Siebes Carnaval....weet je wat ik wel zou willen zijn? Een pinguindouchegordijn !

Siebes Carnaval.....en weet je wat ik wel zou willen zijn ?

Een pinguindouchegordijn !

Zo, daar ben ik weer ! In Bergen op Zoom bij Oma. Jippie !

Dat zou de hele dag ganzenborden en puzzelen worden. Ik kon niet wachten met beginnen en daarom stond ik heel vroeg op. 

Ook had ik gehoord dat Henk vandaag zou komen. Hij zou de blauwe gans mogen gebruiken, want die kwam nogal eens in de gevangenis of in de put.

Mijn zwarte gans was namelijk heel slim.

Maar oma had zoals altijd ook iets edukatiefs op het programma. Ze was op visite geweest bij Leonardo da Vinci. Een Homo Universalis. Nou dat ben ik ook ! En dus legde ik al snel die meneer zijn tekeningen weg en begon met een beetje hulp van Henk mijn eigen universum te tekenen.

Daarbij ging mijn vlag in top en verbeeldde ik de liefde voor paaseitjes. ook ontwierp ik een boom om in te wonen en uiteindelijk vloog ik zelf rond in mijn supermanpak, wat ik die dag toevallig aan had.

Ook bouwde ik in navolging en volgens "de Gulden Snede" van Leonardo da Vinci, mijn eigen stad. Mooi geordend met veel groen en veel ruimte om te spelen. Geparkeerd werd er buiten de bebouwde kom ( bij de bank van oma ). 

Daarna gingen wij ter inspiratie buiten wandelen. Wij deden dat bij "De Gele Papegaai" in Huijbergen. Omdat ik morgen met Inge naar het Carnaval zou gaan vond Henk dat ik tijdens het wandelen wel wat liedjes moest oefenen. En zo zongen wij: "Weet je wat ik wel zou willen zijn ? Een paardebloemgordijn ! Later werd dat .....een pinguindouchegordijn. Dat was heel leuk om te doen ( we liepen in een polonaise ) en ik viel regelmatig op de grond van plezier ( maar ook wel een beetje om de zwaartekracht te bestuderen ).

 Ook deed ik wat veldonderzoek naar verlaten hutjes en de waterstanden van het gebied ( het was er nog altijd te droog zijn Inge ). Daar ging er echter iets mis: Het water stond ineens tot mijn knieën en dat betekende gelijk het einde van mijn veldtocht.

Ik voelde nattigheid en werd verstoppenderwijs teruggeleid naar de auto waar ik in warme doeken werd gewikkeld en we weer naar huis konden.

Daar wachtte echter een verrassing. Henk had klei meegenomen en we besloten heel veel paaseitjes te gaan maken. Grote en kleine. 

En dat was heel leuk. Intussen had Inge de onhandige knoflookpers gepakt en toen konden we ook haartjes maken.

Oma had intussen een muis gevangen. Ze ging hem aaien met haar vingers en toen krulde zijn staartje, zodat die niet zou afbreken. Knap hoe zij dat doet.

Toen de klei op was kon ik terugkijken naar een geslaagde middag.

 Morgen zou ik ze gaan beschilderen of misschien wel inpakken.

Daarna gaf Inge de kamer een grote beurt, want ja bij het leggen van eieren kan wel eens iets mis gaan. En dat terwijl ik regelmatig "ORDER" had geroepen.

Toen gingen Inge en Henk eierpannenkoeken met spek, kaas en appel bakken. Dat zag er gezellig uit. Ik hoefde niets te doen en kon dus fijn gaan kijken naar de avonturen van een paar konijnen. Die waren leuk, maar ze deden ook veel stoute dingen. Ik kon er bijna niet genoeg van krijgen, maar ja voor een spekpannenkoek kunnen ze mij 's nachts wakker maken. En overdag ook !

Toen mijn buikje was rondgegeten keek ik nog even naar "de Gulden Snede" op de parkeerplaats ( meneer Da Vinci had dat niet op kunnen lossen en ik ook niet ). Ik wilde naar bed ( net als de paaseitjes en poppetjes, die ik gemaakt had ).

Oma fee had mijn wens gehoord en zo belandden wij in de slaapkamer.
Op de trap zong ik een laatste: "Weet je wel wat ik zou willen zijn ? Een tandenpoetsgordijn ! Ook heel leuk !

 Daar las zij een mooi verhaal voor over een luipaard en een walvis, die verliefd op elkaar waren.

Onbegrijpelijk, maar wel heel mooi.

Het was weer mooi geweest.

De volgende dag gingen wij, nadat ik nog snel een puzzel had opgelost, naar de Carnavalsoptocht.

Ik had een mooi plekje gevonden, zodat er geen grote mensen voor mij zouden kunnen gaan staan. Daar kon ik op mijn gemak kijken wat voor wagens ze in Bergen op Zoom gemaakt hadden.

Het was wel grappig, maar ja als Homo Universalis miste ik toch wel iets.

Het zag er wat rommelig uit met die ziekenauto en zo.

 Misschien vond ik die polonaise met Inge en Henk in het bos toch wel leuker.

Eenmaal thuisgekomen was het tijd om dit alles te verwerken. Oma adviseerde mij een vrije tekening te maken. En dat lukte, omdat ik goed had opgelet.

En zo kwam weer een eind aan een leuke, korte vakantie.

 Ik liet alles nog eens voorbij komen terwijl ik in de verte keek.

Tsja......en tsjonge jonge.

 Nog een nachtje slapen en dan weer naar huis........En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet......dat is morgen pas.

Les Silhouttes, een schilderworkshop.

Les Silhouettes.

Afgelopen zaterdag was het weer tijd voor een uitgebreide schilderworkshop. De inspiratie lag deze keer in de veelkleurigheid en silhouetten die naar ons toe zijn gekomen, op voorhand of spontaan op deze middag.

Vandaag echter begonnen we eerst met een verrukkelijke taart met gember, noten, wortels en kaneel. Hiermee waren wij verzekerd dat er geen honger zou zijn tijdens de eerste uren.

 Al snel kwamen de eerste silhouetten in beeld.

 Soms nog wat gemaskeerd. Een masker treedt naar voren te midden van de massa van het Carnaval ( hoe toepasselijk dit weekend ). Een plek waar je jezelf kunt verliezen en terugvinden. Venetiaans kwam zo bij mij op.

 

Dat gemaskeerde zat ook in dit werk. Het achterliggende ging voorlopig nog schuil, maar geleidelijk aan werd ook deze wereld geopend en werden bepaalde contouren zichtbaar .

Elders verscheen een nieuw beeld. Collage-achtig, waarbij de figuren geboren werden uit een oud schilderij, dat op dit moment had liggen wachten.

 En natuurlijk ontbrak op deze middag de verrukkelijke mandala niet.

 En dan weer verder, soms met veel geduld...........

 

En dan weer ineens met een grote heftigheid. Snelle grote streken met paletmessen. Een explosie van kleur en daarna even uitblazen na zoveel expressie.

Te midden daarvan kan dan iets vertrouwds of lieflijks opduiken.

Altijd weer nieuw en niet verwacht.

En dan zo rond 17.00 uur de nabespreking met een koel wijntje of een groene thee.

Samen kijken naar wat er deze middag ontstaan. Met verwondering ook: dat dit in een middag kan ontstaan........

En ja: het kan.

Vers uit de oven.

Potten bakken.

 

Dit weekend was het weer eens tijd om een aantal keramische objecten een glazuurbrand te geven.

En dat zag er na afloop zo uit:

In de Kerstvakantie gemaakt door Inge en Tijmen en nu 2 bakprocessen verder uit de oven.

De dame in bad kreeg een kleine facelift en staat nu aangenaam verwarmd op de CV.

En dan was er deze keer een experiment met zwart glas. Op 2 verschillende locaties. Wonderlijk zijn de lichte stippen in het donker. Vermoedelijk afkomstig van het omringende schelpenluster-glazuur.

Ditmaal gebakken op 1060 gr. C. Er trad inderdaad geen gasbelvorming op.

Als een sterrenhemel.

Bij een ander exemplaar was de veelkleurigheid weer troef.

Het blijft een loterij hoe het uitpakt en daardoor altijd weer aanleiding tot verwondering.

 Functioneel gezien is het te gebruiken als sierobject, als verzamelobject, als kandelaar of zoals nu als drager van ontluikende voorjaarsbloemen.

De zwembaden van 2018 zijn inmiddels in gebruik genomen en vertellen het verhaal wat een ieder er in ziet.

 Op naar het volgende creatieve moment.

Tussen Monster en Terheijde ligt een Zandmotor.

De Zandmotor

  

Op deze eerste lentedag van februari vond ik het een goed moment om erop uit te trekken. Deels voor de fun, deels nuttig. Ik was op zoek naar een stoelfiets ( ja, dat bestaat ). 

Op internet wemelt het ervan en omdat in Naaldwijk een zogenaamde Fitwinkel is, besloot ik daar even te gaan proeven of ik al trappend niet door de kamer zou schuiven en vooral of zoiets mee te nemen is op vakantie op plekken waar ik liever niet fiets.

En nadat ik helemaal voorgelicht was: opvouwbare zijn van huis uit wiebelig en gaan snel kapot. Er zijn er ook met trapondersteuning. Soort van elektrische stoelfiets. De uiteindelijke keuze viel op de Kettler Axos. Simpel en degelijk, maar niet in te klappen ( dan maar de- en monteren ter plekke ).

Eigenlijk had ik de verkoper erbij moeten nemen, want hij hield zijn voet op het onderstel, zodat ik niet vooruit zou schieten. Bij een stoelfiets hoort ook een partner. Die hadden ze niet in die winkel.

Vanuit Naalswijk was het strand van Monster dichtbij en dat was mooi. Op de vrijwel lege parkeerplaats kon ik lunchen in het zonnetje, voordat ik zou gaan fietsen op een echte. Ja , mijn leven vult zich steeds meer daarmee: een gewone fiets, een hometrainer, een stoelfiets voor steile momenten en bij de fitness wel 10 stuks, waaruit ik kan kiezen.

Het was even zoeken naar het juiste fietspad. De wind kwam uit het zuiden, dus leek het mij een goed idee naar Hoek van Holland te gaan. Op de terugweg zou ik dan een heerlijk windje in de rug hebben.

Maar helaas. Het liep anders: geen rechtstreeks fietspad. Wel een naar Den Haag. En dat bleek de moeite meer dan waard.

Een stralend blauwe lucht, een diepblauwe zee, een zandkleurig strand en geelgetinte duinen. Een ideaalplaatje. Bovendien viel het mij op dat het er hier anders uitzag dan enkele jaren geleden. Er was heel veel zand opgespoten ten behoeve van een zgn. Zandmotor.

De oude duinen rechts van mij zagen er oud en gesettled uit, maar aan de andere kant leek het wel een kraamkamervoor kleine jonge duintjes, die her en der hun helmkuifjes boven het opgespoten schelpenzand staken.

In eerste instantie fietste ik eraan voorbij, maar op de terugweg besloot ik het landschap in te lopen. Er stonden waarschuwingen voor hoog water, drijfzand en nog veel meer. In het uiterste geval moest je naar de toren lopen, waar een uitweg was.

Bij Strand Monster, Slag Schelppad kon ik er in.

De toren stak ver boven het strand uit. Beneden was een werkruimte en boven in de top zaten 8 camera's die de werking van eb en vloed en de landschapsaangroei vastlegden.

En natuurlijk werd alles zo duidelijk mogelijk uitgelegd met tekst en plaatjes.

Al met al een boeiend geheel. Een nieuwe en unieke aanpak, waarvoor - zo vernam ik in een goed gesprek van een passant - in de wereld veel belangstelling bestaat.

Opvallend vond ik ook de vele afslagpunten van het grote zandplateau ( dat aandeed als een woestijn ) Zo kreeg de kust iets als de krijtrotsen van Dover. Die komen mooi op tijd m.b.t. de Brexit.

Verwarmd, zacht gebruind en volledig geïnformeerd kon ik terug naar mijn fiets.Nog een blik op dit prachtige verstilde landschap.

Wat een contrast met de reis naar huis. 30 km blik in tergend traag tempo. Wat fijn dat de Zandmotor er vandaag voor mij ( bijna alleen ) was. Een verademing.

Nu nog even mijn stoelfiets monteren.
 

Johan Derksen brengt blues en gehoorschade.

Een avondje blues alive.

 

Nog nooit was ik met zo'n dubbel gevoel naar het theater gegaan. Ik had 2 vrijkaartjes van het Isala-theater in Capelle gekregen n.a.v. een teleurstellende ervaring van vorig jaar. Johan Derksen en zijn Blues-legendes traden toen op. Ik zat op het balkon dat letterlijk trilde onder de ouverture. De bassen beukten op mijn borst en mijn oorbeschermers ( nog nooit meegenomen naar Isala ) maakten dat de dreunen geen directe schade konden aanbrengen. Maar fijn was het zeker niet. Hier viel niets te genieten. Ik verliet het pand nog voor de pauze en diende een klacht in.

Een dame van Isala betuigde haar spijt, zou het melden en bood mij 2 vrijkaarten aan voor 2019 en op heel mooie zitplaatsen: rij 8 in het midden. Vlak voor de geluidsregelaars.

En na lang te hebben getwijfeld besloot ik het, samen met Karel, nog een keer te proberen.

Uitgerust met allerlei gehoorbeschermend materiaal nestelden wij ons op stoel 22 en 24.

De geluidsboxen waren enigszins schuin naar boven gericht, een hoopvol idee.

En daar kwamen de Clarks, de nogal rauwe band van Veronica Inside met rauwe stemmen, maar ja het ging vanavond over de blues en dat zijn meestal liedjes vol en van ellende over de rauwe kant van het leven. In eerste instantie viel het geluid mee. Voor een paar minuten. Toen ging de beuk er goed in, aan elkaar gepraat door Johan Derksen.

Hij stond hier, omdat hij zich na zijn pensionering en verhuizing naar Drente begon te vervelen ( zoals gebruikelijk kreeg zijn vrouw de zwarte piet toegespeeld ). Het geheel betreurde hij toch wel ( zijn blues ), omdat hij steeds weer heen en weer naar Drente moest reizen. Een somber verhaal.

Intussen had ik de schroefpluggen zo diep mogelijk in mijn gehoorgangen gedraaid en dat was nodig en jammer tegelijk. Nummers als Tobacco Road, Gloria van Them, Little Red Rooster van de Stones kan ik zo meezingen, maar elke poging daartoe liep kapot op de geluidswal. Met verbazing zag ik ook al die wat oudere, onbeschermde oren voor mij: Tinitus ? Nooit van gehoord ! Waren deze mensen doof, dom of gewoon onwetend.

Intussen was Big Pete met zijn mondharmonica ingestapt ( mooie bijdrage ) en bracht de verrukkelijk ordinair uitgedoste zangeres A.J.Plug een dijk van een stem in, die ik graag op een ander niveau ( zachter ) had beluisterd. Zij was duidelijk trots op haar goed uitgelichte borsten en zorgde dat alle mannen om beurt wat opgepoetst werden. Niet gek bij zoveel bezongen rampspoed.

Het podium werd intussen steeds voller en wij begonnen te verlangen naar een mooie, lange pauze.

Gelukkig duurde dat niet lang. Tijdens het verlaten van de zaal vertelde een wat oudere man dat hij een hoge fluittoon in zijn oren had. Hij zal niet de enige geweest zijn.

 

De foyer lag er mooi en ruim bij toen wij nog binnen zaten . Weldra was dat voorbij en konden wij ons gratis drankje ophalen. Op dat moment begonnen er al bezoekers het pand te verlaten ( hadden mogelijk nog een andere afspraak ).

Wij besloten eensgezind niet meer in de zaal terug te keren. Het was genoeg geweest, of liever teveel.

Wij nestelden ons in een gezellig hoekje ( opvallend veel dames bleven ook achter in de foyer ) en dat was fijn. Met op de achtergrond fijne, zachte blues spraken we over kunst en andere zaken. En zo werd het toch nog een goed verteerbare, gezellige avond.

En Tobacco Road, Gloria en Little Red Rooster ? Die speel ik thuis af terwijl ik aan de knoppen zit en terugdenk aan Mies Kleinekoord met haar staartjes, waar ik destijds zo verliefd op was. 1967 in de Robert Fruinstraat.