De Sixtijnse kapel van Rotterdam.

Schilderen als Picasso.

Schilderen als Picasso.

Enthousiast geworden door de meeslepende presentatie van Jeroen Krabbé en zijn zoektocht naar Picasso werd dat de insteek voor een heerlijke schildermiddag.

De zoektocht naar de Picasso in ons zelf.

Een heel interessante zoektocht, werkend vanuit het principe dat Picasso meerdere aanzichten ( en kleuren ) tegelijk in een beeld schilderde en daar heel losjes de diverse zintuigen in plaatste.

 Dat op zich geeft al veel mogelijkheden om te spelen.

Al te gek of te wild hoeft ook niet. 

Kleine verschuivingen in beeld en kleur kunnen al een mooi effect hebben.

Ook een kleine harlekijn kwam in beeld.

Rechtstreeks uit de Commedis Della Arte.

Wat wel opviel is de toch wel arbeidsintensieve manier van werken die dit vraagt.

 Een aanpak die ook weer terug te vinden was in de culinaire mandala.

Tot besluit van de middag kon iedereen nog even flink expressionistisch losgaan.

En ook dat was fijn om te doen.

Ga ik weer in de klei...................of niet ?

In de klei ?

Van 1975 tot ca. 2012 zat ik met zeer grote regelmaat met mijn handen in de klei. Keramiek dat was mijn ding, ik kon er van alles mee, wist veel van bakprocessen en glazuren. Deels beroepsmatig ( gaf er lessen in ) , deels als liefhebber ( de beeldende kunst ).

Tot ik in 2012 verhuisde naar een kleinere accomodatie met minder werkruimte en een toegenomen passie voor expressionistisch en creatief therapeutisch schilderen. Ook creatief schrijven deed haar intrede. Het geduldig werken aan beelden werd vervangen door de snelle paletmesstreek.

De nieuwe riante keramiekoven die ik voor de verhuizing had aangeschaft ( zelfde type als afgebeeld ) stond vervolgens een aantal jaren te glanzen, maar dat was het dan ook wel. Waarmee de vraag op kwam of het niet beter was deze te verkopen en van dat geld iets anders leuks te gaan doen ?

En zie recent bereikte mij de vraag of mijn oven "in de aanbieding"was en zo belandde ik opnieuw in het dilemma.

 

Ik besloot nog eenmaal te testen wat en of ik het nog wilde. Op dus naar de pottenbakkerij van Joop Cock in Bergschenhoek. Een fraaie en mooi gelegen accomodatie ( winkel, atelier en galerie ).

Joop heeft heel veel van alles, maar nu net niet mijn lievelings steengoedklei, die ik veelvuldig ging halen in Soest bij De Hazelaar.

Al met al toen maar 2 broodjes witte grove chamotte aangeschaft, dat helaas niet het rose / abricot -biscuit zal opleveren. Het zij zo.

Joop heeft heel mooie glazuren in de loop van de tijd ontwikkeld. Zijn beeldende kant ( uitgezonderd zijn draaiwerk ) spreekt mij niet zo aan. Aandoelijk is het wel.

  Ook leuk om te zien waar zijn cursisten mee bezig zijn. De dames zien er wat berustend uit en dat is niet vreemd: eerst de klei laten drogen, dan het bakproces en eventueel het glazuurproces. Ja een potje bak je niet 1,2,3.
Je zou je er schuldig van gaan voelen.

Het is best een leuke winkel als je van keramische spullen houdt. De vele glazuurproefjes een de wand. Soms uit de fabriek, maar ook uit de keuken van Joop.

Van dichtbij ziet dat er zo uit.

En dan de vele gereedschappen die je in kunt zetten bij het boetseren.

Spatels, spatels en nog wat spatels.

Al met al wel weer inspirerend en ik blijf tegelijkertijd het gevoel houden dat ik een gepasserd station, waar ik al heel veel geweest ben, aandoe. Het ware vuur van toen voel ik niet ( meer ).

Een creatieve cursus voor de bewoners hier ? Voelt ook niet echt als : ja , ik wil.

Benieuwd hoe het verder gaat.

Bergschenhoek 4 maart 2017.

Mettes Wellnessweek. Het Carnaval.

Mettes Wellnessweek.......het Carnaval.

Sinds zondag ben ik weer voor een weekje Wellness bij oma op de Brabantse Wal. Even helemaal tijd voor mezelf in deze voorjaarsvakantie. 
En dat begon gisteren al met een stormwandeling op Tholen.

Heel spannend en......ontspannend.

Vanochtend was ik al vroeg wakker en toen ik in de spiegel keek wist ik het......ik zou een zelfportret gaan maken. En dat lukte heel goed.

Om 12.00 uur kwam opa Henk binnen en ik nam hem onmiddellijk mee naar mijn tekentafel, want ik had een opdracht voor hem: een oen tekenen. Nou dat sprak hem wel aan want het duurde niet lang of de eerste werd zichtbaar:

Het was iemand die niet goed had opgelet en nu bijna helemaal in het gips en verband zat. Ik kwam met het idee om 'm te laten huilen en toen was het tijd voor een andere: een meisje in nood. Ze heeft niet goed opgelet. Wat een oen !

Ook tekende opa een heeeeeel lange hond, maar die past hier niet helemaal op en die laten we dan ook weg.

Daarna kregen een broodje met ei en een broodje met heel stevige pindakaas en gingen wij ons verkleden voor het Carnaval. Opa ging als boswachter, oma als mevrouw Poetin en ik als het blonde zusje van Moana. We wilden ook nog gordijnen aandoen - heel gewoon in Krabbendijke - maar oma had liever dat we die lieten hangen.

We waren op tijd voor de optocht. Het was er heel druk, maar al snel kreeg ik een plaatsje vooraan bij twee lieve Krabbendijkstertjes. Ik stond zogezegd tussen hun gordijnen. Zo kon ik alles goed zien.

Soms was dat ook wel een beetje eng, bijvoorbeeld toen er een grote rokende draak voorbij kwam. Die had vleugelpech en dus bleef hij vlak voor, of liever hoog boven mijn neus staan.

Ik liet zien dat ik niet bang was en probeerde hem onder zijn voet te kietelen. Dat hielp hij ging er snel vandoor en iedereen dacht: wat een dapper meisje staat daar.

Er liepen allerlei orkestjes voorbij die luid trommelend en toeterend lieten zien dat het Carnaval was. Maar er was ook een babytje die dat allemaal niet interessant vond.

Lekker slapen onder een warme deken.

Ik zag ondertussen Zwarte Pieten in boerenkielen , maar Sinterklaas was er niet bij.

 Wel waren er heksen en andere vreemde figuren in de optocht.

Ik kreeg ook nog een zakje met snoep, maar al snel werd duidelijk waarom heksen van die slechte tanden hebben. Ik moest even met oma overleggen of ik dat ook wel wilde.

Er waren heel grote wagens, zoals die met allerlei Nederlandse artiesten, die ik niet herkende, maar opa wel.

Soms kwamen er mensen voorbij die wel heel vrolijk waren en in de rondte dansten. Geen gek idee want door de kou leek het als mijn voetjes aan draadjes aan mijn benen hingen.

Soms was het moeilijk voor een optochtwagen om de bocht door te gaan, de straat in. Dat was steeds even spannend, maar liep altijd goed af.

Een van de wagens was heel hoog met allerlei opgestapelde auto's, die elk moment naar beneden konden vallen. Ineens miste ik mij broer Siebe, want die zou wel weten hoe hiermee om te gaan.

Degene die dit gemaakt had was pas echt een oen!!!

 

Het werd koud en dus tijd om naar huis te gaan. Oma vroeg naar mijn diepste verlangen en ik riep: Pannenkoeken !

O pa nnenkoeken ! riep opa meteen. Heerlijk !

En zo besloten wij volgens democratische stemming dat dit het zou worden.

Tot blijdschap van oma. Dat ook .

Nadat ik met de mixer het beslag had gemaakt ( oma wist precies wat en hoeveel erin moest, zij zou zo een pannenkoekenhuisje naast het wellnesscentrum kunnen beginnen en ik zou haar dan helpen met alle soorten pannenkoeken en misschien later ook met stroopwafels en zo ) werd het baktijd.

Er waren er met ham, kaas, groenten, pruimenjam, appelstroop.

Allemaal heerlijk en met gevulde buikjes gingen we van tafel om nog even wat te lezen en daarna te gaan slapen.

Dromend over een heel grote optocht vol kabouters en oentjes en een klein draakje dat niet tegen kietelen onder zijn voet kon.

Het was weer leuk geweest.

Morgen vroeg op voor weer een leuke dag.

Mette, Krabbendijke, 2017

Bij Agnes in de Vlaamse keuken.

Tijdens mijn maandelijkse bezoek aan Antwerpen verwonder ik mij regelmatig over de kookkunsten van Agnes en de ingrediënten die zijn gebruikt en dikwijls samenvoegt.

Verrassend culinair zal ik maar zeggen.

Zo ook gisteren.

Ik had het woord wel eens gehoord, maar de "objecten"zelf nog nooit echt gezien, gevoeld of gegeten : aardperen.

Nu blijkt dat een soort wortel te zijn, die familie is van de zonnebloem ( Helianthus Tuberosus ). Het zijn wortels, wortelknollen die tegenwoordig nog weinig in de winkels liggen en als ze er zijn dan is dat in de winter.

Agnes had een krat vol en daar was veel belangstelling voor. Immers je kunt ze rauw eten, koken, bakken, stoven, frituren, enz.

Gesneden in de pan zien ze eruit als plakjes champignon. Ze smaken nootachtig en zoet en zijn door hun samenstelling van koolhydraten zeer geschikt voor diabetici.

Wel wordt er gewaarschuwd om er niet teveel tegelijk te eten omdat dat aanleiding kan zijn tot winderigheid. Dat wordt dus oppassen de komende dagen.

Plotseling was Agnes weg uit de keuken en was zij bezig met het frituren van plukjes boerenkool, die daar knap knapperig van werden. Je moest er wel bijblijven en komt namelijk aan op een korte verhitting. Ook nu weer: een aparte smaak en aanpak.

Al met al deed het mij denken aan een kunstwerk op de Rotterdam Art Fair:

Hangende Bonsai-boompjes met toevoeging.

Intussen maakte ik mijn graag nuttig. Soms dop ik de erwtjes of snij de spinazie. Deze keer echter mocht ik 3 Flakkeese winterwortels fijnraspen.
Een stevig klus. Echt mannenwerk.

 

 Maar na behandeling zag het er fris, fruitig en voedzaam uit. 
Smaakvol ook. Vers uit de grond.

Ook haar soepen zijn heel bijzonder. Wat daar allemaal in gaat is niet na te vertellen, maar het ziet er zo uit:

 En gisteren stond ineens ook de moeder aller aardknollen op tafel in de vorm van: 

Vlaamse Frieten, vers uit het kot. Met Bio-mayo.

Jammie, wat heerlijk allemaal en Agnes ga vooral zo door ! 

Verwijzing naar workshops, etc.

Beste lezer (es) ,

dit blog is een ervaringsblog over voor mij bijzondere momenten.

De informatie over workshops, coaching, schilderen en meditatie vind je op:

https://deverwonderingvanhetbeeld.blogspot.com