Het Rijksmuseum.

Gisteren ben ik met W. en A. naar het verbouwde Rijksmuseum in Amsterdam geweest. Na een door Blokker gesubsidieerde treinreis kwamen wij terecht in het Oud-Hollandse koffiehuis aan het Stationsplein.

 

 

Daarna konden we kiezen uit lijn 2 en lijn 5 om daarmee en de regen te ontlopen en in de Hobbemastraat te komen. Het viel mij op dat de trams hier aan de krappe kant zijn en veel obstakels in de doorloop vertonen. Ook werden wij voortdurend tweetalig opgeroepen vooral "in The Back" te gaan en "Out te checken".

 

 

Daar was zij dan: het langdurig gerenoveerde museum en vol verwachting klopte ons kunstzinnige hart over wat wij daar allemaal zouden gaan zien.
En wij waren niet de enigen. Er waren rijen bij de kassa, bij de toiletten, bij de garderoe, bij het restaurant, zelfs op de schilderijen.

 Het eerste nut van de verbouwing werd helder: er was veel meer ruimte om in de rij te staan dan voorheen.

 

 

Het dient gezegd: de nieuwe centrale hal ademde ruimte en de transparante  geluidsdemping in de bovenruimte sloot daar mooi bij aan.

Het nieuwe restaurant met open keuken en de bibliotheekwinkel waren fraai geïntegreerd in het "oude" geheel.

 

 En nadat wij een plekje hadden toegewezen gekregen werden wij getrakteerd op landbrood met beenham, dan wel Old Amsterdam. Ik vond vooral de zilveruitjes erg lekker.

Ruud Gullit had mij destijds op de televisie verteld dat er nu vooral thematisch geëxposeerd zou worden en daar verheugde ik mij op. Meteen bij binnenkomst rond 1900 was er mooi op elkaar afgestelde kunst en curiosa te zien uit de Jugenstil en Art Deco.

 

Echter daar waar het de klassieke werken van de Hollandse meesters betrof was men - de kleur van de muren was nu meer eigentijds - knap conservatief gebleven. Gewoon heel veel zalen met alleen maar schilderijen.

 

 

Nieuwe vormgeving troffen wij wel aan de de afdeling scheepsmodellen en wapens. Dat gaf een even helder als hard beeld van de tijd toen er nog gevochten en gevaren werd met houten schepen. Op een van de schepen werd een holgrafische bemanning geprojecteerd en dat zag er leuk uit.

 

 

De afdeling Middeleeuwen  mocht er ook zijn en......hier was het veel rustiger.

Een meditatief moment.

Tijd ook om gewoon eens heel dicht bij de beelden te kunnen komen.

 

 

En na het bezoek aan deze gezegende plek werd het tijd om het pand te verlaten.

We mochten nog een keer in de rij ( de rij van mensen die hun jas terug wilden ) en met een goedgevulde lijn 5 en een supermodern treinstel kwamen wij terug waar deze dag begonnen was: Rotterdam.

Lectorium Rosicrucianum

Enige maanden geleden kwam ik in het Lectorium Rosicrucianum in Bergen op Zoom voor de expositie van pastels van Juke Hudig. De mensen , de sfeer en de aankleding van het gebouw maakten mij nieuwsgierig.

Bij thuiskomst kwam ik tot de ontdekking dat dergelijke instellingen in heel Nederland zijn. Ook in Rotterdam. Voor mij een reden om te kijken waar dat dan wel mocht zijn. Ik vond het op de Avenue Concordia.

 

 

Deze instelling wordt ook wel de Internationale School van het Gouden Rozenkruis genoemd.

Een plek waar men zich probeert te verbinden of verbindt met universele wijsbegeerte en spiritualiteit.

Al met al een veelbelovende presentatie.

Er kwam in ieder geval heel veel licht uit het pand, echter het voelde nog te vroeg om naar binnen te gaan en dat kan binnenkort zo maar veranderen.

 

 

De Rozenkruisers gaan ervan uit dat "Licht" het diepste verlangen van de mens is. In dit "Licht" is de Ware Kennis of Gnosis present. Dat is tevens de plaats waar de zoekende mens richting, rust en levensvervulling kan vinden / vindt.

 

( schilderij Henk van der Veen acryl / houtskool )

 

Deze gnostieke of universele leer grijpt terug / vindt haar bron in de oorspronkelijke religies en in de mysteriescholen.

 

 

Bij Universele Leer kun je denken aan Lao Tse, Boeddha, Trismegistos ( Egypte ), het Hermetisch Christendom, de Essenen, de Manicheeën ( Augustinus ), de Katharen en de Rozenkruisers uit de 17de eeuw.

Een breed gezelschap.

 

 

Daniël van Egmond heeft er een boeiend boek over geschreven.

 

wordt vervolgd

Voortgaand proces schilderen.

't begint met chaos
die onverdraaglijk is en
dus geordend moet
dat ordenen is het werk
en maakt de vorm
waarin je ziet
waaruit je werkt
en zichtbaar wordt

Bert Schierbeek
Uit : De Zichtbare Ruimte.


Gisteravond verder gegaan met het thema "chaos". Wat wil ik en wat kan ik met datgene wat ik donderdag "geoogst" heb. Tijd voor het experiment zonder een eindprodukt te verwachten.

Dan gebeurt er dit:

 

Er komt meer glans, goud en rood in het beeld. Het wordt lichter. Er komen toeschouwers in beeld. Twee zwarte vogels met geelgouden snavels. Hun aandacht gericht op de centrale donkere figuur midden boven.

 

 

Twee schilderijen die ik ruimtelijk maak. Kokers vormend waarin, waaruit of waardoor straks iets zal gaan. Chaosbundelaars ?

Twee vogels, 2 zuilen....er komen 2 maal 2 mensen in beeld.

Ze verschijnen in een ander chaosveld.

 

 

Kloppende en dode harten bewegen door het veld.

Voor dit moment genoeg.

Ik voeg ze samen, wetend dat het proces verder gaat en er nog veel zal veranderen.

 

 

Expressionisme en katharsis.

Donderdagavond ontstond de behoefte om weer eens goed "los te gaan". Voor mij betekent dat alles wat mij teveel of mogelijk teveel is naar buiten mag komen via teken- en schildermateriaal.

De enige begrenzing is het vlak waarop ik werk.

De rest is vrij en mag komen zoals het komt.

 

 

Door steeds weer laag over laag te werken ontstaat een niet eerder gezien of vertoond beeld. Een beeld dat is zoals het is en voor wie dat wil ruimte geeft voor een eigen interpretatie.

 

 

De intensiteit van mijn werk kan steeds heftiger worden en deze neemt ook weer af als datgene wat gedaan moet worden gedaan is.

 

 

Dan is het tijd voor de verwondering.

Het voorheen onzichtbare is zichtbaar geworden.

En dat geeft ruimte.

 

 

Wil je ook eens op deze manier werken en ontdekken wat dit voor jou betekent, kan betekenen, neem dan contact met mij op via hhvdveen@planet.nl

Filosofie en inspiratie.

Gisteravond was het weer tijd voor het filosofisch café in Djoj.

Onder leiding van de filosofen J. en A. werden er gedachten uitgewisseld over zaken als oorspronkelijkheid, erkenning krijgen, integriteit, waarom er zoveel mensen met persoonlijke ontwikkeling bezig zijn en last but not least spiritualiteit.

 

In zijn inleiding schetste J. 5 hoofdstromingen in de filosofie:

1. voor Socrates 2. tijdens en na Socrastes 3. het Christendom 4. de moderne filosofie
 5. de postmoderne filosofie.

Hij deed dat aan de hand van zijn hand. Dat vond ik mooi beeldend, mede omdat dat bij mijde vraag  opriep waardoor de overgang tussen de stromingen ontstond. Zijn hand werd zo een diagram met pieken en dalen ( de overgang ).
 

 

En het riep bij mij het boek van Robert Hartzema "Tussen 2 gedachten" op.

Hartzema stelt: tussen twee gedachten ligt de poort naar de vrijheid en een onbegrensde rijkdom aan ervaringen.

In de ruimte tussen de vingers, tussen de gedachtenstromen ( filosofieën ) ligt daar de poort van de vrijheid ?

 

Ik citeer Hartzema:

Kleuren, beelden, geluiden en gevoelens bieden een onbegrensde rijkdom aan ervaringen die overal en altijd aanwezig zijn. Wij zouden kunnen genieten van de grenzeloze openheid en creatieve dynamiek van het leven, en voldoenning kunnen vinden in ons eigen zijn.

Toch voelen we ons vaak afgesloten, in de greep van angsten uit het verleden of bezorgdheden over de toekomst. Zonder helder inzicht in de krachten die ons leven lijken te bepalen, raken we gefrustreerd en onzeker.

Stof tot nadenken.

 

 Zoals Spinoza deed.

Met 2 liefhebbers aan tafel was deze natuurfilosoof uit de 17de eeuw ( God en de natuur zijn hetzelfde / inzicht in de natuur verhoogt de kennis van het goddelijke ) deze avond aanwezig.

Dit leidde tot de discussie over het feit of wij al dan niet over een vrije wil beschikken.

 

Het grootste deel van de gesprekken ging echter naar het verschijnsel dat er best veel mensen zijn die centra als Djoj bezoeken om daar iets te vinden, te ervaren.

En wat dat "iets" dan mag / kan zijn.

Is het verbinding, harmonie, warmte, geluk, zingeving, erkenning, zelfkennis ?

Een spirituele ervaring ?

 

 

Sjamanisme, biodanza, lichaamswerk, yoga, tai chi, hypnose, EMDR, EFT, koorzang, mindfullness, AUM - meditaties, tango, massages, enz. enz.

Het aanbod wordt groter en groter.

 

 

Is het het zoeken naar en het vinden van oorspronkelijke zaken die in de moderne samenleving verloren zijn gegaan of op de achtergrond geraakt ?

Is het een verlangen naar iets dat "meer" dan wel "hoger" of "dieper" of "groter" is ? 

Speelt onvrede met het bestaande daar in mee ?

 

Dat vind ik het aardige van de filosofie.

Net als ik denk dat ik het weet komt er een nieuw vraagteken.

Het beste lijkt mij het aan de betreffende persoon te vragen.

 

 

Terug naar b.v. Spinoza. Als de filosofie van Spinoza mij fascineert en ik kies ervoor vanuit deze basis te leven en te zijn, dan is dat op zich natuurlijk okee.

Spinoza verzette zich tegen de bestaande visie m.b.t. God, Jezus, religie.

Een verzetsstrijder in zijn tijd. Als mijn verzetsstrijder zich daarin herkent dan zal ik snel geneigd zijn hem te omarmen. Het gevaar is m.i. dan wel aanwezig dat ik Spinoza en zijn visie tot de nieuwe "God", de "nieuwe Jezus" verhef. Spinoza als dogma.

 

Zoals een van mijn oude leermeesters onlangs nog schreef: blijf denken in tegenstellingen.

Door dat te blijven doen blijft er ruimte en vrijheid en opent zich mogelijk een middenweg.

De ruimte tussen de vingers ?

 

 

Het laatste deel van de avond ging over spiritualiteit, spirit, geest, contact met geesten, energievelden en intuïtie.

En in het verlengde daarvan de verwarring rond deze begrippen. Omhelzing en afwijzing, om welke reden dan ook, kwamen op tafel.

 

Persoonlijk vind ik dat spiritualiteit niet alleen iets is "uit de hogere sferen", maar dat het belangrijk is dat wat men daar ervaart neerzet de wereld ( bijdragen aan een betere wereld ). Concreet maakt. Gronden, zoals dat zo mooi heet.

 

Al met al was het weer een mooie avond, die meer vragen dan antwoorden gaf.

Zelf ervaar ik het als heel inspirerend en het zet mij aan tot verder onderzoek ( buiten en binnen ).

 

 

Lente op de Heide.

Het is vandaag 5 januari. Gisteren kwamen er twee muggen mijn slaapkamer binnen ( voor alle aanwezigen geen goede situatie ) en vanochtend onderzocht een paar koerende duiven of er toch niet wat te nestelen viel op mijn balkon.

Ja, het is lente.

 

 

Om deze te vieren spoedden wij ons naar de Heide bij Bergen op Zoom. Een fraai gebied met bossen, zandverstuivingen en water. En wij waren niet de enigen. Bemodderde mountainbikers, zongerichte terraszitters, rondrennende jonge honden en kinderen die het gevoel hadden dat de zomervakantie dit jaar al in januari was begonnen.

Om van de staalblauwe lucht maar niet te spreken.

 

 

Was dit de plek waar wij ooit in dezelfde tijd "op de schaats" hadden gestaan ?

Een niet zo slim echtpaar probeerde zelfs met paard en wagen de overkant te bereiken. Het werd geen succes. Het paard kreeg de kar de kant niet op.

 

 

 

Het werd een heerlijke wandeling vol vitamine D en goed doorbloedde spieren.

Ja, de lente is begonnen.

En dat kun je voelen.

 

 

 

2014......................ik heb er zin in.

De feestdagen en de jaarwisseling "zitten er weer op". Ik bemerk dat ik steeds minder heb met dit jaarlijks terugkerende ritueel. Niet met de onderliggende essentie, maar met alles wat er over heen gegoten en gezet is. Daar komt nog bij dat ik al vele jaren rond Oud en Nieuw in het buitenland vertoef, omdat het er in mijn smaak - in ieder geval in deze periode - prettiger wonen en leven is.

Dit jaar lukte dat door omstandigheden niet.

En dus begon ik met het plaatsen van boom en stal.

 

 

De aanloop naar de Kerstdagen was er een met veel gezang. Diverse koorconcerten maakten de opmaat naar de Kerst gezellig, immers: er kon gezongen en gemusiceerd  worden.

 

 

De Eerste Kerstdag mocht ik samen doorbrengen met de familie en vrienden van W.P.

Het werd een drukke en gezellige dag waarbij allerlei spelvormen en heerlijk eten en drinken het tot een mooi geheel vormden. Ook de kleinkinderen van I. droegen daar aan bij : ze dartelden soms als lammetjes rond "de kribbe" waar hun pasgeboren broertje zijn rol mocht vervullen.

 

 

Minder leuk was dat een stevig virus, dat zich op voorhand genesteld had in mijn luchtwegen - en niet alleen in de mijne - het nodig vond om tot exploratie te komen.

En zo werden de dagen naar de jaarwisseling gevuld met Otrivin, Vicks, Tempo, Paracetamol en andere vrienden in een dergelijke nood.

 

 

En zo werd het Oudejaarsavond.

 Na een tafel vol Rummicup en Theo Maassen barstte het vuurwerk los en konden wij elkaar snotterend en hoestend een gelukkig en vooral gezond 2014 toewensen.

Zo: 2013 zat erop. Het was een bewogen jaar.

 

 

 

En zo begon 2014 ook.

De minister had het nog zo gezegd: geen vuurwerk na 02.00 uur. En zoals gebruikelijk ging het nog uren door. Het leek mij beter om niet als hulpverlener naar buiten te gaan ( in ieder geval niet als je gezond 2014 in wil ) en "het" maar uit te zitten.

Rond 05.00 uur was er buiten  mogelijk een wapenstilstand en kon ik proberen mijn inmiddels verstoorde slaapritme weer wat vorm te geven.

Om 11.00 uur schrok ik wakker: 2014 ! Het was al weer bijna Kerst.

 Na het opschudden van mijn luchtwegen en het liefdevol constateren dat mijn nieuwe jaar met de nodige hoofdpijn aanving - besloot ik iets te doen wat ik graag doe op 1 januari: iets nieuws verkennen.
En zo verliet ik rond 12.30 uur mijn logeeradres voor een stevige en zuiverende wandeling. Al snel sloeg ik een weg in die mij nieuwe perspectieven en een doel bood.

Wat een prachtige akker om in 2014 te bewerken ! En: de watertoren aan de horizon. Daar wilde ik heen ! Hoe ik terug zou komen zou de watertoren mij dan wel vertellen.
 Het was zacht winterweer en er stond een stevige wind.

 Ongemerkt kwam er met de zuurstof ook weer meer licht in mijn leven.
( mijn eerste filosofisch moment van 2014 ? ).

Nadat ik met een bocht om een grote berg mogelijk nog potentieel explosieve  nachtmerriebommen was gelopen veranderde mijn perspectief opnieuw.
Weliswaar nog wat wazig, maar ik kon zien waar ik vandaan kwam ! Yes !
En ook weer terug moest, want bij mij gaat het meeste cyclisch.

 

En dan - na een half uur - ineens was hij daar: De watertoren. In al zijn fierheid.

 

 

Nader onderzoek leerde dat hij geen water dragende functie meer heeft, maar dat er het kinderopvangcentrum Toerdeloo in is gevestigd.

Hopelijk niet voor kinderen met hoogtevrees.

Mijn doel had ik bereikt. Ik kon terug. De vraag was alleen hoe ?

 

 

Bij de aanleg van de plaatselijke infrastructuur was duidelijk geen rekening gehouden met het feit dat deze creatieve en innovatieve ( 2014 ! ) ontdekkingsreiziger ook wel weer naar huis wilde voor koffie en een lichte lunch.

Ik kon of helemaal terug of  "immer gerade aus" langs de autoweg tot de gewenste afslag.

Prettig was dat laatste niet: voortsnellende auto's en een herdenkingsmonument voor een hier omgekomen NAC-supporter ( aardige jongen zo te zien ) en natte begraasde voeten.

Ja, 2014 kan ook ruig zijn !

 

 

Na het in hoog tempo nemen van de afslag was het verder een goed geplaveid eitje om thuis te komen. Op tijd ook om getuige te zijn van een collega, die ook de afslag nam:

 

 

Ook bij hem werd weer zichtbaar dat het spannend en bevrijdend is om in beweging te komen.

En ten volle te  genieten van het nieuwe perspectief.

 

 

Om dan uiteindelijk weer thuis te komen.
Het liefst met een happy landing.

2014.....ik heb er zin in.