Een weerzien met Artihove.

 In het verleden fietste ik er regelmatig naar toe op zoek naar inspiratie. In de grote beeldentuin en de galerie waren altijd wel weer ideëen te vinden. En hoe wonderlijk: ik was op weg naar een concert van het Kamerkoor Carajillo in de Hildegondakerk in Hillegersberg. Mijn kaartje lag klaar, maar wat tegenviel was dat ik mijn auto niet mee mocht nemen in de kerk. Anders gezegd: het was zo ontzettend druk ter plekke dat de mogelijkheid tot parkeren nul was. Na 15 minuten rond rijden ( nou ja, vast staan tussen andere zoekers ) was het 14.00 uur geworden en gaf ik het op. Dit was geen plezier.

 Nu stond ik echter zonder enige zingeving in een straat met eenrichtingsverkeer. Iemand in mij zei: Artihove, het paradijs voor wie een relatiegeschenk zoekt of een spectaculair cadeau.. Dat vind je vast leuk. en zo gebeurde. 

 

Onmiddellijk bij binnenkomst werd ik door een dame aangesproken die mij desgewenst wilde helpen. Nu probeer ik zo lang mogelijk mijn zelfstandigheid te behouden en dus zei ik: Ik kom even kijken, want ik ben zolang niet geweest. Die uitspraak bracht de rust bij ons beiden terug. 

Tijd om te genieten.....

 

 

 

Er staan heel veel vitrines met kleine bronsjes die hun uiterste best doen om de onderlinge menselijke en zakelijke relaties te benadrukken. Mij persoonlijk spreekt de voliére mij meer aan. Mooi geblazen vogeltjes de zich behaaglijk voelen onder hun warme lampjes. 

Inmiddels was de dame weer vrij en ik vroeg haar of zij de Stoelen expo in de Kunsthal had gezien. Dat niet, maar zij had wel een bijzondere stoel beschikbaar. Die zag er niet erg aantrekkelijk uit, maar ik mocht er wel in gaan zitten. En zo geschiedde: ik voelde mij als een koning. Ik had uitzicht op de hele galerij. Maakte er nu zelfs deel van uit. Ik vroeg om een kussentje, maar dat kon niet. Toen ik eruit wilde stappen bemerkte ik dat de koning minder soepel was als gisteren. Ik moest alle zeilen bijzetten zonder het object kapot te maken.

Er waren ook veel beelden van dieren en natuurlijk : na het lezen van Een Haas in Huis was het weer zover. Leuk geschenk voor een haastig type op het werk.

 

Deze nogal intense poema-kop deed het gebruik van keramiek en glazuur vermoeden, maar het was prachtig gepatineerd brons. En dan was er nog de Dalmatiër bij de ingang. Een vriendelijk beest, net als zijn zusje aan de andere kant.

 

 Ik besloot nog even door de beeldentuin te wandelen. Ook daar was van alles te zien: zoals een monument voor polarisering.

 

Een liefdesbeeld en waar dat toe kan leiden.

Desgewenst met een dikke dame van 1500 euro ( Yvon je bent toch te vroeg gestopt ! ). Die kleintjes kosten inmiddels 150 euro per stuk.

Het was stil in de tuin. Overal waren nog sporen van zomers vermaak in tenten en op terrassen. 

 

Artihove bedankt.