Uit het schrijfcafé Hoek.

Wanneer het echt lente is.

Het blauwborstje was toevallig wat te vroeg uit haar eitje gekropen. Dat kwam mogelijk door het broeikaseffect onder de veren van haar moeder. Met haar kopje via een kier constateerde zij dat het nog veel te koud was en trok zich snel weer terug in de behaaglijkheid ter plekke. Terug in het ei ging niet meer. Dat was aan stukken gebroken. En zo bleef zij onder de rokken van moeder zitten en ging door met groeien. Daar zij nogal klein behuisd waren kon het gebeuren dat moeder soms alleen nog schuin in haar nest kon zitten. Soms dreigde zij bij lokale onrust zelfs over de rand te vallen. Dat mocht niet lang meer duren.

Geleidelijk verdwenen er meer wolken, kwam de zon er beter en warmer door en braken de bloesems aan bomen en struiken open. Blauwborstje klom naar de rand van het nest, strekte haar tot dan toe opgeslagen vleugeltjes uit en zong een lied. Dat klonk niet gek. Niet vreemd omdat zij tot het geslacht van de nachtegalen behoorde. Na 3 dagen van rekken en strekken verliet zij het nest en belandde op de top van een tak aan de Zevenhuizer Plas. Voor het eerst zong zij in het openbaar en al snel verzamelden zich toeschouwers uitgerust met kijkers, camera's en opname apparatuur. Ik stond daar ook. Bij toeval, maar kon het vogeltje eerst niet vinden tot een rondborstige dame mij mee wenkte en vroeg of ik langs haar uiterst verzorgde vinger naar een punt in de boom wilde kijken. Daar zag ik haar. Voor het eerst van mijn leven: een blauwborstje.

Ja, zei de dame, als je het blauwborstje ziet en hoort, dan is het pas echt lente. 

Henk, Rotterdam 13 april 2026. 

 

Haiku:

een nestblijver zijn

totdat de lente echt verschijnt

met blauw-borstige zang. 

 

 

Deze week gespotte vogels ( aanvulling eerder blog 16 februari ).

  Blauwborstje ( familie Nachtegaal ).

 Merel ( Blackbird ) Canada Goose ( Gans ) Cetti's Warbler / Cetti's zanger./ Meerkoet. Black headed Gull ( kokmeeuw ) Waterhoen

  Grayleg Goose ( Grauwe Gans )

  Blackcap ( Zwartkop ).

 

Halsbandparkiet ( Rose Ringed Parakeet )

 

In de Kunsthal: FLOWERS.

 Vanochtend 28 maart ging om 10.00 uur de nieuwe expositie in de Kunsthal "Flowers" open. En wat een eer........Ik was de eerste bezoeker. Bij binnenkomst was het meteen raak: ik wandelde een bloesemvormige wereld binnen.

Deze betovering zette zich voort in "de donkere kamer" waar je je in kussens kon vleien en tegelijk getuige zijn van de opening van hemelse bloemen.

Ik heb nog nooit zoveel mensen in een museum op hun rug zien liggen. Hopelijk werden de kussentjes af en toe wat opgeklopt. Mijn weg ging verder, vanuit het donker naar het licht.

 Ik stond oog in oog met wat zo bij "Van onschatbare waarde" ingebracht zou kunnen worden. Rijkelijke decoraties. Wel uit een andere tijd. Meer eigentijds waren de textiel tattoo's.

Een bijzonder beeld vond ik op de vloer: Het zag er desolaat en verbrand uit en deed denken aan de vele televisie beelden van oorlog en bosbrand. Naarmate ik verder liep ontstond er hoop. Hoop op een nieuwe kleurrijke wereld.

 Iets verderop kon je je eigen bloem maken of als je daar geen zin of tijd voor had : een boompje opzetten. Deze meisjes waren de eersten die dit deden. Met een ruimte.....

 . Dat is fijn als je ergens vroeg bent: ruimte om te kijken, te filmen, etc. Een uurtje later leek het de Keukenhof wel.

 Dat beeld van de Keukenhof was hier omgezet in een wereld van spiegeling en glittering. Mooier dan de Keukenhof zelf ?

Plotseling hoorde ik harde klappen. Het klonk alsof er bloemen mishandeld werden en in zekere zin was dat ook zo: terwille van de commercie werden de bloemen op een hardhandige manier van kleur verandert. De dader zal gemakkelijk op te sporen zijn.

 

 De commercie was overigens ook aanwezig in het museumwinkeltje: allemaal leuke hebbedingetjes om te hebben.

Nu was ik eerder in een donkerblauwe ruimte geweest die op mij nogal saai overkwam totdat 3 mannen en 1 trapleer iets deden wat ik bewonderenswaardig vond: na een korte ingreep kon ik plaatsnemen in een schitterend landschap.

 Deze digitale projecties riepen herinneringen op aan de expositie hiervoor: die van Iris van Herpen. Ook zij werkte met transparante strukturen.

 Er was nog veel meer te zien, maar ik wilde ook nog even naar de al bestaande expositie van David Shrigley met de titel : "What the hell was I thinking ?" Een terechte vraag gezien het geëxposeerde: alsof ik van een wereld van schoonheid terecht kwam in een regressie-sessie van creatieve therapie. En wel een hele grote. Gelukkig voor David kan hij zich goed "uitdrukken" en dat is te zien.

Zo is er een intiem beeldje, waarin gepoept wordt. Volgens David wordt dit door kinderen beter begrepen als door volwassenen. De "familieopstelling" met de gitaren maakte het nog duidelijker: elke gitaar voor een aspect van zijn persoonlijkheid met een centrale: De akoustische. Alle anderen zijn er om via de enorme versterker een hoop herrie te schoppen. Hier te zien in de Kunsthal.

Tekenen doet David ook graag en hij nodigt mij uit mij aan te sluiten bij het modeltekenen. Het lijkt David in zijn magere periode ( puberteit ? ).

Ook verzamelt hij lichaamsdelen met tattoos die hij in zijn leven tegen is gekomen. Ze zijn te zien:

 

Hij doet graag duidelijke uitspraken, soms ook grappig en wat te zeggen van zijn persoonlijke Aap Noot Mies plankje. In zijn geval Koffie, Melk, Banaan, Citroen, Poes en Tomaat.

De kleine David leeft zich heerlijk uit. 

Verder waren er veel opblaasvormen, die een wat lege indruk maakten. Tsja het contrast was groot, vandaar dat ik eenmalig dit plankje toevoeg: Viooltjes.

 

Ook knap gemaakt.

 

Henk van der Veen.

Zaterdag 28 maart 2026. 

 

 

 

 

Intuïtief schilderen.........met nieuwe schilderijen.

Nieuwe schilderijen.

 

 

 Silhouetten 2, de workshop.

Het is zaterdagmiddag en we komen weer bijeen om intuïtief te schilderen. De vorige keer was het thema : Silhouetten. En dat vroeg om nog een keer. De eerste silhouetten van de middag kwamen uit Bergschenhoek. Uit een doosje en werden tijdens het voorproeven ingenomen met koffie en thee. De hartjes van advocaat waren verrassend.

  Er was nog veel inspiratiemateriaal van de vorige keer en in de aanloop had ik mij vast aan iets experimenteels gewaagd. Beelden met een ruggegraat.

 

Yvon, vermoedelijk toch wat geïnspireerd door het Carnaval kwam met een verrassend trio voor de dag. Veelkleurig, bijna napoleontisch en ieder met een eigen karakter.

 

  

 Malke wist heel precies wat zij wilde en ging onmiddellijk aan de slag. Twee moeder- kind beelden zagen het licht in meerdere fases.

 

Eugenie probeerde een combinatie van oliepastels met acryl. Dat bracht een sferisch schilderij voort dat bijna pastel ademde.

 

Daarna ging zij opnieuw haar Divina Comedia in. Een ondergrondse wereld met licht schelpenzand in het midden. Dichter inzoomend ontmoette ze 3 bewoners van deze wereld.

 

Intense schilderijen die ook om extra voeding vroegen. Natuurlijk had Malke weer een van haar veelkleurige mandala's met roomkaas, paprika, toastjes en tomaatjes. De honger was zo groot dat ik te laat was om het geheel vast te leggen. Er bleef weinig van over.

 

Zelf kwam ik uit bij 2 schilderijen met een divers karakter en gebruikte techniek.

 

 

 Het was weer een bijzondere middag vol van nooit eerder geziene beelden, die altijd weer verrassen en verwonderen.

 

 

 

 

 

  Er was nog veel inspiratiemateriaal van de vorige keer en in de aanloop had ik mij vast aan iets experimenteels gewaagd. Beelden met een ruggegraat.

 

Yvon, vermoedelijk toch wat geïnspireerd door het Carnaval kwam met een verrassend trio voor de dag. Veelkleurig, bijna napoleontisch en ieder met een eigen karakter.

 

  

 Malke wist heel precies wat zij wilde en ging onmiddellijk aan de slag. Twee moeder- kind beelden zagen het licht in meerdere fases.

 

Eugenie probeerde een combinatie van oliepastels met acryl. Dat bracht een sferisch schilderij voort dat bijna pastel ademde.

 

Daarna ging zij opnieuw haar Divina Comedia in. Een ondergrondse wereld met licht schelpenzand in het midden. Dichter inzoomend ontmoette ze 3 bewoners van deze wereld.

 

Intense schilderijen die ook om extra voeding vroegen. Natuurlijk had Malke weer een van haar veelkleurige mandala's met roomkaas, paprika, toastjes en tomaatjes. De honger was zo groot dat ik te laat was om het geheel vast te leggen. Er bleef weinig van over.

 

Zelf kwam ik uit bij 2 schilderijen met een divers karakter en gebruikte techniek.

 

 

 Het was weer een bijzondere middag vol van nooit eerder geziene beelden, die altijd weer verrassen en verwonderen.