Zingen met Ronald Naar in Buirefontaine, Aubenton.

 In januari ging ik op zoek naar een zangcursus. De ervaring leerde daar vroeg aan te beginnen. En het werd zangworkshop o.l.v. Ronald Naar in Buirefontaine in Aubenton. Die fontein wilde ik wel zien en ik schreef in voor het bijna te laat was ( laatste Studio ).

 

We werden welkom geheten door Ronald en de beheerders van dit Centre: Chantal en René. Voor de backings zorgde Frank. De beide broers waren in het begin moeilijk van elkaar te onderscheiden. In positieve zin. 

 

René vertelde ons op strenge en rechtvaardige wijze hoe het er in dit centrum toe ging. Op pantoffels ! Want als het regende kwam er van alles naar binnen en hoe wonderlijk de regen bleef weg. Voor drankgebruik waren er persoonlijke verslagen.

  

Bij mooi weer kon er elke dag buiten op het terras gegeten worden en dat zag er dan zo uit:

 

of zo:

 

Chantal wist elke dag op verfijnde en kleurrijke wijze vegetarische maaltijden te maken die elke carnivoor zou doen likkebaarden.

René gaf wel aan dat hij niet van mokken hield, nou ja, teveel mokken en de verwarring die daarover kon ontstaan. Ieder mocht een eigen mok kiezen en omspoelen mocht in het heilige der heiligen: de Spoelkeuken. Als cursist jezelf verslapen dat kon niet en dus trok René met zijn Didgeridoo langs de kamers om iedereen op een zachte  en indringende wijze tot opstaan te roepen.

 

Daarna was er tijd om wat rond te kijken, kennis te maken met buurvrouw Thera en het inwendige van de studio in te nemen: er zat van alles in.

 

 En het was er ( ondanks de dikke muren ) helemaal niet koud.

Koelen kon heel gemakkelijk in het zwembad naast mij. Dat werd elke avond keurig afgedekt zodat er geen nachtbeesten in konden verdrinken. Overdag was het een poel van plezier. De korte baan wedstrijden een doorslaand succes.

 

 

En als het weer stil werd, dan namen de bomen in de tuin de kans om  volop te ruisen.

 Het zingen deden we in een van de 2 ruimtes op de zolder van het hoofdgebouw.

 

 

Ronald  bracht een uitgebreid aanbod van repertoire: Zoals Between Darkness and Light, Out of Darkness ( een rode roos ontspringt ), het Westafrikaanse Yemaja, Safe in My Garden ( waar een heel oude bloem nog altijd bloeide en heerlijk geurde ), het Taizé lied De Noche.

 

En de gospel This train is bound voor glory. En er werd ook geduldig geworsteld met Oi Calango. Een Braziliaans lied. En ja: ook traden wij in de voetsporen van Michel Fugain et Le Big Bazaar : Fais comme l'Oiseaux.

Dat leverde 3 geheel verschillende duetjes op, waarvan slechts 2 foto's.

Je suis perdu. 

 

Een leuke en extra bijkomstigheid was dat Chantal en René een eigen disco met live muziek hadden. Hier oefenden zij dikwijls met andere muzikanten uit de regio of met elkaar. En mocht er een gast willen meezingen, dan was daar alle ruimte voor. Ander repertoire, andere ambiance en met veel plezier.

 

 

 

En door deze muziek kwamen ook de Good Times terug. 

 

 

 

 En dan de vele ontmoetingen met een hoge symbolische waarde, zoals deze:

Roos ontmoet Flamingo. Daar werd iedereen blij van. 

 

En dan was het weer tijd voor een stilte momentje om alle indrukken te laten passeren en noteren. En waar kun je dat beter doen dan in de papavervelden van Buirefontaine.

  

  

In de middag was er een keuzemenu waarvoor je kon inschrijven. Ieder half uur iets nieuws. Een leuke formule.

 

Ronald kwam met het voorstel om ons repertoire naar een kerkje in Jeantes te brengen. De akoestiek daar was er erg mooi en het interieur was beschilderd door een zekere Charles Eyck.

 

 

 

 De burgemeester was heel blij met deze promotie en gaf dan ook zoveel mogelijk medewerking. Dankbaar was hij ook voor onze bijdrage van het onderhoud. En wij mochten vrij gebruik maken van de toiletten van het stadhuis ( die letterlijk "uit de oude doos" kwamen ). Geen foto dus. Nou ja, een na afloop.

 

Er was ook een keuzemomentje: je kreeg een vaasje met bloemen aangereikt en dan mocht je vragen wat je wilde. Zo kwamen we bij de waterplaats aan de overkant om daar te zingen.

 

 En nam Ko ons op zijn geheel eigen wijze mee in het meeslepende verhaal over zijn grootmoeder met de grote ogen, oren en mond. En hoe er toen een jager voorbij kwam. ( Vrij naar Roodkapje ). Wij hingen aan zijn lippen.

Tot we weer gingen eten.

 

 

En als het eten op was kwamen de kaarten op tafel. 

 Op het boventerras hadden Chantal en René een souvenir winkeltje met producten uit de streek en creatieve objecten. De grote fontein zorgde voor de meditatieve melodie die water kan hebben.

 We naderden het einde van de week en er waren 2 plannen: op donderdagavond zingen en dansen met de Houseband. En op vrijdagavond een Bonte Avond.

 

Marga en Henk grepen de kans om een lied over de liefde tussen man en vrouw te bezingen.

 De bonte avond zelf werd er een met veel en zorgvuldig voorbereiden. Waar mogelijk supporteerdde Ronald met muzikale en presentatieve adviezen. En dat leidde tot een mooie avond met een dikwijls hoog muzikaal en creatief niveau.

 

 

 

 

Wijntje bracht met haar groep een Tango geïnspireerde presentatie. Er waren heksen die om een soep vochten en de Flamingo"s brachten ons qua beleving terug naar Sesamstraat. Zij wonnen de kostuum prijs.

 Maar er was veel meer: een voordracht / lied over Israël en Palestina door Janneke. Saskia zong La Mer met begeleiding van Ronald. Roos bracht een kleurrijk verhaal, René liet zien dat hij iets heel goed kan uitleggen. Aukje zong een lied over de smarten van het leven. Ik geloofde haar. En er was nog zoveel meer. Op het einde verwoordde zij onze dank naar Ronald voor zijn bezielende leiding en begeleiding.

 

En toen was het voorbij. Zelf had ik de luxe om te kunnen blijven en te genieten van de gastvrijheid van Chantal en René, van de accommodatie, van de Auchan en de Leclerc, Rocroi, en Chimay. Bij mijn vertrek maakte ik deze foto als afsluiting: een beeld zegt meer als 1000 woorden. En dank dat jullie er allemaal waren

 

 En Marga en Aukje, ik begrijp ook dat jullie voor dat andere chalet gekozen hebben.

Henk van der Veen.

 

Buirefontaine: les jours d'apres.

Naar buiten kijkend vanuit mijn studio lokte een verkenning van de omgeving van Buirefontaine. 

 

Ik was immers niet verder geweest dan Aubenton, de supermarkt, de gevel van het pilotenmuseum en de boulanger, die als ik op maandag kwam, steeds gesloten was. Wel was ik  met de groep in Jeantes en bij de waterplaats aan de overkant geweest. Alles was nog zo maagdelijk. Net als de parkeerplaats.

 

Aisne, een Frans departement, ontleent zijn naam aan de rivier. Het ligt in de regio Hauts-de-France, alhoewel het niet echt hoog is. De hoofdstad is Laon, bekend om haar kathedraal waar ik ooit een ontluisterend avontuur en opluchting achteraf beleefde. 

 

Ik besloot dan ook eerst eens te gaan kijken in Rocroi. Ik had een vestingmuur op de heenweg gezien en er waren foto's van een spectaculair stervormig bastion. En daardoor een toeristisch middelpunt.

 

 En wat fijn, men had een parkeerplaats voor mij vrij gelaten, zodat ik dichtbij de bakker was die zich specialiseerde in donkerbruine Viking stokbroden. Het zag er een beetje hard uit, soort knuppel, die de naam eer aan deed. De bolletjes oogden vriendelijker.

 

 Op zoek naar de stervorm werd al snel duidelijk dat ik daar een ballon voor nodig zou hebben. Muren, vestingwerken en stad waren de loop van de tijd m,et elkaar vergroeid geraakt. Wel was er nog een strategisch hoogtepunt:

Het centrale marktplein bood wat mini  terrasjes en heel veel auto's wat ik toch wel als licht teleurstellend ervoer. Ik verliet Rocroi. 

 

De volgende dag was Hirson aan de beurt. Ja, als ik de omgeving wil zien, dan doe ik dat ook. Fijn is dat je hier lekker rustig secundair kunt auto rijden. Zo on-Rotterdams. Op weg naar Hirson was het duidelijk drukker: iedereen op weg naar de Auchan, de kathedraal van de levensmiddelen.

En daar ik de gewoonte heb kathedralen te bezoeken, deed ik ook deze. En niet voor niets: mijn koopzin werd duidelijk opgewekt en in plaats van het opsteken van een kaarsje kocht ik 3 zomerbroeken, 2 petten, een achteraf te groot shirt, boodschappentassen in rose en spijkerbroekblauw met een tricolore accentje. En een fles cider ( 4% ).

 

O ja, kersen en abrikozen en heerlijk vers brood met non vegetarisch beleg ( zonden kun je ook opbiechten in deze kathedraal ). Verse kaas en de Starbucks was in de aanbieding.

 

 Dat met die broekjes was nog wel een dingetje: hoe te passen. Later hoorde ik van Chantal dat de paskamers verborgen zaten tussen de dameslingerie. Ik besloot het dan maar ter plekke in het gangpad te doen. Een Francaise met een volle kar keek mij wat vreemd aan, terwijl ik mijn best deed om mijn handelingen deels te camoufleren. Dat zag er mogelijk onhandig uit. 

 

Snel deed ik alles in mijn nieuwe boodschappentas.

nnnnn

De volgende dag was Chimay aan de beurt. Vroeger ging ik naar zo'n stad / abdij voor het bier, maar nu was mijn focus gericht op een benzinestation. Natuurlijk genood ik ook van de vele bossen die hier net over de grens lagen en nam ik een filosofische gesprekspauze.

Er was ook een koninklijk paleis, dat gesloten was ( familie van de boulanger in Aubenton ? ). Indrukwekkend, maar niet toegankelijk, wat mij aan een vroegere vriendin deed denken..

 

 Ik besloot nog eenmaal naar Hirson te gaan. Voor wat boodschappen om thuis Frans na te kunnen genieten. Chantal en René hadden mij uitgenodigd voor het avondeten en een muzikaal vervolg in de studio.

wordt vervolgd.