Rivium Góteburg Rivium.

 Rivium - Göteborg - Rivium.

Na mijn zaterdag in Antwerpen besloot ik op zondag naar Göteborg te gaan. De avond ervoor had Zweden het Eurovisie Songfestival gewonnen met een buitenaards optreden van een vrouwelijk natuurverschijnsel. Althans zo keek ik er naar. Als ze per ongeluk het bovenste deel op het onderste deel zouden laten vallen dat was het uitgemond in knäckebröt. Zo ver kwam het niet. Dan maar naar Göteborg ? Maar hoe ?

Nu was er sinds kort een nieuwe aanlegplaats gemaakt in Capelle aan de IJssel ( Rivium ) voor de Waterbus. Ik stond vroeg op  ( parkeren kon na wat zoeken bij het Zalmhuis ) en zag vanaf de steiger om 09.38 de boot aankomen. Het was dus waar ! Ik begon namelijk te twijfelen omdat ik de enige ter plekke was. En zie de boot meerde aan en de stewardess klapte de loopplank uit. Een Willem Alexander gevoel overkwam mij, de boot was echt alleen voor mij ! Zo kon ik in alle rust genieten van het uitzicht op "de Kuip" waar later die middag Feyenoord moeiteloos kampioen zou gaan worden.

Daarna was het doorstomen naar de aanlegplaats bij de Erasmusbrug. Daar was zojuist een vliegtuig uit Japan en China aangekomen. Er stond een brede lange rij klaar om te gaan "Kinderdijken". Ik vroeg aan de stewardess van de Witte de With ( ook een zeiler ) hoe ik aan de overkant van de rivier kon komen. Zij riep iets onverstaanbaars en de waterbus naar Katendrecht leek niet meer te bestaan. Een tegenvaller.

De Göteborg of  Sverige lag namelijk aan de overkant bij de Holland Amerika Lijn. Een uniek schip. Het grootste nog varende houten zeilschip ter wereld. Vanaf hier leek hij toch wat klein, omdat het exorbitante cruiseschip "de Aïda" er ook lag.

Ik besloot te gaan wandelen. Zo liep ik voor het eerst over de Erasmusbrug en ik was niet de enige. Wat foto's van het Noordereiland maken had ik ook niet eerder gedaan, dus........

En dan door naar de kop van de pier. Daar lag hij of zij. Het leek wel een kunstwerk uit het Textielmuseum in Tilburg. Wat een uitermate ingewikkeld samenspel van hout , touwen en zeilen.

 

Het aardige was dat een groot aantal matrozen in het want was geklommen en daar deden of zij de zeilen zouden gaan bijzetten. Of strijken.

 Met want van een schip worden alle stagen en lijnen van de mast bedoeld. Het want wordt onderverdeeld in staand en lopend want. Staand want zorgt er voor dat de mast op zijn plek blijft staan. Het lopen want zijn alle vallen en het andere touwwerk.
 

Voor de kapitein was een luxe balkon geïnstalleerd. Al met al een bijzonder schip. Voor 15 euro mocht je ook binnen kijken en de bemanning en bevrouwing bemoedigend toespreken.

 Tijd om terug te gaan langs dezelfde weg of een watertaxi nemen. In zo'n klein snel geel bootje, ook leuk en dat voor 4,50 euro. Helaas kon ik de halte niet vinden. Wel was het mogelijk om in te schepen voor een havenrondvaart met de Splash bus, een amfibie.

Dan maar anders en zo belandde ik op het terras van De Lantaren om in de behaaglijke zon een cappuccino te nuttigen.

 Met een paar licht versleten zeebenen kwam ik bij de gewenste aanlegsteiger en kon ook nu weer aansluiten bij de eindeloze rij toeristen op weg naar onze molens. Bij het naderen van het Rivium stond ik op om de boot te verlaten, maar deze leek niet van plan te gaan aanmeren: er stond niemand bij de halte en de stewardess had mij automatisch ingedeeld bij de groep "Kinderdijk". Tijd om in te grijpen. Ik opende de deur van het stuurhuis en riep de kapitein op om zijn besluit terug te draaien. Hij was welwillend.

De toeristen vroegen zich echter af wat er aan de hand was. De boot ging met veel lawaai in haar achteruit en in haar voorruit. Ik kon het schip als enige verlaten. Als tegenprestatie zwaaide ik met mijn molenwieken naar de passagiers en kapitein. Een voorproefje.

Het was weer mooi geweest.

Henk, 14 mei 2023. 

En er gebeurde later op de dag nog iets, maar dat was al lang geen verrassing meer.

 

Diane zingt Gershwin.

Diane zingt Gershwin.

Enige tijd geleden viel deze uitnodiging van Rik en Agnes in mij mailbox :

Lieve mensen,

Met veel plezier kondig ik een concert aan van Diana, onze trouwe pianiste op de zangavonden en workshops en een collega Joe, jazz pianist.

 

 Diana en Joe ontmoetten elkaar aan het conservatorium van Antwerpen tijdens hun masteropleiding jazzmuziek. Hun liefde voor traditionele jazz was hun gemeenschappelijke basis om al tijdens, en na hun studies samen te werken in verschillende projecten.

Diana is van Griekse afkomst en Joe is half Brits en half Italiaans. Hun mediterrane roots nemen ze mee in hun nieuwe project "The Gershwin Songbook" en geven zo nieuw leven aan bekende George Gershwin songs door er hun eigen smaak, ideeën en improvisaties met een Europees/mediterraans karakter aan toe te voegen.

Een uitnodiging waar ik graag gehoor aan gaf. Een aantal jaren geleden gaf zij ook een huiskamerconcert, waarbij zij begeleidt werd door de contrabassist Vasilis. Deze alleskunner deed deze avond ook mee vanuit de wel heel aparte percussie-hoek, waar hij naar hartenlust improviseerde.

Improvisatie stond deze avond hoog in het vaandel. Diane bracht een aantal Gershwin songs met een prachtige stem die geen enkele uitdaging uit de weg ging. Pianist Joe ondersteunde haar daarbij terwijl hij tegelijkertijd zijn eigen interpretatie bracht. Het was genieten geblazen is de supervolle huiskamer ( zo vol dat het maar niet lukte Joe aan zijn piano te fotograferen ) waar een internationaal gezelschap telkens weer uitbundig applaudisseerde.

Daarna was er gelegenheid om met de artiesten en alle anderen een glaasje te drinken. Wat jammer dat Gershwin daar niet persoonlijk bij kon zijn. Hij zou van deze avond en de uitvoering van zijn muziek genoten hebben.

Agnes, Rik, Diane, Joe, Vasilis en alle anderen : bedankt voor deze mooie "summertime" avond in Antwerpen. Bijgaand een kort geluidsfragment.

Henk van der Veen, 13 mei 2023.

Beeldentuin Drechtsteden.

 Beeldentuin Drechtsteden.

Na een aantal dagen lenteweer en de daardoor iets te uitbundige wandelingen riepen mijn benen: doe vandaag maar iets met de auto. Het werd een ritje naar het Noordpark in Zwijndrecht. Het punt waar 3 rivieren samenkomen, de Merwede, de Noord en de Oude Maas.

Veel hoefde ik niet te wandelen. Het park was weliswaar voor auto's afgesloten, maar parkeren kon vlakbij de plek waar een van de mooiste uitzichten van de regio te zien is. Aan de overzijde Dordrecht. De terrassen en de Waterbus daar zijn mij bekend, maar nu zat ik eens aan de overkant. Ook wel apart omdat ik recent droomde dat ik een rivier over moest zwemmen.

Dat hoefde hier mogelijk niet. De waterbussen voeren af en aan. Verder passeerden er tal van vrachtschepen, cruiseboten en recreatieve bootjes. Een levendig geheel dus. En omdat de zon zacht, de wind weg en het water stromend was besloot ik mij hier voor de lunch te nestelen. Ik voelde mij welkom hier.

Vers gebakken boekweit broodjes met zalm en vers gezette koffie deden de rest. Een heerlijke plek om te vertoeven. Af en toe passeerden wat lichtvoetige trimmers of wandelaars. Alles ademde een sfeer van was het maar overal zo.

Na de lunch werd het tijd om iets van het uitgebreide beeldenpark te verkennen. De meeste werken waren nogal gedateerd en roestig. Ik stelde mij voor hoe het zou zijn als hier op dit unieke punt meer recente, liefst witte of kleurrijke beelden zouden staan. Nu kwam het wat verlopen en armoedig om niet te zeggen verwaarloosd over. en dat op zo'n unieke plek.

Er was ook nog een prettig stuk groen achter de kade, waar de vogels zich goed lieten horen.

En dan weer terug aan het water voor een tweede ronde genieten. Daar de waterbussen van een naar Rotterdam en de Biesbosch ( Kinderdijk ) regelmatig passeerden, vroeg ik mij af of ik vanuit hier met de boot in Dordrecht kon komen. Even de rivier oversteken.

 Dat kon. 1,8 km verderop was een aanlegpunt met nog meer zicht op Dordrecht. Even twijfelde ik over een oversteek. Vervelend dat het ook op deze plek weer fors betaald parkeren was en daardoor verdween mijn grootste zin. Het weer veranderde inmiddels ook. Ik liet het voor wat het was en reed naar huis om nog iets op te vangen van de kroning van Charles III. Daar regende het al.

 Al met al weer een prachtige plek ontdekt waar het goed toeven is. En dat vind ik het belangrijkst.

Schrijfcafé : de verandering.

 Uit het schrijfcafé: de verandering.

Marianca.

Ik werkte in 1970 aan de Minister Calsschool in de Alexanderpolder. Klas 4 en 5. In een jonge wijk met veel jonge mensen. En in een modern licht gebouw. In klas 1 was een nieuwe juf gekomen. Ik vond haar leuk. Ze had een vrolijk dansende staart en als zij lachte, pitjes in haar wangen. Ja ik ging met nog meer plezier naar school en de pauzes waren bonusmomenten. How lucky can I be ? Zij vond mij ook leuk en voor we het wisten stonden we op de Coolsingel te juichen voor Feyenoord dat ( al weer ) kampioen was geworden.

Marianca kwam uit Breda. Zij had een vader, een moeder en een bloedmooie zus, die verkering had met een commando van de Militaire Academie daar. Ooit kwam hij helemaal opgezwollen thuis na een 6 weeks verblijf in de wildernis. Gelukkig ging het over. In de Kerstvakantie gingen Marianca en ik naar Mallorca. Een appartementje. 

We hadden voor die tijd elkaars gevoelige plekjes al uitgebreid verkend ( meestal op haar kamers op de Essenburgsingel, maar ook – hoe spannend – in de huiskamer bij haar ouders die rustig in de tuin aan de thee zaten ). Tsja, en dan dat goddelijke rode mini flowerpowerjurkje ! Fijn stofje ook. En dan die heerlijke bruine benen. Wat was ze mooi ! Ik stelde mij dan ook altijd galant op en liet haar voor mij uit de trap bestijgen. Naar grote hoogte.

Aards was het af en toe ook. Zoals toen we op Mallorca wakker werden, er tussen ons een keuteltje was geboren. Na de verwondering kwam het onderzoek: hij was van haar. Een zij dus !  In 1973 moest ik noodgedwongen van haar afscheid nemen. Zij werd verliefd op Arie, de badmeester. Hopelijk heeft zij in zijn zwembad ook keutels  achter gelaten.

 

Rondeel:

Marianca kwam uit Breda

Met goddelijke bruine benen

goed zichtbaar

marianca kwam uit Breda

als zij de trap op liep

en ik haar liefdevol volgde

met goddelijke bruine benen

Marianca kwam uit Breda.

 

 Deel 2:

Van Bousson naar Creavak

Na 15 jaar cursussen in Moulin de Bousson in de Morvan, waar ik mij van alles bewust werd en het erg naar mijn zin had ( met dank aan Jacqueline,Ton en vele anderen ) werd het tijd voor iets anders. Ik had mij uitgebreid bevrijd van veel tegenkrachten en leerde er voluit te zingen, dansen, schilderen, acteren, beeldhouwen en schrijven. Kortom: na de donkere jaren 80 was mijn zon weer behoorlijk gaan schijnen.

Maar eerst een paar beelden:

Die verandering vond ik bij Creavak. De naam zegt het al : Creatieve Vakanties. Therese Steenbrink was de grote inspirator van een formule waarbij zorgeloos vakantie vieren via cursussen in schilderen, beeldhouwen, zingen, trekzak spelen gecombineerd werden met het verblijf op een Frans kasteel en waar gekookt werd door een externe club koks. Chateau le Noue de Coq heette het. Het had een giga terras, een grote vijver, een klein zwembad en een grote tuin.

Ik kwam er primair om te zingen. Toffe docenten en leuke mensen. Met elke avond zingen en eten rond de vuurpotten op het deels overdekte terras. We zongen samen, maar solo of als duo kon ook. Ik herinner mij hoe ik samen met een psycholoog stokpaarden had gemaakt voor de eindpresentatie ( de dolle avond ). 

 

Wij brachten al zingend en galopperend het lied Rhawhide tussen de schuifdeuren. Wij zelf en het publiek kwamen niet meer bij. Move those donkeys ?  Rawhide, hit them up, move them out !!!

In een latere periode deed ik mee aan het Talentenspel van Arnold Steenbrink. Geweldig om te doen. Ik ontmoette er Marleen met wie ik na de cursus nog een intens erotisch avontuur beleefde, zoals het proeven van eigengemaakte geitenkaasjes en wat er verder bij liefde komt kijken.

In het jaar erna ontmoette ik Agnes uit Antwerpen en Inge uit Steenbergen. Met beiden ontstond een langdurige vriendschapsrelatie. Creavak is nu niet meer. Therese is gestopt en daarmee de enige echte motor uit het motorblok. Het kasteel en de magie zijn verdwenen. De herinnering blijft. Ik zou er uren over kunnen schrijven en vertellen.

Haiku:

geleefd achter muur

opeens in beweging gaan

de muur is niet meer.

Haiku:

Bousson en Creavak

Zing, dans, huil, bid, werk, wonder

een wereld open.

Henk.