Een leporello voor Herbert.

 Onze dirigent van Rootskoor Rotterdam, Herbert, was deze week jarig. Al bijna 30 jaar laat hij Amsterdam, vrouw,  dochter en poes achter om ons a-capella koor op zijn dynamische en multiculturele wijze naar eenvoud en complexiteit te leiden.

 Een mooi moment om hem te verwennen met boeken ( zoals de Eeuwige Almanak ), bloemen, zang en gedichten. Het werd een feestelijke avond waarbij het bitterballen regende.

Voor mij aanleiding om een leporello ( harmonicaboekje ) te maken met daarin 7 haiku's, een Japanse dichtvorm. Eenvoud staat voorop: eerste regel 5 lettergrepen, tweede regel 7 lettergrepen, derde regel 5 lettergrepen.

Inspiratiebron, naast Herbert, zijn een aantal liederen uit ons repertoire. Daarna heb ik schilderijtjes gezocht die intuïtief bij deze nummers passen.

In de pauze zongen we op verzoek van Marjolijn en Peter Tibie Poem.

En dat klonk zo:

 

Singer Museum in Laren.

 In de agenda stond dat ik vandaag verse croissantjes. etc. in België zou gaan halen, maar na het checken van de weers- en verkeersverwachtingen besloot ik dat er maar een weg beschikbaar bleef. Noord-Oost. Die naar Laren en inderdaad : als je om 9.00 uur van huis gaat is autorijden ( eindelijk ) weer een plezier. Ook plezierig was de prima parkeerplek bij het Singer Museum aantrof.

Binnenkomen verliep echter moeizamer. Ik werd weer voor de ingang aangeklampt door een student die mij probeerde te overtuigen bij de Vriendenloterij te komen. Het was echter geen vriend, onbetrouwbaar ook: hij deed het voorkomen dat hij mij iets wilde geven ( wat ik al heb ), maar wilde eigenlijk iets van mij hebben ( mijn persoonsgegevens ).

Het kleffe gevoel hierover verdween pas toen ik binnen mijn handen op het toilet had gewassen. Een ervaring op zich.

Eindelijk kon ik gaan doen waar ik voor gekomen was: de expositie MY WORLD. Een tentoonstelling samengesteld van werken uit Nederlandse particuliere kunstcollecties. Het leverde een wereldreis op door 7 zalen vol hedendaagse kunst van topkwaliteit. o.a. Kiefer ,Dumas, Ai Wei Wei, Kusama, Muholi.

En ja, dan kom je in aanraking met zoiets ! De blauwe denker van Rodin denkt er het zijne van. Zo is er ook een bord waar het krijtjes regent, of een lamahond op kippenpoten, die net een ei heeft gelegd.

Het is allemaal wat bizar. Elke zaal heeft een ander thema, zodat je je nooit hoeft te vervelen. Zo waren er ook vriendelijke stokken of speren. Verre van modern omdat Yvon die al in 1988 maakte. Of had een verzamelaar ze van Yvon gekocht en in zijn kluis bewaard. Ik zal het haar vragen.

Op de een of andere manier boeide het meeste werk niet. Was ik hiervoor naar Laren gereisd ? ( mijn verse croissants  opgegeven ? ). Of misschien moest het hoogtepunt nog komen. Ineens ving ik er een glimp van op: de Beeldentuin in herfstwaas. Hoe kwam ik daar ?

Ik zette mijn zalenreis voort. Ik ontmoette een volstrekt zinloos en niet te duiden wandtapijt, een soort stofzuiger die dat niet is en een collectie gekleurde potten. het zal allemaal wel.

Wat mij wel aansprak is een doek in de zaal met het thema ruimte. Een kijkje in een gouden kosmos gemaakt van goudgekleurd papier dat door de perfortator gegaan is, maar op een afstand zie je alleen maar glinsterend goud.

Museum Singer is vooral bekend door het vele werk van rond 1900. Pointillisme, fauvisme, vroeg expressionisme. Toorop, Doesburg, Gestel, etc. Ik vond het aardig ook daar even kennis van te nemen, maar besloot al snel te gaan vragen waar ik de tuin in kon.

Bij dit laatste schilderij bleef ik wat langer staan en ik keeg zin om te zwemmen temidden van al die mooie kleuren. En dan die goudomrande lijst. Dit schilderij moest wel uit de hemel komen.

En dan is het zover : er zwaait een deur voor mij open en ik sta buiten. In de zachte herfstzon, tussen de planten die eruit zien of ze net gedouched hebben ( dat klopt overigens: er kwamen wel wat buien langs ). Ik duik eerst even de kas in ( foto helemaal boven ) en daarna ga ik rond en geniet.

In vind een droge stoel midden in de tuin en koester mezelf in de zon, totdat de volgende regenbui mij onder de luifel jaagt. Na 3 keer is het genoeg. Ik loop nog even naar de uitgebreide winkel waar je Singer Mosterd kunt kopen en posters. Die mosterd had ook wel in zaal 1 mogen staan bij de papierversnipperaar.

Het Singer Museum. Ik was er nog nooit geweest en dus leuk om een keer ervaren te hebben. Dat vond mijn Museumkaart ook. Tijd voor de lunch en de reis terug.

Laren, 13 oktober 2024

Uit het schrijfcafé: We gaan op reis.

 

Time to travel.

 

Deze keer stuurde Janneke ons op reis. Naar ervaringen en belevingen, maar eerst moesten we 5 steden opschrijven die voor ons een bijzondere betekenis hadden. Ik kwam uit bij:

Biarritz, Dijon, Nice, Sagres en Timboektoe.

Biarritz.

Wij, Inge en ik, hadden in 2012 een luxe huis met zwembad ( en deuren met heel veel sloten ) gehuurd van een vriendin. Als ik me goed herinner in Plage de Souston in Les Landes. Langs de Atlantische kust. Het was een leuke omgeving en we maakten tal van excursies, maar Biarritz leek er niet in te zitten. Inge had geen zin, ik wel en na wat huiselijk overleg reed ik via allerlei kleine toltrajecten naar Biarritz. Na wat rondrijden parkeerde ik de auto in een lange straat, die naar beneden toe uitkwam op een groot plein aan de boulevard. Daarachter kon ik de Golf van Biskaye al zien. Wat een mooie locatie !

Ik wandelde naar beneden, naar de kust. Een prachtig gebied vol rotsen, klippen, haventjes, terrasjes en winkeltjes. Het was weliswaar een beetje bewolkt, maar aangenaam van temperatuur en de golven sprongen tegen de rotsen omhoog om mij nat te spetteren. het zoute water proefde als.......zout water. Het werd een goddelijke dag, precies zoals ik me had voorgesteld.

Toen ik terugliep naar de auto, Inge's auto, kon ik deze niet terugvinden. Zoals in Franse steden wel meer voorkomt, kwamen er meerdere straten uit op het plein. Maar welke was het ? Op goed geluk liep ik de vermoedelijk goede straat in . De langste en de steilste. Maar geen auto. Dan maar weer terug naar het plein en de volgende straat proberen. Inmiddels begon ik knap te zweten er verscheen er een doemscenario in mijn planning. Dit zou niet gewaardeerd worden bij thuiskomst met trein, bus en liftend ! Tot mijn grote opiuchting herkende ik echter in de verte de grijskleurige auto die ik zo gemist had.

Behoedzaam reed ik terug naar ons huis. Ik wilde 'm niet nog een keer kwijtraken. Bij de deur van het zwembad stond Inge te oefenen met de vele sloten en sleutels. Mooie dag gehad ? vroeg zij. Ja, beaamde ik terwijl het angstzweet nog onder mijn oksels voelde. Mooie kust, mooie stad, gratis parkeren. Je hebt echt wat gemist. Zo gebracht klonk het toch nog best leuk.

Waar heb je de auto gezet ? vroeg Inge. En is-ie op slot. Ach die overdreven bezorgdheid. 

Tijd om iets anders tot op de bodem uit te zoeken. Zou Arjen Lubach zeggen.

Een geluk bij een ongeluk.

Dat kun je zo hebben.Toen ik in Bingen van een verhoging sprong gleed ik uit over los grind dat mijn ellebogen een heel andere struktuur gaf. Hospitaal. Hoe anders was het aan de Costa Brava om met mijn voet op een zeeëgel te gaan staan. 34 zwarte stekeltjes moesten eruit. Hospitaal. En ja dan ben je met vrienden in Perpignan en dat eet je iets verkeerds. Samen een hurktoilet delen verdiepte de relatie. Drie dagen lang. Beter voelde ik mij in Kaap Sagres, Algarve, een heerlijke maaltijd met wijn. Speels stak ik mijn pink in de lege fles en liet de fles bungelen. Muurvast. Het werd een lange avond. 

Ook in de ochtend kan wat gebeuren. Op Rhodos lag ik op mijn rug met mijn luchtbedje te zonnen toen het schoepenrad van een achteruitvarende waterfiets mijn hoofd bereikte. Veel veiliger voelde ik mij in Hennezel voor een beeldhouwvakantie. We haalden de brokken kalkzandsteen uit de groeve verderop en dan was het hak, hak ,hak. Toen werd het avond en hoorde ik krak, krak, krak, mijn kies brak veelzijdig af op iets hards in het eten ( kalkzandsteen ? ). Voorzichtig eten deed ik ook in Albufeira. Met hoge koorts in bed. Gedurende 3 dagen kwam een veearts langs om mij met antibiotica in het zitvlak te spuiten ( billitis ? ). De derde dag werd fantastisch, voelde me ineens een jonge God, kreeg vleugels, maar nam voor de zekerheid wel de lift naar beneden. Naar beneden was ook de insteek in de Torre de Belem in Lissabon. Ik had hoge nood en zag een historische houten plank met een historische ring op een historische opening liggen. Het lichten van de deksel.....een opluchting.

Ja, je kunt veel meemaken, ook in het verkeer. Zo reed een vrachtwagen mij met fiets en al in de sloot bij Oud Verlaat. Mijn wijsvinger wees ineens een verkeerde kant op, mijn been voelde niet best en ik zag voortdurend sterretjes. De juffrouw van de lokale kleuterschool ontfermde zich over mijn fiets. De schat ! De ambulancebroeder over mij en gaf mij een spuitje morfine en zie: ik kon mijn vinger gewoon weer normaal zetten en ik werd rondgereden tot in het ziekenhuis voor een spalkje. Dat was milder als toen een brommer mij aan een zware hersenschudding hielp. Het laatste wat ik zag was een wiel. Eenmaal in het ziekenhuis kwam ik bij en zag een zuster van wie ik onmiddellijk hield. Een geluk bij een ongeluk, het kan niet genoeg herhaald worden.

Soms zie je het aankomen: ik wandelde tegen een wildstromende rivier in. Fantastisch, helemaal natuur tot ik moe werd en begon te glibberen. Ik keek naar de kant voor mogelijke hulp en zag.....een man met zijn been in het gips. Tijd om te pauzeren. Over het effekt van een kilo pruimen eten en de kathedraal van Laon heb ik al eerder verteld. Wat een schaamte en ook wat een geluk. Tot slot het moment dat ik in het donker op de camping de toiletruimte inliep in Thil sur Etang. De grond onder mijn blote voeten bewoog: duizenden zwarte torren vormden het tapijt. Ik kan ze nog voelen. En soms gaat het ook goed. Een zwemvest gewoon en een tweede zwemvest als broek en je dan de wildstromende Vezere laten afspoelen. Of tegen een stroomversnelling in kanoën. Wat je dan onder water  te zien krijgt !

En toen zei Jannele dat het tijd was om te stoppen en voor te lezen en als zij dat zegt, dan doen we dat.

Symposium Marc Chagall.

Chapelle des Cordiliers in Sarrebourg, 2014. Nog niet eerder zag ik een gebrandschilderd raam van een dergelijke omvang. Met als centraal thema : de liefde. Een paradijselijke levensboom van en door Marc Chagall.

Vandaag kwam deze terug tijdens een symposium in Bergen op Zoom, georganiseerd door de Rozenkruisers daar. Het zou een zoektocht worden naar de verborgen levensvisie van Marc. Zij verzorgen dit soort bijeenkomsten regelmatig en nodigen daar ook experts bij uit. Wat altijd opvalt is de vriendelijke open sfeer en de goede verzorging van het geheel.

 De lokatie: de buitenzijde doet niet vermoeden hoe groot de binnenzijde is. In het verleden was het een postkantoor met centraal gelegen een grote safe. Daarin zijn nu de toiletten en garderobe geplaatst. Altijd safe !

Binnen zijn er prachtige witte ruimtes met kunstwerken aan de muren . Op dit moment was het geheel ingericht voor een smakelijk en gevarieerde vegetarische lunch, bereid door de dames-Rozenkruisers zelf.

Ankie Hettema ( leuk om haar weer eens te ontmoeten ), Dick van Niekerk en Ad de Jong hadden hun vizier eerder op Jeroen Bosch en Leonardo da Vinci gericht. Daarover ook gepubliceerd. Nu was Marc Chagall aan de beurt. Het was voor mij vooral Ankie die zich in Chagall had ingeleefd. Zodanig dat zij zelf 3 grote doeken had gemaakt met daarin een aantal symbolen die Chagall ook schilderde. Ik hou daarvan. Niet alleen kijken en over lezen, maar ook doen. Even Chagall worden, zijn. Een verbindend identificatieproces.

 Tussendoor was er heerlijke jiddische muziek op accordeon van Ad ( bajan-muziek ). Daar miste ik wel iets: samen iets jiddisch zingen, iets als "Haída", eenvoudig en steeds meer versnellend. Ook ging Ad achter de piano om moeiteloos Mozart te vertolken. 

Ankie vertelde aan de hand van projecties over Chagall, zijn leven, zijn visie, zijn beelden ( die dikwijls een veel diepere symboliek hadden dan oppervlakkig te zien was. Gedichten, schilderijen en chassidische vertellingen kwamen voorbij. Zo ontdekte ik dat in de Joodse mystiek de dieren staan voor onschuld en weerloosheid ).

Ik ken de Rozenkruisers als een groepering die zich bij voorbaat richt op de lichtzijde van het mens-zijn. De spirituele kant. Die zit ook overal in het werk van Chagall, echter veelal in contrast met de donkere wereld van oorlog, honger en geweld. Hij heeft immers beide werelden van dichtbij meegemaakt.

Schilder, graficus, ontwerper van decors, wandtapijten, glas-in-lood-vensters, regisseur, schrijver, dichter. Een universeel mens, die zich voortdurend verplaatste of moest verplaatsen: Vitebsk ( geboorteplek in het huidige Belarus ), Parijs, Litouwen,Berlijn, New York, Zuid-Frankrijk.

En de liefde voor Bella en Ida ( dochter ), Virginia, David ( zoon ) en tenslotte Valentina. Overal in zijn werk zijn liefdesparen te zien. Moeder en vader verschijnen in een schilderij als een reus ( moeder ) en een dwerg ( vader ). De rest van zijn leven verbindt hij zich aan moederlijke  en verzorgende vrouwen. Daar kon hij rust en leiding vinden. Samen met hen overleefde hij 2 wereldoorlogen, progroms en de Holocaust. Een man met een lotsbestemming.

Chagall blijft relevant ( Jeroen Krabbé maakt er vrij recent een serie over ) en niet alleen in het prachtige museum in Nice. Een aanrader. Hij ademt levenswijsheid en optimisme, daarin gesteund door de Joodse mystiek. De dreiging van racisme, fascisme en oorlog wordt bij hem gepareerd door uitzichten van hoop en liefde.

En hoe wonderlijk, of juist niet: hij heeft een plek veroverd in de huidige woonwereld.

En zinvolle excursie met inhoud.