Marisol Depot Boymans

Het is zaterdagavond. De weer prognose voor morgen is verre van aantrekkelijk. Een mooi moment dan ook om te gaan kijken bij de recent geopende tentoonstelling van Marisol. Ik kende een deel van haar werk omdat het mij in mijn lessen ruimtelijk vormen inspiratie bood. Daarna bleef zij lange tijd uit beeld, tot nu.

Boymans biedt op 3 etages van het Depot een prachtige expositie van haar oudere werk en ook van het nieuwe. Dat laatste vormde een echte verrassing: de verschillende vissen met "maskers". Duidelijk wordt dat zij veel decors heeft gebouwd voor theatervoorstellingen. Sommigen zijn op video te zien ( niet het meest interessant gezien de kwaliteit ). 

In haar vroegere werk, de Pop Art, werkt zij met 2 en 3 dimensionale collages, waarbij zij gebruik maakt van voor handen zijnde objecten. Een van de bekendste werken is de auto met inzittenden ( zij zit in 4 portretten in de auto, steeds op zoek naar wie zij in werkelijkheid is. Een werk uit 1964: een Ford Cabriolet met "Joyriders". En Rock and Roll muziek. Confronterend is het plaatsen van een zwarte man in de auto. Gemengde huwelijken waren nog taboe.

 

Zij maakt ook ruimtelijke collages van bekende personen , zoals het Britse Koningshuis, Lyndon B Johnson, president en John Wayne. De koningskinderen hebben de specifieke neus van hun moeder.

 Er is een samenvatting te zien van hoe haar atelier er uit zag en hoe leuk, je kunt jezelf spiegelen in een van haar collages. Ik kies voor de muzikant.

 

 

 

 

Als ik zaal 2 binnen ga, kom ik in een totaal andere wereld terecht. Die van de vissen en portretten. De vissen kennen een prachtige stroomlijn en hebben aan de voorzijde zeer specifieke koppen van ander materiaal.

Dat hout haar materiaal is wordt niet alleen in de vissen zichtbaar, maar ook in de andere dieren en portretten. Ook leuk is de Lincoln parade waarbij een jongen het defilé  afneemt.

 In haar portrettencollectie is plaats voor haar vader. Zij is nu beeldhouwster geworden. Gebruikt materialen ( vroeger ) niet meer als een bonte toevallige verzameling objecten. Zij gaat nu het materiaal in en komt daarmee mijns inziens meer thuis bij zichzelf.

 

Inmiddels is het 12.00 uur en een grote stroom bezoekers neemt de ruimte tussen de beelden in. Blij dat ik er vroeg was en de beelden in de ruimte kon ontmoeten. Marisol ? Een aanrader.

 

 

 

 

Reflections Depot Boymans Willem Van Veldhuizen.

 Bij het bezoek aan de tentoonstelling van Marisol kwam ik ook terecht bij de expositie Reflections van Willem van Veldhuizen ( 1954 - 2025 ). Een man die met eindeloos geduld en wel in een bijzondere omgeving observeert wat hij ziet en dat op uiterst nauwgezette wijze weergeeft.

 

 

Veldhuizen was gefascineerd door de ruimtes in musea. De ruimtes die geheel ten dienste staat van het doel: ruimte maken en geven voor het laten zien van kunst. Al het overbodige is geschrapt.

 Het weergeven van een bepaalde sfeer lukt hem op een bijzondere manier. En wat mooi dat je heel lang van dit soort prachtige uitzichten kunt genieten. Meditatieve ruimtes ook. Uitzichten die alleen voor de Happy Few lijken weggelegd.

 

Het zijn in feite ideale werelden die hij schilderde. Buiten is alles heel gedetailleerd. Binnen is de weerspiegeling. Realistisch en abstract komen samen. 

 

Uit het schrijfcafé. : de Spiegel.

 De spiegel.

Een spiegel spiegelt. Soms is dat leuk, soms ook niet. Kritisch in de spiegel kijken blijft anders dan jezelf in de spiegel verwelkomen. Het biedt ook de mogelijkheid veranderingen in het getoonde beeld aan te brengen. Als ik dat wil.

Als ik mijn gelaatsexpressie of houding verander, verandert het beeld mee en krijg ik vervolgens een ander beeld van mijzelf. Kan mij ook anders gaan voelen. Dat kan helpen en sommige afwijzingen zijn gewoon hardnekkig. 

 Ik kan mij ook spiegelen aan een ander mens of een dier. Naäpen is een bekend voorbeeld. Als ik dit met overgave doe dan krijg ik niet alleen contact met wat ik zie, maar ook met wat de ander voelt, ervaart. Naäpen wordt dan Inapen. Een boeiend proces.

 

Nuttig ook. Ooit bezocht ik een bijeenkomst van liefhebbers van Egyptische kunst. Hun visie was dat door de houding van Egyptische beelden ( en niet alleen die....) aan te nemen je gevoel-, ervaringscontact kon maken. Ik vond het kloppen toen ik probeerde te Walken like an Egyptian of stokstijf op een troon zat.

 

 

 

Maar je kunt ook Lodewijk IV of Julius Caesar doen. Of een gladiator, of een wasvrouw. Het is wel van belang de houding enige tijd vast te houden, ook als het ongemakkelijk wordt. Poseren als De Nachtwacht zal een diepere verbinding geven en één schaatshouding van Femke Bol kan mij verrassen.

Zo deden wij voor de grap in Hoorn het beeld van Jan Pietersz. Coen na en verwierven geleidelijk een VOC mentaliteit.

Ook is de psychotherapie speelt spiegelen een belangrijke rol om de verbinding met de cliënt te bevorderen.

 

3 zinnen die leiden tot zingeving:

 

1. Iedere keer verbaas ik mij.........als ik ontdek hoe onbewust van alles overgedragen kan worden en wordt. En ook concrete vormen aan kan nemen. Dit vraagt wel om stilte en alertheid bij wat zich aandient. Bedenken is niet werkzaam. "Het" wordt mij gegeven. 

 

2. Ik zou wel eens willen schrijven over........het bijzondere contact dat ik vorige week in het zwembad had met de vrouw die een parelmoeren haarspeld in de vorm van bloemen droeg.  Zij werkt met hoogbegaafde kinderen die ergens onderweg getraumatiseerd zijn geraakt. Dat maakt mij nieuwsgierig.

 

3. Als ik het woord gelukzaligheid fluister.......dan past dat fluisteren daar goed bij. Het relateert aan verfijning, gezondheid, geliefd zijn en voelen. Het is verbonden met "Thuis Voelen" bij jezelf en geborgenheid.

Zaligsprekingen passen daar mooi bij.

 

Boomgedicht.

 

parelmoer

hoogbegaafde kinderen

vormen van bloemen

fluisteren de gelukzaligheid

bijzonder contact

onbewust

diepgaande

zaligsprekingen.

 

Vrijdag 6 oktober 2026, met dank aan Janneke, Marjanne en Theo.

Henk. 

 

Pinguins in de Kunsthal.

Er waren pinguïns gesignaleerd in de Kunsthal. Dat komt niet zoveel voor dus snelde ik op zaterdagochtend naar de plek waar ze gespot waren. Boven de Kunsthal passeerde de trauma helikopter van het Erasmus MC, maar dat betrof niet deze stille jongens.
 

nn

 

Ik begon echter bij het overzicht van het werk van de Rotterdamse Pop Art kunstenaar Woody van Amen. Dat zag er - hoe kan het ook anders - wat gedateerd uit. Zijn onvergetelijke Checkpoint Charly had de wereld rondgereisd als symbool van de Berlijnse Muur.

Hij schilderde ook. Doeken waarin symbolen verschijnen van beelden uit de toenmalige tijd , zoals die van de verzekeringsmaatschappij RVS.

 

 

De elektrische stoel van Woody bleek een aardige vooraankondiging van de tentoonstelling: A Chair and You.  De stoelen komen uit de privé collectie van Thierry-Barbier- Mueller. De kunstenaar en regisseur Robert Wilson heeft er 150 ( van 124 ontwerpers ) bijeen gebracht.

 

 

 

nnn

 

Het aantal variaties is ongelooflijk, qua materiaal, uitstraling en comfort.

 

De allermooiste vond ik deze. En stoel in de hemel of op weg ernaar toe. Prachtig.

 

 Op de begane grond was een grote foto tentoonstelling. Die heb ik aan mij voorbij laten gaan. Mijn opslag was inmiddels ruim gevuld. Wel pakte ik nog even de lift naar zaal 4 om nog een keer over de Zuidpool te kunnen lopen.

Loop met mij mee.

 

 

 

 Het was weer mooi geweest. Buiten zag ik nog 3 hazen op het gazon. Altijd leuk. Ook met de herinnering aan Mette en haar fotosessie.

 

Indian Summer in Meer.

 Het is vrijdag 25 september en de zomer staat opnieuw voor de deur. Vandaag wordt een goudgerande dag en dus reis ik af naar België. Recreatiegebied De Mosten. Eerst nog even tanken bij Maes in Minderhout, inmiddels 2,06 euro per liter. Het blijft een vriendelijke prijs ten opzichte van thuis. 

 Voor mij zijn vooral de bossen belangrijk. Die liggen buiten het recreatiegebied, zijn motorisch niet toegankelijk, tenzij je wilt fietsen of mountainbiken. Of vissen ( regelmatig komt er iemand voer uit strooien of wordt het water met een soort van fontein zuurstofrijk gemaakt ).

 

 

Naarmate je dieper de bossen in gaat is de kans op een ontmoeting met dieren het grootst. Gevaarlijk zijn ze niet al lijkt het wel zo. Ze willen graag los zo te zien.

Gelukkig heeft mijn lievelingspaard hier wel de ruimte. Ik noem haar Catherine, vanwege heur haar en zachte karakter. Zij waardeert het als je niet te luidruchtig bent en wat vers gras doet het goed.

 

 

 Na de uitgebreide boswandeling is het tijd om te ontspannen tussen de sparren en als het nodig is vanuit The room with a view. De zeldzame passant deelt mijn plezier en gaat dan weer vrolijk verder.

 

 

  

In de late namiddag wil ik terug reizen, maar nu ook de Merwedebrug afgesloten is, staat het verkeer op de terug route muurvast. Ik praat wat met mijn buurman die samen met zijn hond in een hangmat ligt ( foto was leuk geweest ), maak een lichte avondmaaltijd, zet verse koffie en ga dan wandelen in de hoop dat de file zich oplost ( niet dus ).
 

De temperatuur is ongekend zacht en dus ga ik kijken bij het waterskipark aan de andere zijde van het gebied.

 

Dat ik om 19.00 uur toch nog moet omrijden via Roosendaal neem ik voor lief. Het was een heerlijke dag, mede door een gezellig gesprek met Sophie en het ontbreken van blaffende honden, waarmee de dag begon. Patat, kroketten en een Jupiler maken het helemaal rond.

 

P.S. Neen er zijn geen haaien in het water.