Museum Voorlinden.

Museum Voorlinden.

 

Aangetrokken door het werk van Yayoi Kusama, Do Ho Su en nog veel anderen besloten Albert en ondergetekende weer eens een bezoek te brengen aan het welvarende Museum Voorlinden in Wassenaar, wat inmiddels minder toegankelijk is geworden voor de kleine beurs.17,50 euro kostte een kaartje en daar was geen ontsnappen aan. Zelfs 65-plussers zonder jarenlange pensioenindicatie moesten het volle pond betalen.

Wel kregen we heel veel boekjes over de kunstwerken. Maar ja dat was voor thuis. Nu was het tijd om de werken van binnenuit te ervaren. En dat gingen we doen, nou ja......... eerst moesten we langs een heer ( nu vervangen door een dame ) voor een tijdslot.

 Dit was om de controle te behouden over de toegang van de Kamer van Yayoi Kusama. Wij waren tussen 12.50 en 13.00 uur welkom voor een audiëntie.

Dan stond je nog wel in de rij. Gewoon gezellig met andere mopperaars, die niet met 2, maar met 3 naar binnen wilden.

Knap dat een psychiatrische 90-jarige Japanse dit voor elkaar heeft gekregen. Wie waren hier de gekken ? Anderzijds het was wel mooi om te ervaren.

Maar er was veel meer te zien en vooral ook sneller toegankelijk. Zo was er een slecht onderhouden kamer, waar iedereen het gevoel had dat Praxis dit niet gesponsord had. Of juist wel.

En wij moesten hoe dan ook onze voeten vegen. Dat gaf wel keuzestress.

Het was vandaag drukker dan voorheen, maar nog wel te doen, mede omdat de meeste objecten zelf nog al wat ruimte innamen.

Veelkleurig was het ook. En dan de materialen: een trap van textiel, een boom met blaadjes van boterhamzakjes en heel veel rondjes en kogels, wat bij Yayoi niet zo gek is. Ook waren er keramische schalen met zoetwaterparels.

En wat te zeggen van de grote pompoen. Albert informeerde bij de hostess hoe dit toch zo groot had kunnen groeien. En er was ook veel kleins te zien, zoals de "tekeningen", die met textiel waren gemaakt.

Hoe heerlijk primitief en daardoor ook origineel. Ik moest er met mijn neus op om te kunnen zien dat het niet getekend was.

En dat was er de kleinste lift van Nederland. Je moest er even op wachten - iets dat de aanwezige kinderen graag deden - en dan ging de liftdeur open.

Do Ho Su bracht ons in een wereld van transparante kamers en ruimtes. In een van de deuren zat zelfs een slot van textiel. Onpraktisch, maar toch.

 

En er waren ook leuke schilderijtjes in de categorie: eenvoud.

En nog politiek geïnspireerd ook.

Je moet het maar kunnen ( of is het durven ).

Tussendoor gingen we nog even chillen in de stiltekamer. Daar konden we in alle rust naar het plafond staren. Daar was de lucht te zien. Steeds weer anders. We werden er stil van.

Ook heel mooi was de prachtige tros waterzakjes, die zo mooi pasten bij de verfijnde Japanse dames in de buurt. Geboeid door dit wonder gingen zij terug naar huis.

Over water gesproken: natuurlijk liepen wij nog even langs het zwembad, waar ook vandaag weer gesnorkeld werd.

En toen was het weer mooi geweest. Vol van allerlei de mind opschuddende indrukken liepen wij naar buiten. 

Wassenaar, 1 augustus 2019

Snorrendag.

Snorren-dag.

Om 11.00 uur reed de auto van Henk voor de deur en wij wisten al wat er in de auto te vinden zou zijn: Snorren ! Maar eerst gingen we koffie, thee en limo drinken met zelfgebakken taartjes. Annemarie had allerlei vormpjes en hoe het taartje eruit zag kon je pas zien als je ‘m op at.

En na wat eenvoudige, enthousiaste welkomoefeningen in de tuin gingen we wandelen tussen het riet en in het bos. Dat was heel gezellig. Onderweg plukten we bloemen en bespraken wij de plannen voor vanmiddag.

 Ook liepen wij een stuk door een heel eng bos en moesten we elkaar goed vasthouden om niet te verdwalen. Annemarie was dan onze verkenner ( zij kent dit bos op haar duimpje ).

Onderweg plukten we bramen die heel snel werden opgegeten, maar alleen als ze zoet en rijp waren. Intussen had Annemarie een mooi veldboeket geplukt dat precies paste in de bijzondere konijnentotemvaas die zij van haar collega had gekregen. De konijntjes gluurden tussen de bloemetjes de tuin in. Dat zag er mooi uit.

En toen riepen wij : Snorren ! Snorren ! Snorren ! En dat hielp. Henk had een doos op tafel gezet en wij konden ze gaan passen. Dat was een heel karwei want er was een ruime keuze.     

En hoe leuk: Henk had eetbare oorbellen meegenomen. Die mocht je na het fotograferen gewoon opeten.

En toen gingen we het spel spelen. Henk vertelde iets en dan moesten wij zeggen of het waar of niet waar was. Als het waar was mocht je je snor onder je neus houden. En bij niet waar niet. 

Bijvoorbeeld: deze poes heeft 2 snorren…….is dat waar of niet waar ? Grappige poes trouwens.

Of: wij hebben allemaal groen stekeltjeshaar ? Waar of niet waar ? Geen snor te zien ! 

 

Je kon er ook andere leuke dingen mee doen zoals een broodje snor met kersen ( in Zweden heet dat Snorrebrot ).

Henk had ook klei meegebracht om te boetseren. Dat was ook erg leuk. Er werd van alles gemaakt van snorren tot muisjes, van gekke beestjes tot kikkerbilletjes.

Voor mij was dat niet genoeg. Ik wilde meer met het materiaal zelf experimenteren. Het versnijden, ontleden en dan weer samenvoegen. Pas daarna kwamen er verticale steunpunten in het gebouw, dat heel erg op mijn knikkerhuis begon te lijken. Ja, moderne kunst…..je moet het maar durven.

Intussen had ik ( Mette ) een heel bijzonder sieraad gemaakt dat ik nog even niet wilde laten zien, maar mooi was het wel.

En toen gingen we opruimen en gezellig theedrinken. We brachten Henk naar de auto en toen hij wegreed zijn we nog heel lang met hem meegehold. Heel leuk om te doen, vooral omdat Henk de verkeerde kant op reed. Het was een leuke dag.

Groetjes van Mette en Siebe.

Siebes avonturen in de Paasvakantie.

Siebes avonturen in de Paasvakantie.

Nadat ik eerst samen met mijn zus Mette de Paasvakantie met tromgeroffel had aangekondigd.......dat trommelen met zoveel trommels vind ik heel leuk......ik word er ook heel trommelig van. En ik zou zo wel van de ene trommel op de andere willen springen. Heerlijk lijkt me dat !

 Mijn broer Tijmen was inmiddels op verkenning gegaan naar allerlei bijzondere verhalen die grote mensen Science Fiction noemen. In die verhalen gaan mensen met ruimtehelmen op raketfietsen de grenzen van het heelal verkennen.

Daar ontmoeten ze bijvoorbeeld ruimtekoeien, die heel nieuwsgierig zijn en als je goede bedoelingen hebt geven ze je ook nog een glas melk. Ik kan het mij helemaal voorstellen ! Mooi is dat !

En toen was ik ineens bij oma. Heel gezellig. Zij had mij met haar nieuwe Spacecar opgehaald in ons vakantiehuisje. Dat zou heel veel ganzenborden worden, maar eerst bouwde ik mijn stad van de toekomst.

Toen we naar buiten gingen om een broodje te kopen kwam Henk ineens onverwachts aanlopen. Hij lustte ook wel een broodje en liep dus gezellig met ons mee. Onderweg verstopte ik mij nog even onder de brug. Dat was leuk: eerst was ik er wel, toen weer niet en toen weer wel. Verstoppen is echt mijn ding.

Intussen had oma een hele grote oranje zak meegenomen. Het leek wel Koningsdag. Maar in de zak zat al het plastic dat zij verzameld had. Samen gooiden we het in de container.

Omdat Henk aardbeien had meegenomen mocht ik mijn eigen broodje klaarmaken: eerst 2 helften, dan op elkaar en dan maar proberen dat in mijn mond te krijgen. Een echt avontuur.

En terwijl oma de koffie bereidde deed ik opnieuw een verstopspel, dat ik zelf verzonnen had. Henk zat met verbazing te kijken hoe ik zomaar kon verdwijnen en opduiken.

Omdat ik ( als ik eenmaal bezig ben ) moeilijk kan stoppen ( het is ook zo leuk ) stelde oma mij voor om te gaan tekenen en omdat Henk mij daarbij wel wilde helpen deed ik mee. Hij tekende iets en dan mocht ik het kleuren. Zo deden we allebei waar we goed in zijn.

 Ook vertelde hij het verhaal over een Koekeroeduif die al in april  3 eitjes had gelegd en voortdurend Koekoekeroe riep. Toen gingen de eitjes open en kwamen er 3 kleine duifjes tevoorschijn die onmiddellijk met moeder duif mee gingen doen: Koekoekeroe ! Dat klonk heel leuk. Wij ook dacht ik en zo ook wij gingen meedoen: koekoekeroe, koekoekeroe, enzovoort ! Net zo lang tot we naar buiten gingen.

We gingen van oma's huis naar het strand aan de overkant van het meer. Daar was voldoende ruimte voor iedereen.

En daar kon ik mijn waterbouwkundige plannen een beetje oefenen. 

Oma vertelde mij wat weetjes over zand en water en ik kon beginnen.

Ik begon eerst met mijn schep het water uit te dagen om aan land te komen. En daar ving ik het op in mijn grote slotgracht rond de heuvel die ook wel Siebeseiland wordt genoemd. Een mooie naam.

 Toen ik er helemaal klaar mee was gaf ik mijn eiland en alles daaromheen weg aan een jongetje met een blauw emmertje. Die werd daar heel blij van. Net als zijn vader die onmiddellijk stopte met roken om te helpen met graven. Goed gedaan Siebe !

 Ik had er wel honger van gekregen en dus ging oma krieltjes bakken. Zij had 2 grote salades een met Marokkaanse kip en een met garnalen. Een beetje van het land en een beetje van de zee. Dat was heel lekker

 Om het eten te laten zakken mocht ik toen een paar filmpjes kijken. Maar niet lang, want oma wilde perse nog ganzenborden voor ik ging slapen. Dat spel ging heel leuk. Oma moest - tegen haar zin veel koffie drinken - en ik kwam een keer in de gevangenis.

Het mooiste was toen we alle drie wel 2 keer op hetzelfde hokje stonden. Dat was zo gezellig !

En toen was het bedtijd. Een mooi moment om te gaan slapen, want de volgende dag zou ik weer terug gaan naar ons vakantiehuisje voor nog meer avonturen.

 Siebe.