Mantra's en wereldliederen in De Weyst.

Ik moest vroeg uit de veren. Ik wilde uiterlijk om 9.00 uur in De Weyst, in Handel zijn. Jan Hendrik Veenkamp gaf daar een workshop Mantra's en wereldliederen zingen. 

Direct bij aankomst stonden koffieen thee klaar en werden we welkom geheten door Sid Bachrach en Nella van der Jagt. Daarna kon ik mijn kamer uitzoeken. Nummer 14 vond ik wel iets hebben. Wel lag deze midden in een donkere gang, zodat het risico bestond dat ik bij de buren kon binnen wandelen en wij spontaan zouden gaan samenklinken.

 Om 10.15 uur begonnen wij in de grote kapelruimte aan een warming up o.l.v. Sieta, waarbij ook onze lymfen aan de beurt kwamen en we optimaal konden beginnen aan onze eerste zangdag. Deze zou zich door ochtend, middag en avond voortzetten. Jan Hendrik had samen met Marije en Birte op een eerder moment alle beschikbare instrumenten uitgestald. 

Een veld, een energieveld dat zich weldra zou gaan vullen met zang, zang en nog meer zang. Geleid door zijn altijd  aanwezige inspiratie van het moment.

Een breed boeket van klank.

 Zang die af en toe werd onderbroken voor een pauze of maaltijd in de vroegere refter. Grote borden, kort bestek op langwerpige smalle tafels. En smaakvol eten, dat door Sid met een lied  werd ingeleid.

 En dan weer zingen. Met aandacht voor onze adem.

 

De Weyst is een kloostergemeenschap ( in een voormalig Capucijnerklooster ). Zij verbouwen veel van hun groeten zelf in het tuingebied achter het klooster. Dat maakt dat er veel verse produkten in hun maaltijden verwerkt worden. Gezond en voedzaam.

 

En dat was goed te zien op mijn bord. Verse asperges, peultjes, sla, tomaat en ei van de Weystse scharrelkippen. De lasagna was trouwens ook prima, net als de uiensoep.

 

 Tussendoor pauzeerde ik even op mijn kamer. Een room with a view. Op de binnentuin. De ontsluiting van de deur was er een uit de oude Capucijnertijd. Die koop je niet meer bij Verisure !

 

 En dit alles weer in contrast met de splinternieuwe douches.

Jan Hendrik bood deze keer veel ruimte aan verzoeknummers. Hij projekteerde de tekst op de wand, zodat alles meteen voor iedereen duidelijk was en elk lied tot een collectieve en bezielde beleving werd. Zelf vind ik het altijd leuk, dat ik na maanden tussentijd ineens weer tussen mijn zangfamilie ( een van ) sta, die ik vervolgens een half jaar niet meer zie. En dat voelt dan weer minder.

 

 

Wie wilde kon tussendoor een kaart trekken uit de aanwezige Tarots. Ik kreeg een mooie boom, een taxus ( Celtic Tree Oracle ). De boom staat symbool voor wederopstanding in de Keltische overlevering. Nader onderzoek gaf aan dat er nog veel meer over te zeggen is.

 En uit het andere collectief :een geit, waarin ik mijn vermoedelijke kwaliteiten kon terug lezen. .

 

 

Nadat we op zondag na de lunch Sid en Nella hadden gezegend met een krachtig gezongen Santo, Santo, Santo was het tijd om in te laden en huiswaarts te gaan. Het was weer mooi geweest.

Met dank aan iedereen en iedereen.

Rotterdam, 21 mei 2025.

 hhvdveen@planet.nl

P.S.

 

Het lied dat bij mij dit weekend de meeste indruk heeft achtergelaten is:

The ocean is the beginning of the earth

All life comes from the sea. 

Met dank ook aan Mirjam.

 

 

 

 

 

Van Bevrijding tot Saga, uit het schrijfcafé.

 Vandaag was het weer tijd voor Schrijfcafé Hoek. Altijd weer verrassend. Janneke verrast met haar opdrachten en wij verrasten onszelf en elkaar met nieuwe verhalen. Het eerste thema van vandaag is: Bevrijding, in haar meest ruime zin.

Ik sta op mijn terras in de Haute Saône. Mijn zintuigen staan wijd open. Ik kijk uit over het landschap, het dal en geniet van de avondrust en de geleidelijk ondergaande zon. Om mij heen tal van vogelgeluiden, zoals van de nachtegaal, de leeuwerik en de wielewaal. In Nederland hoor ik die nog zelden. Als het donker wordt verstilt het vogelgezang en opent zich een prachtige heldere sterrenhemel.

Ik word stiller en stiller en denk dan weer aan de Franse dame, die mij vanmiddag lelietjes van dalen had gegeven. Symbool van geluk en zuiverheid. Een bruidsbloem. 

Ze staan u in een glas in de vensterbank. Stevig en oprecht. Hoe zou het nu met haar zijn ? Een warm gevoel welt op. Hoe mooi zou het zijn om hier nu samen te staan en dit samen beleven. Geen taalproblemen, immers alles zou al gezegd zijn en gezegd worden zonder woorden.

 

Ik kijk naar boven. Daar staat een heldere stralende ster die ik naar haar zou willen noemen. Helaas, ik weet haar naam niet. Zij is het onuitgesprokene. Ook mooi. Het is nu alsof zij in de deuropening staat. Verrassing ! Samen in de omarming van deze mooie voorjaarsavond.

 

 

 

2 Elfjes.
 

Nachtegaal

geeft weerzien

met vergane tijden

zij was dagelijks hoorbaar

Bon Soir. 

Bon Soir.

La brûme

monte du sol

on attend le rossignol

Bon Soir.

 

 

SAGA.

 

Voor de volgende opdracht trokken wij een blinde kaart. Vervolgens gingen we aan de slag met wat deze kaart ( nu zelf kijken ) bij ons opriep. Na 10 minuten werd deze kaart blind doorgegeven, zodat mijn buurvrouw ermee door ging. Zo ging dat voor mij met deze 4 kaarten ( waar ook de anderen over geschreven hadden ).

Daarna is er de voorleesronde.

 

En weer ben ik in een bos. Er staat een klein eenvoudig huisje. Ik ben een vogel en zie het vanuit dat perspektief. Zou dit het huisje van de Franse dame en haar "Petite Fille" (dat viel overigens best mee ) zijn ? Dan zie ik de landingsbaan, een lichtend pad naar het geluk ? Ik zie ook een afslag ( naar de kroeg zegt een minder ontwikkeld deel in mij ). En met een paar vleugelslagen beland ik op het juiste pad. Ik tik op het raam en zing : Bon Soir, Bon Soir.

 

De deur gaat open en er verschijnt een oude wijze man met een prettige uitstraling. Ik zeg opnieuw: Bon Soir, Bon Soir en hij zegt: Praat Nederlands met mij .

Hij vertelde dat in dit natuurhuisje de stilte hem omarmde en dat maakte gelukkig, gaf hem een gevoel van bevrijding en verbinding met iets groters.

 

Wij namen afscheid en ik nam zijn wijze woorden mee. Ik zou vanavond nog op Natuurhuisje.nl kijken of er iets voor mij bij stond. Op dat moment doemde er een nogal heftig huisje op dat deels afgeschermd werd door een zuil van licht, die ook nog eens diep de grond in ging. Een stem vroeg: wat is jouw passie ? Voor ik kon antwoorden kreeg ik mijn laatste kaart.

 

Wat is jouw passie ? Een vraag uit 2009, bij de cursus Talentenspel van Arnold Steenbrink. Ineens was ik weer op Chateau Le Noue de Coq in Grandpré. We deden onderzoek. Het liefst met Saskia, Agnes, Inge en die met ondeugende ogen uit Bergschenhoek.

We zongen, knuffelden, speelden samen. Nooit kwamen er zoveel talenten ineens in beeld.

Op de laatste avond mocht ik koning zijn en Agnes mijn Maxima. 

 Met Inge, een andere koningin, deelde ik de 10 volgende levensjaren. Een belevenis op zich.

Bon Soir.

 

 

De terugkeer naar A Rigaud.

 Door de corona epidemie werd mijn traditionele jaarlijkse verblijf op de B & B - camping in A Rigaud, bij Eric en Jenny Horstman in Bourguignon Les Morey geblokkeerd. Daarna kwamen er meerdere redenen die een nieuwe gang naar deze fijne plek "voorkwamen": hitte, gezondheid en mijn vizier op Savita, een plek om te zingen, te schilderen en keramiek te beoefenen. Een oude vriend, die ik op A Rigaud jaarlijks ontmoette, kon de reis niet meer maken. En 630 km leek verder als voorheen. Het verlangen bleef. Tot mijn rijbewijs verlengd werd.

 Onverwacht of niet stuitte ik op het huis dat zij namens dorpsgenoten verhuurden en dat was in deze week van de meivakantie beschikbaar. De rest was met behulp van Eric snel geregeld.

Nu alleen de reis nog. Die begon op zaterdagochtend en leidde naar Buzancy in de Franse Ardennen, waar ik een plek op de camping La Samaritaine had gereserveerd. Ik werd hartelijk ontvangen en kon kiezen uit een paar plekken, waarbij ik mij steeds mocht verheugen in nietsdoende pensionada's die liever niet hadden dat ik voor hen kwam staan en zo ja: ik uitgebreid bekeken kon worden. Niet iets dat erg prettig aanvoelt.

Dus besloot ik in het buitengebied te gaan slapen en verder alleen het "luidruchtige" ( met name oudere heren ) sanitair optimaal te benutten.

 

 

 En zo kwam het dat ik de volgende ochtend mijn ontbijt in alle vrijheid en onbekeken kon genieten. Samen met mijn vriend de zon. Ook voor hem een kopje thee. 

 

 

Mijn reis ging  verder, veelal secundair. In alle dorpjes ( wat zij er toch veel in Frankrijk, moest ik wel terug naar de 30 km per uur ). Begrijpelijk en ook vertragend. Een stukje autoroute á 8,10 euro was dan wel even een verademing. En dan weer secundair. Tegen 16.00 uur kwam Bourguignon in zicht. Het dal lag er nog net zo bij als eerst. Mijn uitzicht voor de komende week.

 

Ik werd hartelijk welkom geheten door Eric en Jenny ( en dronk mijn eerste Kronenbourg in 5 jaar tijd ), maakte kennis met Marcel en Marion en zag Frits en Simone weer terug. Een muzikantencollectief. Veelbelovend en gezellig, maar eerst naar het huis.

 

Mijn auto kon er naast staan. Voor een snelle lancering dalwaarts ( deed het toch maar stuntelend achteruit ). Binnen rook het helaas als een palingrokerij. Een gevalletje van houtkachelmisbruik. Gelukkig konden alle deuren en ramen open en het plaatsen van een "lavendelbom" deed de rest.

De slaapetage was ondergronds ( wat een heerlijke stilte ), net als het toilet en de badkamer. Zag er prima en mooi en schoon uit.  Daar was geen paling gerookt. Wel ontdekte ik er later een adderachtige slang, die ik met de pook van de kachel naar buiten kon werken.

Dat vond zij niet leuk.

 

Op het terras was ruimte om te dansen, in de verte te kijken en ik ervoer weer de neiging om te willen vliegen. Gelukkig zat er hek voor.

 

Tijd voor de muziek. 

Tijdens het diner kwam de opening van het nieuwe restaurant "de  Groene Ster" ter sprake. Dat had op woensdag moeten gebeuren. Gaby, Jenny, Eric en Ronnie waren er helemaal klaar voor. Maar helaas de electriciteitsaansluiting zou pas 9 dagen later kunnen plaatsvinden.

Het idee ontstond om in select gezelschap de accomodatie toch te openen en deze muzikaal te omlijsten. Met Frits op sax, Simone zang en gitaar, Marcel zang en gitaar en Henk zang.

 

De volgende dag was het gelijk oefenen geblazen.

 

 

 

Daar kwamen mooie opnames van, maar helaas wilde YouTube ze niet opnemen i.v.m. muziekrechten. Dan maar wat korte impressies.

Simone, die op Koningsdag nog had gezongen bij de lintjesregen in Hengelo, had tussendoor een heerlijke remedie om onze stemmen soepel te houden:

 

 

De volgende dag verzamelden we ons bij "De Groene Kathedraal" ( kwam bij mij op - dit in verhoudingen met de ruimtes in de rest van het dorp ). Van buiten nog de oude gerestaureerde sfeer, binnen echter was een prachtige ruimte met aards en hemels kleurenpalet ontstaan.

 

 

Gaby heette ons welkom, leidde ons rond en bracht de mogelijkheden ( ook voor in de winter ) in beeld. 

 

 

Daarna was het moment aangebroken om de ruimte en de muren te vullen met onze zang en muziek. Zoals Simone zong: There is a house in Bouguignon...... a rising sun.

 

 

 

En we kregen fans......

 

 

 

Daarna werd het tijd om het ruime terras te betreden. Mooi betegeld, in de zachte avondzon, met een prachtig uitzicht en de accenten van rode en witte wijn en lokaal gebrouwen bier.

 

Al dat zingen en drinken maakte wel hongerig, maar ja, de proeverij ging niet door. Er was nog geen stroom en dus deden we dit gewoon aan Jenny's tafel die al heel lang deze functie heeft.

Op A Rigaud.

 

Ik had voor deze week 2 boeken meegenomen. Een min of meer deprimerend, maar wel verhelderend over de Turkse kwestie vanaf de Ottomanen. Onthullend ook.

 

  

 

 Veel optimistischer vond ik het andere boek van Stephen Fry: de Helden. Hier kon ik mij beter mee identificeren. Immers elke dag was een nieuwe uitdaging waar ik globaal alleen voor stond. Monsters waren er ook: de maaimachines en kantenslijpers. En het achteruit de parkeerplaats uitrijden zonder in het ravijn te raken. Een dode das op de weg, een zwaluw op mijn toilet en dan was er ook nog de slang naast mijn bed.

Ook mijn ontmoeting met de Sirenen van Fayl Billot was bijzonder. Wat konden die zingen. Mijn Merlin App liep rood aan.

 

Terwijl ik daar zat op mijn eiland kwam een schone Franse dame voorbij. Zij sprak een taal die ik niet goed verstond ( Frans ? ). Maar het voelde onderling heel goed. Het was 1 mei en dan geven de Fransen hun geliefde Lelietjes van Dalen als symbool van geluk en zuiverheid. Zij gaf mij een paar takjes, die zelfs nu nog bij mij op tafel staan.

 

 Er was duidelijk sprake van een ontwikkeling. De volgende dag bezocht zij mij weer en stelde haar dochter aan mij voor. Ook een liefijke dame die ik ook moeilijk verstond. Ik verlangde naar een tolk of een wifi verbinding, maar die hadden ze hier niet.

 

 En het werd steeds mooier......nog nooit van mijn leven had ik zoveel koolzaad gezien ( tarwe en zonnebloemen wel ). Het was duidelijk nog vroeg in het jaar. De zoete geur van de bloemen hing rondom.

Ik besloot deze week een excursie te maken en dat werd de glasfabriek in La Rochere .La Rochere glazen zijn immers onmisbaar in elke keuken of eetkamer. Deze glazen zijn gemaakt door de oudste glasfabriek in Europa, gevestigd in La Rochelle, Frankrijk. Met een geschiedenis van meer dan 500 jaar, staat La Rochere bekend om hun unieke ontwerpen en kwaliteitsproducten.

Ik was er heel lang geleden een keer geweest. Het was duidelijk nog geen toeristenseizoen. De glasblazers deden rustig aan, ik moest het toilet ( onder protest en poep ) delen met een zwaluw, de galerie stond leeg en de Japanse tuin lag er verwaarloosd bij. Wat teleurgesteld liep ik rond. Gelukkig waren er ook lichtpuntjes:

Geïnspireerd door de aanwezige kleuren besloot ik ook een soortgelijke ovenschotel te maken. Of liever 2. Een voor mijn slotavond en een voor mijn reis terug. Jammie.

Na een uitgebreid afscheid nemen van Eric en Jenny, Simone en Frits ging ik mijn spullen verzamelen.

 

Onderweg worstelde ik heldhaftig met een mogelijk tekort aan olie en koelvloeistof. Garages waren er in Fayl wel geweest, maar zonder garagehouders ( zijn of nemen vrij in mei ). Reed ik een verkeerd tankstation in en er ook weer andersom uit. 

Mijn eigen tankstation in Steinfort bestond nog.Wel zo fijn en snel klaar.

Voor de verstedelijking en de echte drukte zouden beginnen besloot ik in de buurt van Jamblinne een afgesloten weg in te rijden. Daar was het genieten van het chateau, een diepe slaap, een wandeling door het bos. En een warme thee met koude overschotel.

 

Over het laatste deel van de reis kan ik alleen maar zeggen: rij nooit via Brussel en Antwerpen. Je rijdt er niet. Je staat stil. Naast mij lag het boek over Helden. Wellicht iets voor Herakles om deze Augiusstal te ruimen ? Of is dat slechts een mythe ?

 

Al met al gaf dat wel alle tijd om terug te denken aan een fijne vakantie.

 

Henk van der Veen, Rotterdam, 07-05-2025.

 

 

 

 

 

 

Uit het schrijfcafé van 14 april.

 Janneke had gevraagd een jeugdfoto mee te willen nemen. Een van onder de 18.

 

Neen dit is niet de jeugdfoto, maar een Paasgebakje dat Janneke bij de thee presenteerde. 

Ik ben met een groep aan het strand van vermoedelijk Oostvoorne. In het kader van "Licht en Lucht"", een gezondheidsprogramma voor de jeugd na de oorlog. Het is mijn schoolklas, maar de begeleiders waren van elders toegevoegd. Sommigen weet ik nog bij naam, zoals Henk Zonlicht, Gerard Jansen, Louis Looijschelder, en .Henk van de Bosch. Naast mij zit Anton , mijn boezemvriend en geadopteerde broertje. En ik heb het zo te zien dik naar mijn zin.

 

 

Naar deze jongen ging ik 2 jaar geleden op zoek. Ik kende hem wel, maar zocht de intensiteit van zijn beleving. Hij is blij , ontspannen, voelt zich vrij en goed en durft zichtbaar te zijn. Hij voelt zich duidelijk thuis en met Anton naast hem veilig. Het was een deel van mij dat ik meer wilde herbronnen, exploreren via o.a. Imaginaire Rescripting.

Zorgeloosheid is het sleutelwoord bij deze foto en ja, dan komt de speelsheid, de creativiteit, het enthousiasme, de blijdschap naar boven en voren. Hij kan dan ook van zichzelf genieten.

 

Deze jongen, dit deel van mij, heeft geen pijn in het hart, is niet teruggetrokken of angstig. Hij leeft. Samen met Anton. In ons latere leven zijn we elkaar helaas kwijtgeraakt, maar destijds was het fijn met hem en zijn 3 zussen en 2 broers. Ik had vooral contact met de jongeren: Ingrid, Astrid, Anton en Ed.. Ik herinner mij de slaapafdelingen voor de meiden en jongens in de kelder aan de Hooidrift. Joost mocht ik minder, want die had mijn mondharmonica gepikt. Zij vierden Pasen altijd heel groots: na de mis wachtten honderden eieren.

Ik voelde me in het gezin opgenomen en daar kwam ook bij dat mijn ouders en hun ouders bevriend waren, zowel kerkelijk als politiek. Soms gingen we naar een huisje in Epe, dan ging neef Karel mee, ook leuk, en dat stond ongeveer synoniem voor geluk.

 

 de zorgeloosheid

straalt als zonlicht van hem af

blijft steeds weer zichtbaar.

 

een moment geluk

pas gevangen én bevrijd

nu verinnerlijkt

 

 

GAMMA.

 

Voor de volgende schrijfopdracht was Janneke naar de Gamma geweest om daar kleurkaarten te halen die als inspiratiebron zouden dienen. De kaarten moesten ongezien getrokken worden. Ook de Gamma-naam van de kleuren waren onderwerp van bespiegeling. Achteraf viel het op dat Janneke vooral haar kleuren had gekozen ( en daar zaten mijn favorieten niet bij ).

 

 Ik trok deze als eerste: Eenvoud ?

 

Het is voor mij een kleur die koelte uitstraalt. Een zekere rust ook, maarwat ik mis is warmte. Een kleine toevoeging van zachtgeel of abricot. Gamma noemt het eenvoud. Nu vind ik eenvoud iets hebben van een kwaliteit, een meerwaarde. Wat ik hier zie is het ontbreken van kleur. Saaiheid vind ik beter klinken: hier ontbreekt de kwaliteit. Steriel zou ook passen. Oninterressant.

Het zou m.i. wel goed passen in een steriele omgeving van een behandelkamer.

 

De tweede kleur vond ik interessanter.

 

 Het bregt mijn onmiddellijk in het Haags Gemeentemuseum bij de tentoonstelling van het werk van Mark Rothko. EErst wandel ik langs een grote hoeveelheid kleurrijke doeken om dan te belanden i de zaal waar zijn "donkere doeken"hangen. Diepzwart, dieppaars, diepblauw. Het zijn schilderijen die hij gemaakt heeft voor een kapel in Houston.

 

Deze doeken / kleuren roepen een meditatieve sfeer op. Een kosmische leegte. Daar hoort ook stilte bij.
 

De naam "Fabel" kan wel in de zin van het oproepen van een beeldenwereld die buiten de concrete werkelijkheid valt ( of die vervangt ). Voor mij verwijst het naar spiritualiteit, dat meer aan de concrete werkelijkheid voorbij gaat ( om er later via transformatie ) terug te keren. Het is het diepe paars dat vooral vroeger, als soutane,  gedragen werd door kerkvorsten. Het appelleert aan een diep innerlijk gevoel. De leegte zet de menselijke verbeelding in werking.

Binnen de katholieke liturgie wordt het gedragen , als kazuifel, in periodes van boete-doening, zoals de : Advent, Vasten. En bij uitvaarten i.p.v. zwart ( er schijnt kleur / licht door het zwart ). 

Ik zou "Fabel" kunnen vervangen door "Meditatie" of  "Oorsprong".

 

Startrek Voyager

onbekende werelden

te exploreren