Uit het schrijfcafé van 14 april.

 Janneke had gevraagd een jeugdfoto mee te willen nemen. Een van onder de 18.

 

Neen dit is niet de jeugdfoto, maar een Paasgebakje dat Janneke bij de thee presenteerde. 

Ik ben met een groep aan het strand van vermoedelijk Oostvoorne. In het kader van "Licht en Lucht"", een gezondheidsprogramma voor de jeugd na de oorlog. Het is mijn schoolklas, maar de begeleiders waren van elders toegevoegd. Sommigen weet ik nog bij naam, zoals Henk Zonlicht, Gerard Jansen, Louis Looijschelder, en .Henk van de Bosch. Naast mij zit Anton , mijn boezemvriend en geadopteerde broertje. En ik heb het zo te zien dik naar mijn zin.

 

 

Naar deze jongen ging ik 2 jaar geleden op zoek. Ik kende hem wel, maar zocht de intensiteit van zijn beleving. Hij is blij , ontspannen, voelt zich vrij en goed en durft zichtbaar te zijn. Hij voelt zich duidelijk thuis en met Anton naast hem veilig. Het was een deel van mij dat ik meer wilde herbronnen, exploreren via o.a. Imaginaire Rescripting.

Zorgeloosheid is het sleutelwoord bij deze foto en ja, dan komt de speelsheid, de creativiteit, het enthousiasme, de blijdschap naar boven en voren. Hij kan dan ook van zichzelf genieten.

 

Deze jongen, dit deel van mij, heeft geen pijn in het hart, is niet teruggetrokken of angstig. Hij leeft. Samen met Anton. In ons latere leven zijn we elkaar helaas kwijtgeraakt, maar destijds was het fijn met hem en zijn 3 zussen en 2 broers. Ik had vooral contact met de jongeren: Ingrid, Astrid, Anton en Ed.. Ik herinner mij de slaapafdelingen voor de meiden en jongens in de kelder aan de Hooidrift. Joost mocht ik minder, want die had mijn mondharmonica gepikt. Zij vierden Pasen altijd heel groots: na de mis wachtten honderden eieren.

Ik voelde me in het gezin opgenomen en daar kwam ook bij dat mijn ouders en hun ouders bevriend waren, zowel kerkelijk als politiek. Soms gingen we naar een huisje in Epe, dan ging neef Karel mee, ook leuk, en dat stond ongeveer synoniem voor geluk.

 

 de zorgeloosheid

straalt als zonlicht van hem af

blijft steeds weer zichtbaar.

 

een moment geluk

pas gevangen én bevrijd

nu verinnerlijkt

 

 

GAMMA.

 

Voor de volgende schrijfopdracht was Janneke naar de Gamma geweest om daar kleurkaarten te halen die als inspiratiebron zouden dienen. De kaarten moesten ongezien getrokken worden. Ook de Gamma-naam van de kleuren waren onderwerp van bespiegeling. Achteraf viel het op dat Janneke vooral haar kleuren had gekozen ( en daar zaten mijn favorieten niet bij ).

 

 Ik trok deze als eerste: Eenvoud ?

 

Het is voor mij een kleur die koelte uitstraalt. Een zekere rust ook, maarwat ik mis is warmte. Een kleine toevoeging van zachtgeel of abricot. Gamma noemt het eenvoud. Nu vind ik eenvoud iets hebben van een kwaliteit, een meerwaarde. Wat ik hier zie is het ontbreken van kleur. Saaiheid vind ik beter klinken: hier ontbreekt de kwaliteit. Steriel zou ook passen. Oninterressant.

Het zou m.i. wel goed passen in een steriele omgeving van een behandelkamer.

 

De tweede kleur vond ik interessanter.

 

 Het bregt mijn onmiddellijk in het Haags Gemeentemuseum bij de tentoonstelling van het werk van Mark Rothko. EErst wandel ik langs een grote hoeveelheid kleurrijke doeken om dan te belanden i de zaal waar zijn "donkere doeken"hangen. Diepzwart, dieppaars, diepblauw. Het zijn schilderijen die hij gemaakt heeft voor een kapel in Houston.

 

Deze doeken / kleuren roepen een meditatieve sfeer op. Een kosmische leegte. Daar hoort ook stilte bij.
 

De naam "Fabel" kan wel in de zin van het oproepen van een beeldenwereld die buiten de concrete werkelijkheid valt ( of die vervangt ). Voor mij verwijst het naar spiritualiteit, dat meer aan de concrete werkelijkheid voorbij gaat ( om er later via transformatie ) terug te keren. Het is het diepe paars dat vooral vroeger, als soutane,  gedragen werd door kerkvorsten. Het appelleert aan een diep innerlijk gevoel. De leegte zet de menselijke verbeelding in werking.

Binnen de katholieke liturgie wordt het gedragen , als kazuifel, in periodes van boete-doening, zoals de : Advent, Vasten. En bij uitvaarten i.p.v. zwart ( er schijnt kleur / licht door het zwart ). 

Ik zou "Fabel" kunnen vervangen door "Meditatie" of  "Oorsprong".

 

Startrek Voyager

onbekende werelden

te exploreren

 

 

 

Glas Triënnale Musiom Amersfoort.

 Sommigen waren ons al voorgegaan, steeds weer enthousiast en zo besloten Eugenie en ik de Glas Triënnale in Amersfoort te bezoeken. Het Musiom, waar de expositie is, is in het weekend geopend vanaf 12 uur. Vlakbij aan de Stadsring ligt een grote parkeergarage op loopafstand. Kortom.........

Het Musiom is een centrum voor hedendaagse kunst en is gevestigd in een van binnen mooi gerenoveerd gebouw met een rijke geschiedenis: als kerk door de Doopsgezinden, de Pinkstergemeente, de Grieks-Orthodoxe Kerk. Daarna als kantoor en later woonhuis. En nu dus een museum.

 

 Wij werden welkom geheten door meerdere dames, die onze jassen aanpakten, onze kostbaarheden in een kast deden en haaradviezen gaven ( complimenten in dit geval ). Mijn museumkaart was welkom en voor Eugenie kostte het maar 9 euro. Een luttel bedrag gezien de rijke kwaliteit van de tentoonstelling.

En zo wandelden wij een bijzondere wereld binnen met originele wezens en knappe staaltjes van glaswerk en design. Het straalde verfijning en rijkdom uit. Alsof we in de schatkamer van een vreemde cultuur waren beland.

Eugenie wist meteen wat zij voor haar verjaardag wilde hebben. En eerlijk gezegd had ik ook al een voorkeur, al was dat niet deze blauwe. Die wilde ik wel voor Sinterklaas. Even verderop was het alsof de zon nu ook binnen scheen.

Via een trap konden we naar boven. Ook daar waren veel beelden en schilderijen te zien, die een gevoel van rijkdom opriepen. soms van grote eenvoud, soms heel complex.

Onderweg zagen we een van de topstukken: een combinatie van brons en glas.. Een mythologisch beeld kwam in mij op: Circe, de tovernares uit de Odysseus. En hoe toevallig: er hing ook een schilderij met daarop schip en bemanning van diezelfde Odysseus. Deze keer in confrontatie met de Sirenen.

 

 Een van de vrijwilligers had nog een verrassing in petto: de spiegelzaal. Je moest wel weten waar het knopje zat, anders zag je niets. Maar eenmaal aan:

 

Na deze zinsbegoocheling was het ook fijn om even buiten te gaan kijken. Dat kon in de beeldentuin, ingebouwd tussen de huizen en bij mooi weer een heerlijke plek om in het zonnetje te gaan zitten.

 

 

 

Aan de andere kant van het gebouw ging de normale wereld gewoon door. Dankzij de Stadsring. Tijd om afscheid te nemen van deze waardevolle ervaring. We bedankten de dames voor dit wonderschone geheel. En daar waren zij blij mee. Via het schoolbord buiten riepen zij ons nog na.

 

Nu onze culturele honger was gestild werd het tijd voor een lichte lunch. Wandelend door de gezellige straatjes, liepen we langs het gebouw waar ooit mijn leven veranderde: Centrum Psychosynthese Holland aan de Muurhuizen. In dit pand uit ca. 1660 leerde ik, met veel anderen verder, dieper en hoger waar te nemen en te verbinden..

Inmiddels was het weer teruggekeerd naar de status van een bijzonder woonhuis. Centrum Ianna, waar ik ooit mijn stem ontdekte was er nog. Met dank aan Marian van Oort.

 

 

Na alle trainingen en visualisaties gingen we destijds naar Grandcafé Halewyn. Een fijne plek om te zijn met een voortreffelijke keuken. Al ontdekte ik die nu pas.

 

 

 

 

Aardige serveersters ook. Ik had graag met de afwas geholpen, maar Eugenie wilde naar Dille & Bille om de exquise olijfolie te proeven. 

We hadden vandaag veel glaskunst gezien en niets gebroken. Nu, net in de winkel, viel er een glazen kan op de grond. Voor een kleine prijs en dat scheelt.

 

Tijd om naar huis te gaan. 

Amersfoort / Rotterdam 30 maart 2025.

 

 

 

De Brabant Art Fair in Tilburg.

 Om 10.30 uur ontmoetten we elkaar op een plek naast de Brabant Art Fair waar het vrij parkeren was ( min of meer bedoeld voor de exposanten ). Albert en Thea waren al vroeg uit het verre Limburg op reis gegaan voor onze jaarlijkse culturele reünie. Zelf was ik nog vroeger omdat ik wist dat het ter plekke nogal rommelig is, kan zijn. Een goede voorbereiding als organisator is het halve werk.

 En nadat wij allen in onze fundamentele behoeften hadden voorzien, gingen wij naar binnen en naar de koffie. De prijzen daarvan deden mij denken aan het programma: Van onschatbare waarde. Gelukkig wist Albert nog ergens een paar gedeformeerde krakelingetjes te regelen.

 

Dat was even wennen, maar als je dan ontdekt dat je de juiste kleuren draagt, dan komt de ontspanning vanzelf. Tijd om ons aan de kunst over te geven. En die was er volop en vele paden lang. En als leuke bijkomstigheid: het was nog rustig. Al was dat ook snel voorbij.

 

Erik Blok was er deze keer ook weer bij. Zijn kleurrijke, abstracte landschappen verkopen goed en dat mag ook wel als je minimaal 800 euro voor een kleine cabine betaald. Deze is mogelijk zelfs het dubbele. Een extra spotje kost je 50 euro, vertelde een exposante in het geheim. De verkoop is dus wel belangrijk ( tenzij je een rijke tante hebt ).

 

Nicolette die er zelf uit zag als een fraaie bloem liet door deze schilderijen haar wonderschone innerlijk zien. Mooi uitgelicht kwam zij nog meer tot haar recht. Ik deelde met haar onze voorkeur voor het diepe paars dat zij geschilderd had.

 Het leuke van een dergelijke beurs is dat als je dat wilt je met de meeste kunstenaars heel open gesprekken kunt voeren. Zo vertelde deze kunstenares, echt een boeiende dame,  dat zij hoopte veel te verkopen, omdat zij thuis een man en 2 kinderen had. Brood op de plank ! Ik kreeg hier ook wel associaties met brood ( vloerbrood en volkoren Matses ). Het waren echter gemengde technieken.

 

 Intussen had Thea een juwelier ontdekt, die bijzondere ringen maakte. Albert moedigde haar aanvankelijk aan er een te kopen. De prijs viel echter buiten het voorgenomen dagbudget. Gelukkig had zij al een ring die aan een mooie tijd deed denken.

 Het ver uit leukste gesprek hadden wij, Albert zag krijgers aan de muur, met een donkerharige dame met tintelende ogen. Zoals zij over haar werk vertelde: het leven als een grote speeltuin waarin alles mogelijk is en wordt. Dit was slechts een voorbeeld van haar bijzondere collectie "nooit eerder vertoonde zaken" en daar hou ik van. Leve de verbeeldingskracht !

Ik begon zelfs een beetje van haar te houden. 

Regelmatig waaierden wij uit door de ruimte, waardoor we dingen konden zien die de ander niet zag. Albert kwam zowaar met foto's die ik niet herkende. Nou ja, dat blad met paardenhaar, dat had ik wel eerder gezien. De maakster zelf was doodstil en wat timide, maar haar vriendin niet: dat leidde ook nu tot een goed gesprek over Oosterse glazuurtechnieken, zoals Raku.

Glaskunst was er ook, net als een collage waarin geduld kleurrijk vertolkt werd.

Eerder die ochtend parkeerde Sabine Van Terwisga haar auto naast mij. Zij droeg een blouse als een in het zonlicht schitterend denkbeeldig landschap. Ga je exposeren ? vroeg ik. Ja, zei ze, jij ook ? Ik had gelijk weer een doel in mijn leven. Later heb ik haar opgezocht, maar ze was net een heel groot stokbrood aan het eten. Adembenemend ! We keken elkaar aan en ik maakte met een glimlach duidelijk dat zij goed bezig was. Haar bloes glansde nog mooier dan eerder die ochtend. Maar wel met kruimels.

 

 

Dat kunst niet ingewikkeld hoeft te zijn was te zien bij Esther. Wat een eenvoud in dat blauwe kuikentje met de rode schaduw. Daar was over na gedacht. 

 

Twee meer antroposofische getinte kunstenaressen brachten natuur in de vorm van enorme vilten bladeren en herbarium-achtige schilderijen. Best mooi. Apart ook.

 

 Ook bij de buren was het gras groen, maar daar ging het vooral om de abstracte bronzen, die gelukkig wat van het buitenlicht konden pakken.

 

Ineens was het genoeg. Er was zoveel te zien. Kwamen zoveel ogen tekort. Hadden zulke mooie gesprekken met kunstenaars, dat ik besloot de nooduitgang te gebruiken en mijn compagnons maakten daar ook graag gebruik van.

 

 Achter de expositieruimte lag STOOM, een eenvoudig koffietentje met een prima koffie of capuccino. Wel met lange wachttijden ( had veel weg van de gezondheidszorg ), maar het was goddelijk weer en het terras zo gevuld, dat wij de tafel deelden met een gezellig Limburgs stel en hun dochter.

 

 

Die had een reis door Paraguay gemaakt en was bezig met een fotoboek. Ook zocht zij naar een toilet en niet zo'n kast waar Albert in en uit ging ( wat een kleurrijke combinatie overigens ! ), maar een mooie, schone, luxe met bril.

Die wist ik wel bij de skatebaan en toen ik haar daar bracht werd zij heel blij. Terugkomend liep zij ook anders. Mooi om daaraan te hebben meegewerkt.

 

Met een laatste knuffel namen wij afscheid, waar ook een wederziens in zat en zo reden wij naar onze eigen uithoeken in het land. 

 

Thuisgekomen was het tijd voor een verfrissend voetbad.

 

Tilburg, 22 maart 2025.

Tekst: Henk.

Fotografie: Henk en Albert

Cultuuradvies: Thea.