Ai Weiwei in de kunsthal.

 Eindelijk is er weer eens een aparte tentoonstelling in de Kunsthal. De Chinese mensenrechtenactivist en beeldend kunstenaar Ai Wei Wei. Dus vroeg op pad, zodat de expositie ook echt te zien is ( op zondag na 12 uur niet te doen ).

Ai Weiwei: In Search for Humanity.

Het is een wonderlijke en soms vreemde wereld waarin ik rond ga. Er wordt werk van de afgelopen 40 jaar getoond. Een uitgebreid scala van zijn beeldende kracht. Mooi ingericht ook.

In eerste instantie werkt hij veel met alledaagse dingen, bevrijdt ze van hun praktische betekenis en schept zo een nieuwe realiteit.

En deel van de ruimte wordt overschaduwd door een gigantische slang. Dieren ( de sterrenbeelden ) waren ruim vertegenwoordigd in gouden omhulsels en van lego-steentjes.

Deze opstelling refereert aan de Dierenriem fontein in het oude zomerpaleis van de keizer in Beijing ( Yuanmingyuan ). Tijdens de Tweede Opiumoorlog vernielen en / of roven de Engelse en Franse troepen deze beelden. Deze komen later op de markt voor hoge prijzen. Inmiddels zijn er 7 van de 12 weer in de Chinese musea.

 De vergulde, bronzen koppen zijn een herinterpretatie van de geschiedenis.

  

De vernielzucht van het Chinese regime geeft hij symbolisch weer in de verzamelde afgebroken sokkels met voeten. China dat de beelden van de Boeddha vernield. Een beeldenstorm in Tibet.

 

Politiek beweegt hem. De vluchtelingencrisis ( 14.000 achtergelaten zwemvesten brengt hij samen voor het Berliner Konzerthaus ).

En ook de oorlog in Syrië, Julian Assanges en zijn eigen confrontatie met de Chinese overheid.

 

In 2009 wil hij getuigen voor een vriend: Tan Zuoren. Deze is een rechtszaak begonnen tegen de overheid n.a.v. de constructie van ingestorte schoolgebouwen in 2008 bij een aardbeving.

Zijn getuigenis levert hem een arrestatie, een zware mishandeling en 5 jaar celstraf op. Vanaf dat moment is hij een felle criticus van het regime.

In de Kunsthal maakt hij zijn gevangenschap zichtbaar. Er staan kleine ruimtes waar je via kleine vensters naar binnen kunt kijken. Daar zie je de wassen beelden van Ai Weiwei en zijn bewakers in verschillende omstandigheden.

Ook is, iets verderop, is zijn cel op ware grootte nagebouwd ( en dat valt qua ruimte dan wel weer mee ). Van bovenaf kun je in het toilet kijken, waar natuurlijk ook toiletpapier is.

Soortgelijk toiletpapier is voor een leuke prijs en in Weiwei verpakking te koop in de Art shop.

Slimme jongen, die Weiwei.

The Hazeveld Strawberries.

 The Hazeveld Strawberries.

 In concert.

Het is 21 oktober als wij, Janneke, Margreet, Theo en Henk bij Marjanne en Hans thuis komen voor een uitgebreid Mangeant Chantant of andersom. Hans zet de instrumenten klaar, terwijl Marjanne hetzelfde in de keuken doet. En dan is er een welkoms toast voor iedereen en voor Theo en Margreet in het bijzonder . Zij zingen al meer dan 50 jaar samen. Ook Doreen is in onze gedachten en mag als enige meeluisteren.

Wij zingen allemaal, maar veel in wisselende samenstellingen. Vanavond zijn we hier, in deze setting. Geoefend hebben we niet. Het gaat spontaan onder het motto: kun je nog zingen, zing dan mee. Hans heeft voor de teksten gezorgd.

Na  het opwarmen van de stemmen gaan we los en we raken steeds beter op elkaar afgestemd. Hier en daar een schoonheidsfoutje, maar dat is ingecalculeerd bij dit optreden. Dan is het tijd voor het voorgerecht: "champignons extraordinaire gebedt in Mozzarella". En heerlijke bite.

 Het geeft inspiratie voor een volgend lied, nou ja meerdere liederen. Dit is er een van.

Dan verdwijnt Marjanne in de keuken voor een Tagliatella Epinard Chambre avec Saumon. Een heleboel sjieke woorden voor gewoon "lekker".

We raken nu echt bevlogen en nog meer spinazie geeft ons nog meer energie om door te gaan.

En dan wordt onze naam geboren: bij het toetje. Strawberries with natural cream, uitgeserveerd op de Hazeveld manier. We kunnen er niet omheen, Nou ja misschien voor de chocolade die ook aanwezig is. Kopje koffie of thee toe en dan......

Tijd voor de finale. Wij zingen : this little light of mine, voor de schattige kleinkinderen van Marjanne. Dat filmpje komt hier niet voorbij. Ons geheim. Daarna nemen we muzikaal, emotioneel en fysiek afscheid van elkaar en deze mooie avond.

Er gaan nog wat groenten, planten, wierook en lichtjes rond voor de nazit thuis. Marjanne en Hans bedankt. Enne......dat smaakt naar meer.

Strawberry fields forever.

Taizé zingen in Haarlem.

Taizé zingen in Haarlem. 

Het is dinsdag 17 oktober en ik reis met Janneke, Marjanne en Hans naar Haarlem. Daar geeft Jan Hendrik Veenkamp een zangavond, waarbij de liederen van Taizé ( Frankrijk, Bourgogne ) centraal staan. En wij willen er tegelijkertijd een leuk dagje uit van maken.

 

Daar de geselecteerde parkeergarage De Appelaar vol blijkt te zijn roept Marjanne ons op om bij De Koepel te gaan parkeren. We belanden op het terrein van de oude gevangenis ( een deel van de muren staat er nog ).

Binnen herinneren er alleen nog celdeuren ( de cel van Hannie Schaft, het meisje met het rode haar is te bezichtigen ) aan vroeger. Het gebouw is drastisch gerenoveerd en tot een cultuurcentrum omgetoverd. Met veel glas en veel licht. Bij de horeca trakteert Marjanne ons op thee en koffie.

Intussen kunnen de toiletten bezocht worden. De luikjes zitten dicht. 

Dan is het tijd om richting Grote Markt te gaan. Hans ontpopt zich als een Pathfinder door soepel met de vinger zijn kompas te beroeren. Die van mij trekt wat naar links, maar dat is behalve een doodlopend steegje geen probleem. Opvallend dat alle straatjes vol staan met planten. Dat maakt het gezellig.

 

 

Uiteindelijk komen we uit op een terras ( Van Beinum ) dat aangenaam verwarmd is, zodat wij ondanks de koude wind nog buiten kunnen zitten. Het is inmiddels ook etenstijd en wij buigen ons over de kaart waar meerdere "Bites" aanbevolen staan. Het doet een beetje aan Bitcoins denken, immers hoe groot is een Bite en wat is de inhoud. Voor de zekerheid bestellen we ruim en krijgen leuke porties in leuke schaaltjes en alleen het bestek dat bij zo'n Bite past. Zo krijg ik alleen een vork ( op verzoek ), terwijl Marjanne en Hans over een hele uitzet beschikken.

 

Alles was heel smaakvol en dat verklaarde ook waarom de halve bevolking van Haarlem, zowel binnen als buiten zat. Na het afrekenen gingen wij naar de Waalse Kerk - Eglise Wallone ( 1348 ), waar wij vanavond zouden gaan zingen. 

 

 

Het ligt in een klein Begijnhof. Wonderlijk genoeg rondom veel rode lampjes en vensters. Een dame knikte mij toe. Zij was bezig met het "ophangen van de gordijnen" en deed dat heel zwierig. Helaas ik moest door. Wij wilden immers vooraan zitten.

 

Het is een mooie kerk. Met name het houten plafond en de wandelgangen bovenin vond ik bijzonder. Beneden was Jan Hendrik met een klein koortje aan het oefenen voor straks. Geleidelijk aan vulde de kerk zich, introduceerde J.H. datgene wat gedaan ging worden, nam plaats achter de piano en het / ons zingen begon.

 

 

Wat zijn Taizé liederen?

Muziek en liederen die sterk afwijken van psalmen en gezangen zoals die in kerkdiensten elders worden gebruikt. Mantra-achtige liederen, met korte teksten, die telkens worden herhaald. Liederen die eenvoudig mee te zingen zijn.

Dans nos obscurités, allume le feu....../ En todo amar y servir...../ Nada te turbe......./Amor saca amor....../ From the circle of love..../ Shanti Alleluja, Shalom, Asalam...../ Santo, santo..../ The river is flowing..../ Quam pulchra es amica mea......./ Sure as the wind........het kwam allemaal voorbij.

Quam pulchra es amica mea

Quam pulchra es et decora

Oculi tui columbarum alleluia

Tussendoor altijd weer een stilte moment en dan weer verder. Met als afsluiting de swingende gospel : Do Lord, o do Lord.....Way...beyond the blue. Geheel opgeladen verlieten we de kerk, de koude nacht in. De rode lampjes waren nog aan, maar helaas, ook daar personeelsgebrek.

En nadat we de Gemeente Haarlem een financiële injectie hadden gegeven ( bizarre parkeertarieven ) constateerde ik dat de boeven niet meer binnen ( in de Koepelgevangenis ) zitten , maar buiten. Omdat we toch naar huis wilden accepteerden wij ons lot. Dat ging voorspoedig.

Dank aan allen die dit mogelijk maakten.

Henk.

Naar Taizé komen

Naar Taizé komen betekent uitgenodigd worden om te zoeken naar een verbondenheid met God door gemeenschappelijk gebed, zingen, stilte, persoonlijke bezinning en uitwisseling.

Een verblijf in Taizé kan helpen om een stap terug te nemen van je dagelijks leven, een grote verscheidenheid aan mensen te ontmoeten en na te denken over je inzet voor de Kerk en de maatschappij.

Als je hier bent doe je mee aan het gemeenschappelijk leven en het dagelijkse programma. Lees de praktische informatie om meer te weten te komen over de ontmoetingen en wanneer je kan komen. Denk er aan je van te voren in te schrijven.

“Het is echt een feest om zoveel jongeren, zoveel verscheidenheid, op de heuvel te zien samenkomen. Het wekt in ons de vurige hoop dat het mogelijk is om als mensen in vrede samen te leven.”

Broeder Alois tijdens een ontmoeting in de kerk van de Verzoening

 

 

 

 

Nationaal Militair Museum in Soesterberg

 Nationaal Militair Museum Soesterberg.

Nu het mooie en warme weer voorbij was, werd het tijd om mijn Museumjaarkaart wakker te maken. Dat de eerste plek waar ik naar toe zou gaan het Nationaal Militair Museum in Soesterberg zou zijn was onverwacht. Ik zag ergens een advertentie en hoewel ik me kan afvragen of ik zoiets ga doen terwijl het overal oorlog is, besloot ik toch te gaan. Immers alles wat daar staat komt uit oorlogen die gelukkig voorbij zijn. Daarnaast heb ik een foto waar ik met vriendje André boven op een tank van de Geallieerden zit. Misschien zou die er nog staan.

 

En zie 70 jaar later doet een jongetje in dit museum hetzelfde: hij beklimt een tank. Geen echte natuurlijk zoals toen. Het roept ook meteen herinneringen op aan de ontroerende en aangrijpende film La Vita e Bella, waar een jongetje beloond wordt met een tank.

 

Het is een groot gebouw, zeer weids opgezet, met rondom de vliegbasis Soesterberg.

 Binnen is iedereen, soepel, vriendelijk en behulpzaam. Binnen 30 seconden sta ik in de grote hal en heb uitzicht op een deel van de collectie. Er staat zoveel dat ik door de vliegtuigen de lucht bijna niet meer kan zien.

Vliegtuigen die op het water kunnen landen heb ik altijd al heel bijzonder gevonden en en voelt apart op er nu een bij de hand te hebben.

Het valt mij op dat er overal tientallen kinderen rond rennen. Meestal kleintjes. Ook het aantal kinderwagens dat rondgaat is groot. En ik vind dat wonderlijk: zoveel kwetsbare wezentjes die spelen en rennen te midden van allerlei apparaten waarmee onkwetsbaarheid nagestreefd wordt. Nu is het natuurlijk wel spannend al die vliegtuigen in de lucht, maar volgens mij beleven ze het meeste plezier doordat de ruimtes zo groot zijn.

En ja, dan is er een soort speeltuin, waar je in een vliegtuig of duikboot kunt klimmen. Of op een tank. Op blote voetjes kan, want de grond is knuffel zacht. Heerlijk toch. Zo veilig, terwijl buiten de boel stevig bewaakt wordt. En in geval van nood is daar de doorzon ambulance.

En dan is er de F16 die de laatste tijd veel in het nieuws is m.b.t. de levering aan Oekraïne. De cockpit is wat ruimer als die van oudere toestellen. Zoals hij hier staat heeft hij een spectaculaire uitstraling. Met de raketten aan de vleugels.

 

Aan de voorzijde krijg ik idee dat ik in de bek van een haai sta te kijken. Het toestel werd in 1979 aangeschaft en was voor die tijd revolutionair: computergestuurd. Hierdoor ook multifunctioneel. Ik had best even in de cockpit willen zitten, maar helaas. Geen trapje.

 

 Er is ook een wapenkamer met veldheren op doek geschilderd. Er hangen schilden met wapens die sterk doen denken aan Game of Thrones. In een andere kamer kun je je favoriete wapen opvragen. Dat heb ik niet gedaan. Er hing ook een kastje met het portret van kapitein Westerling en zijn pistool, waarmee hij in Indonesië graag executeerde. Een onooglijk ding van een onooglijke man. Gelukkig hangt hij in het donker, in een hoekje.

 

 

En dan ineens weer zo'n contrast : een kinderwagen versus een houwitser of de voertuigen waarin de Unifillers zich veilig hoopten.

Binnen in die voertuigen was het wel een benauwde bende en zeker niet geschikt voor claustrofobische manschappen. Maar ja het wel lekker warm !

 

 

Tijd om naar buiten te gaan. Er ligt een mooi bosrijk gebied rond de vliegbasis. Helaas reed er voortdurend een zware vrachtwagen met bezoekers heen en weer, zodat de stilte en de schoonheid gelardeerd werden met lawaai en stank.

 

En toen ging er iets niet volgens plan: een spontane wolkbreuk deed iedereen vluchten. Met hagelstenen werd een bombardement gerepresenteerd. Gelukkig bleven mijn ruiten heel. 

 

 

Tijd voor de lunch. Ik was na de periode 1967-1969 weer even in het leger geweest. Altijd weer blij dat ik niet op herhaling hoefde.

 

Soesterberg, 15 oktober 2023.