Deze middag ( het thema ) kwam tot stand ,omdat Malke ons een schilderij liet zien van de Oostenrijkse schilder Hundertwasser. Zijn zeer complexe en in kleur overdadige schilderijen zijn algemeen bekend, evenals de door hem ontworpen en fantasievol beschilderde huizen in met name Wenen. Zijn werkwijze ademt een benodigd autisme, waardoor het ook snel teveel kan worden.
En hij was een begenadigd ontwerper van postzegels.
Maar eerst was een een verrukkelijke koek met frambozen en peren uit de keuken van Eugenie. Jasmijnthee en Starbucks Columbia nr. 7. Ook die zouden het als postzegels goed doen.
Daarna werd het tijd om onze inspiratie los te laten.
Malke koos vooral voor de architectuur, waarbij de onderste heel sterk deed denken aan de skyline van Den Haag.
Eugenie richtte zich meer op de gelaagdheid. Raadselachtige, visachtige vormen die vochten voor een plek op het doek. In feite was 50 bij 70 cm voor deze expressie te gering.
In haar andere schilderij, verscheen een gouden ui-vormig koepeldak. Een bekend dakbedekking uit Rusland en Oekraïne, die symbool staat voor het hemelse, voor de vlam. Met daaronder een complex beeld ( gezicht, water, ander perspectief, visjes ). Ook nu het Vesica Piscis symbool. Met een Indiaans aandoende decoratie.
De volgende dag kwam de film Seven Years in Tibet voorbij: bij de kroning van de Dalai Lama heeft deze "kroon" , "vlam" een soortgelijke vorm. Blijft een bijzondere film.
Bij Henk verscheen een vorm die het midden had tussen een oor ( met de buis van Eustachius ), een nier ( met urineleider ) of een foetus ( met navelstreng ). Genoeg om in de war te raken. Geleidelijk aan trad er meer kleur in het beeld. Dat voelde niet zo passend en dus bracht hij een milde zalf aan. Een helend proces voor dit wonderlijke orgaan.
Eugenie bemerkte dat hij familie in het atelier had en bracht ze bij elkaar. de een heel aards, de ander meer geestelijk. een mooie combi.
Daarna verscheen er nog een onvoltooid stadszicht met een eenvoudige vuurtoren. Dat wordt vervolgd.
Bij de bespreking, altijd boeiend om te zien wat je zelf mogelijk niet ziet, maar de andere wel, was er weer een mix van Malke in combi met Grüner Veltliner en Port Rosé en een kopje thee.
Het was weer een wonderlijke middag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten