De Markthal in Rotterdam.

Daar ik vanochtend naar het centrum wilde voor wat boodschappen en vervolgens uitstapte bij Metrostation Blaak kon ik deze keer echt niet om de Markthal heen.

 Toch wel een bijzonder gebouw. Mede door de immense glaswand aan de buitenzijde, waarin de omringende gebouwen weerspiegeld worden.

Binnen is het vol en druk, maar daar let ik in eerste instantie niet op:

Boven daar gebeurt het.

 Gigantische vruchten, korenaren, broden, groenten en bloemen sieren het plafond. Het ziet er allemaal fris, fruitig en vrolijk uit.

 En voor wie honger krijgt zijn er voldoende, veelal luxe "marktkramen", die m.i. weinig van doen hebben met de gewone marktkramen buiten. Ook de markthallen zoals die in zuidelijke landen voorkomen lijken er niet op.

Het lijkt meer op een Leclerc Extra Large. Zonder zo'n plafond, dat wel.

 Bijzonder is het allemaal wel. Met als grappig bijverschijnsel dat er ramen vanuit de ingebouwde woningen op het winkelplein kijken.

Er zijn ook dieren die helemaal opleven als er een vegetariër naar ze kijkt.

Het is mooi om te zien, maar mijn boodschappen doe ik liever ergens anders. Wel heb ik nog een moment voor een "artistic impression". 

Zo'n foto die nooit eerder gemaakt is.

 Bij deze:

 Tijd op weer richting Potlood te gaan. En naar de Centrale Disccotheek.

 Natuurlijk zijn de CD's die het liefst leen weer uitgeleend ( onbegrijpelijk ) , maar ik vind toch een qua smaak breed alternatief.

Nu nog even de Groene Passage voor wat aparte theesoorten, koffie en brood.

Thuis is het tijd om wat "na te genieten" en verder te werken an de schilderijen die ik gisteren begonnen ben ( wordt dus vervolgd ).

Schilderworkshop.

Zaterdagmiddag 15 november.
 Vanmiddag is het weer tijd voor een schildermiddag.

We werken vandaag vrijuit. Zonder thema. Dat is enerzijds spannend, anderzijds is er vertrouwen dat het allemaal wel goed komt.

 In het begin betekent dat zoeken en worstelen, kwasten en poetsen, laag over laag.

Geleidelijk aan trekt dan "de mist op en komen er beelden.

 Tussendoor komen recente of actuele ervaringen mee. alsof ze worden opgeroepen door het werken.

Zo is er de blijdschap bij het ontvangen van goed nieuws.

Of brengt een schoonheidservaring in en met de natuur een spiritueel symbool in beeld.

Zo eindigen we laat in de middag in verbinding met en verwondering over de beelden die spontaan zich hebben aangediend.

Levensboom.

 

14-11-2014.

 

Het vorige schilderij schept ruimte voor iets nieuws. Anders. lichter.

Als het in de eindfase is ontmoet ik een soortgelijk beeld uit 2008:

 

 

In het nieuwe beeld komt alles samen.

En dat ziet er zo uit:

 

11-11-2014

 

Na de uitbundigheid en de schoonheid van de vorige boom komt er een andere.

Ruiger, krachtiger. Een andere ervaring.

8-11-2014

Het duurde even. Elke dag een beetje. Kleur voor kleur. Een groeiproces. Nu klaar en ingelijst.

De eerste van een serie levensbomen.

Alle schilderijen zijn te koop.
Formaat : 50 bij 70 cm

acryl op aquarelpapier

200 euro p.s.

Staccato-beeld.

De afgelopen dagen heb ik gewerkt aan een installatie voor bij de dans.

In overleg met R. stelde ik "bewegingen" voor als uitgangspunt. Hij wilde daar graag staccato-elementen in zien.

En staccato is het grotendeels geworden.

 Allereerst is er het vuur. Verwarmend en vernietigend.

 De uitbreiding van territorium.

 de moedige sprong in het onbekende

 de symbolische weergave van het archetype van de strijder ( lichtkant )

 de krachtige energetische explosie

 de bewegingen van de strijder

 de donkere kracht

 en de daden die het gevolg kunnen zijn

Het zit er allemaal in. 2.10 meter hoog.

 Speerpunten en alertheid.

Het hoeft alleen nog maar gedanst te worden. 

Gilles Petit, de ervaring.

Het is zaterdagavond 8 november als ik na een noodgedwongen veel te ruime omweg in Antwerpen aankom. De ontvangst bij R. en A. is vertrouwd en allerhartelijkst.

A. heeft een heerlijke Thaise soep met asseccoires gemaakt.

Wij gaan vanavond naar een concert met hapjes elders in de stad.

Waar we komen is voor mij altijd weer verrassend. 

Na wat zoeken naar het juiste gebouw ( Antwerpen kent zoveel éénrichtingverkeer dat iedereen ervan in de war kan raken ). Alleen met de fiets heb je een kans.

 Via via komen wij in een ruimte die mij doet denken aan de Thermen van Caracalla.

Het is al behoorlijk druk en het lukt ons nog plaatsen te vinden aan de voet van een gigantische schijnwerper. Voor ons op de vloer ligt een begrensd gebied, die bij mij de hoop op dansen doet gloren.

Wij zijn hier bij een concert van Gilles Petit, die vandaag 70 jaar wordt en zo wordt snel duidelijk vele volgelingen heeft die eerst niet konden zingen en nu wel. 
Een organisatiedame laat het ons uit volle borst horen en het dient gezegd: verstaan doe ik het niet, maar het klonk wel harmonieus en oosters.

Eerst echter werd hij door zijn leerlingen toegezongen met het lied Nogajaletha. Eigenlijk het verjaardagslied voor de Tsaar. ( youtube hotze2009 gilles petit 70 jaar ).

En het dient gezegd: Gilles had wel iets van een Tsaar: goed gegrond en ook van grote hoogte deelde hij zijn kwaliteiten met ons. 

Hij zong met een diepe en warme stem liederen uit India en Afghanistan, terwijl hij liet zien een meester op de akoestische gitaar te zijn.

In gezinsverband hanteerde hij het Indiaans harmonium, met zijn zoons ( de vruchten van zijn lendenen ) op trompet en trommels. Intussen beroerde mama moeiteloos de snaren van de tambura. Ook op de viool kon hij goed uit de voeten. 

Zoals te verwachten kwamen de "nummers" die zij speelden uit gebieden waar tijd onbelangrijk is. Anders gezegd: ze gingen eindeloos door en mijn verlangen naar de pauze en de bijbehorende hapjes nam toe.

Gelukkig waren er de fraaie handen van mijn voorbuurvrouw ( met ring tatoeage ) om even iets anders te ervaren ( leuk mens met sproetjes ). 

Tussendoor vertelde Gilles van alles in het Frans, wat voor mij als importvlaming zelden verstaanbaar was.

Zij lichaamstaal was duidelijker: Hij ging voor ons dansen. Een soort mondiaal rirtueel waarbij hij een voor zijn leeftijd ongebruikelijke lenigheid vertoonde. Op sommige momenten stootte hij dan klanken uit die van een andere orde waren.

Ja, Gilles had het helemaal te pakken. Wonderlijk om te zien.

Geleidelijk aan werd wel duidelijk dat hij ook iemand had die graag heel lang de aandacht vroeg.  Hij wist niet van ophouden. Hoe mooi zou het geweest zijn om samen met zijn publiek heerlijk oosters te gaan klinken.

Gelukkig was er zijn zoon - met de bescheidenheid van zijn moeder - die ons tot slot vergastte op een nieuw ontworpen instrument.

Daarna was er thuis Duvel met gerstehop en bosbessen ( nooit eerder gezien of geproefd ) en een kruidenthee uit duizenden.

Het was weer mooi. A. en R. bedankt.

O solo mio op Tiengemeten.

Vandaag is een bijzondere dag. Iedereen onderweg en ter plaatse heeft het erover: Het is 1 november en het lijkt wel zomer. Onbewolkt, stralende zon, zachte zuiden wind en een aangename temperatuur.

Naar buiten dus.........

Mijn keuze valt opTiengemeten. Maar nu een keer met de fiets, om ook de uitersten van het eiland te verkennen.
 

Om 11.00 uur schuif ik op de pont - hou mij aan alle veiligheidseisen - en 10 minuten later ga ik op pad.

Ik ben een van de weinige fietsers op dat moment en ontkom niet aan een bewapende controle onderweg.

Het voelt spannend. Het bord vertelde 25 meter afstand te houden, maar als ik door wil wordt het 25 centimeter.

 Ik stap af en ga wat zingen. Schotse liedjes heb ik niet paraat , maar met Irish Blessing bereikt ik mijn doel: de Hooglanders mild gestemd van het pad en ik door.

Ik rijd naar de westkant van het eiland en ontdek daar een ideale logeerplek.

Het is niet verhuurd en dus bestaat de mogelijkheid het eens goed te bekijken: a room with a view en een mooie lichtval van binnen.

Hoewel ik nog wel twijfel of het ik wel het kan doen.......ik doe het en zo zit ik even later heerlijk te lunchen op het terras. Fiets naast het huis, zodat het lijkt of ik de huurder ben en dan gewoon genieten van de zon en het uitzicht.

Op de terugweg kom ik geen probleem tegen. De Hooglanders zien mij naderen en dat is voor hen genoeg om te doen of ze gek zijn.

 

 Jammer, had nog graag The Fields of Athery voor hen gezongen.

In de verte zie ik nog een huisje dat te huur is.

Dat lijkt me echter niks.

En even later bereik ik het hoogste punt van Tiengemeten.

Om 14.00 uur besluit ik terug te varen. Maar eerst kijk ik nog even in het ontmoetingscentrum naar de pasgeboren diertjes.

.

Ook kun je er fietsen en paarden huren.

Het ziet er allemaal heel verzorgd en klantvriendelijk uit.

Eenmaal terug aan de wal nestel ik mijzelf op een doodlopende weg in het boerenland om met koffie en koek te lezen in het van R. geleende boek:

Dieter Broers: Het is de tijd van de zon.

Positieve invloed van de zon op gezondheid en bewustzijn.

Hoe toepasselijk op deze 1ste november.

Ervaren en lezen komen zo mooi bij elkaar.

O sole mio.

.

Nieuws aan de muur.

Afgelopen weekend op detailjacht geweest. Kleine veranderingen in huis, die iets mooier, praktischer of gewoon anders maken.

Ook op het gebied van de "beelden" aan de muur.

 Nu de herfst in is gevallen komt het traditionele verlangen naar een warme winterzon. Heerlijk op een eiland, onder de "palmen", aan het strand, bij de ondergaande zon en met een verwarmde zee.

( 50x70 cm, acryl, 2014 ).

 En hoewel de meeste vogels zich voorbereiden op de winter, heb ik nog een vers nestje kunnen creëren. Er prettig voor hen zo vlak naast de halogeenlamp.

( 50x70 cm, acryl, 2014 ).

En dan is er een nieuwe roos. Maandagavond in beeld gekomen temidden van meerdere andere ( andermans ) rozen. Een wonderlijk beeld.

( 50 x 70 cm, acryl en potlood, 2014 )

Ook lag er nog veel beeldmateriaal van mijn Samsonite-object.

Hoe leuk is het dan om dat alles samen te voegen in een - in zekere zin - compleet nieuw beeld.

( 50 x 70 cm, acryl, collage, 2014 )