Ik hout van jou.

Dit weekend was het weekend van het hout. Bomen omzagen. Stammen verzagen, houtopslag bouwen en houtopslag vullen.

Hout, daar ging het dit weekend - voornamelijk - om.

Het idee ontstond bij I. Elke keer kwam zij op haar terrein bergen en bergjes haardhout tegen. En in haar behoefte aan ordening vroeg zij neef Y. voor haar een houtopslag te ontwerpen en te bouwen.

 

 

Dit weekend was het zo ver, maar eerst moest er zaterdag een forse boom verwijderd worden die in de toekomst een belemmering zou kunnen worden. Met de nieuwe kettingzaag was het zagen geen probleem. Het omvallen echter wel.

Grote familieleden van de boom gebruikten hun grote takken om de inmiddels afgezaagde boom overeind en in de lucht te houden.

 

 

Met iets dat leek op een kampioenschap touwtrekken lukte het ons uiteindelijk de boom los te maken van de rest en veilig te laten vallen ( niet op de schuur of bij de buren ).

Het eenvoudige en ook zeer ruimtelijke karakter van het bouwwerk was zodanig dat we er even aan dachten hier toch maar een zomerhuisje van te maken.

 

 

Op maandag vonden we het hoog tijd de opslag in te wijden door vanuit alle hoeken en gaten stammen en takken bijeen te brengen. Ook vond ik het een goed idee er enige beelden op het dak te plaatsen die het hout "welkom heetten".

En zo ontstond er iets nieuws met verdere groeimogelijkheden.

 

 

 Wordt vervolgd.

 

 

Altaar voor de dans ( 20-11).

 

 De plons.

 

Dit schilderij ontstaat als het tweede van een serie van drie. Het eerste geeft een weergave van de mentale wereld. De wereld van de controle. Het ego. Harde kleuren, sterke begrenzing, afscheiding en afschrikking ook.

 Angst, woede, strijd en alertheid. Harde wil.

 

Hoe anders is "de plons". Komt onverwachts tot stand en er is niets anders mogelijk als overgave. Er gaat iets of iemand de diepte in. En tegelijkertijd vangt het water de val op.

De gevoelswereld neemt over. De controle raakt verloren.

Hier is vertrouwen nodig.

 

Het beeld geeft ook een andere invalshoek: het hoog opspattende water reikt uit naar boven. De roep om hulp van bovenaf. Drenkeling en redder.

De weergave van de plons neemt de vorm aan van een hoofdtooi zoals gebruikelijk bij natuurvolken.
 

 

Schilderij drie is het beeld van de boodschap uit de spirituele wereld.

Een nieuwe fase.

 

In de actualiteit herken ik de overstromingen op de Filippijnen en Sardinië. De vrouw die van grote hoogte in een waterval valt. De film Gravity, waarin astronauten de ruimte ingeslingerd worden.

Altaar voor de dans.

 

 

Het dansen van de ritmes vraagt om overgave. Overgave aan de muziek, de dans, het grotere geheel. Dat is het moment waarop de danser zich gedanst voelt.

Die overgave is voor mij verbeeld in de plons.

Het is deze overgave die bevrijdend werkt en een nieuwe fase inluidt.

De wonderbaarlijke visvangst.

Heerlijk zo'n creatieve flow waarbij ik niet weet waar en met wat te beginnen. Begin gewoon en blijf mij verwonderen waar het mij heenvoert.

Gisteren tijdens mijn bezoek aan mijn expositie in het Gezondheidscentrum Ommoord noemden J. en M. het veel voorkomen van vis in mijn werk.

En dat klopt.

 

Inmiddels is er weer een nieuw werk verkrijgbaar: de wonderbaarlijke visvangst.

Een werk met veel verse, veelkleurige vis.

Ik word er vrolijk van.

losgaan in de dans....een schilderij

Gisteravond dit schilderij meegenomen. Veel kleur, veel beweging, veel spontaniteit. Fijn om te doen en .....weer eens wat anders.......losgaan met acryl.

 

 

R. nam een aantal houdingen aan die zichtbaar waren op het doek. Dat zag er goed uit. Ga zelf ook nog eens uittesten welk gevoel er in de houdingen schuilt.

 

 

Het was een prima avond met fijne muziek.

 Zou er zo weer een schilderij van kunnen maken.

 

 

 

Symposium Jungcollectief Rotterdam......adelaar of kip.

Adelaar of kip. Het verhaal gaat over een adelaar die geboren wordt in een kippenhok en daar geconditioneerd wordt om als kip te leven. Kan en durft de adelaar zijn conditionering los te laten om te worden wie hij / zij in essentie is en zo ja wat is daar voor nodig.

 

Een metafoor voor het bewustwordingsproces waar elke mens voor staat of komt te staan. Leef ik - klein - vanuit mijn oude conditioneringen of ga ik de uitdaging aan om - groot, groter, groots - te leven. Te leven als een adelaar. En zo ja wat is daar voor nodig.
Een transformatieproces.

 

Het symposium is de eerste gezamenlijke activiteit van het Jungcollectief Rotterdam. Het vindt plaats in het landelijk gelegen spirituele centrum Op Hodenpijl in Schipluiden.

De opkomst is groot. Bij schatting nu ongeveer 60 deelnemers.

 

 

De eigenlijke titel luidde: de huidige crisis als transformatieproces.

Achteraf is daar bij mij weinig van achtergebleven.

Het programma voor de pauze met een inleidend verhaal en 2 lezingen raakte voor mij wat ondergesneeuwd in het programma na de pauze:

 

In groepen van 10 deelnemers en een begeleider werd de dialoog / de discussie gevoerd over het aangereikte. De adelaar en de kip en wat daar allemaal over te zeggen viel nam een belangrijke plaats in. Helder werd wel dat het verhaal niet al te letterlijk genomen diende te worden - wat soms wel gebeurde - wat nu als een kip geboren wordt in een adelaarsnest ? - omdat het symbool staat voor innerlijke groei en bewustwording van de mens.

 

 

Dante en Vergilius ( adelaar en vogelaar in de Divina Comedia ) aanschouwen het hemelse licht.

 

Er werden veel persoonlijke ervaringen op dit vlak uitgewisseld. En dat maakte dat de groep al snel hechter werd. Het woord crisis viel bij ons in de groep niet - niet de economische in ieder geval - en dat voelde voor mij prima.

"Adelaar" worden is ook geen vrijblijvende zaak. Als adelaar is je perspectief heel wijds, je kunt heel veel zien en dat.....maakt ook verantwoordelijk.

 

 

Een ander aspect dat ik kon noemen is: wat doet de "adelaar" met zijn of haar kwaliteiten. Blijft hij / zij hoog in de bergen of daalt hij / zij af om er te zijn voor de kippen ( die er ooit voor hem / haar waren ).

Bijkomend beeld is voor mij de Jacobsladder ( pastel Juke Hudig Divina Comedia ). Het bestijgen van de ladder en het afdalen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.

 

Een prachtige opmerking vond ik komen van mijn buurvrouw: als ik mij met mijn adelaar verbonden voel, dan krijg ik kippenvel.

 

 

Het was al met al een boeiende middag na een mooi initiatief.

Met dank aan het Jungcollectief.

 

In de hal zag ik een mogelijk antiek bord, dat herinnerde aan de tijd dat God over de schouder van de mens meekeek.

 

 

En het werkt nog steeds: Ik heb niemand horen vloeken.

 

 

 

Dante in het Lectorium Rosicrucianum.

Zondagmiddag 3 november zijn we tijdens de Monumentendag in Bergen op Zoom naar de expositie van het werk van Juke Hudig geweest.
Zijn heeft het Renaissance - meesterwerk de Divina Commedia van Dante verbeeld in 111 pastels. Op de expositie zijn er 48 te zien.

 

De tentoonstelling vindt plaats in het Lectorium Rosicrucianum. Een van de locaties waarvanuit de Rozenkruizers ( een spirituele en filosofische gemeenschap ) hun boodschap uitdragen.

 

 

In een prachtig gebouw met een prettige lichte sfeer werden we welkom geheten door enkele medewerkers. Na een korte inleiding kregen we alle ruimte om de beelden in ons eigen tempo te bekijken. Erg prettig.

 

 

In de Divina Comedia beschrijft Dante de reis die hij maakt om zijn geliefde Beatrice ( die zelf gekozen heeft voor de spirituele liefde - God ) terug te zien.
Het lukt hem in eerste instantie niet om dit "gemakkelijk" te doen. Dan verschijnt Vergilius en deze wordt Dantes gids.

Een spirituele reis vanuit het donker naar het licht begint.

 

 

De reis loopt door de hel ( Inferno )

via de Louteringsberg ( Purgatorio )

naar de hemel ( Paradiso ).

Opmerkelijk daarbij is wel dat de grootste kwelling in de hel niet het vuur is, maar het ingevroren zijn in ijs, terwijl de voeten in brand staan.

 

 

Nadat op de Louteringsberg alle zonden beleefd en doorleefd zijn vindt de overgang plaats naar een nieuwe fase. Dante komt aan de grens waar hij afscheid moet nemen van Vergilius ( die staat voor de rede, het denken )

Met een geopend hart ontmoet hij dan Beatrice, die hem meeneemt op een reis door de 7 hemelen. Daar aanschouwt hij ook de Jacobsladder.

Engelen dalen af naar de aarde en klimmen weer op naar de hemel. Een voortdurend proces.

 

 

Onze reis eindigt bij de boeken een kaarten van Juke Hudig. Met een kopje koffie praten we nog wat na met de medewerkers.

En kijken we terug op een bijzondere ervaring.

 

Lectorium Rosicrusianum

Internationale school van het Gouden Rozenkruis

Blauwehandstraat 21

Bergen op Zoom

Altaar voor de dans.

Vanavond dansen we weer in Orion de 5 ritmes.

Het altaar, de meditatieve plek temidden van de golvende dansers en muziek, ziet er - in aanleg - zo uit:

 

Aan het begin van de avond werd duidelijk dat we het deze keer zonder spots moesten doen. Nu had ik vantevoren al een voorgevoel en zo kon ik provisorisch toch een lichtbeeld maken temidden van de - relatieve - duisternis.

 

 

In de feedback werden oude geschriften gezien, stenen tafels, tien geboden. Een spiritueel beeld.

 

Wel wat jammer dat het onderliggende beeld meer als lichtdrager dan als zelfstandig object kon dienen. Het ging niet echt anders.