Design in de Kadoelen

"Mijn nieuwe keuken is klaar", liet A. weten en ik wil 'm feestelijk openen en laten zien.

 Ik ken A. al sinds 2009 toen wij elkaar ontmoetten in de Tarn voor een cursus Vocal Jazz. 

Het werd een Wonderfull World daar in en aan Tarn en sindsdien komen wij als oud-cursisten 2 maal per jaar bijeen om oud en nieuw repertoire te zingen. Af en toe en bij toerbeurt deden we werk in een keuken die eigenlijk die naam niet mocht hebben, zo basic........

 En daarom vonden wij het leuk anno 2015 eens een echte high tech design keuken te zien. Een plek eigenlijk te mooi om in te koken. Een plek waar alles aanwezig en toch ook onzichtbaar is. Zo'n plek......

De keukenbouwer had er inderdaad iets moois van gemaakt met hier en daar subtiele pasteltinten. In contrast met het glanzende staal van de bijzonder gevormde ( bijna architectuur ) afzuigaccomodatie.
Tegelijk had hij een uitbouw gerealiseerd zodat er volop dag- en zonlicht kon binnenstromen.

Niet alleen A. en haar gasten, maar ook de rozen voelden zich er licht en vrolijk bij.

A. had ook gezocht naar gordijnen die naadloos zouden passen in deze kleuresthetiek. En dat was goed gelukt. Om hongerige vogels tijdens het ontbijt niet aan te trekken konden de gordijnen gesloten worden, terwijl door de transparantie het buitengebeuren toch zichtbaar bleef.

Het onzichtbare zichtbaar maken.
 A. liet het ons zien in één handomdraai.

Maar echt magisch werd het toen zij ergens uit deze hightec een schaaltje gehaktballen tevoorschijn toverde. Die hebben we met smaak opgegeten.

O ja, gezongen hebben we ook, maar niet in de keuken.
Wat een keuken.
What a wonderfull world.

In de Wolken.

Ja, dat was wel even vreemd op zondagmiddag. Ik was op mijn gemak op de Welbergsedijk aan het fietsen , toen er ineens een vliegtuig landde. Zo dichtbij had ik dat nog nooit gezien.

 Ik vond het zelfs een beetje eng en wilde zo snel mogelijk naar huis fietsen. En tegelijkertijd was ik ook nieuwsgierig en bleef ik omkijken.

 Gelukkig was oma in de buurt en die vertelde dat het te maken had met een Carnavalsoptocht.

En deze keer ging of hing iedereen in de wolken.

 Ik zette mijn fiets aan de kant en vroeg aan de piloot of ik mee mocht vliegen. Hij was stoer en lief en ja hoor ik mocht instappen en zo kon ik vanuit de lucht naar iedereen zwaaien.

 En zo vlogen we voort over de Welbergsedijk. Af en toe kwam er een wolkje voorbij.

 Ineens was daar een engel met gouden vleugels: ik kreeg een hemels snoepje van haar.

Nu had mijn broertje verteld dat er hier de vorige keer huisjes waren met veel ballonnen. Eerst geloofde ik hem niet, maar nu weet ik wat hij bedoelde.

Na een tijdje had ik het wel gezien in het vliegtuig. De motor ronkte nogal en er was een ander meisje dat graag in de wolken wilde zijn. Ik was toe aan iets nieuws.

Ineens was daar een stewardess die vroeg of ik ook eens in een helikopter wilde vliegen. Dat leek me wel wat en het werd tijdens de vlucht steeds leuker.........

 Deze piloot was wel heel erg tof en hij zag er zo mooi uit. Nog nooit heb ik zo genoten, misschien werd ik zelfs een beetje...........................in de wolken.

Eenmaal thuis was ik helemaal niet moe en heb ik samen met opa over de daken gelopen en door de schoorsteen gekropen. Wel tien keer. Dat was heel spannend en leuk. Er zijn geen foto's van omdat de fotograaf niet meedurfde. Die heeft dus wat gemist.

Daarna aten we heel veel boontjes en yoghurt en ging ik lekker slapen om te dromen van een reis in een helikopter met die leuke piloot.

In de wolken zal ik maar zeggen.

Schilderworkshop: Ode aan Vincent.

Het is zaterdagmiddag 7 februari 2015 als wij met een groepje samenkomen om een ode aan Vincent van Gogh te brengen. De Gemeentebibliotheek Rotterdam heeft een wedstrijd uitgeschreven in het kader van het Europees Van Gogh-jaar 2015.

En dat gaan we vieren. 

 E. heeft voor een "kwarktaart - passionelle" gezorgd, verrukkelijk van smaak en met een zuidelijk allure. Mooier inspiratiebron om te beginnen is er niet.

En dan gaan we los:

M. schept een landschap waarin een mix van de Provence en Toscane samenkomen. Onderweg naar de campanile. Hij staat er fier bij en als ik mij niet vergis kan ik de klok horen. Cypressen en zonnebloemen komen hier samen.

Intussen vind op tafel 1 een Vangoghiaanse katharsis plaats. Ik reis naar de vorm achter de oer-zonnebloem. Hier is het allemaal begonnen.

Iets soortgelijks doet E. op tafel 2. Zij beweegt echter omhoog. Haar ervaring met indiaanse hoofdmassage wordt zichtbaar. Het is alsof de kruin geopend wordt en een warme gouden glans zich verspreid. Inca's en Azteken zouden smullen van dit prachtige zonneteken. Of is het een groot hart dat hier oplicht ?

Van zulk intens werk krijgen wij lekkere trek en M. heeft toastjes met een mix van geitenkaas, gedroogde tomaten, tonijn en kappertjes met geheime toevoegingen. Zo leggen wij een bodem voor de tweede ronde.

Een bijzondere bloem komt in beeld. Is het wel een bloem ? Er is veel leven in de kern, in het hart. Een zonnebloem die zich even van dichtbij laat zien en dan weer verder gaat.

Bij mij komt mijn Vincent los. Heftige structuren contrasten in landschap en lucht.

Is het de zon die los komt uit het collectief, afstand neemt of werkt hij voedend naar het collectief toe ? Of beide.

E. pakt er een vaas bij.  Gele zonnebloemen ? Hoezo geel. Oranje zijn die van mij. Het lijkt of er dahlia's en klaprozen meezingen in dit zonnige geheel.

Bemerk dat ik er poëtisch van wordt.

Intussen worstel ik verder. Mijn doek krijgt een soort Rothko-achtige sfeer, maar waar is mijn bloem. Ik nader het punt van opgave en dan ineens, zomaar toont zich deze bloem. Een ster uit een donkere nacht.

Daarna is het tijd voor een heerlijke rode wijn, genieten wij van ons werk en praten genoeglijk over wie en wat de Van Gogh-prijs 2015 zo maar zou kunnen winnen.

Het blijkt al snel: ons gaat het om de weg, niet om de prijs. Alhoewel ? Een iPad Mini 3 om deze zomer zonnebloemen te fotograferen ?

Zeezicht......aan het strand van Oostende.

Na het werken aan en met 3 systeemopstellingen 
( zie www.deverwonderingvanhetbeeld.blogspot.com ) 
 is het heerlijk om de veelal luchtige kant van het Antwerpse te verkennen.

En dus gingen we ook deze keer weer samen eten bij "Aan het strand van Oostende". Dat was de vorige keer goed bevallen. De Kerstsfeer was weg, net als de levensgrote ijsbeer die volgens de informatie op Facebook gestolen zou zijn.

Het leuke is dat aan de overzijde restaurant Zeezicht ligt. Dit alles doet vermoedden dat er ook in België grote aardverschuivingen hebben plaatsgevonden.

Van een soort van zeezicht is wel sprake want het plein is door en door nat.

Een goede reden om snel naar binnen te gaan. Het is er warm en kleurrijk. En de liefde voor de klant komt ons tegemoet.
 A. heeft deze tafel gereserveerd en dat is een mooie plek.

De uiterst vriendelijke serveersters geven ons de menukaart, die wel iets weg heeft van een poëziealbum. Het klopt ook wel: mooi geordend staan daar de meest poëtische gerechten. En het roept ons op om ervan te gaan genieten.

Daar ik de laatste tijd veel vis eet lijkt het mij heerlijk nu weer eens te zondigen en ik vraag om de 180grams rundburger met frites. De rundsburger past niet op deze pagina, dus beperk ik mij tot de frites.

De anderen kiezen of voor de geitenkaassalade of de befaamde Coq au vin. Het maakt niet uit. Het ziet er allemaal mooi en smakelijk uit. Zeker met allerlei versgetapte bieren erbij.

Na de koffie en de Macchiato gaan we weer terug naar huis. Buiten wacht ons een prachtige sterrenhemel.

Ja Antwerpen bij nacht is mooi en je kunt er tussen de gerechten door ook nog basketballen.

Tennisbaan adieu.......

 

In 1974 stapte ik binnen bij TVO, nou ja binnen. Er stond een woonwagen als verkleedkeet. De banen waren zwart: puur asfalt. De consumpties brachten we mee. Die werden op het basic-terras geconsumeerd.

Pas in een later stadium werden de kleuren aangebracht. Eerst een aantal lagen glasvezel en daarna enkele laagjes rubbercoating in kleur. Het zag er mooi uit.

Wel moest het vrijwel jaarlijks met de hogedrukspuit ontalgd worden.

In de 40 jaar daarna werd duidelijk dat het in het veen drijvende betonblok met gecaot asfalt niet altijd even stabiel zou zijn. Soms verschenen er scheuren en de zgn. bloemkolen ( verdikkingen vanuit de ondergrond ).

Sommige leden verbonden het net uitslaan van de bal als samenhangend met het geleidelijk wat kantelen van het park.

Werd het te erg, dan werden de bloemkolen weggeslepen, de scheuren gevuld en kwam er een nieuwe toplaag.

Er waren ook veel voordelen. We konden het hele jaar spelen en wateroverlast werd................met wissers opgelost, tenminste als de rubbers nog in tact waren.

Echter geleidelijk kwamen er steeds meer bloemkolen, losse naden en scheuren. Zelfs nieuwe wissers schoten tekort bij het verwijderen van de diepere plassen.

Het waterpeil naast en onder de baan was zodanig dat daar gevist kon worden. Een unicum op een tennispark.

Op sommige plaatsen kreeg ik de indruk dat er satellietfoto's van de Coloradorivier waren gemaakt.

Het water ( vooral ook bij vorst ) deed de banen verder slijten en bij de netbevestiging kon je tussendoor wat gaan edrinken.

Een nieuw plan, een plotseling beschikbaar forsbemeten budget en onder leiding van een enthousiaste planrealiserende voorzitter maakten dat ons inmiddels ontstane natuurpark ( prachtige begroeiing ) op de schop kon gaan.

Er kwamen mannen met grote boren om de diepste lagen van TVO in kaart te brengen. Gelukkig maakten ze deze ook weer dicht anders waren de ballen niet terug te vinden. De gaten werden zorgvuldig weer van de originele baankleur voorzien.

Ook andere magische tekens verschenen, zoals een Italiaanse vlag met 3 kleuren en 3 scheuren.

Ja het werd echt tijd voor iets nieuws, maar tot dan speelden we er vrolijk door en zeg nu zelf:

eigenlijk liggen ze er nog best goed bij.

Maandag 19 januari 2015. Na 41 jaar ben ik wel toe aan iets anders. Vooral ook omdat ik nog mijn eigen knieën heb en dat wil ik nog lang zo houden.

Baan 1, 2, 3 en 4 bedankt.

Henk van der Veen.

Stedelijk Museum Schiedam: puur natuur.

"Ik ben in het Stedelijk Museum in Schiedam geweest", zei Marjolijn. De expositie van Herman de Vries. Heel bijzonder en mogelijk ook iets voor jou.

Een goed advies neem ik graag ter harte en dus stond ik vanochtend om 10.15 uur voor de kassa van het Stedelijk in Schiedam. "U bent de eerste", zei de lieftallige kassiëre. Dat heb ik dit jaar al meer gehoord ( erwtensoep op Nieuwjaarsochtend in Willemstad ). 

Ja, soms ben ik een vroege vogel.

Het opvallende van dit museum is dat het 2 kanten kent, die alleen met elkaar verbonden zijn via de begane grond. Daartussenin liggen foyer / winkel en garderobe.

Dat het hier een oude kerk betreft is te zien aan de nog altijd aanwezige en hoogverheven preekstoel.

Maar goed, ik kom voor Herman de Vries en dus ga ik op reis door de 4 verdiepinugen aan mijn rechterkant. In de grote witte en helder verlichte zalen wordt al snel duidelijk dat voor Herman "natuurlijke materialen" en "herhaling" van belang zijn.

Soms heel eenvoudig: blaadjes op karton laten dwarrelen. En dan weer met veel geduld blaadjes ordenen, als betreft het een militaire parade. Chaos en ordening lees ik er vanaf.

Erg boeiend ( jarenlang heb ik gestreden tegen voortwoekerende braamstruiken met hun agressieve doornen ) vind ik de takken met doornen ( hier van  rozen ) aan de muur. Geen collage om aan te raken.

In een andere zaal komt de geur van rozen mij tegemoet. Op de vloer ligt een grote massa knopjes van wilde rozen. Een indrukwekkend tapijt. Ik onderdruk de neiging om er over heen te gaan lopen. Ben al blij dat ik hier vrij mag fotograferen

Op de achterwand een aantal grote monochrome schilderijen. Herman heeft hier geen verf gebruikt, maar gepigmenteerd as.

Herman, zo blijkt, is dol op het verzamelen van van alles uit de wereld van de natuur. Hij ordent en rubriceert ook graag.

 Het meest bijzondere zie en ervaar ik in de prachtige oude zolderruimte. Het voelt niet meer als een museum. Meer als een kapel.

Er staat een beeldscherm waarop hij toelicht wat hier zoal te zien is. Hij heeft op zijn reis door Nepal geneeskrachtige kruiden verzameld en deze meegenomen naar huis. Ook hier worden geduld en zorgvuldigheid zichtbaar.

Hij heeft ook wel iets van een oude wijze man met zijn grote witte baard en zijn enthousiaste manier van vertellen. Het voelt of hij op dit moment hier aanwezig is.

Hij vertelt verder over de verschillende peulvruchten en zaden die hij op de markt in Katmandu heeft verzameld. Gelukkig zijn er op deze zolder geen vogels. Ook zij zouden het prachtig gevonden hebben.

Het meest indrukwekkende is de collectie sikkels. Een van de oudste gereedschappen om planten mee te oogsten.

 Met daarachter een 4-tal lijsten met daarin de 4 belangrijkste heksenplanten, zoals de Bella Donna ( giftige bessen, slaapmiddel ), het Moederkoren ( wee-bevorderend ) en de Valeriaan ( kalmerend ). De vierde is mij ontschoten.

Als ik later door de andere zijde van het museum loop, waar de tentoonstelling "Ik hou van Holland" wordt gehouden bemerk ik dat er veel weerstand opkomt tegen al dat oude werk en de bijbehorende oude verhalen. 

De moderne maatschappij na 1945. Op de een of andere manier kost het mij veel energie om hier rond te lopen en ik hou het al snel voor gezien.

Ik verlang naar de ruimte, de stilte, de schoonheid van de zolder met de planten, kruiden en sikkels. Als ik boven kom ( beneden is het inmiddels erg druk ) ben ik nog alleen.

Ik ga voor enige tijd zitten en wordt geraakt door wat hier voelbaar en zichtbaar is. Het heeft iets sacraals. Net als de maker. Terug naar een vergeten bron.

Ik hou van het werk van Herman de Vries. Voor mij is hij een oude wijze, een sjamaan.

Marjolijn bedankt.