In de Kunsthal: FLOWERS.

 Vanochtend 28 maart ging om 10.00 uur de nieuwe expositie in de Kunsthal "Flowers" open. En wat een eer........Ik was de eerste bezoeker. Bij binnenkomst was het meteen raak: ik wandelde een bloesemvormige wereld binnen.

Deze betovering zette zich voort in "de donkere kamer" waar je je in kussens kon vleien en tegelijk getuige zijn van de opening van hemelse bloemen.

Ik heb nog nooit zoveel mensen op hun rug zien liggen. Hopelijk werden de kussentjes af en toe wat opgeklopt. Mijn weg ging verder, vanuit het donker naar het licht.

 Ik stond oog in oog met wat zo bij "Van onscharbare waarde" ingebracht zou kunnen worden. Rijkelijke decoraties. Wel uit een andere tijd. Meer eigentijds waren de textiel tattoo's.

Een bijzonder beeld vond ik op de vloer: Het zag er desolaat en verbrand uit en deed denken aan de vele televisie beelden van oorlog en bosbrand. Naarmate ik verder liep ontstond er hoop. Hoop op een nieuwe kleurrijke wereld.

 Iets verderop kon je je eigen bloem maken of als je daar geen zin of tijd voor had : een boompje opzetten. Deze meisjes waren de eersten die dit deden. Met een ruimte.....

 . Dat is fijn als je ergens vroeg bent: ruimte om te kijken, te filmen, etc. Een uurtje later leek het de Keukenhof wel.

 Dat beeld van de Keukenhof was hier omgezet in een wereld van spiegeling en glittering. Mooier dan de Keukenhof zelf ?

Plotseling hoorde ik harde klappen. Het klonk alsof er bloemen mishandeld werden en in zekere zin was dat ook zo: terwille van de commercie werden de bloemen op een hardhandige manier van kleur verandert. De dader zal gemakkelijk op te sporen zijn.

 

 De commercie was overigens ook aanwezig in het museumwinkeltje: allemaal leuke hebbedingetjes om te hebben.

Nu was ik eerder in een donkerblauwe ruimte geweest die op mij nogal saai overkwam totdat 3 mannen en 1 trapleer iets deden wat ik bewonderenswaardig vond: na een korte ingreep kon ik plaatsnemen in een schitterend landschap.

 Deze digitale projecties riepen herinneringen op aan de expositie hiervoor: die van Iris van Herpen. Ook zij werkte met transparante strukturen.

 Er was nog veel meer te zien, maar ik wilde ook nog even naar de al bestaande expositie van David Shrigley met de titel : "What the hell was I thinking ?" Een terechte vraag gezien g het geëxposeerde: alsof ik van een wereld van schoonheid terecht kwam in een sessie van creatieve therapie. En wel een hele grote. Gelukkig voor David kan hij zich goed uiten en dat is te zien.

Zo is er een intiem beeldje, waarin gepoept wordt. Volgens David wordt dit door kinderen beter begrepen als door volwassenen. De "familieopstelling" met de gitaren maakte het nog duidelijker: elke gitaar voor een aspect van zijn persoonlijkheid met een centrale: DE akoustische. Alle anderen zijn er om via de enorme versterker een hoop herrie te schoppen. Hier te zien in de Kunsthal.

Tekenen doet David ook graag en hij nodigt mij uit mij aan te sluiten bij het modeltekenen. Het lijkt David in zijn magere periode ( puberteit ? ).

Ook verzamelt hij lichaamsdelen met tattoos die hij in zijn leven tegen is gekomen. Ze zijn te zien:

 

Hij doet graag duidelijke uitspraken, soms ook grappig en wat te zeggen van zijn persoonlijke Aap Noot Mies plankje. In zijn geval Koffie, Melk, Banaan, Citroen, Poes en Tomaat.

De kleine David leeft zich heerlijk uit. 

Verder waren er veel opblaasvormen, die een wat lege indruk maakten. Tsja het contrast was groot, vandaar dat ik eenmalig dit plankje toevoeg: Viooltjes.

 

Ook knap gemaakt.

 

Henk van der Veen.

Zaterdag 28 maart 2026. 

 

 

 

 

Toen de val.......Iraida Martha Ooft.

 

Het werd weer tijd voor een bijeenkomst van de boekenclub nom het boek van Nelleke Noordervliet te bespreken. Een boeiende avond die zich ook uitspreidde naar andere boeken en werelden. Met dank aan Jennies gastvrijheid. Tijd voor Jolande om het stokje over te nemen en ons een nieuwe keuze voor te leggen. Twee ervan bereikten de finale: Toen de Val van I.M.Ooft en De Laatste Kathaar. Het werd de eerste. 4 vrouwen stemden boek 1, 2 mannen voor boek 2. In plaats van naar Zuid Frankrijk werd het een reis naar Suriname. Gelukkig niet per vliegtuig. Daar gaat het boek namelijk over.

Opmerkelijk dat tijdens de keuze van het boek het Surinaamse elftal verslagen werd door Bolivia. 

 Toen de val speelt zich af rondom en aan boord van vlucht py 764, die uit Nederland vertrok en op 7 juni 1989 in Zanderij, Suriname verongelukte. Het toestel kwam in de savanne achter de landingsbaan neer en bij deze ramp stierven 176 mensen. De gronden waarop de luchthaven werd gebouwd behoorden ooit toe aan Inheemsen, die wegtrokken met een voorspelling van slechte tijden in gedachten. 

Iraida Martha Ooft volgt in deze intrigerende roman de uiterst persoonlijke processen die door de dood van geliefden in gang worden gezet. Afwisselend stelt ze de levens van degenen die achterbleven en degenen die het leven lieten centraal. Ze toont de verbintenissen tussen hen – de ouders die wachten op hun kind, een vader en een dochter, de piloot en zijn geliefde, de pyjai en zijn zoektocht – en geeft daarbij woorden aan het mysterie van de onverbrekelijke band tussen mens en natuur. 

Toen de val is een fijnzinnig en invoelend onderzoek naar het Suriname van eind jaren tachtig, maar gaat nog dieper terug in de tijd, speurend naar de wortels van deze natie. Waar komen deze mensen vandaan en hoe zijn zij in hun bestaan met elkaar vervlochten? En hoe moet wie achterblijft het leven ooit weer omarmen?

Intuïtief schilderen.........met nieuwe schilderijen.

Nieuwe schilderijen.

 

 

 

 

 Silhouetten 2, de workshop.

Het is zaterdagmiddag en we komen weer bijeen om intuïtief te schilderen. De vorige keer was het thema : Silhouetten. En dat vroeg om nog een keer. De eerste silhouetten van de middag kwamen uit Bergschenhoek. Uit een doosje en werden tijdens het voorproeven ingenomen met koffie en thee. De hartjes van advocaat waren verrassend.

  Er was nog veel inspiratiemateriaal van de vorige keer en in de aanloop had ik mij vast aan iets experimenteels gewaagd. Beelden met een ruggegraat.

 

Yvon, vermoedelijk toch wat geïnspireerd door het Carnaval kwam met een verrassend trio voor de dag. Veelkleurig, bijna napoleontisch en ieder met een eigen karakter.

 

  

 Malke wist heel precies wat zij wilde en ging onmiddellijk aan de slag. Twee moeder- kind beelden zagen het licht in meerdere fases.

 

Eugenie probeerde een combinatie van oliepastels met acryl. Dat bracht een sferisch schilderij voort dat bijna pastel ademde.

 

Daarna ging zij opnieuw haar Divina Comedia in. Een ondergrondse wereld met licht schelpenzand in het midden. Dichter inzoomend ontmoette ze 3 bewoners van deze wereld.

 

Intense schilderijen die ook om extra voeding vroegen. Natuurlijk had Malke weer een van haar veelkleurige mandala's met roomkaas, paprika, toastjes en tomaatjes. De honger was zo groot dat ik te laat was om het geheel vast te leggen. Er bleef weinig van over.

 

Zelf kwam ik uit bij 2 schilderijen met een divers karakter en gebruikte techniek.

 

 

 Het was weer een bijzondere middag vol van nooit eerder geziene beelden, die altijd weer verrassen en verwonderen.

 

 

 

 

 

  Er was nog veel inspiratiemateriaal van de vorige keer en in de aanloop had ik mij vast aan iets experimenteels gewaagd. Beelden met een ruggegraat.

 

Yvon, vermoedelijk toch wat geïnspireerd door het Carnaval kwam met een verrassend trio voor de dag. Veelkleurig, bijna napoleontisch en ieder met een eigen karakter.

 

  

 Malke wist heel precies wat zij wilde en ging onmiddellijk aan de slag. Twee moeder- kind beelden zagen het licht in meerdere fases.

 

Eugenie probeerde een combinatie van oliepastels met acryl. Dat bracht een sferisch schilderij voort dat bijna pastel ademde.

 

Daarna ging zij opnieuw haar Divina Comedia in. Een ondergrondse wereld met licht schelpenzand in het midden. Dichter inzoomend ontmoette ze 3 bewoners van deze wereld.

 

Intense schilderijen die ook om extra voeding vroegen. Natuurlijk had Malke weer een van haar veelkleurige mandala's met roomkaas, paprika, toastjes en tomaatjes. De honger was zo groot dat ik te laat was om het geheel vast te leggen. Er bleef weinig van over.

 

Zelf kwam ik uit bij 2 schilderijen met een divers karakter en gebruikte techniek.

 

 

 Het was weer een bijzondere middag vol van nooit eerder geziene beelden, die altijd weer verrassen en verwonderen.

 

 

 

 

 

Do It Again treedt op in de Romeijnshof.

Enige tijd geleden kregen we van de organisatie van North Sea Around Town de vraag of wij iets voelden voor een optreden in de Romeijnshof. Altijd leuk, na al dat oefenen en een volmondig Ja volgde. In het voorprogramma trad het duo DuoMi op dat met stem, cello en piano opera moeiteloos afwisselde met jazz. 

En dat temidden van onze spullen die we eerder die ochtend in goed overleg met de geluidsman hadden opgesteld. En, hoe nuttig, we speelden een paar nummertjes om onszelf en het geluid te testen.

 

Voor we echt los mochten kregen we van de Romeijnshof een lunch aangeboden met kroketten, eieren, croissants, mandarijnen en knapperige broodjes, zodat we niet op een lege maag hoefden te zingen. Heel goed verzorgd en dank daarvoor ! 

 Om 15.30 uur was het zover. Een meer dan goed gevulde zaal keek vol verwachting naar ons. Met een Have you ever seen the rain konden ze voorzichtig aan ons wennen. En met The Letter werd duidelijk dat er een geliefde op ons wachtte.

 

 Bij Hit The Road Jack viel het lot op mij als Jack die door de vrouwen rondom hem geleidelijk "de deur uit" werd gewerkt.

.Hij ( niet ik ) voelde zich totaal onbegrepen. En terecht.

 

  

 Wat heerlijk om te doen, jammer dat het maar 3 minuten duurde. En de band moest door. We hadden een strikt schema met een grote straf op tijdsoverschrijding ( wat dat was weet ik nog steeds niet ). House of the Rising Sun werd een emotionele muzikale vertelling over een man en vrouw in nood. Verslaafd ook aan drank en het verstellen van spijkerbroeken. Het publiek leefde mee. Intens, alsof ze hun eigen leven bezongen. Samen op het station richting New Orleans "to wear our balls and chains". 

 

 

Daarna droegen we de Deputy van Bob Dylan naar de hemel, waarbij een beroep op ons als mantelzorgers werd gedaan. De zieltogende revolverheld stelde zijn badge en pistool ter beschikking van de gemeenschap. Begraven mocht ook.

 

Het meest "vers van de pers" nou ja ingestudeerd was Tina Turners Proud Mary. Natuurlijk aangepast aan onze melodieuze en fysieke mogelijkheden. Woord voor woord werden wij gevolgd. Rollin'Rollin''Rollin' on a river. Ineens dacht het publiek dat het voorbij was, maar neen, we rolden een nog snellere versie uit. Iedereen blij verrast.

 

 

En natuurlijk kwamen ook The Letter, Baby when you're gone, etc. voorbij. We naderden het einde en gingen een White Room binnen met donkere gordijnen en crouching yellow tigers, hidden dragons in donkere damesogen. 

 

 

Als toegift gaven wij het publiek een "crazy little thing called love" mee naar huis, zodat zij zingend naar huis toe konden. Het was weer mooi geweest. Wat een leuk publiek !

 

 

 

 En met dank aan allen die hun best deden om ons zo authentiek mogelijk vast te leggen.