Murad Hasil.

Murad Hasil

In de vroege jaren 20 van de vorige eeuw heeft de stichter van de internationale soefibeweging Hazrat Inayat Khan (1882-1927) in de duinen bij Katwijk een bijzondere geestelijke ervaring gehad. Hij noemde de plaats Murat Hasil “vervuller van oprechteverlangens”. Sindsdien is dit een plek waar Soefi’s steeds weer samenkomen. In de jaren 50 kregen ze de grond in erfpacht en nu staat er een tempel.

De plek op zich heeft ook een bijzondere historische waarde. Zo zouden de Romeinen hier een tempel voor Apollo gebouwd hebben en zou in 690 St.Willibrordus hier voet aan land hebben gezet.

Vandaag op 1^ste Paasdag sta ik op deze plek. Ik kon maar niet besluiten of ik Pasen hindoestaans, boeddhistisch, zoroastraans, joods, christelijk of islamitisch zou vieren.

Hier bij de Soefi’s doen ze dat allemaal tegelijk.

 

Tijdens een ritueel worden er zes kaarsen ontstoken, voor elke wereldgodsdienst één en een zevende voor alle godsdiensten wereldwijd te samen. Hierbij wordt steeds een stukje “verrijzenis” uit de verschillende heilige boeken voorgelezen.

De sfeer en energie zijn meditatief en stil. Het is in eerste instantie voor mij prettig hier te zijn. Ik kan me ermee verbinden.

 Als er echter een ellenlange toespraak wordt gehouden die een opeensomming van feiten is en waar elke bezieling aan ontbreekt haak ik af. Ik zie het ook bij de drie grote kinderen op de eerste rij en hoor het geschuifel en ongemak elders. De man gaat onverdroten en blijkbaar totaal onbewust door. En dat vind ik dan jammer. Daarna was er muziek: een deel uit de Mattheus Passion. De Mattheus Passion op Pasen ?

Een merkwaardige keuze.

Daarna was er een collecte en wachtte buiten een stralende zon, die uitnodigde tot wandelen. Op enige afstand van de tempel zag ik dat de situering van toen inmiddels veranderd was. Te midden van de moderne wereld.

Mooie, hoge duinen daar in Katwijk. Ik kon er mooi beschut lopen. 

 

Een keer klom ik naar boven om het strand en de zee te zien, maar een harde noordenwind maakte daar een snel einde aan.

Neen, dan liever binnendoor. Daar was het heerlijk.

Inmiddels hadden honderden anderen – geen Soefi’s - de zon ook ontdekt en reed ik via het Groene Hart naar, ach hoe kan het anders de “Eendragtspolder”, hoe Soefiaans.

Daar, terwijl er nu en dan een drone overvloog, kon ik nog een uurtje uit de wind en in de zon. En dat is mooi.

Een verhaal bij een spontaan beeld.

Schilder spontaan een beeld en laat je inspireren door het latere werk van Mark Rothko. En schrijf daarna een verhaal bij het eigen schilderij en dat van de ander.

Een mooi experiment dat om vertrouwen vraagt. De beloning bleef niet uit. Het werd een avond met veel diepgang en zichtbaar worden. 

Hierbij een van de schilderijen. Het verhaal is te vinden op mijn andere blog : www.henksverhalen.blogspot.com

De oude Rembrandt abstract, bijzondere ontmoeting.

Tsjonge, wat een titel !

Toch is het wat er op deze zondagmiddag schildersessie tevoorschijn kwam. 

I. was op zaterdag naar "de oude Rembrandt" in het Rijksmuseum geweest en was geraakt door het clair-obscur en de warme aardetinten.

Spontaan ging zij deze tinten in en zo bracht zij een Rothkosiaanse versie van "Het joodse bruidje" voort.

Op het einde van de middag zag dat er zo uit:

Intussen had ik zelf nog iets wildexpressionistisch gedaan, maar halverwege de golfbeweging verplaatste ik mijn aandacht opnieuw naar het symbolische / figuratieve.

Een bijna bijbels tafereel waarbij een ontmoeting op meerdere nivo's plaatsvindt onder een toeziend, alziend oog ( heet tegenwoordig een drone ).

I. maakte vervolgens nog een tweede schilderij dat voor vele interpretaties geschikt is.

Een joodse bruiloft ? Een zeilregatta op de Rode Zee ? 

Met plezier schilderen ? Vooral dat laatste ja..

Daarna waren er rode wijn, gemarineerde kiphaasjes en een gemengde salade.

Het was weer een mooi creatief weekend geweest.

 

 

Aan de slag met Matisse.

Het is vandaag weer schilderzaterdag. 

Rond 13.00 uur verzamelen wij ons rond de versgebakken cheescake met peer van E.

Ja, de sfeer zit er gelijk in. Net als de koffie en thee.

Deze middag laten wij ons waar mogelijk - immers ruimte voor al het andere is er ook - inspireren door Henri Matisse.

Op dit moment wordt zijn werk geëxposeerd in het Stedelijk Museum in Amsterdam en dat roept al snel de vraag op of ook wij een bijdrage kunnen doen aan de collectie.

Al snel wordt duidelijk dat je met Matisse alle klanten op kunt van schilderen tot knippen en plakken. Van figuratief tot abstract. Kortom: net iets voor ons.

M. sluit zich aan bij de meer figuratieve kant: dame vol verwachting in kamer. Terwijl ondergetekende meer in het betere knipwerk belandt.

Het levert een magisch-realistisch beeld op met een diepe symbolische betekenis.

E. daarentegen richt zich meer op de relaxte Matisse, als hij met zijn vrouw verblijft in zijn mediterrane zomerverblijf.

Intussen is bij M. de snackbar geopend en dat is mooi, want creatief zijn maakt hongerig.

M. heeft inmiddels van het Frans expressionisme ( Les Fauves ) genoeg en via het Duits expressionisme ( Blaue Reiter ) komt zij opnieuw bij de dame met de rose jurk, maar nu heel anders.

Zelf volg ik meer de weg van de mythologie en karikatuur. Met verbazing. Dat wel.

Spontane titel: de terugkeer van Adele Bloemendaal bij de cabaretgroep Purper.

 

Ja, het is weer een wonderlijke middag. Eerst was er niets en toen was er dit allemaal.

Je moet het maar kunnen.

En durven.

De zandloper, Mount Drunen.

Aangestoken door het prachtige lenteweer op dinsdag dat haar apotheose vond in het in de namiddagzon genieten van de eerste roeiers in de Eendrachtspolder en het nestvoorbereidend geluid van de vele duizenden watervogels, besloot ik ook op woensdag er een buitendag van te maken.

Wat een geweldig idee, maar dan wel landinwaarts, want aan de kust zou met strakke noordelijke winden de winter invallen.

Oisterwijk ? Oosterhout ? Kalmthoutse Heide ? Lage Vuursche ? Zeist ? 
Drunen, zo voorspelde Buienradar zou warm, zonnig zijn en niet te ver weg. En zo geschiedde ( waar heb ik dat eerder gehoord ? ).

Het was even opletten temidden van de razende jakkeraars en route, maar alle drukte viel weg bij het parkeren bij de Loonse en Drunense duinen. De beloofde zon was er echter niet. Mijn overburen die ongeveer tegelijkertijd aankwamen kwamen uit Helmond en hadden vanochtend nog deels ontbloot in het zonnetje gezeten. 
Waarom zijn jullie dan hier ? zo vroeg ik.

Uit de laadklep kwamen twee retrievers. Zij wilden wel eens ergens anders snuffelen.

En inderdaad, een El Dorado voor de snuffelaars. Helaas ook - ga hier niet naar toe op woensdagmiddag - een El Dorado voor krijsende en gillende kinderen. Maar ja, het is ook wel eng die stilte en ja natuuropvoeding is niet elke ouder gegeven. Zeker als ze niet kunnen lezen.

Gelukkig was er ook iemand met een zeer indrukwekkend soort bladblazer ( geen blad te zien ), die zijn uiterste best deed om de stilte te vullen.

Kortom: wat is het toch goed toeven in de Nederlandse natuur.

 Er zat maar een ding op: net zolang doorlopen totdat deze geluiden zouden wegebben. Helaas stond de wind niet gunstig en dus......................na 25 minuten ebden de krijsende kinderzielen weg en nog 10 minuten later de wel erg ver dragende blazer.

Een verademing.

Zand, heide, struiken, naaldbomen, zingende vogels en een kloppende specht. 

De blaren op mijn voeten, maar wel thuis.

In de verte doemde Mount Drunen op, de veruit hoogste duin in Brabant en omstreken en omdat deze dag ook om een daad vroeg besloot ik die als eindpunt te nemen.

Eerst echter door de donkerbruin gekleurde heide, de grote droge en mulle zandvlakte, totdat ik aan de voet van deze reus stond.

Aan de sporen te zien was iemand mij voor geweest. Ook waren er olifantssporen te zien, of zoiets.

Tijd dus voor een selfie.

Na een korte pauze in de luwte van de Mount werd het tijd om terug te gaan. Terug liep ik erg oplettend een andere route als op de heenweg.

Onderweg ontmoette in een oude, wat kalende egel.

Via het mountainbikepad lukte het mij om weer dichter bij het kindergekrijs te komen, wat zich inmiddels had verplaatst naar een speeltuin in het groen.

Moe, maar met een goed gevoel belandde ik op de parkeerplaats. Moest er nog wel een stukje voor naar beneden.

De retrievers waren inmiddels terug naar Helmond.

Mij wachtte aan boord een milde Darjeeling en voor onderweg wat vers gesneden ananas.

Eindelijk......Mount Drunen bedwongen. Die kan van mijn lijstje.

Misschien morgen iets anders, maar dan wel in de zon. 

Symposium: symbooltaal van de Bijbel

Als we op zaterdagochtend tegen 11.00 uur binnen komen in het Lectorium Crusianum In Bergen op Zoom staan de koffie, thee en koekjes klaar en worden we al snel door een aantal aanwezigen herkend. Altijd leuk.

 We zijn hier voor een drietal lezingen m.b.t. de symbooltaal van de Bijbel. En de ervaring dat deze symposia een hoogkwalitatief karakter hebben zijn we ook deze keer benieuwd.

De totale inhoud weergeven of samenvatten is niet te doen gezien de grote hoeveelheid informatie en de discussies na afloop. 

Wel wil ik een paar opmerkelijke items vermelden die mij het meest zijn opgevallen, zoals het bestaan van 2 bijzondere bomen in het paradijs bij Genesis. En dat terwijl ik niet beter wist dan dat er een was: een appelboom.

De levensboom en de boom van goed en kwaad ( de bewuste appelboom ).

Deze 2 bomen stonden op een lagere locatie, nl. onder die van Het Rijk der Hemelen.

Door het eten van de boom van goed en kwaad kwam de mens in een nog lagere locatie in het stoffelijke - terecht.

Daar dienden zij te werken aan een terugkeer naar het Rijk der Hemelen. Niet een voudig en dus zond God Jezus om de mens op het goede spoor te zetten.

Had de mens zijn bonus verdiend dan was er weer plaats in de hoogste locatie.

Dat ziet er zo uit:

Het een en ander is in een veel complexere vorm terug te vinden in de Kabbala-boom.

In het verlengde hiervan werd via een fraaie powerpointpresentatie onze reïncarnatie heel beeldend uit de doeken gedaan.

Te complex om zo maar weer te geven ( dit is echt het minumum ). Wel gaf het ook een uitgebreid beeld van stoffelijke, etherische, causale en mentale energievelden.

Dat ziet er ongeveer zo uit:

Wat mij verder bijgebleven is zijn de 3 zeven van Socrates:

Iemand wil in opgewonden staat iets over een ander aan Socrates vertellen en deze zegt: Heb je je verhaal al door de 3 zeven gehaald.

De ander kijkt hem sprakeloos aan.

Zeef 1: Is wat je mij wilt vertellen waar ?

Zeef 2: Is wat je mij wilt vertellen goed ?

Zeef 3: Is wat je mij wilt vertellen zinvol ?

 De ander zegt : nee, nee, nee. 

Socrates: 

Als je mij iets wilt vertellen wat niet waar, niet goed en niet zinvol is, dan is het beter te zwijgen.

Een wijze man.

 

Een klankconcert.

Als ik op dinsdagavond bij Orion aankom is het er stil en donker. Geen enkele klank te horen of te zien. 

Nader onderzoek leert dat de groep deelnemers deze avond niet zo groot is als bij voorgaande edities. Dus geen grote zaal, maar een kleinere.

Ook de man, die voor het grotere klankschaalwerk ( ik hou van die zware Balinese gong ) en klankschaalmassages ( juist dat laatste heeft in het verleden diepe indruk op mij gemaakt ) kan zorgen, is verhinderd.

Maar ja, ik ben er nu toch en dus nestel ik mij met mijn behaaglijkheidshulpstukken aan de rand van  het klankveld, met vertrouwen kijkend naar de schalen die er wel zijn.

De klanknomaden gaan aan de slag met allerlei meegebrachte en soms bijzondere instrumenten en het klinkt allemaal mooi, verfijnd en soms verrassend. Op een gegeven moment heb ik het idee dat Andreas Vollenweider met zijn harp in de zaal zit, maar hoe anders ziet deze Indonesische "harp"er uit.

De dame die deze beklopt kan ook heel mooi fluit spelen en zit tussendoor graag op een schapenvacht ( zelfs dat kan ik horen ). Ja, ik ben klaar wakker, wat van veel andere aanwezigen niet gezegd kan worden: er komen snurkers in het klankveld. 

Ik lig te wachten op de grote gong en het trillingsveld dat iedereen weer in het hier en nu brengt. Maar ook de gong wordt slechts zacht beroerd en aangevuld met kleine klankjes. 

Mijn borst en buik worden nu echt onrustig: Wij willen klankschalen ! Wij willen getrild worden ! Slapen doen we thuis !

Wij willen straks met een Boiiiiiing de wereld in , niet met een Snurk.

Ik veer uiteindelijk overeind en zie om mij heen hoe allen zijdelings onder hun dekentjes liggen.

 Dan word mij duidelijk dat ik voor het intensere werk bij B. moet zijn.

Maar ja die is verhinderd.

Boiiiiiing !