Durbuy en Ardennes.

Durbuy en Ardennes.

 

Ik wil wel een weekje op vakantie, zei Inge. Die gedachte had ik ook en dus waren we het snel eens dat onze ( niet al te verre ) reis naar Durbuy in de Ardennen zou gaan. Een midweek tussen de groene heuvels.

Nadat we de sleutels hadden afgehaald reden we naar de voet van de oprit. Dat zag er steil uit en wat we nog niet wisten was dat er bovenaan een bocht kwam met een nog steiler stuk en dat we dan geforceerd links af moesten slaan, omdat rechtdoor nog steiler was.

Het stond niet in de folder.

Boven wachtte ons echter een groot vrijstand huis temidden van de bomen. Achteraf bleek dat we op de top van de berg zaten.

 Een groot terras, 3 slaapkamers, een comfortabele badkamer, een grote lege vliering en een ruime lege kelder. Kortom: aan ruimte geen gebrek.

 

 

Door van tevoren slim te winkelen hoefden we ook geen boodschappen meer te doen.
Zo kochten we "gouden boontjes" van 7 euro per ons. Gelukkig hadden we daarvoor goedkoop getankt.

 De vakantie kon beginnen. Op het terras, met uitzicht over het dal en rondom zingende vogels, die duidelijk veelvuldig geoefend hadden.

Na een wat onrustige nacht vol van natuurgeluiden gingen we naar de plek waar we met Rik en Agnes hadden afgesproken. Zij waren inmiddels al bekend met het kasteel waar de Hare Krishna beweging zich ooit gevestigd had. Radhadesh.

De sfeer in het chateau was zoals te verwachten heel relaxed en omdat het etenstijd werd nestelden we in in het restaurant/ paviljoen om te lunchen.

 Het betrof een uitgebreide vegetarische schotel, die je heel of half kon bestellen en dat zag er zo uit:

Tijdens de wandeling over het terrein maakten we kennis met 2 heilige koeien die een soort van luxe accomodatie hadden waarin zij lagen mooi te zijn.

 Bij het oplopen van een heuvel werden wij bij elke bocht welkom geheten met wijsheden uit de Baghavad Gita, onderdeel van de Mahabatharadja.

Het geheel leek veel op de christelijke kruisweg, al ging het niet om lijden maar om verlichting ( meestal na het lijden ).

 De Krishna's hadden wel het lekkerst voor het laatst bewaard: de mango-taart was ongelooflijk verrukkelijk en daardoor verlichtend.

En nadat ik Agnes nog even vereeuwigd had met een hindoestaanse god, gingen zij terug naar Rochefort en Antwerpen.

Achter het huis was een grote speel - en barbequeplaats. Die wilde ik wel even verkennen totdat een teek op mijn arm aangaf dat ik beter kon gaan douchen en binnen blijven.

De oprit op gaan was niet alleen een uitdaging, naar beneden was nog bonter. Ik begon achter het huis op een grote bobbel, die mij aan een zwarte piste deed denken. Daar moest ik overheen zonder kantelen. Daarna hoefde ik alleen maar te remmen.

 Op woensdag was het tijd voor een boswandeling met een geleende kaart die we niet helemaal snapten, maar die wel een aardige indicatie gaf.

 Het was warm en de lunch onder de bomen was heerlijk, maar een siësta lonkte.

En toen ontstond er een ongelukkig moment, waarmee we uiteindelijk in het Prinses Paola ziekenhuis in Marche en Famenne terechtkwamen.

 Dat vroeg om ons beste frans en verhinderde dat we hadden kunnen souperen.

Bij de eerste hulp zag ik al een flyer van MacDonalds en zo gezegd, zo gedaan:

 Het uitzicht op de Carrefour in de ondergaande zon vond ik ook heel sfeervol.

 Inmiddels werd het de vierde dag en hadden we Durbuy nog nooit gezien. Dat zou heel druk en toeristisch zijn, maar toen wij er kwamen was het er muisstil.

Hier en daar een varken voor de ramen.

Of een militaire oefening bij de Horst van Durbuy.

Ook was er een mooi chateau langs de Ourthe. Alles lag er stil en goed verzorgd bij.

Op de agenda had ik kanovaren staan ( oude liefde ), maar dat zat er vandaag niet in. 

Kijken naar het geworstel met boot en stroming was overigens ook leuk.

En terwijl Inge een wandeling langs de Ourthe maakte wierp ik mij op een fotosessie van de plaatselijke waterwerken.

Die avond was het wat kouder op het terras. De dag van 27 graden werd vervangen door een van 17.

Het uitzicht was er niet minder om.

En de vogels ? Die zongen gewoon door.

De volgende dag begon zonder stroom, maar met wat kampeerspullen en een verlengd verblijf kwam het toch nog goed. Nog een keer over de bobbel hangen en dan de helling af. Terug via Luik en een heerlijk vers brood. In Bergen op Zoom kookte Inge er nog even op los en met een warme knuffel reed ik door naar Rotterdam aan de Maas.

 Oh ja, die vlinder. Hij voelde zich erg thuis bij ons.

Trompenburg huivert.

Trompenburg huivert.

 Of ik zin had om naar de tuin van de huiveringen te komen, vroeg Marian. Ze overhandigde me een mooie huiveringwekkende folder, waarop zichtbaar werd waar en wanneer.

Het werd 24 april in de Tuinen van Trompenburg & Arboretum en dat was relatief dichtbij. Rotterdampas mee en voor het eerst stapte ik hier binnen. Het was een gezellige drukte en er was niets dat mij deed huiveren, alhoewel......

Vanachter de begonia's zag ik een witgeschminkte man staan die mij nogal speciaal aan keek. Even later werden wij door hem ( met gitaar ) en met een zwartgevleugelde dame meegenomen naar een boom van vergetelheid. Hij zong dat hij niemand meer kende en over zinloosheid. Tijd dus om verder te gaan.

Gelukkig stemden de prachtige rose bloemen mijn ziel weer mild en dat was hard nodig. Een soort van travestiet die alsmaar lonkte, een Hans en Grietjeheks, een boomman die niet door zijn geliefde gezien wordt ( zweverig type, die geliefde ) en een man die het ook moeilijk had terwijl hij tegen een boom zat en musiceerde.

Kortom: een en al ellende.

Wat kan natuur dan troostend zijn. Gewoon wat waterlelies , 2 verliefde schildjes en een waterkipje.

Het is de mens die het zo troosteloos maakt. Een man die dáár niets mee te maken had, was bezig met een boottochtje. Dat viel niet mee. Het water stonk en hij was knap humeurig.

En dan was er nog een optocht waarbij een bruidsjurk ter grave werd gedragen, terwijl Dona Nobis Pacem werd gezongen. En oei wat zagen die vrouwen er slecht uit. Een vrouw die op Johnny Depp leek, sloeg op een trommel. Eenmaal hadden wij oogcontact en waren onze zielen een moment verbonden. Bom Bom. Mooi hoor !

Nu deed Marian zelf ook mee en dus keek ik elke keer vast even om een hoekje of ik haar kon zien. Op een gegeven moment hoorde ik haar wel. Mooie klaagstem. En ja, daar stond zij ( die met dat kleine openingetje ) samen met haar zusters van smarten. Heel multi-culti ook.

Toen ze dichtbij kwam huiverde ik, omdat ik haar ken van de vrolijk gebloemde bloesjes die zij op het koor draagt. Zij zingt daar ook anders. Maar goed er is geen reden tot klagen op dat koor.

En nadat we 3 culinaire heksen voorbij waren en een vriendin van Herman Brood ( drank en drugs en hese stem), werd het wat ludieker in de tuin.

Een speciale groep elfjes was hier neergestreken en de oude wijze elf sprak zo wijs, dat ik het niet kon onthouden. Er kon na alles wat ik gezien had gewoon niks meer bij.

Kom dan maar mee ,zei onze zwartgevleugelde gids, die ook nog een horloge vond en zo belandden we in een hemel met muziek, een Griekse godin, appelgebak en 2 vrouwen, waarvan ik me afvroeg hoe die in godsnaam in de hemel waren gekomen.
( Miss Desinteresse en haar zus, weer ellende dus ).

 Na dit hemelse muzikale intermezzo zocht ik nog enige tijd bezinning en stilte in de tuin, de huiveringen van mij afschuddend. Morgen zou alles weer zijn zoals het was...................

Lekker weer, puur natuur en geen heks in de buurt. Tof !

Victor en Rolf, haute couture.

Victor Rolf.

 

Op advies van Yvon ben ik naar de tentoonstelling van de couturiers Vivtor en Rolf in de Kunsthal geweest.

Fijn dat er weer iets nieuws was ,want al die bloterikken van het Hyperrealisme had ik tot vervelends toe al gezien.

Eindelijk weer iets met kleren aan. En wat voor kleren..........

Naast de concrete kleding waren er op meerdere plaatsen een soort standaard paspoppen te zien waarop Victor en Rolf in eerste instantie hun idee uitwerkten.

Kleding op schaal gemaakt.

De eerste serie mantels en jurken riep onmiddellijk een sfeer van grote rijkdom op. Ook iets vanuit andere tijden, hofkleding. Door de opstelling en belichting werd schitterend nog meer schitterend.

Blijkbaar maakten ze ook veel van hun schetsjes op de muur of het moet een behang van eigen ontwerp zijn geweest.

Ja er wordt bij Victor en Rolf flink gestrikt. Ik zou dat een meer organische manier van vormgeven noemen. En dan is het leuk om snel iets anders te ontmoeten, dat een meer mathematische benadering toont.

Vermoedelijk komt hun inspiratie hiervoor uit de verfbar van de Gamma of Praxis. Daar kun je van deze kleurproefjes meenemen. De Stijlgroep of het werk van Schoonhoven komen hier ook bij mij op.

De prachtige disco-trouwjurken zijn een lust voor het oog. Soms  denk ik daarbij - altijd op zoek naar andermans inspiratiebron - aan een suikerspin.

Soms als Victor en Rolf er geen gat meer in zien, passen ze dat onmiddellijk toe. Vermoedelijk zal deze jurk bij het dragen op een originele wijze inzicht geven op de benen van de betreffende draagster.

Aan recyclen doen ze ook. In deze kledingberg zijn allerlei materialen met elkaar verbonden of vervlochten. Als een abstract schilderij.

Maar het is niet allemaal vrolijkheid en kleur wat de klok slaat. Rouwkleding zit ook in hun pakket en roept - ook nu weer door omgeving en licht - vooral ingetogenheid op.

Om dan weer snel te switchen naar tomeloze uitbundigheid.

Victor en Rolf, wat een ongelooflijke creativiteit.

Een bezoek meer dan waard.

Avondconcert in Durbuy

Tijmen in Bergen op Zoom en Omstreken.

Tijmen in BOZ.

 

Nadat mijn broer Siebe het Palazzo van oma had verlaten kon ik mij op mijn gemak inrichten. Een ruimte om te spelen, een om denksporten te doen, een om te eten en een om te slapen. Mijn 5-daagse kon beginnen.

Nu zat het weer een beetje tegen en omdat het balkon er ook niet echt gezellig uitzag had oma een binnenprogramma gemaakt. Zo gingen we zondag naar een heel mooie film in de bioscoop: Pieter Konijn, 

versloeg ik oma met SET, had ik gezonde trek en hielp ik oma waar dat nodig was.

Op maandag kwam Henk al heel vroeg want we zouden gaan kijken voor plantenbakken, plantenrekken, plantjes, onderzetters, kunstgras, een schuurtje en aarde.

Het werd een lange tocht. Eerst gingen we kijken bij meneer Hout. Die had wel leuke schuurtjes. Maar niet wat oma wilde. Wel had ik een mooie ontmoeting met een fraaie jonge boom. Later is-ie groot en heel sterk. Dacht ik, net als ik, maar dan zonder blaadjes.

Oma kon hier niet vinden wat ze zocht al zouden deze plantenbakken door mijn broer vast wel gewaardeerd worden.

En dus kwamen we in een grote Intratuin terecht waar bijna net zoveel mensen waren als plantjes. Wel zagen we bij de ingang hoe oma's tuin er over een tijdje uit zou gaan zien. Heel gezellig met al die kleurtjes.

 De eigenaar van Intratuin leidde ons letterlijk om de tuin. We konden er nergens tussendoor uit en dat was heel vervelend. Met een musli-bol verdreven we de energiedip. Heel veel plantenbakken hadden we gezien en net toen oma er vrolijk van werd hadden ze die niet op voorraad of konden niet besteld worden.

Uiteindelijk stonden we buiten met 4 zakken potgrond en was de reis toch niet voor niets geweest.

Buiten verscheen intussen een vreemde zon tussen vreemde wolken.

Na de lunch was het denksporttijd. Eerst speelden we een paar potjes SET, die ik won, maar oma en opa Henk kwamen wel heel dichtbij. Dat was een beetje spannend.

 Toen ging ik schaken met Henk. Het eerste potje besliste ik snel in mijn voordeel ook al had ik de meeste stukken verloren. Het tweede potje stuurde Henk een lastige, springerige dame ( leek wel een paard ) in mijn veld.

Pas toen ze na een tijdje struikelde kon ik haar pakken en de koning mat zetten.

Mees Kees werd de volgende onderneming. Mooi, maar wel heel lang omdat we ook nog moesten eten. Na een Ingiaans broccolisoepje, waren er biefstukjes van een vierkante koe, spercieboontjes, frietjes en een gemengde salade.

Ik vond het een goed idee om vanavond bijtijds te gaan slapen, zodat ik morgen geheel klaar zou zijn om de Peperbus te beklimmen. Dat zal wel meevallen dacht ik , want de peperbus in de keuken daar kon ik zo overheen stappen.

 Maar de echte dat was andere ( peper ) koek: 183 treden omhoog en dan weer naar beneden. Oma maakte voor we naar boven gingen nog een foto waar ik normale benen had. En dat is fijn.

Wel is-ie zo lang dat ik 'm liggend af moet beelden.

Voor dat ik weer naar huis zo gaan gingen we naar Rotterdam, waar Henk een avontuurlijk dagje gepland had dat met een W.....begon en met een F eindigde. Ja oma helpt graag als het moeilijk wordt.

Na een lichte lunch reden we naar de Bleiswijkse Kooi. Daar lag een midgetgolfbaan die we konden huren. Nu had ik dat nog nooit gedaan en moest ik even wennen hoe te gaan staan en slaan. Maar ik was een snelle leerling en weldra kreeg ik er echt plezier in.

Oma, die wel eens golfleshad gehad leerde mij de fijne kneepjes van het golfvak. En ook dan ging het wel eens mis, wat dan weer leuker was als goed.

Op het terras nam ik een appelsapje ( er was zoveel keuze, de juffrouw noemde ze allemaal ). Inge en Henk namen koffie, maar het leek wel een kopje slagroom.

Ik kon ze zien genieten en dat leverde mij een broodje kaas op. ook lekker.

Een stukje verderop beklommen wij een mountainbikeheuvel waar de vliegtuigen vlak overheen vlogen. Op die heuvel stond een mooie nieuwe toren, die de spiegeltoren genoemd werd. Je kon langs verschillende trappen omhoog, maar kwam elkaar altijd weer tegen.

Boven stormde het zo hard dat onze petten met de vliegtuigen mee wilden. We hadden er een heel mooi uitzicht en konden Delft, Den Haag, Zoetermeer en Rotterdam zien. We konden zelfs op de klimberg beneden kijken.

Deze toren was volgens Inge de meest veilige toren die zij ooit gezien had. 

En dat gaf een veilig gevoel.

Bij opa Henk thuis las ik snel even mijn nieuwe Suske en Wiske door en dat was een goed idee, want Henk had Beertje Paddington op voorraad en die had ik nog niet gezien.

En terwijl oma een dutje deed waarbij zij droomde over woelige baren en opgeloste files moesten wij veel lachen om deze grappige beer.
Onder zijn rode hoed had hij altijd 2 boterhammen met marmelade voor geval van nood. Een goed idee, ook onder mijn rode pet.

Daarna had Henk voor ons een smakelijke maaltijd gemaakt en was er tussendoor gelegenheid om iets "beers" te doen. Dat hadden we net geleerd van Paddington.

  Om 18.00 uur vertrok ik met oma naar Leerdam om vandaar naar Huissen en Denemarken te rijden. Als ze daar ook een midgetgolfbaan hebben, dan wil ik daar graag op spelen, want ik leer snel.

Henk zwaaide ons uit vanuit zijn eigen toren en ook dat was grappig.

Bergen op Zoom / Rotterdam, april, mei 2018.