Een topdag aan de kust.

Vermoedelijk kwam het door de film die ik op dinsdagavond zag. Een mooi meisje dat heel goed kan surfen ( op golven ) verliest haar arm na een ontmoeting met een haai.

Afgezien van dit laatste een heerlijk zomers verhaal met mooi weer, stranden, golven, een supporterende familie en een meisje dat zelfs met een arm kampioen wordt.

Als ik 's morgens wakker wordt weet ik het: naar het strand. Na gebruikelijke voorbereidingen ( eigen horeca ) rijd ik met de auto door de drukte naar de stilte.

Ja het is relatief stil. Er staat een stevige wind en er zijn grote stapelwolken, waardoor de zon soms kort en dan weer lang afgedekt wordt. Ik besluit de pier tot het einde af te lopen.

 Het voelt fris, zuiver en prettig. Onderweg loop ik tot wederzijdse verbazing aan tegen Marianne en Leo, die hun kleinkinderen willen laten ravotten. Een, zo blijkt later, succesvol plan vol pannekoeken, zere tenen en terugverende luchtkussens.

Onderweg verwonder ik mij over de razendsnelle bouw van Landal Greenparkhuisjes, die hier 2 jaar geleden nog niet stonden. Ze zien er wel mooi uit en liggen ook gunstig t.o.v. de passerende schepen en de verderop gelegen terrassen.

Bij terugkomst parkeer ik de auto zodanig dat ik in de zon kan zitten zonder dat het beleg van mijn brood waait en pak ik de steeds meer aanwezige zon op.

 Als ik weg ga, wil ik eigenlijk niet weg en besluit verderop de duinen in de gaan. Daar is het behaaglijk warm en ook heel mooi qua beplanting. Ik loop door een prachtig gebied.

Totdat ik bij de kalere duinen kom met uitzicht over de zee.

Beneden aan het strand staan ook een groot aantal niet permanente huisjes. Het begint hier steeds meer op de Belgische kust te lijken.

 Op de terugweg ontmoet ik een man met een notitieblok. Hij is vlinders aan het tellen. Bevlogen vertelt hij mij hoe hij een verschuiving in de natuur ziet; de meeste vlinders waren dit jaar veel vroeger. Vooral in juni.

Bijzonder zijn ook de door de ANWB geplaatste paaltje, die niet de weg wijzen, maar verhaalfragmenten brengen uit oude scheepvaarttijden.

Een passend idee, al is het niet om vrolijk van te worden.

 

Geen wonder dus dat de kustwacht uitvoer speurend naar drenkelingen die helaas proberen via de Nieuwe Waterweg naar Engeland te komen. Het verhaal is anders. De beleving niet.

Hoek van Holland, 9 augustus 2017.

Singing the Blues.

Ik had er maanden lang naar uitgekeken. 

De zangworkshop Singing The Blues met Mariecke Lepeltak op Chateau Cortils.

Ik was er 6 jaar geleden ook geweest voor een schildercursus bij Erik Lemmens. Ik kon in die periode kamperen langs de vijver, beneden in het landgoed. De beelden daar in het groen stonden mij nog voor ogen.

 Maar toen ik informeerde bij Creavak hoorde ik dat deze plek niet meer beschikbaar was en nu zou er een mooie, niet drukke plek achter het Paviljoen zijn.

Dat klonk aardig en vol vertrouwen nam ik er plaats.

Het eerste uitzicht was erg mooi en rustgevend.

's Ochtends heel vroeg vlogen de zwaluwen door de grens van licht en schaduw, waarbij zij als het ware oplichtten.

De andere kant bleek minder plezierig. De werkruimte voor de yoga-groep en de trekzakkers. Harde werkers die trekzakkers, dat wel. Er kwam geen einde aan.

Daar was bij aankomst nog niets van te merken, maar de volgende dag was het gedaan met de rust en de schoonheid en moest ik wel uitwijken naar elders. Immers, privacy bestond daar niet.

Hoe anders was het elders. Weerzien met oude bekenden en het aangaan van nieuwe contacten. Dat alles in een prettige open sfeer. Het eten was goed. De eetruimte minder. Een soort Middeleeuwse akoestiek maakte dat wie nog geen tinnitis had dit spoedig zou krijgen.

Het beste was: naar buiten met je bordje.

De eerste zangles op zondag was ook leuk. Mariecke "beukte"de blues erin via herhalingen en wie wilde mocht wat roepen. Dat laatste, de zin kwam als vanzelf op: "Don't wanna talk about it" paste naadloos en was helaas mijn laatste bijdrage aan de cursus.

De middag en avond gingen grotendeels op aan het zoeken naar een plek waar ik mij prettig zou kunnen voelen. Heerlijk om zo tussen de mensen te zijn, maar ook wetend dat rust en tijdelijke terugtrekking nodig zijn voor de balans. Net als goed slapen.

Die plek vond ik niet en werd mij ook niet gegund.

Om 20.38 uur viel de keuze: ik verliet het complex met spijt in mijn hart ( voelde me reeds met meerdere mensen verbonden ), maar ook wetend dat het uit respekt naar mijzelf was.

Wat resteerde was: Singing the Blues.

Zomerse activiteiten.

Daar dit jaar de grootste reisactiviteit in augustus zou liggen, bood juli de gelegenheid tot een grote diversiteit aan activiteiten.

De bootreis als afsluiting van het koorjaar trilde nog wat na en zo nam ik Ingeborg mee naar een voor haar onontgonnen gebied: de Nesselandepolder en de Rottermeren. En waar water is , kan gevaren worden.

En omdat zij ook van honden houdt nam ik haar mee naar "mijn hondje" aan de jachthaven. Gezellig, speels en handig in het gebruik.

Intussen kwam Janneke ( die ook meegevaren had ) met het idee om voor mij te koken. Dat is heel lief en zij had er echt iets culinairs van gemaakt.

 Zo was er een heerlijke pasta-schotel en salade.

 Met als dessert vanille-ijs met slagroom en advocaat.

Nu dat lustte ik vroeger al en kwam zo in een verrukkelijke herbeleving.

Het zag er ook heel verleidelijk uit.

Ook qua kleur.

 Met grote tevredenheid zag zij hoe ik ervan genoot. Ja, daar doe je het toch voor.

En omdat kunst over de wereld verspreid dient te worden had ik voor haar ( de tuin was net geheel opgeknapt ) een keramisch vogelhuisje meegenomen. Een plek waar ook heel kleine vogeltjes kunnen wonen.

En toen werd het tijd om af te reizen naar Villers-sur-Lesse, waar Rik, Agnes en Nike op mij wachtten voor een paar dagen wandelen, eten en heel misschien schilderen.

 

Het huis ligt in een mooie streek met veel natuur. Met de Lesse als verbindend element. 

Gewapend met stokken en gedetailleerde kaarten stortten wij ons in het woud.

Daar werd al snel duidelijk dat de dames de beste wandelbenen hadden, want op een zeker moment moesten wij hen laten gaan. Zomaar. Niet bij te houden.

Op een ander terrein waren wij weer beter: we konden de auto terug vinden. Een niet geringe prestatie.

Thuis gekomen bracht ik snel mijn ervaringen in beeld. Buiten, onder een boom in de schaduw, want het was heet, heel heet.

 Op eigen houtje bezocht ik de volgende dag Rochefort. Ik was er snel uitgekeken. Wel vond ik een bakker, want brood, daar ga ik voor. Nadat ik ook wat ham op de kop had getikt nestelde ik mij op een stille plek langs een riviertje.

 Ineens kwam het op: het vakantiegevoel.........en dat was mooi.

Letterlijk en figuurlijk tussen de zomerbloemen.

Intussen had Rik de voordeur geopereerd. Daar moest een raam in, waardoor de duisternis uit hal zou verdwijnen.

En ik moet zeggen dat zag er goed uit. Naar binnen.

En naar buiten.

Terug in Nederland werd het ineens strandweer en dus pakten Inge en ik onze spullen om ons te gaan nestelen op Westerschouwen.

Het was er zoals gebruikelijk heel stil en een tweetal Duitse dames wilden daar graag aan meewerken,

Op de terugweg stopten we nog even bij een dijk om eindelijk te kunnen zien wat daar achter was. Water. En vooral ook heel brede dijken.

Even voorbij Bruinisse bezochten wij ons vertrouwde restaurant aan de Grevelingen. Deze keer geen mosselen ( wat we enige tijd later wel deden ), maar een vispotje en een kipsaté waarvan ik nu nog water in de mond krijg.

Kortom het was weer genieten op het terras met uitzicht.............

Intussen kwamen er ook meldingen van andere vakanties. Zo waren Inge en Jelle naar Sardinië geweest om voor MAX mee te doen aan : ik zoek een huis.

Het was fantastisch geweest, maar verder mocht ze er niets over zeggen.

Huub en Yvon echter waren Bretagne ontvlucht vanwege het slechte weer. Wel hadden ze nog de tuinen van Monet bezocht ( als inspiratie voor het schilderen ). Ook daar hoge waterstanden.

Zij zochten nu hun vakantieplezier in Blois, Chambord, Amboise en Chenonceaux.

Binnen was het daardroog.

Intussen wandelde ik met Ingeborg door het Kralingse Bos op weg naar een kopje koffie aan het water en een bezoek aan de herten.

Het zag er allemaal vredig uit. Vanmiddag ( 10 augustus ) heb ik ze gevoederd met brood uit Rochefort. Het leek ze bijzonder te smaken.

En er gebeurde een wonder: na 2,5 jaar ellende met opgebroken straten werd alles weer normaal.

En dat ......was en is heel fijn.

Intussen was vriend Siebe aangekomen in Steenbergen. Hij miste me en ik miste hem.

Helaas liepen onze buitenlandvakanties niet synchroon.

Gelukkig had hij net als ik drukke bezigheden.

En verder.................heb ik twee keer getankt in Meer, waar de benzine altijd 10 cent goedkoper is, waar het brood heerlijk en vers is en waar ik kan ontspannen bij de visvijver of in het bos van De Mosten. 

En de volgende keer ook nog koffie bij Anja.