tribute: Battle of the Bands kwam naar het Nieuwe Luxor. Beach Boys’ Best is een ode aan één van de meest invloedrijke bands uit de muziekgeschiedenis in de 60'er jaren: The Beach Boys. Wij gingen op vrijdag 27 februari naar de band die een energieke liveshow vol meerstemmige zang en zonnige harmonieën liet horen

Calefornia lonkte naar ons op de Kop van Zuid en dat betekende dat we een zo soepel mogelijke verplaatsing dienden te vinden. Eerst verzamelden we ons in Bergschenhoek om vervolgens met de auto naar het Meijersplein te gaan. Daar namen we de rechtstreekse metro ( die goed gevuld was met stammen uit Den Haag, Berkel, Bleiswijk, Nootdorp en Delfgauw ), naar de Wilhelminakade. Na een paar winderige omwegen stonden we bij het theater: 

Welkom ! 

 

 Voor de deur stond het verkeer vaster dan vast en dat gaf heel veel rode lampjes, die aan het vroegere Karendrecht deden herinneren. In het theater was het ook druk ( hier niet te zien ). Uitverkocht, wat stond voor 1500 toeschouwers bij de garderobe. Gelukkig had Ries een korte procedure verzonnen en konden we via ingangen G en H naar onze stek op het balkon. 

 

Daarvóór waren immense trappen aangebracht, maar wilde je anders boven komen dan waren er de kleine liften, die twee keer zo groot leken door de spiegelwand. Een groep ouderen sloot zo close aan dat de buik van een dame verhinderde dat de liftknopjes bereikbaar waren ( in ieder geval niet zonder de betreffende buik te toucheren ).

 

Onze stoelen rechtsboven met rugdekking waren prettig gesitueerd, het uitzicht was goed en samen waren we er klaar voor: The Beach Boys Best.

 

De vaart zat er goed in bij de verschillende nummers. Het meeste repertoire was ons bekend. Beetje nadeel was wel dat er tussen de nummers door "op kleedkamerachtige wijze" door de jongens iets verteld werd over de oorspronkelijke Beachboys. Brian, Carl en Dennis Wilson, Mike Love en Al Jardine kwamen voorbij.

 

De mannen kunnen heel goed zingen en spelen maar zijn geen vertellers. Een echte verteller zou m.i. de kwaliteit van het geheel goed doen. Tussendoor was het pauze waarbij we alle 1500 een gratis drankje konden ophalen. Deze keer waren Eugenie en ik de speedy's. Als eersten aan de bar. Het duurde even voor de barman op stoom kwam. Intussen hadden zich 1498 mensen zich achter ons verzameld. Mooi om te zien. Good Vibrations ook.

 

 Na de pauze gingen we er goed voor zitten: grote kans op meezingers en zo gebeurde. Kokomo deed het erg goed voor de lage stemmen. De hoge moesten wachten op God only knows.

 

 Qua beeld ( opstelling van de band ) leek het ook in dit geval veel op "terug in de tijd": daar hadden ook de Beatles, The Kinks of de Animals kunnen staan. Het paste.

 

Na de toegift was er de run op de jassen. Ik raakte mijn gezelschap kwijt en besloot aan de rand van deze mensenrivier te gaan staan. Tot Eugenie en Ries voorbij zwommen. Snel sloot ik aan . Buiten was het geen Californië, wel herfst in Rotterdam.

 

Via dezelfde weg keerden wij terug. In de metro was een bierfeestje voor levenslustige kaalgeschoren mannen, die verstand hadden van K-Swiss tennisschoenen. 

Het was weer mooi geweest.