Uit het schrijfcafé.

 De keukentafel.

Die tafel van toen stond 3 hoog in de keuken. Het was een bijzondere plek waar ik als kind mijn ouders wonderen zag verrichten. Mijn moeder had altijd al een voorkeur voor rare snijbonen, beetje breed, beetje krom en meestal plat. Dan werd de rode snijbonenmolen met een schroefdraad op de tafel vastgezet en kon het snijden beginnen. Daarna leken alle boontjes op elkaar. Allemaal hadden ze witte binnenkantjes en groene randjes. Heel apart.

Ik mocht meestal draaien terwijl mijn moeder deskundig de bonen in de beide openingen liet verdwijnen. Mijn vingertjes mochten vanzelfsprekend  niet mee. Ja soms werkten we goed samen in onze "haute cuisine".

Een ander spektakel vond plaats bij het naderen van Palmzondag. Mijn vader, graag haantje de voorste, begon op een laagje bloem deeg te kneden, uit te rollen en opnieuw te kneden. Hij had daar als bakker ook zeer geschikte handen voor. Daarna begon hij met het vormen van de "paashaasbroodjes" . Hoe hij dat deed vond ik knap en ik dacht aan boek Genesis hoe God de Vader daar de eerste haantjes en kippetjes boetseerde, zodat een ei later volstond. 

Dan ging er wat slijmerig eigeel oven, gaf hij ze tijd om wat dikker te worden en gingen ze vervolgens in de oven, waar ze na enige tijd bruin en knapperig uit tevoorschijn kwamen. En zo'n lekkere geur verspreidden. Ik mocht er dan een opeten. Dat deed ik met mijn ogen dicht, want dat hoofdje afbijten deed ook mij pijn. Je kon zo'n haantje ook boven op een versierde Palmpasenstok doen en naar hongerige mensen brengen.

Ons tafelkleed was roodwit geblokt net als overal in Brabant. Meestal in zeilvorm, zodat het snel afwasbaar was. Mijn moeder schilde daarop eigentijdse eigenheimers die toen nog rechtstreeks uit de klei getrokken waren. Vaste gast was dan oom Fanus, een dakbedekker van kerken, die graag op de koffie kwam. Een wat stuurse man die dan een klaaglied citeerde over zijn leven elders. Niet zo leuk voor tante Annie, die naast haar 3 kinderen ook een Duits weesjongetje had geadopteerd. Tante Annie stierf helaas jong, waardoor oom Fanus meer in de Dolomieten dan aan onze geblokte keukentafel zat ( al weet ik dat niet helemaal zeker ).

Soms als mijn vader boos was moest de keukentafel het ontgelden en stond deze te trillen op haar pootjes. Ik vond hem dan veel hebben van een rare snijboon ( beetje krom, beetje plat, beetje breed en heel erg luidruchtig ). In de winter kwam het door het openstaande bovenlicht veel koude lucht op de tafel, die alleen maar een kleedje aanhad. Ik leefde dan mee omdat ik onder datzelfde raam in bad moest.

Haiku:

een rare snijboon

daar op de keukentafel

gehakt van gemaakt.

 

Omwenteling.

Of ik lid wilde worden van de boekenclub ? Ja, dat wilde ik wel, altijd op zoek naar onontdekte gebieden en activiteiten. En alle dames konden ook mooi zingen, zo begreep ik. En zo meldde ik mij op de eerste avond bij Jolanda en haar geliefde Circe. Heerlijk, want mythologie is echt mijn ding. In het boek zelf werd veel verslonden ( zoals de eigen kinderen ) en dus verslond ik het boek. Ik raakte in de ban van Madeline Miller en las hoe zij voor Achilles een lied had gezongen. Dat smaakte daar meer en Mythen en Odysseus ( die het gedaan had met Circe ) van Stephen Fry volgden. Wat een avonturen ! Wat een reis !

Vervolgens kwam Janneke in beeld die mij een Lift naar de Hemel aanraadde. Daar ontdekte ik dat de gereformeerde kerk totaal niet leek op de Olympus. Wel voelde ik mij diep verbonden met het mishandelde kalfje.

Nu was lezen niet echt mijn ding. Mede omdat ik al zoveel romans in eigen beheer doorleefd had, anderzijds omdat ik er na een tijdje moe van werd.

Neem Storytell, zei Eugenie en dat beviel goed, te goed. Niet gehinderd door mouches in mijn oren hoorde ik Sander Schimmelpennik de domheid van rechtse elite op de hak nemen, Iris de Graaf haar vlucht uit haar Grootmoederland Rusland beschrijven en vertelde Paolo Coelho, een bekende alchemist over de wankele balans tussen goed en kwaad in zijn boek: De duivel en het meisje. 

Ook de Camino diende zich aan , daar had ook ik een stukje van gelopen. En in een lange stoet trokken de Bourgondiërs van Bart Van Loo aan mij voorbij. Ik las over de overeenkomst tussen het Habsburgse Huis en de Europese Unie ( Beter wordt het niet ). Ging mee naar huis met Kader Abdolah. En begaf mij op de Oostenrijkse narcissenvelden, waarover ik net een review heb geschreven. Ook een fijne activiteit.

Op de koffie bij Jo Koster.

 Of ik zin had om in Gouda bij Jo Koster koffie te gaan drinken. Marjolijn kende Jo en zo gingen wij op donderdagochtend met de auto naar het Museum in Gouda. Het was even puzzelen omdat de Walvisstraat was afgesloten met een grote graafmachine. Na wat gepuzzel en een behulpzame fietser kwam alles goed.

 Aangekomen bij het museum werden wij verrast door een bruidspaar dat in de echt zou worden verbonden onder een zwart dekzeil. Ons leek dat niet leuk. Twijfelend over wat te doen vroeg Marjolijn: wil je naar binnen ?. Ik zei: JA ! Precies op dat moment werd een soortgelijke vraag aan de bruidegom gesteld. Ik voelde me gelijk een beetje getrouwd . We gingen het snel vieren in de lunchroom aan een wiebelende stadhouderstafel. De koffie kwam met appeltaart en geflambeerde merenge-citroen taart. Dat laatste kleurde leuk bij de cappuccino. Een traktatie op deze feestelijke dag. De serveerster informeerde daarna regelmatig of alles naar onze zin was.

Geheel gevuld en vervuld gingen we op zoek naar Jo. We volgden een pijl en kwamen uit op de keramiekzolder met een prachtige collectie vazen.

Ook was er afstudeerwerk te zien van de Goudse keramiekopleiding, zoals deze slanke vaasjes.

Nog altijd geen Jo. We moesten een heel hoge trap met smalle treden aflopen ( soort van ). Beneden stond een suppoost die vroeg of wij de martelkamer wilden zien. Ik wees hem erop dat de afdaling van de trap voldoende was geweest. Ja, zei hij, een lift zit hier niet in. Het gebouw is te oud. Ik voel het, was mijn gevatte antwoord.

Wel wees hij ons de weg naar de juiste tentoonstelling. Een lange route vol feministische toestanden waar breed en voorovergebogen over gelezen werd. Niet goed voor de nek, maar wel interessant. Alleen voor dames zo te zien.

 En daar was zij: Jo Koster ( 1868 - 1944 ). Een moedige vrouw en kunstenares, die haar eigen weg ging. Geen trouwerij, zelf haar inkomen verdienen, een huis bouwen en veel reizen. Een wat ongebruikelijke combi in haar tijd. Een eigenzinnige dame dus.

 

Haar portretschilderijen deden het goed, maar zij wilde meer. Nam de auto en ging door Europa reizen. Dat leverde een bonte variatie aan landschappen op. Bergen, bloemenvelden, rotsen, bloesems en slaperige dorpjes. Jo legde ze vast. 

Met name de bloesenbomen riepen bij mij herinneringen op aan vroeger. Aan tante Marie en oom Frans die dergelijke schilderijen aan de muur hadden en ik vond ze toen al heel mooi. Waren het mogelijk echte Kosters ? Helaas stond ik niet in haar testament al had ik wel jarenlang Sinterklaascadeautjes bij haar voor de deur gelegd ( misschien had ik na het bellen niet weg moeten lopen en dacht ze dat het van een ander schatje was ? ) en liep zo de kans mis op "Van onschatbare waarde " of "Tussen kunst en kitsch ". Bij dat laatste programma was ik wel eens in Bergen op Zoom geweest. Mijn schaapjesschilderij was niet Paulus Potter. Helaas.

 

Van haar portretten werd ik minder blij. Veel somberheid, starheid en malheur ( behalve het Staphorster meisje ). Deed allemaal nogal gereformeerd aan. Blij werd ik wel van haar appels.  Opmerkelijk zijn de vele verschillende stijlen waarin zij werkte.

 Intussen keek ik even naar buiten. Daar werd het huwelijk letterlijk geconsumeerd.

Een oude traditie.

 

 Helemaal vol van ons Kostertje gingen we huiswaarts, maar Marjolijn had de winkel ontdekt en ging daar fijn shoppen, terwijl ik mijn opwachting maakte in de kapel. Dat was van korte duur, omdat er op de vertoonde schilderijen nogal wat hoofden werden of waren afgehakt. Echt andere tijden ( sport ? ). Dit is de kant van de kapel waar alles nog goed lijkt.

 

 Marjo had inmiddels de foto van een mooie bruid voor mij gevonden waar ik best ja tegen wilde zeggen. Ze paste ook naadloos bij mijn magnolia schilderij van woensdag. Dat kan geen toeval zijn.

 Het werd tijd om naar huis te gaan, maar eerst gingen we nog even langs bij de Firma, ook tegenover de kerk, waar kunstenaars hun werk exposeren en kunnen verkopen.

Deze keer was het thema : Bouwlust. Rob Bijleveld vulde de vloer met keramische objecten.

Lenie van den Band toonde zeer speelse wandreliëfs in messing, die voor mij oude soldeertijden deden herleven.

 

 Een leuke ontdekking en we hadden een interessant gesprek met de galeriehoudster die ons als boeiende bezoekers zag. Marjolijn maakte tussendoor nog even een foto van de hemel. Ook mooi.

 

Het was weer een gezellige en wonderlijke reis.

Gouda, 4 september 2025. 

 

 

Zoals je zingt ben je welkom.

 Na 2 maanden vakantie en zangstilte kwamen we gisteravond bijeen bij De Buurvrouw voor de maandelijkse mantra avond met het thema : Hartklanken. O.l.v. Frederike Schonis , met begeleiding op gitaar, meestal door Emiel Scholsberg, vanavond door een andere virtuoos.

 In een grote wat donkere zaal, verlicht door kaarslicht, zingen we eenvoudige melodieën, eenstemmig en soms meerstemmig. En vooral ook afgestemd op ieder om je heen. Het intro en de toonzetting brengt Frederik op een uitnodigende wijze en instappen ( met de tekst in de hand, die al snel losgelaten kan worden ) gaat moeiteloos.

Strong Wind, deep water.

Ganesh mantra.

Walking into the light

Om shanti om

Amore

Peace

Feel the blessing, e.a.

De liederen komen uit allerlei culturen en tradities ( India, Israel, Native, Michael Stillwater, e.a.) terwijl ze staan voor hetzelfde: het openen van stem en hart, waardoor momenten van diepe verbinding, harmonie en eenheid voelbaar worden en kunnen zijn. Tussen het zingen door is er stilte om dat wat gebeurt te laten resoneren.

Het klinken is gevarieerd, dan weer verstild / verstillend, dan weer dynamisch ( gospel ). Zitten is mogelijk, maar als je staand of dansend zingt is dat ook prima. Na afloop is er gelegenheid om bij een drankje wat na te praten over je ervaring. 

Of je kunt snel naar huis om te vertellen hoe het was om into the light te walken. Voor mij een verademend moment en het begin van een uitgebreid zangseizoen. Met veel verschillende genres.

Daar het binnen deze sfeer niet de bedoeling is om te fotograferen of te filmen heb ik deze keer de foto's geleend van de website. 

 

 

 

Naar de Fenix, museum in Rotterdam.

 Ter gelegenheid van mijn verjaardag kreeg ik een excursie naar de Fenix in mijn schoot geworpen. Het nieuwste museum van Rotterdam, waarin emigratie en migratie een centraal thema vormen. Daarnaast konden we bij mooi weer getuige zijn van een Tornado.

 We kregen het advies bij de tornado te beginnen en met een futuristische lift ( zie Startrek Voyager ) kwamen we boven op deze bijzondere constructie die een mooi uitzicht bood over Rotterdam.

 

De alom aanwezige spiegelende effecten  maakten het maken van aparte foto's mogelijk. Jammer dat ons haar niet goed bleef zitten. Of werden wij statisch geladen ?

Na deze hoogte ervaring waren er mooie hardhouten trappen die ons terug naar de aarde voerden. Dat was lachen geblazen. En de verleiding om naar beneden te glijden ook.

 Er is sinds tientallen jaren veel veranderd in de oude zeemanswijk Katendrecht. Veel nieuwe appartementen. Alleen de oude kattenbroodfabriek van Provimi ( vroeger goed te ruiken ) stond er nog. Afgesloten en gebarricadeerd. Een een klein stukje Veerlaan 90 was intact gebleven. Daar had mijn vader lang geleden ( ca. 1955 ) een bakkerij, onderdeel van het destijds bekende Van der Meer en Schoep. De bakkerij lag achterin het pand. We reisden dan heen en weer vanuit Rotterdam West met de pont of via de brug. Soms in een strenge winter kon ik beneden de ijsschotsen door de kleine patrijspoorten zien. Spectaculair. 

 

Nu eerst even een kopje koffie en een thee met jasmijn voordat onze reis verder zou gaan. De dame maakte er een kunstwerkje van en oogstte alom bewondering.

 

Er stonden ook heerlijke brokken suikerriet. Helaas behoorden die bij de expositie.

Het werd tijd om rond te kijken. Zoals bij de collages van reistassen, het busvervoer ( alles staat in het teken van reizen ). 

 Er was ook een grote collectie hoofden te zien. Hierbij werd duidelijk dat na de mensheid zich na de zondvloed veelkleurig had ontwikkeld. Soms klonk er een harde knal.

 Elk half uur werd er een hek open en dicht gedaan. het viel iedereen onmiddellijk op.

 

 Heel bijzonder was de tekening van de boot met asielzoekers, of liever met verantwoordeljjke politici. Die waren van dichtbij goed te herkennen. Als je dichterbij kwam werden de opvarenden bekende figuren. 

 

 

Een ander bijzonder beeld vond ik dit beeld van gebakken chamotte klei, dat mij deed denken aan een modern vormgegeven voorouderbeeld. Ik herkende er ook een principe van familie opstellingen in.

 

       

 

Ja er was veel te zien, zoals de effecten van een vloedgolf na een aardbeving ( letterlijk niet te filmen, wel te zien ).

En de toch wel bijzondere ruimtelijkheid van het gebouw.

 

 

Na opkomende herinneringen werd het tijd voor een lichte lunch. We moesten wel even op een plekje wachten, maar toen werd het tijd voor een deelgerecht dat tot Eugenie's favorieten behoord ( naast de Zweedse gehaktballetjes ).

Het werd hummus met kruiden , zoet brood en zuur brood, een welkome combinatie.

En niet afzonderlijk te eten. 

 

Dat was erg lekker en ook heel licht verteerbaar. En dat was maar goed ook, want daarna zouden we per watertaxi naar de overkant van de rivier gaan en dat werd een korte, razendsnelle, maar ook schokkende ervaring.

 

Het werd en was een hemelse dag. Eugenie en Fenix bedankt.