Herfstbeelden.

 Vandaag gisteren en morgen ?. Indian Summer dagen. Bijna windstil en een zachte aangename zon. Een tijd om buiten te zijn. Ik kwam daar deze beelden tegen. Ik doe er wat haiku's van eigen hand bij.

Enjoy it.

 De Zevenhuizerplas op zaterdagochtend. Zon, water, stilte en aangenaam warm.

 Noem het maar najaar

Greep meteen de korte broek

Noem ik het voorjaar

En hoewel er nog veel groen is, rukken de goudgeelbruine tinten ook op. Een laatste poging tot kamperen dient zich aan.

Zachte humuslagen

Maken mij nu onzichtbaar

Rustend in stilte

Het is ook de tijd op het vele riet te maaien. Dat ziet er kaal uit en maakt ook het eerst onzichtbare zichtbaar.

Herfst in de polder

Riet lachte een groen voorjaar

Mag wel blijven zo

Een andere vorm van herfst kwam ik tegen in de Romeijnshof. Daar traden muzikanten en zangers van het RAC ( Rotterdamse Artiesten Club ). Oud professionals lieten daar horen waar ze nog steeds goed in waren.

Sweet dreams are made

This is becoming our song

Happy together

Vanddag, op zoek naar meer herfst, heb ik de Mount Rotte beklommen. Dat was al weer een tijdje geleden, zo'n pompend hartje. Onderweg zag ik al dat de serieuze herfst nog niet zichtbaar was. Groen, groen en af en toe een tintje.

En van een besneeuwde top was ook nog lang geen sprake.

Enigszins teleurgesteld daalde ik af en vond beneden zowaar een grote geschubde inktzwam. Hij of zij stond daar nogal solitair, mogelijk was het een verkenner voor anderen.

 

Voorzichtig duikt het nieuwe riet alweer op, waar recent het riet gemaaid was. En ook bij zonder mijn ontmoeting met een Duitse Dog. Mooie Herfstkleur......

 

 

wordt vervolgd.

Nashville Country Café.

 Tijdens het zoeken naar optredens van coverbands ( zijn nu collega's geworden ) kwam ik bij het Isala theater in Capelle een optreden tegen waar nog plaatsen vrij waren en dat was achteraf niet eens zo gek. Ruim kunnen zitten blijft fijn, zeker daar ik op mijn originele stoel een heel groot hoofd voor mij had. Ook kon ik zo regelmatig vrijer van oordoppen wisselen ( met name de drums en het keyboard waren anders onvergetelijk geworden ).

Het stond aangekondigd als Nashville's Country Café, waarin voor mij onbekende zangers en zangeressen ( Emily Brooke, Zach Moody, Dolce Beringer ) countrysongs brachten. De band bleek een mix van Amerikaanse en Nederlandse artiesten.

Er werden achtereen veel songs gespeeld waarvoor je een echte country kenner moet zijn om alles te herkennen. En dat vond ik ook wel een gemis. Wel werd er tijdens elk nummer de betreffende bron / artiest zichtbaar gemaakt.

En zoals te verwachten leefde de zaal op als er een oude bekende voorbij kwam. Islands in the Sun met Kenny Rodgers en Dolly Parton deed de zaal voor het eerst meezingen.

 

De zang zelf was van goede kwaliteit ( al klinkt het hier niet zo best ) en het wisselen van pakjes bij de dames deed het ook goed. Ook de sologitarist bleek een bekwaam zanger, zij het op de achtergrond.

Tennessee Whiskey was ook een succes. Ik zat mooi achterin met niemand voor me, maar met het podium op afstand. Dus wil je het nummer via YOUTUBE beluisteren gebruik dan deze link.

https://youtu.be/p5Ibm1WgF80?si=EKQmn9CGwQ5hoxaT

Terwijl we in de pauze ons drankje nuttigden hoorde ik toch wat onvrede bij oudere dames, die ik herkende. Veel onbekende countryrock nummers of nummers die door de artiesten zelf geschreven waren. Het was ook na de pauze wachten tot er echt een feestje kon beginnen.

 

Merkwaardig genoeg kwam dat feest pas tot stand in de toegift. Country Road deed iedereen opstaan om mee te zingen. Afgesloten werd met een I always will love you. Dat had van mij ook eerder verkondigd mogen worden.

Achteraf vond ik het toch een welbestede avond. Daar kwam bij dat ik nu een jaar met 2 zangeressen naast mij zing in de Muzieksalon en ja dat deed die Zach Moody ook. Dat schept een band.