Indian Summer in Meer.

 Het is vrijdag 25 september en de zomer staat opnieuw voor de deur. Vandaag wordt een goudgerande dag en dus reis ik af naar België. Recreatiegebied De Mosten. Eerst nog even tanken bij Maes in Minderhout, inmiddels 2,06 euro per liter. Het blijft een vriendelijke prijs ten opzichte van thuis. 

 Voor mij zijn vooral de bossen belangrijk. Die liggen buiten het recreatiegebied, zijn motorisch niet toegankelijk, tenzij je wilt fietsen of mountainbiken. Of vissen ( regelmatig komt er iemand voer uit strooien of wordt het water met een soort van fontein zuurstofrijk gemaakt ).

 

 

Naarmate je dieper de bossen in gaat is de kans op een ontmoeting met dieren het grootst. Gevaarlijk zijn ze niet al lijkt het wel zo. Ze willen graag los zo te zien.

Gelukkig heeft mijn lievelingspaard hier wel de ruimte. Ik noem haar Catherine, vanwege heur haar en zachte karakter. Zij waardeert het als je niet te luidruchtig bent en wat vers gras doet het goed.

 

 

 Na de uitgebreide boswandeling is het tijd om te ontspannen tussen de sparren en als het nodig is vanuit The room with a view. De zeldzame passant deelt mijn plezier en gaat dan weer vrolijk verder.

 

 

  

In de late namiddag wil ik terug reizen, maar nu ook de Merwedebrug afgesloten is, staat het verkeer op de terug route muurvast. Ik praat wat met mijn buurman die samen met zijn hond in een hangmat ligt ( foto was leuk geweest ), maak een lichte avondmaaltijd, zet verse koffie en ga dan wandelen in de hoop dat de file zich oplost ( niet dus ).
 

De temperatuur is ongekend zacht en dus ga ik kijken bij het waterskipark aan de andere zijde van het gebied.

 

Dat ik om 19.00 uur toch nog moet omrijden via Roosendaal neem ik voor lief. Het was een heerlijke dag, mede door een gezellig gesprek met Sophie en het ontbreken van blaffende honden, waarmee de dag begon. Patat, kroketten en een Jupiler maken het helemaal rond.

 

P.S. Neen er zijn geen haaien in het water. 

 

Intuïtief schilderen, een workshop.

 Deze keer zochten wij inspiratie in het toch wel wat ongebruikelijke en tegelijk fascinerende werk van Aline Thomassen. Zij schildert figuren, waarin "energetische afwijkingen" zichtbaar worden. Dat is niet altijd even prettig en tegelijk een uitdaging.

Maar eerst was het tijd voor een sublieme taart van Eugenie met peren, appel, kaneel, speculaas en een snuifje advocaat. Desgewenst met slagroom.

En zo passend bij dit thema. 

In het begin was het best even zoeken, omdat we niet naschilderen, maar werken in de sfeer van........

 

 

 

Een raadselachtig schilderij over een vrouw in een wat verwarrend landschap. Zij wil door ons ( of in ieder geval door de kunstenares ) gezien worden. Zo lijkt het of zij een masker heeft afgezet ( tussen haar voeten ), waardoor zij in al haar aspecten zichtbaar wordt. 

 In het tweede schilderij richt zij zich heel direct naar de toeschouwer. Zichtbaar. Op zoek naar antwoorden op te stellen vragen. Een krachtig beeld.

 

 

 

Een andere kracht opent zich in het dragen van de rudimentaire vorm van een kind. Dat deel zal nog aandacht vragen. De vrouw kan dat aan. Mogelijk draagt zij het in zich en maakte de kunstenaar haar transparant.

 

 

Over innerlijke bewegingen heeft deze persoon niet te klagen. Het lopen gaat wat minder, maar wisselen accordeon en messenset elkaar moeiteloos af. De centrale lichaam -as staat  echter goed gegrond. 

Het derde schilderij toont licht en tevredenheid in beweging. De vaste contouren van het lichaam vervagen enigszins. Meer energie als vaste vorm.

 

Een klassieke schoonheid die associaties oproept met Medusa. Echter wie Medusa denkt en ziet raakt versteend. In dit beeld echter is er sprake van groei en tevredenheid daarover. Wel een beeld uit een zee vol koralen.

 

 

Minder vreugdevol, ja zelfs duister kijkt deze vrouw ons aan. In mijn optiek draagt zij een veelkleurig schild vol afleidingen. Enigszins Gothic ? De echte persoon is daarachter aanwezig. De borsten worden nu meer ogen van een wezentje dat verwondering ervaart.

 

Het laatste schilderij dat deze middag verschijnt is een landschap, waarin tal van energiestromen in beeld worden gebracht. Zo mooi chaotisch en oer.

En dan is het weer tijd voor reflectie en bespiegeling, maar niet zonder de Mandala van Malke, die voor elk wat wils heeft of het nu bij de Grüner Veltliner is of bij de Jasmijnthee.

 

 Het was weer een mooie middag.

Henk. 

Uit het schrijfcafé. Bomen knuffelen.

 Het was weer zover, zomervakantie voorbij en tijd voor het eerste schrijfcafé van het seizoen. Janneke bracht  als inspiratiebron een foto in, die voor zichzelf sprak en die moest leiden tot een bijbehorende titel.

Een mooie voorzet.

Haiku:

 met beide handen

pak ik je stevig vast

nu ben je van mij.

 

Bomen knuffelen is inmiddels een wijdverbreid ritueel in meditatieve groepen en groeperingen. Je verbinden met de natuur. De energiestroom voelen. Steun zoeken bij. Anderen vinden dit onzin. Hoe dan ook levert het mij een aantal uiteenlopende associaties op die verder gaan dan een lid van het koninklijk huis.

Ik zie de kleine Siebe, kleinzoon van een vriendin. We lopen door het bos en ik zeg dat er bomen zijn die graag omhelsd willen worden. Ik doe het voor. Hij doet mij na en zie: hij toont zich een kleine prins: die middag omhelst hij alle bomen van de Brabantse Wal en hij wordt steeds energieker. 

Ik zie kinderen, die, overvallen door verlegenheid het been van vader en moeder omhelzen. Een been als boom. Ik denk nu aan Auguste Rodin, zijn prachtige vrouwenbeelden met benen van zacht glanzend marmer en ineens zie ik de benen van een dame op de sportschool: mooi, stevig, marmerkleurig en goddank niet ontsierd door tatoeages. Schoonheid optima forma.

 

Ik kan de fascinatie van Rodin begrijpen: een been om mee naar huis te nemen en het te omhelzen en koesteren. En het daarna terug te geven om te vragen of er nu verschil gevoeld wordt tussen beide benen ( een bekende vraag uit de bodyscan ). En misschien mag het andere been dan ook een keer mee ?

De boom als meditatief symbool vind ik vooral ook getuigen van kracht. Jezelf zien als boom, een boom zijn, met je wortels diep in de grond, de stevigheid van je stam ervarend en jezelf zien met je bladerdak en kruin in de zon. Wel blijven ademen natuurlijk. Een bron van licht en energie. 

 

Zomer.

Haiku:

koele kathedraal

zo vol van zomerkleding  

Auchun et Leclerc 

 

Haiku:

Rockband Aubenton

A House of the Rising Sun 

Stemt zo gelukkig.

 

Haiku:

Plafond verwarming

Viel mij de zomer ten deel

Vloer verwarming ook.

 

Haiku:

 een koele slaapplek

van achter mijn gordijnen 

lommerrijk genot