Het is maandag 4 mei en we komen bijeen in schrijfcafé Hoek ( voorheen Brandenburg ? ). Het eerste thema is gekoppeld aan de vraag: Weet je nog dat...........het terug brengen van herinneringen.
Weet je nog dat..........
Hoi Jaap, leuk dat je me belde. Het is al weer een tijd geleden dat we elkaar spraken en hoe wonderlijk dat was gisteren en nu is het schrijfthema: Weet je nog dat...... En dat opent bij ons beiden allerlei deuren en herinneringen. Was de laatste vakantieontmoeting niet in 2017 ?
Daarna ben jij nog wel in Rotterdam geweest ( Waterbus en Wereldmuseum ) en ik in Zandvoort, waar je op een villa paste en we aan het strand verse vleeswaren van een plankje hebben gegeten. Jij liep toen beter dan ik ( dat waren veel trappen aan de boulevard ). Eerder hadden we op een oud stationnetje in de zon gezeten. En ons bezoek aan een bijzondere film in Antwerpen met Rik en Agnes. Iets over geboorte ? Ver daarvoor waren Apeldoorn en Otterloo hot items en hebben we aan de oevers van de IJssel bij Deventer gestaan.
Een mooie afspraak was dat jaar in, jaar uit. Nadat we elkaar al zingend bij A Rigaud tegen waren gekomen. Ik met de mini camper en tent, jij met de caravan en dan een week door de Haute Saône struinen. Terrassen, monumenten en musea bezoeken. De LeClerc in Vesoul leeg kopen en eten ( nu overdrijf ik ). Is niet te doen.
En dan dat eerste jaar bij Eric en Jenny: Er was een grote subsidie vanuit de Franse overheid. Dat maakte mogelijk dat de opera Carmen life en in de open lucht kon worden opgevoerd. In : Bourguignon les Morey. Off all places. 's Avonds hebben we toen op het terras zonder handen of bestek schaamteloos watermeloenen verorberd. Een even dierlijke en dolle ervaring. Het sappige happen van Loes in haar balletjesjurk staat nog op mijn netvlies. Later bezocht zij samen met een grote vrouw uit Noord Holland mijn expositie in het NH Hotel in Capelle.
Elk jaar keerde ik zelf in Bourguignon voor kortere of langere tijd ( 5 weken ) terug. De tijd stond er stil en dat was ook wel eens fijn om te ervaren. Vaste plekken en rituelen, gezelligheid, muziek, goed eten en af en toe wel een hinderlijke boeren-machine en een uitdijend melkvee bedrijf. Ik probeerde er vrienden naar toe te krijgen: Karel en Marleen, Rik en Agnes, Inge en jij kwam als vanzelf. Over rituelen gesproken: bij aankomst trakteerde je altijd op koffie en verse pruimentaart.
De ochtend bleef voor onszelf, maar in de middag gingen we erop uit. De avond was er meestal een met de heerlijke Table d'Hotes van Jenny op het overdekte terras. Met zingende nachtegalen, fotogenieke zonsondergangen, speelse poesjes en af een toe een onweer in grootbeeld boven de vallei.
Soms zette je zelf de koksmuts op voor een eenvoudige en voedzame maaltijd. Die bereidde je tot zweten toe in je kleine caravan.
Het eten deden we onder de luifel, als de wind hem niet optilde. In het begin bezochten we ook de prachtige kapel van Le Corbusier in Les Haute Ronchamps. Fantastisch licht wat je niet mocht fotograferen. Merkwaardig genoeg zaten er achteraf toch afbeeldingen in mijn camera. Een wonder dus.
Zang en muziek stond bij ons altijd hoog in het vaandel. Je mocht graag spelen op de piano bij Eric ( hij heeft nu een heus orgel ), swingend, jazzy. En hoe leuk: samen voor de caravan Oud Hollandse liedjes oproepen die jij dan later in het verzorgingshuis ging spelen en zingen. Allons Les Chansons met Eric op het boventerras: een week onder begeleiding van een accordeon Frans zingen.
Ja er komt steeds meer boven, maar ja : ik zit in een schrijfcafé en onze coach bewaakt de grenzen. Ik hoop dat je weer kunt genieten van de blogs die ik tussen 2013 en 2017 schreef over onze avonturen, zoals de Tempeliers dag ter herinnering aan Jacques de Molay, grootmeester van de Tempeliers toen. Ik heb er nog een t-shirt van. Nu stop ik anders krijg ik misschien straf. Een beetje glimlachen helpt vast.
Deel 2.
Nieuwsgierig naar wat Groen Licht voor u kan betekenen?
Bij de tweede opdracht konden we als inspiratie een uitspraak van een bekende persoonlijkheid. Ik koos voor Moeder Theresa: Vrede begint met een glimlach en een glimlach is het begin van liefde.
Mooi toch !
Ben Bos , mijn vroegere leraar, coach en spiritueel filosoof adviseerde regelmatig: Als je de wereld in gaat, doe dat dan als een GROEN licht. Je zult zien dat er dan ineens veel andere lichten op groen staan of gaan.
In het begin pakte ik dat praktisch op: als ik een winkel binnen ging om iets te kopen als kleding of schoenen, deed ik dat als een groen licht, zodat ik met een glimlach kon verdwijnen als de verkoopster te opdringerig werd.
Inmiddels weet ik uit ervaring dat een dergelijk LICHT, lees GLIMLACH, eerst verinnerlijkt dient te worden. Dan is het geen truc, maar een kwaliteit geworden. Vanuit die kwaliteit wordt het mogelijk om met Jan en Alleman een open en spontaan contact te maken ( als ik dat wil ). Daarin stroomt dan ook zelfacceptatie en acceptatie van de ander mee. Liefde naar beiden.
Een glimlach vind ik sowieso een goed middel om mijn innerlijke gesteldheid te verbeteren. Het appelleert aan iets in mij, in mensen, kinderen en dieren die deze ervaring ook prettig vinden. Er gaat mildheid van uit.
Lastiger kan het worden als je met groen licht geconfronteerd wordt met een rood licht. Verboden toegang. De Metro overgangen zijn daar een mooi voorbeeld van. Groen neigt dan snel naar oranje en voor ik het weet zit ik ook in code rood. Ben had daar ook een oplossing voor: Loop je tegen een rood licht aan ( en ervaar je mogelijk pijn, woede, wanhoop, gemis ) zie dan boven het hoofd van die persoon ( of jezelf ) een grote stralende en warme zon die zijn licht op die persoon laat vallen. Dat is GROOT LICHT. En soms is het gewoon beter het rode licht te laten, te laten passeren, zodat je daarna weer kunt glimlachen.
Heerlijk in het groen.
Het was weer mooi. Janneke bedankt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten