van Utero naar Utopia.

Vorige zaterdag zijn we met een groep "bewustzijnontwikkelaars" naar Gent geweest voor de film In Utero. Na een bijeenkomst met 2 familie-opstellingen ( In Utero past daar  bij ) ging het in gezwinde vaart naar Gent.

Het parkeren lukte vrij soepel, waarna wij overstaken bij de Zebrastraat ( what's in a name ) en wij in een opmerkelijk uteroïsch licht belanden. Zoiets ervaar je vast ook bij je geboorte, al kan ik me dat niet echt herinneren.

 Het filmhuis waar de film vertoont werd , had bij benadering ook al iets van een dikke buik, waar wij vol verwachting nu eens niet uit maar in gingen.

De film was net begonnen en zo dienden wij op de tast een stoel te vinden. Bij het beetpakken van een leuning, die heel zacht en wollig aanvoelde, vergiste ik mij: het was de schouder van een dame die ik verder nooit meer gezien heb. Ja het was erg donker hier binnen.

Wij vielen midden in de hongerwinter van 1945 en het verhaal dat dit nogal wat schade voor moeder en foetus had veroorzaakt ( een thema dat nog dagelijks in oorlogsgebieden aktueel is ). Met een glimp van herkenning ( ik was toen ook bezig het beste in mijzelf te ontwikkelen ) zag ik de beelden aan.

Maar misschien ga ik nu te snel.
 In Utero is een documentaire / film over het leven in de baarmoeder en de impact daarvan op het verdere leven. Een werk van de Amerikaanse Kathleen Man Gyllenhaal. In Seattle werd deze film genomineerd voor de beste documentaire.

Centraal in de film staan 3 vragen: Hoe worden we gevormd ? Wie zijn we ? Waarom zijn we wie we zijn ? In de film zijn interviews met wetenschappers, psychologen en artsen, theorieën van de epigenetica en biochemie, culturele mythes en films als Alice in Wonderland en The Matrix.

Dit om te laten zien hoe belangrijk de prenatale fase voor ons is.

Mogelijk ligt hier een verklaring waarom het leven voor de een een worsteling is vol uitdagingen , terwijl anderen er soepeltjes en succesvol door heen wandelen.

Van Utero naar Utopia.

 Een opmerkelijk feit vond ik het volgende: De foetus wil overleven. Het heeft daarvoor de moeder nodig. Als moeder in regelmatig in gevaar is / komt, dan ontwikkelt het prenatale kind een "beschermer", die zich ook ( lang ) na de geboorte en onbewust kan manifesteren als "beschermer". Onbewust is men niet los van de moeder. Als moeder sterft, sterf ik ook...........superman helpt !

 Neo, ook een redder, uit The Matrix doet hier zijn intrede.

Toevallig ( als het bestaat ) verscheen recent The Matrix ( 1999 ) weer op de televisie. Ik kon er nu met de Utero-ervaring heel anders naar kijken.

Daarna was het tijd voor luchtiger vertier en verlieten wij deze toch wel speciale culturele accomodatie om ons te melden bij een lokaal Indonesische restaurant.

Immers zo na de bevalling hadden we wel trek gekregen.

De eerste honger werd gestild met kroepoek, maar daarna konden wij los. Tal van Aziatische gerechten werden geserveerd in de huiskamer.

Gelukkig hadden wij vooraf een rondleiding gehad door de Indonesische keuken, zodat wij goed scherp van mild, groente van gebakken mihoen en vegetarisch van vlees konden onderscheiden.

Als Alices in Wonderland renden wij het ( nu ) bruine konijn achterna en ontdekten wij een wereld, die we nog niet kenden.

Het voorstel om daarna een deel van ons leven in een lokaal café voort te zetten ( koffie hebben ze niet in Indonesië - nou ja , de familie wilde vroeg naar bed ) moest helaas geannuleerd worden. 

 Immers wij waren in Gent en wij woonden in Nederland. Met de Fiatturbo ging het weer snel naar Antwerpen, vanwaar we na een snelle autowissel ( 30 seconden ) en dankbaar zwaaiend naar Holland vlogen.

Het was weer mooi geweest. In Utero en In de Auto.

De Zebra.......straat.

Mocht je meer willen zien en lezen:

https://deverwonderingvanhetbeeld.blogspot.com
 

De Sixtijnse kapel van Rotterdam.

Schilderen als Picasso.

Schilderen als Picasso.

Enthousiast geworden door de meeslepende presentatie van Jeroen Krabbé en zijn zoektocht naar Picasso werd dat de insteek voor een heerlijke schildermiddag.

De zoektocht naar de Picasso in ons zelf.

Een heel interessante zoektocht, werkend vanuit het principe dat Picasso meerdere aanzichten ( en kleuren ) tegelijk in een beeld schilderde en daar heel losjes de diverse zintuigen in plaatste.

 Dat op zich geeft al veel mogelijkheden om te spelen.

Al te gek of te wild hoeft ook niet. 

Kleine verschuivingen in beeld en kleur kunnen al een mooi effect hebben.

Ook een kleine harlekijn kwam in beeld.

Rechtstreeks uit de Commedis Della Arte.

Wat wel opviel is de toch wel arbeidsintensieve manier van werken die dit vraagt.

 Een aanpak die ook weer terug te vinden was in de culinaire mandala.

Tot besluit van de middag kon iedereen nog even flink expressionistisch losgaan.

En ook dat was fijn om te doen.

Ga ik weer in de klei...................of niet ?

In de klei ?

Van 1975 tot ca. 2012 zat ik met zeer grote regelmaat met mijn handen in de klei. Keramiek dat was mijn ding, ik kon er van alles mee, wist veel van bakprocessen en glazuren. Deels beroepsmatig ( gaf er lessen in ) , deels als liefhebber ( de beeldende kunst ).

Tot ik in 2012 verhuisde naar een kleinere accomodatie met minder werkruimte en een toegenomen passie voor expressionistisch en creatief therapeutisch schilderen. Ook creatief schrijven deed haar intrede. Het geduldig werken aan beelden werd vervangen door de snelle paletmesstreek.

De nieuwe riante keramiekoven die ik voor de verhuizing had aangeschaft ( zelfde type als afgebeeld ) stond vervolgens een aantal jaren te glanzen, maar dat was het dan ook wel. Waarmee de vraag op kwam of het niet beter was deze te verkopen en van dat geld iets anders leuks te gaan doen ?

En zie recent bereikte mij de vraag of mijn oven "in de aanbieding"was en zo belandde ik opnieuw in het dilemma.

 

Ik besloot nog eenmaal te testen wat en of ik het nog wilde. Op dus naar de pottenbakkerij van Joop Cock in Bergschenhoek. Een fraaie en mooi gelegen accomodatie ( winkel, atelier en galerie ).

Joop heeft heel veel van alles, maar nu net niet mijn lievelings steengoedklei, die ik veelvuldig ging halen in Soest bij De Hazelaar.

Al met al toen maar 2 broodjes witte grove chamotte aangeschaft, dat helaas niet het rose / abricot -biscuit zal opleveren. Het zij zo.

Joop heeft heel mooie glazuren in de loop van de tijd ontwikkeld. Zijn beeldende kant ( uitgezonderd zijn draaiwerk ) spreekt mij niet zo aan. Aandoelijk is het wel.

  Ook leuk om te zien waar zijn cursisten mee bezig zijn. De dames zien er wat berustend uit en dat is niet vreemd: eerst de klei laten drogen, dan het bakproces en eventueel het glazuurproces. Ja een potje bak je niet 1,2,3.
Je zou je er schuldig van gaan voelen.

Het is best een leuke winkel als je van keramische spullen houdt. De vele glazuurproefjes een de wand. Soms uit de fabriek, maar ook uit de keuken van Joop.

Van dichtbij ziet dat er zo uit.

En dan de vele gereedschappen die je in kunt zetten bij het boetseren.

Spatels, spatels en nog wat spatels.

Al met al wel weer inspirerend en ik blijf tegelijkertijd het gevoel houden dat ik een gepasserd station, waar ik al heel veel geweest ben, aandoe. Het ware vuur van toen voel ik niet ( meer ).

Een creatieve cursus voor de bewoners hier ? Voelt ook niet echt als : ja , ik wil.

Benieuwd hoe het verder gaat.

Bergschenhoek 4 maart 2017.

Mettes Wellnessweek. Het Carnaval.

Mettes Wellnessweek.......het Carnaval.

Sinds zondag ben ik weer voor een weekje Wellness bij oma op de Brabantse Wal. Even helemaal tijd voor mezelf in deze voorjaarsvakantie. 
En dat begon gisteren al met een stormwandeling op Tholen.

Heel spannend en......ontspannend.

Vanochtend was ik al vroeg wakker en toen ik in de spiegel keek wist ik het......ik zou een zelfportret gaan maken. En dat lukte heel goed.

Om 12.00 uur kwam opa Henk binnen en ik nam hem onmiddellijk mee naar mijn tekentafel, want ik had een opdracht voor hem: een oen tekenen. Nou dat sprak hem wel aan want het duurde niet lang of de eerste werd zichtbaar:

Het was iemand die niet goed had opgelet en nu bijna helemaal in het gips en verband zat. Ik kwam met het idee om 'm te laten huilen en toen was het tijd voor een andere: een meisje in nood. Ze heeft niet goed opgelet. Wat een oen !

Ook tekende opa een heeeeeel lange hond, maar die past hier niet helemaal op en die laten we dan ook weg.

Daarna kregen een broodje met ei en een broodje met heel stevige pindakaas en gingen wij ons verkleden voor het Carnaval. Opa ging als boswachter, oma als mevrouw Poetin en ik als het blonde zusje van Moana. We wilden ook nog gordijnen aandoen - heel gewoon in Krabbendijke - maar oma had liever dat we die lieten hangen.

We waren op tijd voor de optocht. Het was er heel druk, maar al snel kreeg ik een plaatsje vooraan bij twee lieve Krabbendijkstertjes. Ik stond zogezegd tussen hun gordijnen. Zo kon ik alles goed zien.

Soms was dat ook wel een beetje eng, bijvoorbeeld toen er een grote rokende draak voorbij kwam. Die had vleugelpech en dus bleef hij vlak voor, of liever hoog boven mijn neus staan.

Ik liet zien dat ik niet bang was en probeerde hem onder zijn voet te kietelen. Dat hielp hij ging er snel vandoor en iedereen dacht: wat een dapper meisje staat daar.

Er liepen allerlei orkestjes voorbij die luid trommelend en toeterend lieten zien dat het Carnaval was. Maar er was ook een babytje die dat allemaal niet interessant vond.

Lekker slapen onder een warme deken.

Ik zag ondertussen Zwarte Pieten in boerenkielen , maar Sinterklaas was er niet bij.

 Wel waren er heksen en andere vreemde figuren in de optocht.

Ik kreeg ook nog een zakje met snoep, maar al snel werd duidelijk waarom heksen van die slechte tanden hebben. Ik moest even met oma overleggen of ik dat ook wel wilde.

Er waren heel grote wagens, zoals die met allerlei Nederlandse artiesten, die ik niet herkende, maar opa wel.

Soms kwamen er mensen voorbij die wel heel vrolijk waren en in de rondte dansten. Geen gek idee want door de kou leek het als mijn voetjes aan draadjes aan mijn benen hingen.

Soms was het moeilijk voor een optochtwagen om de bocht door te gaan, de straat in. Dat was steeds even spannend, maar liep altijd goed af.

Een van de wagens was heel hoog met allerlei opgestapelde auto's, die elk moment naar beneden konden vallen. Ineens miste ik mij broer Siebe, want die zou wel weten hoe hiermee om te gaan.

Degene die dit gemaakt had was pas echt een oen!!!

 

Het werd koud en dus tijd om naar huis te gaan. Oma vroeg naar mijn diepste verlangen en ik riep: Pannenkoeken !

O pa nnenkoeken ! riep opa meteen. Heerlijk !

En zo besloten wij volgens democratische stemming dat dit het zou worden.

Tot blijdschap van oma. Dat ook .

Nadat ik met de mixer het beslag had gemaakt ( oma wist precies wat en hoeveel erin moest, zij zou zo een pannenkoekenhuisje naast het wellnesscentrum kunnen beginnen en ik zou haar dan helpen met alle soorten pannenkoeken en misschien later ook met stroopwafels en zo ) werd het baktijd.

Er waren er met ham, kaas, groenten, pruimenjam, appelstroop.

Allemaal heerlijk en met gevulde buikjes gingen we van tafel om nog even wat te lezen en daarna te gaan slapen.

Dromend over een heel grote optocht vol kabouters en oentjes en een klein draakje dat niet tegen kietelen onder zijn voet kon.

Het was weer leuk geweest.

Morgen vroeg op voor weer een leuke dag.

Mette, Krabbendijke, 2017