Het Rootskoor sluit het seizoen af op de boot.

Een feestelijke afsluiting.

Om het koorseizoen feestelijk af te sluiten organiseerden Lajla en Franca een boottocht voor ons Rootskoor. Dit keer op de Rotte. Onder leiding van onze roerganger :kapitein Ronald van "Rotterdamishot.nl"

In plaats van de gebruikelijke harde banken en stalen relingen van de Plaswijkboot konden wij ons nu ingraven in een zee van kussens met uitzicht op een bar-unit ( met daaronder de motor die de hartige hapjes mooi op temperatuur kon houden ) die haar gelijke niet kent.

 Aan de prikkers in de gehaktballetjes ( creatie José ) was het al een beetje te zien: vanavond zouden alle neuzen in dezelfde richting gaan staan met als doel: een avond genieten van elkaar en alles wat daar omheen was.

 De wortelcake van Dorien ( die vandaag ook nog eens jarig was ) vond veel aftrek al verkleinde het de kans op vierstemmig zingen. Maar vanavond was dat minder belangrijk.

Teneinde onze gelukservaringen ook commercieel te kunnen benutten maakte mevrouw Ronald een filmpje van onze afvaart ( twee keer zelfs ). Het hondje dat aanvankelijk ons toeblafte legde zich al snel neer bij zoveel afstemming.

En terwijl wij ons voortbewogen door dit oer-hollandse landschap vloeide de wijn veelkleurig in de glazen en werd het bier verspreid vanuit het vooronder.

 Carnivoren, omnivoren en herbivoren.....aan iedereen was gedacht en viel er wel iets te knabbelen. Tapenadas, komkommers, olijven, appelflappen, pistachenootjes, meloenen, enz. kwamen aan de lopende band voorbij.

 Opvallend was de goede sfeer aan boord en al hadden we weinig publiek.....elkaar toezwaaien kon ook.

Geleidelijk aan lieten we het groen achter ons en naderden we de stad. In eerste instantie vooral met woonboten aan beide zijden. Ook passeerden wij diverse roeiverenigingen die gevestigd waren in de tijd van voor de Willem-Alexanderroeibaan.

De tocht voerde verder Rotterdam Noord in. Onze eerste toehoorders werden zichtbaar en met ons Nouyana nouyana kregen wij vele multiculturele handen op elkaar ( behalve als ze zwaaiden, wat ook leuk was ). Ja hier voer een Wereldkoor de havenstad Rotterdam binnen en dat werd gehoord en gezien.
 Behalve als we een lage brug onderdoor moesten. Ons prachtige Amadolo klonk dan toch wat benepen. Tenzij je in de juiste stand lag natuurlijk......

Echt sensationeel werd het echter bij de nadering van "Picknick-Island" dat vlak bij het Noordplein in het water lag te schitteren. Een soort feestelijke disco met opblaasbootjes, muziek en veel fun.
Met een watergeuzengevoel en bereid tot enteren voeren wij er recht op af.

 Herbert, die ons normaliter maant om vooral toch zachtjes te zingen ( hij kan dat als geen ander ), riep ons nu op tot een overdonderend

MNOGIE LETA !!!!! Het klonk alsof behalve de Tsaar wij allemaal wel honderd jaar waren geworden !!! En dat maakte indruk op de Picknickers, die zich maar al te graag op ons afstemden. Dat hadden ze nog nooit gehoord !

Er dreven ook wat dronken feestvierders in opblaasbootjes rond, maar ook die werden er alleen maar vrolijk van.

Ja, zwaaien dat deden we vanavond volop. En dat geeft verbinding, zelfs in het duister.

Het een en ander ( het werd wel een apocalyptisch moment ) werd verkeerd begrepen en dus kregen we de reddingsbrigade achter ons aan. Met trillende handen kon ik het vastleggen ( sorry ).

Weldra keerde echter de rust terug en voeren wij tussen de waterwoningen in het centrum, alwaar wij ook voor een sanitaire stop uitgenodigd werden. Hoe dat er uit heeft gezien weet ik niet. Iemand moest aan boord blijven. Wel viel mij op dat er daarna meer opluchting voelbaar was.

Ook in het centrum van Rotterdam trok onze harmonie en muzikaliteit veel belangstelling.
Janneke Hoek zou daar later in een literair en filosofisch moment het volgende over schrijven:

Bijzonder om door Rotterdam te varen en dan die gordijnen die opengingen, foto’s die al dan niet uit de slaapkamer gemaakt werden, de mensen op het balkon en op de bankjes, hangjongeren; iedereen zwaaide en luisterde. Wat een energie!

 Zelfs de toren van de Laurenskerk kwam even vanachter de bomen kijken.

Mooie stille momenten waren er ook. Vooral als wij weer in de donkerte van een brug verkeerden. De verlichting bracht dan iets van Kerstsfeer. Helaas......dat repertoire...........

 

 Inmiddels werd het buiten ook donker en bracht onze kapitein ons snel terug. Ook omdat de regen eraan kwam. Herbert probeerde dat nog te keren door wat Afrikaanse bezweringsliederen in te brengen.

 En hoe wonderlijk: vlak voor wij aanmeerden ( motor af, stil uitdrijvend ) zongen we ons wonderschone "Irish Blessing" met "Rain upon your fields" en ja daar kwamen de eerste druppels.

Een magisch moment.

Snel werd de boot ontruimd en opgeruimd. De kapitein ging nog even een overkappinkje opzetten, terwijl wij ons begaven naar het ludieke en historisch gegroeide huis van Lajla.

 Daar was het tijd voor de " Afterparty" en werden onder meer Heleen en Theo geroemd voor hun inzet om ons koor te laten groeien tot wat het ook nu weer is: een Wereldkoor, met veel vers groen.

Rotterdam, 30 juni 2017.

tekst : Henk.
foto's : Henk, Wietske.

Highlights op de Kunst Rai in Amsterdam.

De Kunst Rai in Amsterdam.

Afgelopen donderdag ben ik met Karel naar de Kunst Rai in Amsterdam geweest. Het betreft een presentatie van veel verschillende galerie-houders, die zo hun collectie aan de kapitaalkrachtige man of vrouw proberen te brengen.

Voor ons als beeldend kunstenaars een mooi moment om ons te laten verrrassen, om te bewonderen en te verwonderen of.......ons te ergeren.

Maar voor het zover was reden we eerst ( file, file, file ) naar de Amsterdan Arena. Daar konden we de auto parkeren om vervolgens te reizen met de metro. Het was mooi weer en de aanwezige terrassen waren goed gevuld met lunchers, maar mooi was het er niet. Ik begon gelijk te verlangen naar de terrassen van Beaune en Dijon.

Karel had zijn huiswerk wel heel goed gedaan en zo reisden wij in de ruime metro richting Isolatorweg, waar het ook niet mooi was, maar waar wel de Rai stond.

Vanaf het moment dat wij binnenkwamen voelden wij ons ook in Rotterdam. Daar hadden we deze overigens fraaie foto's ook gezien. 
Maar eerst koffie bij "De meisjes met smaak".

Vanaf het terras was het leuk om te zien hoe en waar mensen zich rond om ons heen mee bezig hielden. We raakten beiden gefascineerd door het meisje met de laptop, die als het ware deel uitmaakte van het kunstwerk waar zij voor zat.

En toen begon onze rondtocht door deze ons zo bekende, maar soms weer verrassende wereld.

Er was veel prachtig fotowerk te zien en weldra tuurde ik in de diepte van deze ogen.

Wat een schoonheid. Ik wilde hier eigenlijk blijven zitten met een verse cappucino, maar ja, er was nog veel meer.

Zoals prachtig glaswerk, dat veelal aansloot aan de kleuren van de schilderijen in deze galerie,

Op een andere plek vonden we werkjes van een onvoorstelbare eenvoud. Dit is wat, toen ik bij het voortgezet onderwijs werkte door brugklassers gemaakt werd. Het werd vrijwel altijd met blije gevoelens mee naar huis genomen om te laten bewonderen.

Hier stonden ze weer, voor een mooi prijsje, b.v. 1500. Ik had ze nooit mee naar huis moeten geven.

Eenvoud ook ie deze bronzen beelden, die volgens Karel, kenner van het procédé, zo uit de mal geplukt waren. De ruwe versie dus. Aansprekend dat wel, mede in de combinatie van brons en jute.

Het vrolijke werk van Ripolles riep associaties op met de dikke dames van Niki de ST.Phalle.

Meenemen ging niet, ze waren loodzwaar.

De schilderijen waren als je beter keek van stof gemaakt.

Ook deze keer was er weer veel keramiek. Geen gebroddel met mislukte draaipotjes, zoals in Rotterdam,

maar fraai en degelijk werk.

 

Bijzonder in haar eenvoud en schoonheid vond ik het werk van de Iraakse schilder en keramist Qassim Alseady in zijn "Rythms of Pain & Hope.

 

Of deze werken van gegoten klei en glanzende glazuren:

En tussendoor waren er dan weer van die leuke momenten waarbij tentoonstelling en bezoekster familie van elkaar lijken te zijn.

Grotere knuffels waren er overigens ook.

En het meisje met de vele gezichten........had je eenmaal in haar ogen gekeken dan bleef zij je fascineren.

En nadat Karel nog even had gekeken of hij iets van dit alles voor zijn partner mee naar huis zou kunnen nemen....Stan van Steedam vroeg er slechts 2000 euro voor en de galeriehoudster was er helemaal verrukt van.......

......liepen we verder naar de galgen. Een serieus onderwerp, dat ineens heel grappig werd door e vervorming van de beelden en de dolle dame die zich bij ons voegde.

Om het geheel positief af te sluiten gingen wij naar de afdeling "Eeuwige Schoonheid", waar mild marmeren torso's ons toelachten.

Ik zelf kon ondertussen niet nalaten ook iets creatiefs op deze beurs te doen.

Het werd een artistieke foto van samengevoegde elementen, die weliswaar steeds op de beurs aanwezig waren geweest, maar nog geen echte aandacht hadden gekregen.

( Ja, ik praat als een galeriehouder ).

En zo verlieten wij deze tempel van de kunst. Moe maar voldaan en vol verwachting hoe de reis terug zou verlopen. Van de Rai met de metro naar het Weesperplein en daar weer overstappen op de metro naar de Arena, een weliswaar wat tijdrovende, maar ook zeer lucratieve manier van reizen.

Karel bedankt.

Siebe oefent voor de toekomst.

Siebe oefent voor de toekomst.

Een beetje onverwacht kreeg ik de kans om een paar dagen  bij oma Inge te gaan logeren.

Al snel had ik van alles ingepakt en natuurlijk ook mijn tomeloze energie. Ik wilde deze reis in het teken laten staan van een mogelijke toekomstige beroepskeuze. Niet vanuit een boekje, maar vanuit de ervaring.

Een goed idee.

's Ochtends heel vroeg was ik al klaarwakker en wilde het liefst het radioprogramma "Vroege Vogels" gaan presenteren. Oma deed haar uiterste best om naar mijn uitzending te luisteren, maar het sprak haar niet echt aan. Op een later tijdstip misschien........

Nu waren Oom Dirk en tante Simone in Bergen op Zoom. Zij traden op bij een popfestival. Ik wist niet precies wat dat was, maar vermoedde ongekende mogelijkheden. We moesten er wel een stukje voor lopen. Dat had ik er graag voorover. Inmiddels had opa Henk zich aangesloten, want die wilde de band ook wel eens zien.

 We waren er niet alleen en ik keek mijn ogen uit. Jammer wel dat de meeste mensen groter waren, zodat ik het eerst alleen van het geluid moest hebben. Maar verderop zag ik ze: Dirk, Simone en een aantal andere muzikanten, swingend in de gloeiende zomerzon.

Dat zag er heel tof uit en ik vroeg mij af of ik later niet in de band van oom Dirk zou kunnen instromen..........., dan kon ik alles vanaf het podium beter zien. En rondspringen ligt mij ook wel.

Gelukkig bood Henk aan om vandaag opaard te zijn en met een soepele sprong nam ik plaats op zijn brede schouders. Dat was wel tof, want terwijl Dirk en Simone reggaemuziek speelden ging mijn opaard de Bob Marley shuffle doen. Dat was heel leuk en beweeglijk.

Ineens wist ik het: ik ga later bij de politie te paard en ik ga dan naar popfestivals. Ik wil dan wel een dressuurpaard dat net zo leuk kan dansen op de muziek.

Ja, dat wil ik.

Nadat het ons gelukt was langs de beveiliging bij de artiesten te komen, hebben we even uitgebreid geknuffeld. Niet lang want mijn oog viel op de glijbaan..........

Ja, dit was ook heel leuk. Eerst tegenop klimmen en dan rutsch naar beneden. Als je dit oefende waren er veel mogelijkheden: sky-diver, bergbeklimmer of duikleraar.

Circe du Soleil ?

Na een dag vol ervaringen was het genoeg ( al was ik nog lang niet moe !!! ) en hoefde ik alleen nog maar te luisteren, te eten en te slapen.........immers ................morgen weer vroeg op..................

De volgende dag gingen we eerst zwemmen. Leuke glijbaan hadden ze daar.

Deze dag zou in het teken staan van WATER in de meest ruime zin. Mijn eerdere experiment om zandthee te zetten en te presenteren werd niet echt gewaardeerd, de kopjes bleven vol en niemand wilde drinken.

Met water was dat anders. Daar kun je hele leuke dingen mee doen: inschenken, uitschenken, spatten, spuiten en drinken. Tof. Ik stelde mij voor dat ik brandweerman zou kunnen zijn en als dan de sirene zou gaan, dan zou ik alles meteen laten liggen en gaan blussen.

Intussen moest er ook gras gemaaid worden. Nu had ik nog nooit op de grasmaaier gezeten en ook dat wilde ik meemaken. Bij oma voorop en dan maar sturen.

 

Ik leerde heel snel en besloot dat ik later vrachtwagen chauffeur wilde worden. Spannend om met zo'n grote auto te rijden. Bij mijn eerste ritjes zou ik oma dan wel meevragen, want een paar handen extra aan het stuur is wel fijn. 

Later reed ik ook wat rondjes met opa. Ik bleef alsmaar rechtsom sturen tot hij duizelig was geworden. Gelachen hebben we wel.

Intussen mocht ik niet meer in de zon en dus ging ik naar de Dojo in de huiskamer om opnieuw de judo-strijd aan te gaan met het sterke oranje kussen. Minuten vochten we en rolden we over de grond. En elke keer als ik dacht dat ik gewonnen had was het weer: Oranje boven. Echter met een slimme greep won ik toch en toen voelde ik mij zo gelukkig......

Plotseling ontdekte ik iets nieuws, maar ik weet niet of dat een beroep is: Heel hard huppen, springen, vallen, kruipen totdat mijn hoofd knalrood was geworden. Ineens legde oma een koele natte zakdoek op mijn hoofd. Dat was prettig en ik dacht dat we zakdoek leggen gingen doen. Maar nee, ik moest cool and calm worden, want er wachtte mij nog een belangrijke taak: mijn spoorwegnetwerk opruimen.

Daar was ik inmiddels heel handig in, dus mogelijk is de Raad voor de Veiligheid op het Spoor iets voor mij. En terwijl oma toekeek maakte ik alles weer spic en span.

Daarna zou ik naar huis gaan. Eindelijk tijd voor wat rust en stilte. Tijd ook om mijn cursus zelfhypnose te trainen. Na 3 minuten reeds had ik mij zelf in een diepe staat van hypnose gebracht, terwijl ik 4 mini-smurfjes in mijn hand hield ( extra vaardigheid ). Toen ik 180 km verder ( inclusief overstap, nou ja, overdracht ) weer uit mijn hypnose ontwaakte zaten de smurfen er nog steeds in. Een veilig gevoel, zodat ik verder kon slapen, immers.......

morgen zou ik weer een vroege vogel zijn......

Siebe, mei 2017.