Paddenstoelen en Poëzie.

Het is zondagochtend. De weersvoorspelling belooft een bewolkte, droge dag. Na enige twijfel gepasseerd te zijn ga ik op weg naar De Mosten. Op weg naar benzine, water, eieren, duvels en paddenstoelen.

Die laatste groep moet ik even zoeken. Behalve champignons staan ze niet in de schappen. Langs de paden van het bos is er ook weinig te zien, maar als ik een verboden pad in ga komen ze al snel tevoorschijn. 

 

Het begint met wat klein spul, een boombezetting en een heksenkring.  De duinmos trechtjes. Maar weldra, wat dieper in het bos komen ook  "de grote jongens " tevoorschijn.

 

 

zoals de Berkenboleet.

 

 

de gewone franjezwam

 

en het eekhoorntjesbrood. 

 

Terug op het wandelpad van "Natuurpunt" tref ik meerdere uitingen van poëzie aan. Een van de dichter Stijn van Gastel en daaronder die van een anonieme scholier. Ter meerdere glorie van de natuur, de stilte ook.

 

 

 

dennen kleefsteel mycena.

 

 Op een van de bankjes van Natuurpunt heb ik uitzicht op een uitgehouwen bank met elfenbankjes.

 

 Terug naar huis ontdek ik dan in de lucht een aantal drijvende boleten, nou ja ballonnen

 

 Het was weer mooi geweest: alle wensen waren voor vandaag weer vervuld. Vooral na het consumeren van groene asperges met Brugse ham en frites.

  

 En niet vergeten: voldoende water drinken, liefst zonder Pfas.

 

Een weerzien met Artihove.

 In het verleden fietste ik er regelmatig naar toe op zoek naar inspiratie. In de grote beeldentuin en de galerie waren altijd wel weer ideëen te vinden. En hoe wonderlijk: ik was op weg naar een concert van het Kamerkoor Carajillo in de Hildegondakerk in Hillegersberg. Mijn kaartje lag klaar, maar wat tegenviel was dat ik mijn auto niet mee mocht nemen in de kerk. Anders gezegd: het was zo ontzettend druk ter plekke dat de mogelijkheid tot parkeren nul was. Na 15 minuten rond rijden ( nou ja, vast staan tussen andere zoekers ) was het 14.00 uur geworden en gaf ik het op. Dit was geen plezier.

 Nu stond ik echter zonder enige zingeving in een straat met eenrichtingsverkeer. Iemand in mij zei: Artihove, het paradijs voor wie een relatiegeschenk zoekt of een spectaculair cadeau.. Dat vind je vast leuk. en zo gebeurde. 

 

Onmiddellijk bij binnenkomst werd ik door een dame aangesproken die mij desgewenst wilde helpen. Nu probeer ik zo lang mogelijk mijn zelfstandigheid te behouden en dus zei ik: Ik kom even kijken, want ik ben zolang niet geweest. Die uitspraak bracht de rust bij ons beiden terug. 

Tijd om te genieten.....

 

 

 

Er staan heel veel vitrines met kleine bronsjes die hun uiterste best doen om de onderlinge menselijke en zakelijke relaties te benadrukken. Mij persoonlijk spreekt de voliére mij meer aan. Mooi geblazen vogeltjes de zich behaaglijk voelen onder hun warme lampjes. 

Inmiddels was de dame weer vrij en ik vroeg haar of zij de Stoelen expo in de Kunsthal had gezien. Dat niet, maar zij had wel een bijzondere stoel beschikbaar. Die zag er niet erg aantrekkelijk uit, maar ik mocht er wel in gaan zitten. En zo geschiedde: ik voelde mij als een koning. Ik had uitzicht op de hele galerij. Maakte er nu zelfs deel van uit. Ik vroeg om een kussentje, maar dat kon niet. Toen ik eruit wilde stappen bemerkte ik dat de koning minder soepel was als gisteren. Ik moest alle zeilen bijzetten zonder het object kapot te maken.

Er waren ook veel beelden van dieren en natuurlijk : na het lezen van Een Haas in Huis was het weer zover. Leuk geschenk voor een haastig type op het werk.

 

Deze nogal intense poema-kop deed het gebruik van keramiek en glazuur vermoeden, maar het was prachtig gepatineerd brons. En dan was er nog de Dalmatiër bij de ingang. Een vriendelijk beest, net als zijn zusje aan de andere kant.

 

 Ik besloot nog even door de beeldentuin te wandelen. Ook daar was van alles te zien: zoals een monument voor polarisering.

 

Een liefdesbeeld en waar dat toe kan leiden.

Desgewenst met een dikke dame van 1500 euro ( Yvon je bent toch te vroeg gestopt ! ). Die kleintjes kosten inmiddels 150 euro per stuk.

Het was stil in de tuin. Overal waren nog sporen van zomers vermaak in tenten en op terrassen. 

 

Artihove bedankt.

Paddestoelen, een workshop intuïtief schilderen.

 Het is zondagmiddag 25 oktober en het is weer tijd voor een middag intuïtief schilderen. Het thema is: paddenstoelen. We hebben er zin in en dat heeft aantrekkelijke gevolgen. Maar eerst komen er de paddenstoelen koeken van Eugenie op tafel, gelardeerd met koffie en thee. Wij zijn geen kabouters, maar herkennen onmiddellijk de kwaliteit van de Bergschenhoekse keuken.

Yvon heeft voor ons cadeautjes meegebracht. Zij gaat zich de komende tijd meer richten op de textiele werkvormen en een heel groot geluk. 

En dan is het tijd om het bos, ons bos in te gaan om onze paddenstoelen ( die nu nog verborgen zijn ) tot leven te wekken. Dat gaat geheel vanzelf als je contact maakt met de herfst in jezelf. En zorgt dat je voldoende water drinkt.

 

 

Malke vindt al snel het juiste bospad waar na enige tijd ook een meer dan kleurrijke speeltuin op duikt.

 Bij Eugenie toont de herfst haar twee gezichten. Enerzijds vochtig, mistig en daardoor wat donker met een knipoog naar de Kerst. In haar tweede schilderij steekt een herfststorm op en waaien de verschillende hoedjes de wijde wereld in. Soort van kite-surfen voor kabouters.

 

Yvons bos maakte een hele transformatie door. Ze werkte laag over laag en bereikte met een combi van zachte tinten een mooi resultaat.

 

 Zelf werkte ik ook met laag over laag. Het resultaat werd wel heel anders dan verwacht. Een meer abstracte versie in de mist. De koeken van eerder die middag hadden duidelijk diepe indruk op mij gemaakt. Wel waren die vegetarisch.

 

 Hoe anders kwam mijn andere paddenstoelenexpressie voor de dag. Collage techniek, merkstift en acrylverf vormden een mooi geheel. Leuk voor in een kinderdagverblijf viel mij ten deel. Ik werd er zelf ook blij van.

 

 We sloten de middag af met een wijntje en natuurlijk de hartige mandala van Malke, die echter op was voordat de camera aan ging. Jammie ! Gelukkig waren er elders nog wat restantjes zichtbaar.

 

 Daarna ging iedereen per auto of fiets huiswaarts.

 

 

Een feestje. 

 

 

 

 

Theo in Golden door Alan Levi.

 

 Na alles over hazen in huis te hebben gelezen en geleerd zocht ik en zocht ik en kwam uit bij dit recente boek: 11- 06 - 2026.

Eigen review op Storytell:

Een prachtig boek, waarin Theo de verbinding legt en vertegenwoordigt tussen het "hemelse"( de kwaliteiten van het leven ) en het äardse"( het leven van de hoofdpersonen en wat zij meemaken.

Een man van 86,87 jaar zal zich over het algemeen terug trekken uit het actieve leven, zo niet Theo. Hij is voor mij in dit boek een bloem, een roos in de knop die zich steeds verder opent naar de3 wereld en daarmee een grote aantrekkingskracht heeft op zijn omgeving. Een liefdevol boek. Een kunstwerk. Een voorbeeld.

Het doet mij sterk denken aan Psychosynthese. 

Henk van der Veen, 29-09-2026. 

 

 Theo ( Gamez Theophilus Zilavez ) reist vanuit Noord Portugal naar de Verenigde Staten en vestigt zich in het zuidelijke stadje Golden. Golden is een plaats in de Amerikaanse staat Colorado, en valt bestuurlijk gezien onder Jefferson County. Het is de vestigingsplaats van de Coors brouwerijen en van het National Renewable Energy Laboratory. Dinosaur Ridge ligt ongeveer acht kilometer ten zuiden van Golden en bevat sporen van dinosauriërs.

Hij is 86 en geïnteresseerd in kunst en cultuur. Alles is nieuw en hij neemt de tijd om alles te verkennen. Hij voelt zich toerist, zonder verplichtingen.

Op Broadway (?) komt hij in een koffiezaak. Hij houdt van stevige koffie en die vind hij bij deze barista ( Chad Carlile ) . Aan de muren hangen 92 getekende portretten van vaste klanten. Het is werk van de lokale Asher Glissen, een kunstenaar. In de echte wereld, zijn vriend Gary Pound.

 Theo ontpopt zich al snel als een stamgast en wil de portretten kopen en aan de stamgasten cadeau doen. Minette is zijn eerste kandidaat, getrouwd met Derek. Hij spoort haar op, schrijft een brief en ontmoet haar bij een fontein. Vanaf het eerste moment is er een bijzonder contact. Zjj leg haar ziel bloot als hij zegt dat hij vriendelijkheid, moed, kracht en verdriet in het portret ziet. Als enig kind opgevoed door opa en oma ( ouders gescheiden ). Haar grootste wens is een kind en een gezin stichten. Derek heeft van een afstand staan kijken en respecteert haar ruimte. Er ontstaat iets sacraals.

Zij accepteert het schilderij. En Theo lijkt zijn roeping gevonden te hebben.

Hij ziet het vriendelijkste gezicht van alle afbeeldingen en de ogen doen hem terug denken aan een verliefdheid 50 jaar geleden. 

 Theo gaat op bezoek bij de kunstenaar. Asher. Zijn woning en atelier hangen vol met allerlei werk. Bij een ervan blijft hij staan: Vierkant met landschap met alleenstaande boom en ezel met deel lichaam.

Titel: Ik die jou schildert terwijl jij mij schildert.

Het valt Theo op hoeveel een passe-partout en lijst doen met de afbeelding, een ware metamorfose.Er zijn ook ingelijste brieven. Theo ziet een schilderij van een vrouw met een shawl en realiseert zich dat al deze afbeeldingen een verhaal kennen. Mystiek hierin is goed voor de omzet. 

Asher komt uit Golden en zijn moeder was kunstenares, zijn vader reclameman. Hij worstelt met de vraag hoe goed hij is en of dat wel of niet aan de omzet afleesbaar is. Wat is een goede kunstenaar ?

Een goede kunstenaar is iemand die zijn werk met liefde doet. 

Asher woont in de Bowery. EEn oude wijk met statige huizen. Vroeger voor de rijken, nu voor kunstenaars en gezinnen. Kenmerkend zijn de veranda's. Broadway 107. Hij produceert allerlei genres.. Portretten vooral voor de verkoop. Klein afzetgebied. Voor zijn plezier schildert hij landschappen.

Theo laat Mevr. Garnies de adressen bij de schilderijen zoeken. Hij besluit er 3 per week te gaan uitdelen. Dan komt Ellen in beeld./

Ellen is een dakloze vrouw, zeer gehecht aan haar fiets.Zij komt niet binnen, maar blijft buiten bij haar fiets bij de koffiebar. Soms is zij helder, soms afwezig. Zij kleedt zich netjes aan voor de ontmoeting met Theo. Zij is gecharmeerd van de handgeschreven brief van een man ( nog nooit meegemaakt. 

De magie van een handgeschreven brief

 Zij wisselt in het gesprek steeds van onderwerp, vraagt op Theo Jood is en zegt dat Jezus varkensvlees in vis kan veranderen. Hij wijst haar op de wijsheid en verlies in de ogen van het portret. Zij refereert aan Vietnam, Columbia, politie.....Verwarring.

Duidelijk wordt dat zij getraumatiseerd is. Ze was met vriend William in Charleston. Hij haalt iets te eten ( steelt ? ) en er klinkt een schot. Hij is dood. Zij werpt zich op hem en de bevalling begint. Zij is een tiener en in het ziekenhuis mag ze nog een keer haar kindje vasthouden. Van een verpleegster krijgt zij een blond haarlokje in een hanger. Het enige aandenken na 30 jaar. Zij draagt het om haar hals. Zelf wordt ze weer naar een inrichting in Columbia gestuurd.

Wat was de gelukkigste dag van jouw leven vroeg Theo.

Zij : het moment van dat lieve slapende kindje op haar borst. Een gewijd moment.

Als Theo in de St.Jameskerk is. Prachtige architectuur. Hij zit in een bespiegeling over alle mensen die hier iets gedaan of bijgedragen hebben. Rumoer achterin: Ellen wil met haat fiets de kerk in en wordt daarin gehinderd. Zij gaat helemaal los. Zij zoekt Theo.

Mevr. Van Barkum van de dagopvang schiet haar te hulp enk kalmeert haar. Zij mag blijven met fiets. Theo is erbij. 

 

 Buiten hoort hij de straatgitarist Basil Cannonfield. Ook hij zit in de portretgalerij. Theo nodigt hem uit voor een ontmoeting door een brief in zijn gitaarbox te leggen. Basil is ex-onderwijzer. Hij leeft deels van zijn opbrengst, deels van salaris vriendin.

Basil houdt van alle soorten muziek, op straat de hits, thuis eigen werk. Zijn vader zat in het leger. Opleiding tot onderwijzer. Gaf les, maar stopte toen zijn zus kanker kreeg en haar man ervan door ging. Toen zij overleed kwam het geld bij hem terecht, hij was nog steeds begunstigde. Hij bleef in het huurhuis van zijn zus, vriendin trok in. Hij speelt 3 tot 4 dagen op straat. theo wil priveles uitzoeken voor bijverdienste. Basil heeft wijsheid en speelsheid, een mooie combi. Ze besluiten met een omhelzing in vriendschap.

Douro ( Portugal.).

 

 Theo vertelt over zijn jeugd. Een riviervisser schildert zonsondergangen in olieverf. Theo kijkt. De man wijst op de snel wisselende kleuren bij de zonsondergang. Een deel van het schilderij is nog blanco, hij smeert er modder op en vraagt Theo dit ook te doen. Hij mag het meenemen en nu hangt het in New York in zijn huis. Theo zag de visser nooit meer terug.

 Theo ontmoet de Vietnam veteraan Tony. Hij drinkt brandy met Theo en vertelt over zijn ervaringen in de jungle. Zij kijken bij "The Wall", waar alle gevallenen te lezen zijn. Hij vertelt over een dorp aanvallen met 60 helikopters om de Vietcong weg te jagen. Hij geeft een jongetje een golfbal als hij een ei van hem krijgt. Later wordt de golfbal gezien als een granaat. Jochie wordt gedood. Ja ook kinderen zijn daar gevaarlijk. Dorpje Ben Suk.

Tony vroeg zich af ( geen portret ? ) wat Theo steedsbij de fontein deed. Hij heeft een boekenwinkel.

Lamisha ligt in het ziekenhuis. Whittaker. Auto ongeluk. Moeder dood. Tony geeft verhalenboeken voor haar mee. Zij is de dochter van de universiteit concierge Kendrick . Theo steunt hen met kosten orthopedie. Lamisha bijnaam is Scooby. Hij leest haar heel expressief voor.

 

Portretten:

Derrik en Minette. Hij is procureur. Minnette Printess.

Lamisha 8 jaar. Grootmoeder Whittaker heeft diabetes.

Mateo Mendez, Guatemala, veroorzaker van het ongeluk. Heeft zelf een zieke dochter.

Dr. Goodson Ikandi , half Nigeria, half Engels. Ingehuurd door Mr. Pounder.

Pearce Glissen, veeleisende vrouw.

Katherine Lesher, journalist. Schrijft over wat Theo doet, anoniem op verzoek.

Shep is de Barista van de koffiebar The Chalice, getrouwd met Addie Carlile.

Basil Cannonfield, muzikant, onderwijzer.

Ellen, dakloze. Fietst en leest.

Appartement gehuurd bij James Pounder. Anita Gidley zijn zaken consultant

Asher en Brooke Glissen kunstenaar. 

Simone Lavoie, muziek, Samoa en Kongo. Cello. Golden University.

Clarisse mist portret. Haar jaloerse vriend onderschept de brief ( Cleave ). Hij valt Theo aan en vernielt het portret.

Gammy. Moeder van Asher. Art Studies Madrid.

Prof. Gofelli, cello docent Simone Lavoie.

Father Lundy, Priester St. James.

Mrs. Ocie van Blaricum, matriarch St. James. 

 

Theop vertelt over zijn reis met zijn ouders  en grootmoeder naar Lissabon. Hoe hij alles wat met kunst en cultuur te maken opzuigt en hoe dat zijn leven verandert. Ook de schoonheid van de muziek boeit hem. Muziek is ook als een portret ( Pictures of an Exhibition van Moussourski / Peter en de Wolf, Vier Jahre zeiten ? ).

 

 Simone is een zeer begaafde celliste. Zij is veel gevraagd, maar kiest voor de opleiding in Golden bij de professor Gofelli. Hij kan goed overweg met Tony, bookshop, en zijn humor. Hij spaart voor een cello en een erfenis maakt dat hij er een uit 1859 kan kopen.

Theo probeert met zijn actie onder de radar te blijven, terwijl de journaliste Katherine Lesher zijn bijzondere verhaal wil publiceren . Theo wil dat niet. Dat zou de energie van de onderneming beschadigen. Hij geeft haar een portret van haarzelf ( nagetekend van foto ) zodat zij de magie zelf kan ervaren. Zij zal niet publiceren tot het moment dat het project voltooid is en Theo weg.

Het bijzondere is dat iedere ontvanger denkt uniek te zijn en de portretten komen daardoor ook overal terecht: Syrië, doodskist,in huis, de elektrische stoel, dodencel. 

Het geschenk raakt haar en zij verteld over het pesten omdat zij zo dik is. Hoe zij door haar vader in de steek werd gelaten, terwijl moeder hard werkte. Haar portret is er echter een van optimisme. Theo haalt het oude beeld uit haar hoofd en plaatst het nieuwe erin.

Psychosynthese: nieuwe delen van de hersenen aanspreken. 

Theo ziet in alle portretten ( behalve jongetje ) een schaduw van verdriet, die richting bitterheid of acceptatie/ liefde kan leiden. En er is ook veel anders te zien. Soms ter maskering van het verdriet.

Wat mij doet denken aan het boek van Mansukh Patel: Dansend tussen vreugde en verdriet.

 Theo gaat regelmatig langs bij zijn benedenbuurman Mr. Pounder. Zelfde levensfase. Vriendschap. Zijn assistente Mevr. Giply heeft veel interesse in Ttheo's activiteiten. Zij stelt één grote verkoopexpositie voor ( zij spoort mensen op ), maar voor Theo gaat het om de ontmoetingen.

Als Theo een invitatie naar Clarice stuurt komt Cleve Tarbert langs. Bekend om woede en jaloezie. Hij gooit het schilderij kapot. Stampt op het portret. Derek komt langs en grijpt in.  Theo is tweetalig woedend. 

Kendrick Whittaker zingt Summertime, Simone hoort het, spreekt hem aan. Kendrik laat een filmpje zien van zij dochter met haar been in een stellage. Daar wordt ook Theo zichtbaar. Lamisha.

Bij het volgende portret wordt de sfeer verstoord door een zeer luidruchtige beller die geen aandacht heeft voor zijn omgeving. Theo gaat heel hard het Portugese volkslied zingen. De man denkt dat hij een dronken zatlap is en loopt weg.

De overhandiging kan beginnen. Aan Lena.

Hij gaat ook een keer met Ellen langs de rivier fietsen. De fietsenmaker Jason heeft een speciaal model voor de oudere mens ( groot zadel ). Dikke banden. Theo verwacht het aan te kunnen. Hij mag niets meenemen. Handen aan het stuur.

 Ellen neemt hem mee. Het doet Theo goed. Hij voelt zich jeugdig en uitgelaten. Ze rijden langs de rivier. Zij weet een plek waar vogelnestjes zitten. Ook van bijzondere vogels. Zij heeft ook een cadeau: Houten stok met gaatjes waar een verentooi in aangebracht is. Ook een zeldzame blauwe. Van de blauwe gaai.

 

Ooit stond er een vogeltje op een 5 dollar biljet Canada.

 

Op het Canadese bankbiljet van 5 dollar uit de 'Vogels van Canada'-serie (uitgebracht in 1986) stond een bandijsvogel (in het Engels de belted kingfisher). 

 Theo gaat wandelen op een stille plek, ontmoet Kendrick, De strafbepaling van de veroorzaker ongeluk, illegaal Guatemala met zieke dochter ( kanker ) van 8 jaar. Hij is metselaar. Hij wordt uitgezet, maar gaat terug en krijgt aanrijding met Lamisha. Kendrick ziet geen monster, maar een klein angstig mannetje. Hij wil genade voor hem. geen wraak.

Er wordt een appel op Derrik gedaan. Te kijken wie hij voor zich heeft. In de ogen. Hij liet hem schuldig pleiten. Nu 1 jaar in het gevang.

Dossier Theo.

Tot nu toe 43 portretten gedeeld. Met 43 handgeschreven brieven gesprekken, nieuwe vriendschappen.Ze hangen nu in allerlei huizen. 3 kwamen niet opdagen. Theo ziet 43 gezichten. De mensen zijn blij met zijn aandacht.. Het is november. Tijd voor een pauze. 

Mendeze heeft plotseling een goede advocaat., die voor hem op komt. Schuldig wel. Maar strafvermindering weggestreept tegen voorarrest. Hij krijgt een dispensatievisum om te blijven en kan vrouw en dochter zien.Lamisha schrijft een brief naar zijn dochtertje. 

 

 Tony jarig. Invitatie door Theo. Maitre Bouchard komt koken voor Tony ( boeken )  Theo komt regelmatig bij Decanto, zijn restaurant. Hij maakt het eten en Mia, een bloedmooie vrouw, wittee blouse, zwarte broek, olijfkleurige huid serveert. Van haar was het portret dat vernield werd. Ze heeft een andere naam aangenomen ( Clair ? ).

Theo serveert een exclusieve Port van de Douro.. Port is uitgevonden door de Britten. Harde steenachtige grond nodig ( leisteen ), weinig aar5de. Hard werken dus. Er wordt met de voeten geperst en brandy toegevoegd. dan 10-20-30 jaar bewaard in eikenhouten vaten. meestal een mix van wijnen, behalve.....

De Vintage oogst is een smaakwonder van God ( 135 euro ). Theo heeft een fles uit 1947. Ruby.

Naast Tawny en White.

Tony vertelt over Vietnam, zijn vriend BoBo dood in schuttersput. Hij vraagt naar het liefdesleven van Theo: een grote liefde, niet zijn huwelijk.

Asher nodigt Theo uit voor Thanksgivingday. met familie en vrienden. Zeer veel eten. In een van de kamers hangen 3 portretten van moeder: 25, 50, 75. Vitaal, balans, moe. Theo houdt een intro toespraak vanuit het thema dankbaarheid.

Dissonant is broer Pierce. Komt te laat, belt bij het eten, alleen bezig met werk. Als Theo naar de waarde van zijn moeder vraagt loopt hij weg. De sfeer klaart gelijk op.

(flashback: Malke en Eugenie komen schilderen. Altijd een goede sfeer. Nu doet ook Inge mee. Zij is eerder met een gezicht als een oorwurm. Ik ben bang dat ze de energie/ sfeer zal verpesten. Hoort hier nu niet thuis. Wordt later milder o.i.v. anderen ).

Theo gaat naar New York met de Kerst. Hij heeft voor velen een cadeau achtergelaten in Golden. Simone de gewenste strijkstok, Lamisha tekenspullen en blauwe lakschoenen, Ellen een vogelverenstok de luxe en klein gereedschap. En een Kashmir shawl voor de kou. Tony port uit 1968 ( Vietnam Tet offensief ).

Opnieuw overdrachten. 

 Theo is in maart weer terug. Precies een jaar hier. Hij bezoekt Asher die in de tuin aan het werk is. Planten planten.

Simone gaat een concert geven in de grote zaal. Iedereen die hij kent is welkom en anderen ook. Theo vertelt Lamisha dat de kwartnoten straks door de zaal vliegen en en zich nestelen in de dennen appelvormige lampen. Het concert is heel gevarieerd en de hoge kwaliteit van Simone's spel (ooit gefascineerd door Pablo Casals ) wordt zeer gewaardeerd.

Dan gaat hij samen met Kendrik en Basil een fado doen: Een Theo fado, waarin zij hem lof toezingen. Theo had inmiddels de ouders van Simone laten overkomen. Surprise en hij geeft hen een portret van Simone ( heel groot ). De avond wordt elders voortgezet. Het is werkelijk goddelijk.

Thuis valt Theo in slaap in zijn stoel, schrikt wakker en ziet 3 hooligans Ellen, die op de rand van de fontein zit te zingen mishandelen . Ze verdidigd als een dolle kat haar hoed en fiets, maar delft het onderspit en valt bebloedt op straat. Simone schiet haar te hulp, maar zijn hand wordt gebroken en zijn cello vernield. Theo roept dat niet te doen en valt over de lage reling en valt op straat. Theo is dood. Simone en Ellen zwaargewond.

De daders vluchten. Een echtpaar ziet het gebeuren.

Vrede, schoonheid en geluk, verwoest door een duivelse kracht.

Hier neemt het boek een rare wending. Theo zou in het geheim een beroemd kunstenaar uit New York zijn. genaamd : Zila. Zijn werk zou in Chelsea en Florence hangen ?

On line opgezocht blijkt het fictie. 

Echte elementen ter inspiratie

Hoewel het verhaal zelf fictie is, heeft auteur Allen Levi wel inspiratie gehaald uit de werkelijkheid: 

De portretten: Het idee ontstond in een echt koffiehuis in zijn eigen woonplaats Columbus (Georgia), waar portretten aan de muur hingen. Hij kocht er toen zelf een paar en bedacht daar verhalen bij.
Het personage Theo: De auteur vertelde dat hij onbewust een overleden broer (Gary) in het karakter van Theo heeft laten doorklinken.
De sfeer en locatie: Het stadje 'Golden' is fictief, maar is sterk gebaseerd op de warme, zuidelijke sfeer van de Amerikaanse staat Georgia. 

Willa is de dochter die ooit van Ellen is afgenomen. 

Volgende boek: Ellen in Golden ? 

 Een zekere Edmund Timmens. Heeft Zila ontdekt. Hij wordt zijn mecenas, laat hem in Parijs opleiden en brengt hem in contact met zijn contacten ter stimulatie. Kubisme, Impressionisme monden uit in Realisme. Hij werkt ook als docent. 

 Bij de uitvaart geniet Lamisha van de vele kleuren van de ramen. Ze ziet de kleuren rondvliegen om zich later te verstoppen in het gebouw ( Theo's beeld ). Pastor Landy doet de dienst en noemt Theo: HET GEZICHT VAN DE HEMEL. Prof. Gobelli speelt Fado voor Theo als Requim. Ellen en Simone zijn aan het herstellen.

Bij nader inzien blijkt Asher de zoon van Theo. Theo stuurt hem na zijn dood een portret en een brief. Als jongetje had hij het talent van Asher al gezien en deed er alles aan om het te stimuleren

Theo was verliefd geworden op een meisje in Golden. Met haar ging hij reizen en kunst maken. Theo heeft veel succes. Zoveel succes dat zij weg wil en gaat. En zij is zwanger. Ze ontmoet elders een andere man die haar liefdevol opneemt samen met kind.

Er is nog een 2de brief aan Asher, die is van zijn moeder. Daarin vraagt zij Theo haar en haar gezin met rust te willen laten. Ook stuurt Theo een doosje met een hartvormig medaljon mee.. Onder de foto zit een schilderij: Ik schilder jou, terwijl je mij schildert.

In de epiloog komen de meeste hoofdpersonen voorbij. De journaliste blijft publiceren, Basil speelt en gaat literatuur studeren. Lamisha gaat de kunst in. Ellen knapt op. Gaat in de opvang wonen, begint een bedrijfje in veerstokken. Ze werkt ook in een fietsenwinkel.Simones hand herstelt volledig. De 3 hooligans zijn nooit gepakt. Simone krijgt een Vintage Cello in bruikleen. Minette werkt zelfstandig. Shep en Eddy breiden hun koffieshop uit. In de bar komen 3 portretten: Theo, Tony en Ellen.De dochter van Mendeze blijft in contact met Lamisha. Kendrik maakt promotie. Pommer heeft Ellen als klant.  

Willa is inmiddels 35. Samantha trouwt. Asher beheert Theo's nalatenschap en blijft portretten schilderen.Tony drinkt 1 glas port per dag. 

Eind. 

 

 

 

Allen Levi is geen doorsnee debutant: hij is een Amerikaanse advocaat, rechter, singer-songwriter en verhalenverteller uit Georgia. Zijn eerste roman voelt als een warme omhelzing van iemand die écht naar mensen kijkt.

Op een lenteochtend wandelt de mysterieuze, oudere Theo het kleine zuidelijke stadje Golden binnen. Niemand weet precies waar hij vandaan komt of wat hij komt doen, maar al snel vindt hij zijn vaste stekje in The Chalice, het lokale koffietentje. Daar hangen negentig-twee prachtige potloodportretten aan de muur, getekend door de lokale kunstenaar Asher Glissen. Theo raakt betoverd door die gezichten en besluit ze één voor één te kopen. Zijn missie? Ze teruggeven aan hun ‘rechtmatige eigenaars’ – van de boekenverkoper tot de worstelende kunstenaar, de straat muzikant en de mensen die een stille droefheid met zich meedragen. Met elke ontmoeting ontvouwt zich een verhaal, ontstaat er een vriendschap en verandert er iets kleins maar wezenlijks in Golden. Theo vraagt meer dan hij vertelt, observeert met een zachte aandacht en toont hoe pure vriendelijkheid als een rimpeling door een hele gemeenschap kan trekken.

Wat meteen opvalt is Levi’s schrijfstijl: warm, bedachtzaam en bijna muzikaal, met een rustige cadans die je uitnodigt om langzaam te lezen. Theo zelf is een raadselachtige, charmante oude heer die je meteen in je hart sluit, en de inwoners van Golden komen stuk voor stuk tot leven door hun portretten en gesprekken. Het is geen boek vol wilde plot twists, maar eentje dat je laat voelen hoe krachtig het is om écht gezien te worden.
Ik vond het prachtig hoe Levi laat zien dat kleine, anonieme gebaren van gulheid een hele stad kunnen opfleuren en hoe kunst en aandacht helend kunnen werken. Die portretten als symbool voor ‘zien’ en ‘teruggeven’ is zo slim en ontroerend bedacht.
Het herinnert je eraan dat de vreugde écht in het geven ligt, en dat een beetje extra aandacht wonderen kan doen.