De Diva als thema kwam de laatste tijd regelmatig voor in tentoonstellingen en kunstbladen.
Dus ook leuk om daar mee aan de slag te gaan tijdens 2 workshops. Eerst eens even rondkijken wat zoal de kenmerken van een Diva zijn. Die vervolgens terzijde schuiven en de eigen Diva uit het veld van vrije creatie tevoorschijn laten komen.
Extravagante kleding, kapsels en hoeden komen bij de de Diva veel voor, maar zij houden ook van een High Tea van Maison Eugenie en Malke.
Ook daar werden wij zondag blij van. Er was goed nieuws, er werd gezongen en er werden verschillende stadia van bewegen ( of niet bewegen ) weergegeven.
Daar de beelden steeds betrekking hadden op dames, besloot ik een andere Diva op te voeren. Het einde naderend van het boek van Bart De Loo over Napoleon bracht mij tot dit beeld van hem op St. Helena.
Napoleon, vermoeid en eenzaam, nu met de snorharen van een kat ( hij had zeker 9 levens ) met op de achtergrond zijn "Grande Armeé" dat niet meer was.
Liever had ik hem op een steigerend paard geschilderd, maar dat was het thema niet.
Wel besloot ik de workshop af te sluiten met een anti-Diva. Mijn accordionist ( met dank aan Eugenie ).
Een doorleefd figuur die alles in een lied kan en durft te vangen.
Het was weer opwindend, onthullend, verwonderend en heel gezellig.
De Zuidkoreaanse kunstenares Hague Yang exposeert in de Kunsthal. Het werd groots aangekondigd door Kunstbladen. Immers deze dame had recent nog geëxposeerd in het MOMA in New York. Nieuwsgierig googlde ik er wat op los en ja, ik vond het werk heel bijzonder.
En omdat ik graag wil kunnen zien wat er te zien is, ging ik vroeg op pad. Zo vroeg dat ik om 9.45 uur in een iets te koude noordenwind moest staan. Gelukkig kwam het Erasmus MC mij te hulp. Ik kon zo, zonder medische verwijzing, naar binnen, naar de "Koreaanse tuinen" en daar was het aangenaam warm.
Nadat ik mij om 10.00 uur had laten ringen, kon mijn kennismaking met Hague beginnen. Ik stapte via rinkelende belletjes zaal 2 binnen en het was..... heel teleurstellend : of ik bij de Praxis was. Tijdens de Kerstperiode.
Niks geen mooie omringende landschappen. Wel 2 zich vervelende pubersuppoosten ( waar ik gezien de omgeving nog wel begrip voor kon opbrengen ). Het leek meer op een "poste restante" uit haar atelier. Ik realiseerde me dat ik zonder museumkaart hier 18 euro voor had moeten betalen. Ik heb de kaart dan ook gelijk verlengd.
Gelukkig was er verderop toch nog iets om mij echt over te verwonderen;
Hague toonde ook werk uit haar "Hooiperiode" en voor het eerst verscheen er een glimlach bij deze toeschouwer. Wat een leuke door de zon beschenen hooibergjes. Uitnodigend om aan te raken of te knuffelen.
Het voorkwam dat ik mij zou gaan voelen als een van haar andere kunstwerken.
Verder waren er wat collage-achtige wandobjecten, soort van retabels, waarin Koreaanse symbolen. Daarin werkte zij met folie en dun papier.
Ik nam nog enige tijd plaats bij het "Luxaflex-orkest" ( Star Crossed Rendez Vous, 2024 ).dat opgedragen was aan de Koreaanse componist en mensenrechtenactivist Isang Yun. De luxaflexen voerden zijn Double Concerto uit. Ik zie en hoor toch liever de Carmina Burana.
Toch wel teleurgesteld en ook wat misleid verliet ik het pand. De uitgebreide foto - exposities vond ik niet boeiend genoeg. Na A WeiWei en Thomas J. Price...........
Janneke : Of ik zin had om mee te rijden naar Bloemendaal voor een middag mantra en wereldliederen zingen. Dat leek mij leuk en Marjanne ging ook mee.
Angels singing, in my soul, in my soul, in my soul.
We waren lekker bijtijds vertrokken, zodat we na aankomst nog even in het parkje konden rond lopen en genieten van water, zon, bomen en krokussen. Een magistrale boom keek op ons neer. Later die middag zouden we erover zingen. Tall and strong.
Inmiddels was het tijd om naar binnen te gaan. In the circle of love.
Jan Hendrik was weer blij verrast en ik ontmoette weer vele bekenden uit deze regio. Tot mijn grote vreugde was Maike, met wie ik ooit de nachtegalen uit het Winterbergse Woud zong, daar ook bij.
Intussen koesterde de Raphaelkapel zich in de zon. Binnen iwas het ronduit fris. De jassen konden pas uit toen het zingen op stoom was en de controle werd losgelaten.
He ja ! He Ja !
Jan Hendrik begeleidde ons op de piano, de accordeon, de trommel en het indiaas harmonium. En natuurlijk met zijn eigen aanstekelijk enthousiasme.
Naast de intense liederen was er ook ruimte voor het meer meditatieve. Een nieuw lied ? Ik kende het nog niet.
Om 17.00 uur werd het weer tijd om afscheid te nemen. Buiten scheen de zon nog volop en voelden we ons als de krokussen bij de vijver.
Janneke stopte ons in de auto en gaf gas. De zon reed met ons mee. Het was weer mooi geweest.
We beginnen vanmiddag met een woordgedicht, m.b.v. aandacht.
aandacht
achteraf
noopt
dat
aandacht
circulaire
hopeloosheid
tentoonstelt.
Het korte verhaal:
Het woord zegt het al : denken aan. Concentratie op datgene wat zich aandient of om aandacht vraagt. Als kind wil je veel aandacht. Liefst fijne aandacht. Je vindt jezelf belangrijk en je wilt de mensen ( of dieren ) waar je aandacht van vraagt aan je binden. Je wilt dat zij je behoeften zien en daar zoveel mogelijk gehoor aan geven.
In de groei naar volwassenheid is het belangrijk "de primaire aandachtsvraag bij de ander weg te halen" en zelfvoorzienend te worden. Met dit als basis is de kans op eventuele latere teleurstellingen op dit gebied hanteerbaar. Te weinig aandacht voor het kind ( nu in mijzelf ) kan tot ontsporingen leiden.
Zo ken ik een recent gekozen Amerikaanse president die helaas wat is blijven hangen in een "infantiele" behoefte aan aandacht. Hij vindt zichzelf zo belangrijk, dat hij ten koste van alles wil bereiken dat hij de aandacht van de hele wereld heeft.
Inmiddels is hij ervan overtuigd geraakt dat hij een door God aangestelde wereldleider is. Dat hij zijn plaats op de Olympus verdiend heeft en van daaruit zijn veelal onzalige, soms niet gecheckte, ideeën aan anderen kan opleggen. Nu is het licht op de Olympus heel fel, zo fel, dat het verblindt. Hij is inmiddels met succes uitgegroeid tot een blindganger, kijkend door een bril van arrogantie en macht. Onkwetsbaarheid ook, zo denkt hij. Veel mensen vinden hem te gek, met de nadruk op té gek. Hij is hun afgod geworden.
Afgoderij. Het is van alle tijden. Ooit werd het gecorrigeerd door de 10 geboden ( die deze president als goed christen wel moet kennen ) . Helaas hij heeft nu een stenen tafel voor zijn hart, een stenen tafel voor zijn kop. De geboden kan hij niet lezen. Hij is verblindt.
Haiku:
schot door een oorlel
maakt je nog niet goddelijk
het is oorlelijk
Haiku:
infantiel gedrag
van een machtige dreumes
brengt veel beroering.
Te diep in het glaasje gekeken.
Bij de volgende opdracht kregen wij van Janneke een aantal gezegdes voorgeschoteld, zoals: de appel val niet ver van de boom, ik hou je in de gaten, enz. Ik koos voor het glas.
Mijn oom Piet keek geregeld te diep in het glaasje. Hij had een zware jeugd gehad en moest als oudste zoon zijn zwaaralcoholische vader vervangen. Zorgen voor moeder en 8 kinderen. Brood op de plank en zo stond hij al heel vroeg ( ook letterlijk ) in de bakkerij om de kost te verdienen. En dan is een borreltje op z'n tijd wel prettig. Hij had een vrolijke dronk en ging dan voor de grap heel hard in je hand knijpen.
Mijn oom Koos, zijn jongere broer hield ook wel van een neutje, maar bij hem was het geen vrolijkheid wat opspeelde. Neen hij werd serieus en spiritueel ( in meerdere opzichten ). Of het wodka was weet ik niet , maar er kwamen regelmatig Russisch Orthodoxe paters bij hem thuis. Soms nam hij ons mee naar de kerk aan de Oostzeedijk, waar ik met de paplepel het Gospodie Pomilu naar binnen kreeg. Ik zing het nog steeds op het Wereldkoor Roots. Pater Serge was mijn favoriet. Hij was aardig, had een grote baard, die aan Sinterklaas deed denken, maar voor hem was ik niet bang. Bovendien was hij erg goed in het zwaaien met het wierookvat, wat mij als misdienaar ( met nachtmerries daarover ) wel aansprak.
Terug naar oom Piet. De vele neutjes gingen op latere leeftijd haar tol eisen en hij belandde in een verpleeghuis. Als wij hem daar opzochten greep hij dikwijls terug naar een oud verjaardagsritueel: Hij bood je iets te drinken aan en deed dan op het moment supreme zijn gebit in het glas. Goedbedoeld, dat wel. Dan was het ouderwets lachen ( of was het walgen ? ) en had hij een fijne dag.
Na goede ervaringen vorig jaar, waar alle ins and outs van All Of Me werden verkend en gezongen, besloot ik dit jaar weer in te schrijven. De workshop werd gegeven door Henk Kraaijeveld, een uiterst vriendelijke man, die als jazz zanger optrad en les gaf. Er waren zo'n 20 zangers en zangeressen, 3 saxofoons, een piano, een drumstel en 2 gitaristen. Een flink collectief.
Ik had al meteen het gevoel dat het anders zou gaan worden. Geen cirkel van microfoons ( er waren er ook te weinig ). Ze stonden op afstand wat geklusterd. In plaats daarvan hadden we stoelen. Rechts in de hoek had de kopersectie zich verzameld.
Zoals gebruikelijk begon Henk met een warming up. Er waren 3 nummers die we van te voren hadden doorgekregen: Moanin' b.v. Riga Jazz Stage, Softly as in a morning sunset en Night en Day ( Sinatra, Krall, Bennett ). Ik had ze alledrie uitgeprint en diverse uitvoeringen beluisterd. Ik was er klaar voor en hoopte vooral op Night and Day ( dat ik uit de losse pols kan zingen ). Het werd echter Softly.
Henk liet ons allen staan en liet zien wat The Groove was. Dat is je gewicht van het ene been naar het andere been verplaatsen. Dat dient als basis waarvan uit je zingt. Hij oefende dat met ons. Eindeloos.
Dat klonk en voelde best goed, al kreeg ik wel het idee dat ik weer in militaire dienst zat. Daarna deden we een rondje scatten. Dat is het zingen van woorden zonder betekenis. "Doodah","Be-Bop","Do-Wee", etc. De klanken volgen elkaar snel op. In dit geval kreeg ieder een mogelijkheid, die dan door de anderen herhaald werd.
Henk bood vervolgens aan om te soleren met de band. Afwisselend met 2 andere zangers. Ik stapte in de tweede ronde in, maar begreep de volgorde van zingen en spelen niet. Daar was een soort code voor. In ieder geval lukte het mij om 2 coupletten te zingen, maar echt lekker ging het niet. Ik moest nadenken en dat is de dood voor mijn zingen. Deze wat langere scat was wel fijn. Sjobisjobidowahbedabdab dabado, sjobodibobediboebiboea........heerlijk.
En toen was de tijd om. Leuk om Miriam, oud Roots, weer even terug te zien.
Deze middaghad Janneke als inspiratiebron gekozen voor het boek van Athur Japin: Dromen voor het leven. Hij zegt daarover:
Dromen, iedereen kan het, zeker 's nachts, maar overdag staan we er nauwelijks meer bij stil. Dit
dromenboek is een vrolijk pleidooi voor het bewust worden, najagen en
vastleggen van de enorme rijkdom van ons onderbewustzijn.
Als introductie werd ons gevraagd verborgen droomgerelateerde woorden te vinden in een woordzoeker en deze woorden uit te splitsen in fijn en niet zo fijn. Dat Marco Borsato ooit zong over het bedrog van dromen vonden wij totaal niet interessant ( alhoewel ). Voor mij kwamen er 2 woorden in beeld met de grootste impact op dat moment: verlangen versus teleurstelling. Hierover gaat mij verhaal.
Verlangen versus teleurstelling.
Wat een weekend: mijn stafylokokken zijn in opstand gekomen en hebben zich tegen mij gekeerd. Tijd om mijn huisarts te raadplegen. Deze gaf mij een neuszalf met een hoog stafylokokkendodend middel. Deze moest met de zgn. pinktechniek worden ingebracht. Eerst pinkies wassen en dan op de top een plukje zalf ter grootte van een luciferkopje doen en hup het neusgat in . Zulks aan beide zijden. Dan in de neus knijpen voor een goede verdeling ( het neusje van de zalf ! ).
En zo ging ik goed gesmeerd de nacht in. Klaar voor wat komen ging. En ja hoor. Al snel kwam ik in een ongeremde REMslaap die geheel aan de verwachting voldeed: veel gedoe en weinig lol. Klem zitten, de weg kwijt zijn, mijn vliegticket niet kunnen vinden, etc. En waarom staan al die spullen van anderen op mijn bed in mijn hotelkamer ( als ik die úberhaupt kan vinden ? ). En nog van een onprettige familie ook.
Maar dan wordt het anders, heel anders: ik droom van het strand in Bruinisse. En het is eb en speelse kokkels steken nieuwsgierig hun kopjes boven het natte zand. Lieve, zorgzame Aziatische vrouwtjes en kindjes verzamelen de kokkels in grote emmers die tot de rand gevuld worden. Ik ook, ik ook, hoor ik de kokkels in hun onschuld roepen. Het ziet er zo gezellig uit. De zee glinstert op afstand en rood wit blauwe kitezeilen passeren de stralende zon. Ik zit op het terras, wachtend op mijn pannetje met mosselen en friet. Ik raak niet uitgekeken. Aan de andere kant van de baai Bruinisse, dat nu de vorm heeft van een welwillende glimlach.
Ik voel me goddelijk en besluit hier regelmatig terug te gaan keren. Ik wandel nu op blote voeten op het koele natte zand en adem licht, lucht en ruimte vol naar binnen. Mijn lijf, mijn hart, ja zelfs mijn geteisterde neusgaten gaan open. Wat een heerlijke droom, realiseer ik mij. Een droom ? Ineens lig ik op 8 hoog in mijn mosselbed. Toch wel teleurgesteld en vol verlangen breng ik opnieuw de zalf in mijn neus. Het werkt niet. Geen zon en zee meer. Wel zalf.
Na de pauze is het thema: ontwaken !
een sneeuwbalgedicht:
ontwaak
grote geest
moeder der dingen
die ons gevormd heeft
terwijl wij in verwachting waren
van het ongelooflijk van ons ontwaken
nog koud en vol van koele krampen
richten wij ons op, naar boven, naar onder,
in een eeuwige herhaling van gebeurtenissen des natuurs
uitmondend in een goddelijke dag aan het strand van Bruinisse.
TANKA
De tanka
is een lyrisch gedicht, bestaande uit vijf regels met doorgaans
5-7-5-7-7 lettergrepen, zonder bedoeld rijm of vastgestelde maat. De
bakermat van de tanka ligt in de Japanse cultuur van de vijfde eeuw. In
de tanka raakt een natuurimpressie aan, een diep gevoel of valt er op
een natuurlijke wijze mee samen.
ik ging net tanken
wat ik meestal in Meer doe
Nu helaas even niet
Mijn reislust is nu minder
Daar ik Belgische griep heb.
Rotterdam, 2 februari 2025, met dank aan Janneke, Theo, Marjanne, Inge en Marco. En het antroposofisch koor dat ons toezong":
Opnieuw hebben wij ons, in een andere samenstelling, laten inspireren door Henri Matisse. Hij zou er tevreden over geweest zijn. Hierbij wat highlights. Te beginnen met de advocaattaart van Eugenie. Zij werkt graag gelaagd.
Daarna het feest van de beelden, zoals van Yvon die de kniptechniek van Matisse naar een ander niveau tilde.
Of bij Henk, waar ook deze keer de appels niet ver van de boom vielen. Een kwestie van zwaartekracht, lichtte hij toe.
De huiselijke tafereeltjes waren er vanmiddag ook weer. Verse bloemen, viooltjesbehang, spelende kinderen en een magisch uitzicht.
En dan ineens bij Malke die beweging van binnen naar buiten: de ruimtelijke ervaring van de Dolomieten en het Val Gardena. Zo onverwacht.
Geheimzinnige symbolen vormden bij Eugenie een spanningsveld. De relatie medallion, vaas en boom is goed voor een mooi verhaal dat alle kanten uit kan gaan.
Naar boven, naar beneden, naar voren en naar achteren: het zit er allemaal in. Een ontwakende Keukenhof-experience !
Of bij Henk : een vloer vol gezonde groenten en fruit. Een mediterrane markt vol vitamines. Zomaar ineens op zijn doek.
En hoe fijn om over dit alles na te filosoferen bij een fruitige wijn van Mucho Mas ( Yvonnes favoriete lijfdrank ) en de uitgebreide "jachtschotel" van Malke.
Een feestelijk gebeuren. Ook nu weer op 2 februari 2025.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
