Uit het schrijfcafé. : de Spiegel.

 De spiegel.

Een spiegel spiegelt. Soms is dat leuk, soms ook niet. Kritisch in de spiegel kijken blijft anders dan jezelf in de spiegel verwelkomen. Het biedt ook de mogelijkheid veranderingen in het getoonde beeld aan te brengen. Als ik dat wil.

Als ik mijn gelaatsexpressie of houding verander, verandert het beeld mee en krijg ik vervolgens een ander beeld van mijzelf. Kan mij ook anders gaan voelen. Dat kan helpen en sommige afwijzingen zijn gewoon hardnekkig. 

 Ik kan mij ook spiegelen aan een ander mens of een dier. Naäpen is een bekend voorbeeld. Als ik dit met overgave doe dan krijg ik niet alleen contact met wat ik zie, maar ook met wat de ander voelt, ervaart. Naäpen wordt dan Inapen. Een boeiend proces.

 

Nuttig ook. Ooit bezocht ik een bijeenkomst van liefhebbers van Egyptische kunst. Hun visie was dat door de houding van Egyptische beelden ( en niet alleen die....) aan te nemen je gevoel-, ervaringscontact kon maken. Ik vond het kloppen toen ik probeerde te Walken like an Egyptian of stokstijf op een troon zat.

 

 

 

Maar je kunt ook Lodewijk IV of Julius Caesar doen. Of een gladiator, of een wasvrouw. Het is wel van belang de houding enige tijd vast te houden, ook als het ongemakkelijk wordt. Poseren als De Nachtwacht zal een diepere verbinding geven en één schaatshouding van Femke Bol kan mij verrassen.

Zo deden wij voor de grap in Hoorn het beeld van Jan Pietersz. Coen na en verwierven geleidelijk een VOC mentaliteit.

Ook is de psychotherapie speelt spiegelen een belangrijke rol om de verbinding met de cliënt te bevorderen.

 

3 zinnen die leiden tot zingeving:

 

1. Iedere keer verbaas ik mij.........als ik ontdek hoe onbewust van alles overgedragen kan worden en wordt. En ook concrete vormen aan kan nemen. Dit vraagt wel om stilte en alertheid bij wat zich aandient. Bedenken is niet werkzaam. "Het" wordt mij gegeven. 

 

2. Ik zou wel eens willen schrijven over........het bijzondere contact dat ik vorige week in het zwembad had met de vrouw die een parelmoeren haarspeld in de vorm van bloemen droeg.  Zij werkt met hoogbegaafde kinderen die ergens onderweg getraumatiseerd zijn geraakt. Dat maakt mij nieuwsgierig.

 

3. Als ik het woord gelukzaligheid fluister.......dan past dat fluisteren daar goed bij. Het relateert aan verfijning, gezondheid, geliefd zijn en voelen. Het is verbonden met "Thuis Voelen" bij jezelf en geborgenheid.

Zaligsprekingen passen daar mooi bij.

 

Boomgedicht.

 

parelmoer

hoogbegaafde kinderen

vormen van bloemen

fluisteren de gelukzaligheid

bijzonder contact

onbewust

diepgaande

zaligsprekingen.

 

Vrijdag 6 oktober 2026, met dank aan Janneke, Marjanne en Theo.

Henk. 

 

Pinguins in de Kunsthal.

Er waren pinguïns gesignaleerd in de Kunsthal. Dat komt niet zoveel voor dus snelde ik op zaterdagochtend naar de plek waar ze gespot waren. Boven de Kunsthal passeerde de trauma helikopter van het Erasmus MC, maar dat betrof niet deze stille jongens.
 

nn

 

Ik begon echter bij het overzicht van het werk van de Rotterdamse Pop Art kunstenaar Woody van Amen. Dat zag er - hoe kan het ook anders - wat gedateerd uit. Zijn onvergetelijke Checkpoint Charly had de wereld rondgereisd als symbool van de Berlijnse Muur.

Hij schilderde ook. Doeken waarin symbolen verschijnen van beelden uit de toenmalige tijd , zoals die van de verzekeringsmaatschappij RVS.

 

 

De elektrische stoel van Woody bleek een aardige vooraankondiging van de tentoonstelling: A Chair and You.  De stoelen komen uit de privé collectie van Thierry-Barbier- Mueller. De kunstenaar en regisseur Robert Wilson heeft er 150 ( van 124 ontwerpers ) bijeen gebracht.

 

 

 

nnn

 

Het aantal variaties is ongelooflijk, qua materiaal, uitstraling en comfort.

 

De allermooiste vond ik deze. En stoel in de hemel of op weg ernaar toe. Prachtig.

 

 Op de begane grond was een grote foto tentoonstelling. Die heb ik aan mij voorbij laten gaan. Mijn opslag was inmiddels ruim gevuld. Wel pakte ik nog even de lift naar zaal 4 om nog een keer over de Zuidpool te kunnen lopen.

Loop met mij mee.

 

 

 

 Het was weer mooi geweest. Buiten zag ik nog 3 hazen op het gazon. Altijd leuk. Ook met de herinnering aan Mette en haar fotosessie.

 

Indian Summer in Meer.

 Het is vrijdag 25 september en de zomer staat opnieuw voor de deur. Vandaag wordt een goudgerande dag en dus reis ik af naar België. Recreatiegebied De Mosten. Eerst nog even tanken bij Maes in Minderhout, inmiddels 2,06 euro per liter. Het blijft een vriendelijke prijs ten opzichte van thuis. 

 Voor mij zijn vooral de bossen belangrijk. Die liggen buiten het recreatiegebied, zijn motorisch niet toegankelijk, tenzij je wilt fietsen of mountainbiken. Of vissen ( regelmatig komt er iemand voer uit strooien of wordt het water met een soort van fontein zuurstofrijk gemaakt ).

 

 

Naarmate je dieper de bossen in gaat is de kans op een ontmoeting met dieren het grootst. Gevaarlijk zijn ze niet al lijkt het wel zo. Ze willen graag los zo te zien.

Gelukkig heeft mijn lievelingspaard hier wel de ruimte. Ik noem haar Catherine, vanwege heur haar en zachte karakter. Zij waardeert het als je niet te luidruchtig bent en wat vers gras doet het goed.

 

 

 Na de uitgebreide boswandeling is het tijd om te ontspannen tussen de sparren en als het nodig is vanuit The room with a view. De zeldzame passant deelt mijn plezier en gaat dan weer vrolijk verder.

 

 

  

In de late namiddag wil ik terug reizen, maar nu ook de Merwedebrug afgesloten is, staat het verkeer op de terug route muurvast. Ik praat wat met mijn buurman die samen met zijn hond in een hangmat ligt ( foto was leuk geweest ), maak een lichte avondmaaltijd, zet verse koffie en ga dan wandelen in de hoop dat de file zich oplost ( niet dus ).
 

De temperatuur is ongekend zacht en dus ga ik kijken bij het waterskipark aan de andere zijde van het gebied.

 

Dat ik om 19.00 uur toch nog moet omrijden via Roosendaal neem ik voor lief. Het was een heerlijke dag, mede door een gezellig gesprek met Sophie en het ontbreken van blaffende honden, waarmee de dag begon. Patat, kroketten en een Jupiler maken het helemaal rond.

 

P.S. Neen er zijn geen haaien in het water. 

 

Intuïtief schilderen, een workshop.

 Deze keer zochten wij inspiratie in het toch wel wat ongebruikelijke en tegelijk fascinerende werk van Aline Thomassen. Zij schildert figuren, waarin "energetische afwijkingen" zichtbaar worden. Dat is niet altijd even prettig en tegelijk een uitdaging.

Maar eerst was het tijd voor een sublieme taart van Eugenie met peren, appel, kaneel, speculaas en een snuifje advocaat. Desgewenst met slagroom.

En zo passend bij dit thema. 

In het begin was het best even zoeken, omdat we niet naschilderen, maar werken in de sfeer van........

 

 

 

Een raadselachtig schilderij over een vrouw in een wat verwarrend landschap. Zij wil door ons ( of in ieder geval door de kunstenares ) gezien worden. Zo lijkt het of zij een masker heeft afgezet ( tussen haar voeten ), waardoor zij in al haar aspecten zichtbaar wordt. 

 In het tweede schilderij richt zij zich heel direct naar de toeschouwer. Zichtbaar. Op zoek naar antwoorden op te stellen vragen. Een krachtig beeld.

 

 

 

Een andere kracht opent zich in het dragen van de rudimentaire vorm van een kind. Dat deel zal nog aandacht vragen. De vrouw kan dat aan. Mogelijk draagt zij het in zich en maakte de kunstenaar haar transparant.

 

 

Over innerlijke bewegingen heeft deze persoon niet te klagen. Het lopen gaat wat minder, maar wisselen accordeon en messenset elkaar moeiteloos af. De centrale lichaam -as staat  echter goed gegrond. 

Het derde schilderij toont licht en tevredenheid in beweging. De vaste contouren van het lichaam vervagen enigszins. Meer energie als vaste vorm.

 

Een klassieke schoonheid die associaties oproept met Medusa. Echter wie Medusa denkt en ziet raakt versteend. In dit beeld echter is er sprake van groei en tevredenheid daarover. Wel een beeld uit een zee vol koralen.

 

 

Minder vreugdevol, ja zelfs duister kijkt deze vrouw ons aan. In mijn optiek draagt zij een veelkleurig schild vol afleidingen. Enigszins Gothic ? De echte persoon is daarachter aanwezig. De borsten worden nu meer ogen van een wezentje dat verwondering ervaart.

 

Het laatste schilderij dat deze middag verschijnt is een landschap, waarin tal van energiestromen in beeld worden gebracht. Zo mooi chaotisch en oer.

En dan is het weer tijd voor reflectie en bespiegeling, maar niet zonder de Mandala van Malke, die voor elk wat wils heeft of het nu bij de Grüner Veltliner is of bij de Jasmijnthee.

 

 Het was weer een mooie middag.

Henk. 

Uit het schrijfcafé. Bomen knuffelen.

 Het was weer zover, zomervakantie voorbij en tijd voor het eerste schrijfcafé van het seizoen. Janneke bracht  als inspiratiebron een foto in, die voor zichzelf sprak en die moest leiden tot een bijbehorende titel.

Een mooie voorzet.

Haiku:

 met beide handen

pak ik je stevig vast

nu ben je van mij.

 

Bomen knuffelen is inmiddels een wijdverbreid ritueel in meditatieve groepen en groeperingen. Je verbinden met de natuur. De energiestroom voelen. Steun zoeken bij. Anderen vinden dit onzin. Hoe dan ook levert het mij een aantal uiteenlopende associaties op die verder gaan dan een lid van het koninklijk huis.

Ik zie de kleine Siebe, kleinzoon van een vriendin. We lopen door het bos en ik zeg dat er bomen zijn die graag omhelsd willen worden. Ik doe het voor. Hij doet mij na en zie: hij toont zich een kleine prins: die middag omhelst hij alle bomen van de Brabantse Wal en hij wordt steeds energieker. 

Ik zie kinderen, die, overvallen door verlegenheid het been van vader en moeder omhelzen. Een been als boom. Ik denk nu aan Auguste Rodin, zijn prachtige vrouwenbeelden met benen van zacht glanzend marmer en ineens zie ik de benen van een dame op de sportschool: mooi, stevig, marmerkleurig en goddank niet ontsierd door tatoeages. Schoonheid optima forma.

 

Ik kan de fascinatie van Rodin begrijpen: een been om mee naar huis te nemen en het te omhelzen en koesteren. En het daarna terug te geven om te vragen of er nu verschil gevoeld wordt tussen beide benen ( een bekende vraag uit de bodyscan ). En misschien mag het andere been dan ook een keer mee ?

De boom als meditatief symbool vind ik vooral ook getuigen van kracht. Jezelf zien als boom, een boom zijn, met je wortels diep in de grond, de stevigheid van je stam ervarend en jezelf zien met je bladerdak en kruin in de zon. Wel blijven ademen natuurlijk. Een bron van licht en energie. 

 

Zomer.

Haiku:

koele kathedraal

zo vol van zomerkleding  

Auchun et Leclerc 

 

Haiku:

Rockband Aubenton

A House of the Rising Sun 

Stemt zo gelukkig.

 

Haiku:

Plafond verwarming

Viel mij de zomer ten deel

Vloer verwarming ook.

 

Haiku:

 een koele slaapplek

van achter mijn gordijnen 

lommerrijk genot

 

Een haas ( je ) in huis.

 

Gisteravond kwam onze boekenclub weer bijeen. Het was zo ongeveer de laatste mooie zomeravond van het jaar en we konden hiervan genieten op het terras van Hikke. 

 

De inzet van deze avond was het boek  "De Laatste Kathaar". Na een uitgebreide bespreking werd het tijd voor een nieuw boek. Deze keer kwam Janneke met het voorstel, waar deze 2 bij iedereen de duidelijke voorkeur kregen:

1. Een haas in Huis van Chloe Dalton.

2. Het meisje in de witte kimono van Ana Jones.

Het werd: 

De hoofdpersoon ontdekt in de winter een PULSTERLING, een pasgeboren haasje, behaard met de ogen open en verlaten door moeder ( moer, vader rammelaar ). Een blaffende hond brengt haar in beeld. Algemeen wordt gesteld dat een haas niet gedomesticeerd kan worden.

Ze neemt het diertje mee,  en er volgen uitgebreide beschrijvingen over het uiterlijk. Vacht, ogen, pootjes, groei, etc. Zij lijkt Londen geheel te vergeten en gaat in het diertje op. Voorzichtig met geur overbrengen. Het is coronatijd en dus is zij veel thuis werkend.

Voeding via flesje, harde takken, gras en kruiden. Havermout vlokken. Na 4 weken gaat het een eigen weg. Groeit zeer snel ( oren, poten ). Kleur verandert ook. Wordt niet ouder dan 7 jaar. De meesten halen 1 jaar niet.

Ze leest een boek van Cooper, die aangeeft wat de haas bij voorkeur eet. De rest: kookboeken. Cooper: een haasje drijft de pijn uit je hart.

Kaapse, Corsicaanse-, Pool-, Cantabrische-, Iberische en de kleinere woestijnhaas. 

 

 

Het hazenpad kiezen.

 

 

cantabrische haas.

 

bruine haas ( de grootste )

 

 

kaapse haas.

 

 

poolhaas

 

 De meeste hazen hadden het niet gemakkelijk. met name in Engeland werd er veel op gejaagd of met honden getraind. Een haas kan agressief reageren.

 

Deze niet. Hij heeft niet echt hem naam om hem niet te domesticeren. Na 4 maanden gaat hij weg in de avond en komt bin de ochtend terug. Ze ziet hem met andere hazen. Niet verstoten.

Ze beseft dat zij haar leven in grote lijnen op hem en zijn aan-/ afwezigheid heeft ingericht. ( voorzichtig met geluid, vliegen, bezoek, opstaan, lopen ) Ook laat hij zich roepen en blijft verzot op havermout. Door de gedragsverandering gaat zij steeds meer op een haas lijken.

Ze geniet van de eenvoud van haar plezier. Ze is hartverbonden met hem en heeft daardoor niet zoveel 4extra nodig. Wil ook liever niet meer terug naar Londen. 

 

De haas komt binnen met een gewonde poot. Volgende dierenarts gekneusd of verstuikt. Geen breuk. Vermijding met contact dierenarts. Antibiotica naar recept en gewicht hond. Ze geeft het niet. Langzaam herstelt zij.

Op het gemaaide veld ziet zij spelende hazen of hazen die boksen. Hij verdwijnt 2 weken e komt terug. Eenmaal volgroeid ( 1 jaar ) en hersteld maakt hij enorme sprongen en rent hij. Het boksen met een mannetje is een soort paringsritueel die iets losmaakt hormonaal.. Acrobatiek.

 Als ze op reis gaat, neemt moeder het over. Haas veilig. Dan verdwijnt zij en verschijnt pas in de tuin met 3 pulsterlingen. Verstopt in het leger in het hoge gras van de tuin. Normaal biedt de Moer weinig zorg. Deze haas wel.

Dan worden er 2 haasjes onder de gordijnen geboren. En wat later nog een....... superfecundatie: een dubbele zwangerschap / 2 bevruchte eicellen. Komt ook voor bij de nerts. Een heeft moeite met pootjes, maar dat trekt bij. De pulsterlingen gaan naar haar slaapkamer. als ze naar Amerika gaat, blijft een camera beelden geven. Moeder past op.

Listig is de confrontatie met een hermelijn. Moeder haas is steeds druk bezig met sporen en geuren wissen. De 2 jongen ondernemen samen veel actie. Rennen door het huis knabbelen aan meubels en roffelen op een fitnessbal. Moeder haas is bezadigd. Kattenkwaad door hazen ! Ongebruikelijk omdat ze steeds passief zijn, maar nu zijn ze binnen. 

 

 Er komt een beeld op van een soort zorgstolp over de hazen heen voor veiligheid. Soms ook naar buiten.

Circe doet dat met een magisch veld over haar eiland Aeaea.

Chloe gaat vrolijk door met het observeren van de hazen, die steeds op verschillende plaatsen liggen te slapen. De oudste bokst dikwijls tegen haar been om aandacht. Dan overlijdt de jongste pulster. Ze begraaft hem onder een rozenstruik. Ook wordt het gras deels gemaaid om roofdieren te signaleren.

Dan is het tijd voor de aardappeloogst. Dieren doen er niet toe. De machines kijken niet, de bestuurders ook niet. Na afloop treft zij meerdere dode hazen en een gewonde pulsterling.

De andere 3 blijven nu weg. 

Chloe krijgt het gevoel dat wat zij beleefd heeft steeds meer verleden tijd wordt en gaat zich nu verder verdiepen in de natuur in haar algemeenheid. Ze ontdekt de rijkdom en de kleurenwereld, de medische mogelijkheden. Een vogel app.

Op een avond gaat ze het donker in voor een "haaservaring". Thuisgekomen is moeder Haas er weer. Ook is zij getuige van een paringsritueel van hazen. 4 Rammelaars doen pogingen, maar worden door de Moer afgewezen. 

 Eigen recensie:

Een bijzonder boek waarin de schrijfster haar eigen kwetsbaarheid en kracht en die van de natuur terugvindt. Dit in het nauwgezet observeren en verzorgden van een kleine hazenfamilie. Zij ziet daar de grote waarde van in en ook de waarde van de natuur in haar algemeenheid. Zij wil en gaat dat uitdragen.

Ik was niet zo blij met de voorleesstem, nogal geHAAST en op een kinderlijke toon. Kinderen zullen zich daar vast beter in kunnen vinden.

Ik weet nu heel veel van de haas. Zag er kort geleden nog een met een pulsterling op de parkeerplaats. En weg waren zij. 

 

  

 Her verhaal / Recensie.

 

Het boek Ee haas in huis 

 Het verhaal begint tijdens de coronapandemie op het Engelse platteland. De Britse politiek adviseur Chloe Dalton ontfermt zich over een schijnbaar verweesd pasgeboren haasje ( een pulsterling ). Geen temming, maar co-existentie: Dalton probeert het dier nadrukkelijk niet te temmen of een naam te geven. Ze past juist haar eigen gedrag en ritme aan het wilde dier aan. 

Lofzang op de natuur: Het samenleven dwingt haar om op kousenvoeten door het huis te gaan en scherper te letten op de kwetsbaarheid van de omringende natuur en de impact van moderne landbouw.
Stijl en ontvangst: Recensenten roepen het boek uit tot een "liefdesbrief aan de natuur" en een heerlijk onthaastend boek, al plaatst een enkele criticus uit de literaire hoek kanttekeningen bij de deemoedige en veilige idylle die geschetst wordt. 

Hoe wordt het ontvangen in de recensies?

NRC en Trouw prijzen het boek om de tedere en fijne observaties van het gedrag van de haas en hoe het de schrijfster tot bedaren brengt. 
De Volkskrant vindt de lofzang soms wat deemoedig en mist wat gevaar of een scherp buitenstaanders perspectief op de harde ecologische werkelijkheid. 

‘Ik ben bij de haas te gast’ vindt Dalton, niet andersom, en ze gaat ver: met donker naar bed, een bank die ze al heeft afgedankt weer terugzetten: hazen kunnen slecht tegen een verandering in hun omgeving. 

Door het samenleven met de haas, die later ook nog jongen krijgt, krijgt ze steeds meer oog voor de natuur. Ze gaat anders kijken naar de omgeving, vooral hoe het steeds efficiënter wordende boerenbedrijf het hazen leefgebied verstoort.

Het is een plezier om te lezen, al is het geen literair meesterwerk. Ook diept Dalton allerlei cultuur-historische informatie op, die varieert van Aelianus uit de tweede eeuw na Christus tot 16^e eeuwse ‘noble art of hunting.’ Want ja, de haas is natuurlijk ook een lekker hapje. Ook ik ben dol op hazenpeper, maar ik vrees dat ik dat nu niet meer onbekommerd kan eten.

 

 

woestijnhaas

Hazen zijn al eeuwenlang hetzelfde, terwijl wij het landschap om ze heen onherkenbaar hebben veranderd. En toch houden ze stand. In die zin staat de haas symbool voor de natuur die er nog is, en voor de oneindige schoonheid en het wonder die met het blote oog te zien zijn en erop wachten te worden ontdekt. Als we de natuur willen beschermen, dan is de nederige haas een goed begin.’

Een haas in huis is een soort van levensles, waarin de natuur een grote rol speelt. Bij Dalton is het gewoon op haar pad gekomen en ze heeft zich laten leiden door haar intuïtie. Dankzij haar leert de lezer veel over de haas en over het omgaan met een wild dier. Maar ook leren we hoe belangrijk de natuur is en dat we ervoor moeten waken dat we die met zijn allen niet moeten vernietigen. Dat we hier zuinig op moeten zijn. En dat de natuur ervoor kan zorgen dat er stilte en stabiliteit is, momenten van rust en ontspanning. Dus laten we dit vooral met heel ons hart blijven beschermen…