Odysseus.....Divina Comedia.......Life of Pi.

Gisteravond naar de film Life of Pi gekeken. In eerste instantie omdat deze bekend is geworden door de schitterende computeranimaties ( zoals de tijger ). Een wonderlijk verhaal dat wij in eerste instantie op een consumptieve wijze bekeken hebben.

 

 

De hoofdpersoon vertelt over zijn reis aan boord van een reddingssloep waarin hij in eerste instantie met een zebra, een hyena, een oerang-oetang en een tijger "opgescheept" zit. Het oorspronkelijke vrachtschip met aan boord zijn vader, moeder en broer is gezonken.

Door een opeenvolging van omstandigheden blijven Pi en de tijger over en ontstaat er een soort kat en muis spel, waarbij het Pi lukt steeds meer zeggenschap over de tijger te krijgen. En het blijft oppassen ( vader: een tijger is geen vriend ). Steeds weer wijkt hij uit naar het vlot dat hij gebouwd heeft.

 

 

De overkapping van de helft van de boot is fundamenteel. Daaronder liggen o.a. de voorraden en de tijger kruipt er regelmatig onder. Is dan "uit het zicht" en kan ineens weer opduiken.

 

De volgende ochtend bij het ontbijt realiseer ik mij de diepgang van het verhaal. Jongeman verliest zijn ouders en gaat de strijd aan met de dierlijke kracht in zichzelf, die soms heel manifest is of "onder zeil".

Uiteindelijk komt er vrede en kan de tijger teruggaan waar hij thuishoort.

De groei naar volwassenheid heeft plaatsgevonden. De dierlijke kracht geïntegreerd in de persoonlijkheid ( is nu dienstbaar ).

In die zin vertelt de film een inwijdingsritueel.

Het verhaal ook van de held.

 

 

"Na de koffie" zie ik ook overeenkomsten met de reis van Odysseus, die allerlei strijd, gevaren en verlokkingen weerstaat en uiteindelijk zijn rechtmatige plaats inneemt. Die van koning. Eindelijk vrede.

 

 

En Dante's Divina Comedia, waarin Dante al reizend kennis maakt met de hel, het vagevuur, de louteringsberg. Pas als hij hier doorheen gegaan is mag hij het Rijk der Hemelen betreden.

( bij een eerdere, kortere poging komt hij roofdieren op zijn weg tegen ).

Dante's begeleider Vergilius is voor mij bij Pi de stem van zijn vader.

 

 

 

 

 

 

Westerschouwen, zon zee en scholfilet.

Het is maandag 8 juli.

Tijd voor - eindelijk - een dag naar het strand. De keuze valt op Burgh-Haamstede op Westerschouwen.

 

 

Het is er ongekend stil en voor we gaan smeren en zwemmen drinken we eerst een koffie verkeerd op het aanwezige terras.

Daarna zoeken we een plek die op enige afstand van de zee ligt en plaatsen daar onze parasols.

 

Het is er heerlijk. De temperatuur, de milde wind, het geluid van de zee, dat alles maakt dat wij wegdromen in deze paradijselijke situatie.

Echter de tijd lijkt te vliegen en ineens rukt de zee op tot aan onze voeten.

 

 

Wij begrijpen de boodschap en gaan na een kopje thee en een heerlijke zelfgemaakte funcake de Oosterscheldekering verkennen.

 

 

Het ziet er indrukwekkend uit.

En dan keren we hongerig maar voldaan terug naar onze oude stek, waar een zestal tongetjes met frites en een ( ozoheerlijkkoel ) pilsje op ons wachten.

 

 

De zomer is begonnen.

Zwemmen doen we later als de zomer ook daarin is doorgedrongen.

 

 

 

 

Funcakes, een vorm van Zelfrealisatie.

Gisteren werd ik in de gelegenheid gesteld om cupcakes te maken. Achteraf zijn het funcakes geworden. Ik voelde mij gedurende enige tijd weer het kind dat mag spelen met kleur en vorm. Meer fun als cup.

 

 

Het begon allemaal heel basic: met uitleg over marsepein, het uitrollen, kleuren en decoreren ervan.

Na het uitrollen kreeg ik een cake-je om het omheen te plooien.

 

 

En daar er speels gewerkt mocht worden kon ik het niet nalaten iets toe te voegen wat ik de gebaksindustrie meestal niet gewaardeerd wordt.

 

 

Toen werd het tijd om serieus aan de slag te gaan. Ik werd stil en toch actief, belandde in een veld van tijdloosheid en kwam er weer uit tevoorschijn met dit resultaat.

Feestelijk en zacht.

 

 

 

En zoals meestal: als het ene gepasseerd is komt het andere: opnieuw ging ik in trans, ontdekte hoe sterren in mijn hart te krijgen en eetbaar goud toe te voegen.

Het resultaat: krachtig en stevig.

 

 

Na afloop kreeg ik een mooi doosje om mijn creaties mee te nemen om er op een later tijdstip van te kunnen genieten.

Dat tijdstip is morgen.

 

Vanochtend in het bos, aan het water lees ik een boek over allerlei vormen van Zelfrealisatie. Funcakes maken - zo realiseer ik me - hoort daar ook bij.

 

 

 

 

Herbert , King of Roots.

Het is vrijdagavond 5 juli.

Tijd voor ons slotconcert aan de Bergse Plas. Het weer is goed, net als de temperatuur en de luchtvochtigheid. Nadeel is wel dat wij zingen op de lokale hondenuitlaatplaats, maar door hier heel bewust mee om te gaan ( het vooraf ruimen - met dank aan M. ), kunnen we onbevreesd ons eten, drinken en songbook neerleggen.

 

 

 Vanavond zingen we weer veel Afrikaans repertoire, dikwijls aangevuld met een lokale dans en aankleding.

 

Ook nu zijn er weer veel zelfgemaakte of zelfgekochte hapjes en sommige zaken worden ter plekke geproduceerd ( de eieren waren wel thuis gekookt ).

 

Ook deze avond hadden de voorzitter van de Baspartij en die van de Sopranenpartij weer een verrassing in petto. Na breed overleg werd besloten onze dirigent Herbert te bekronen voor zijn werk voor koor en maatschappij.

Het werd een gewijd moment.

 

 We zongen voor hem een Irish Blessing, waarna we terugwandelden naar Djoj en de lokale bar.

Met instemming van de leiding - spontaan zingen kan bij sommigen tot ontstemming leiden - brachten wij nog een mooie vierstemmige mix.

Onze Top of the Pops.

 

En spraken we af in augustus verder te ggan.

 

 

Een tuin als een roos.

Gisteravond ben ik voor een etentje en goed gesprek naar H. en L. op de volkstuinen aan de Zestienhovensekade geweest. In tegenstelling tot veel soortgelijke parken is het hier een oase van rust.

Hoewel er sinds enige tijd elektriciteit op het park is is de capaciteit daarvan zodanig dat alleen apparaten met een vriendelijk geluid bediend kunnen worden.

 

Het park biedt een rijke schakering aan hoge en lage beplanting en ieder doet dat op zijn of haar manier.

En dat is goed te zien in de tuin van H. en L. Met name L. heeft groene  - eigenlijk meerkleurige - vingers.

Ze heeft een afwisselend tuinlandschap aangelegd, waarin veel afstemming te zien is en waar groente en sierbloemen harmonieus samenleven.

Bovendien zijn er peulenetende muizen.

 

En terwijl H. met verregaande plannen kwam over het rigoureus verbouwen van de schuur en het mogelijk overgaan tot de verbouwing van spelt, bereidde L. een heerlijke zalmschotel. De koele rosé was voor buiten bedoeld, maar helaas was de zon net weer even weg.

Niettemin: binnen was het ook gezellig.

 

Enigszins verborgen en wellicht daardoor zo mooi waren de rozen rechts van het huisje. Ze deden mij denken aan de bloeiende waterlelie die ik recent in 3D in de film gezien had. Deze was mooier.

Paraderen op de Parade.

Met veel vooral leuke herinneringen aan destijds en jaren van afwezigheid stonden we A.,W. en ik voor de poort van de Parade. Bij de ingang mochten we onze leeftijd vieren. We werden binnengehaald als waren we ereleden van verdienste.

 

 

Na een eerste ronde over het terrein, met een bezoek aan het muntengooitoilet, besloten we eerst iets warms te doen. Het was immers nogal fris deze avond.

 

 

En zo liepen we langs de ijskraam, de wijnkelder en de bierbar tot dat we - voor ieder - iets passends gevonden hadden:

 

 

En we wilden meer: zo boekten we 3 zitplaatsen bij het door een dagblad aanbevolen Monica Da Silva Trio ( geen vrienden van Willeke Alberti , wel van Spa ). Het werd een dol half uurtje met 2,5 muzikale jongens die zeker geen blad voor de mond namen en ook konden zingen. En.....als publiek werden we ook nog eens onderdeel van hun act.

 

 

 Daarna werd het tijd voor een biertje en een nieuwe wandeling langs onder meer "de stille disco" en het ruige-mannen-theater ( baarden en snorren verplicht ). De mannen droegen zwarte baarden en mij deed het denken aan een verwesterd clubhuis van de Taliban. Te ruig voor ons. Bovendien hadden we maar één snor.

 

 

Nicole Beutler werd onze volgende keuze. Een zeer talentvolle zangeres en danseres die ons vergastte op iets dat je - tijdelijk - wel in huis zou willen hebben. Wat een dynamiek, wat een power, wat een wilde schoonheid. Haar Kissieman deed ons vliegen naar de toppen van de liefdeshemel en toen zij daarbij met alles wat zij van God gekregen had ging dansen vergat zelfs W. dat wij zitplaatsen geboekt hadden. "Met jou wil ik dansen" voelde ik naast me. En eerlijk gezegd: groot gelijk ( ik ook ik ook hoorde ik ook nog ).

 

 

 Na deze in meerdere opzichten adembenemende voorstelling bracht de frisse wind buiten ons terug in de realiteit en dus gingen we poffertjes eten bij een lieftallige maar strenge blondine die ons vertelde dat we het wel zelf moesten doen.

 

 

De pan wilde ze nog wel voor ons invetten, maar verder werd het een soort "spuiten en slikken" voor poffertjes. Op een andere plaats mochten we boter en suiker toevoegen en zo werd onze Parade op een verrukkelijke wijze afgesloten.

.

 

Volgend jaar zeker weer.

 

 

 

 

 

 

 

 

Epic....the free movie.

Of ik zin had om mee te gaan naar Epic ? Naar wat ? Naar Epic.

Het werd een heerlijke low-budgetmiddag. Het openbaar vervoer naar de stad was gratis. De bioscoop was gratis - nou ja 1,50 euro als 3D-toeslag - en na afloop een cornuco met 2 bolletjes ijs gratis. En toen weer gratis naar huis.

Het voorprogramma - waar we in een compleet lege zaal getuige van mochten zijn - had een overdonderend karakter. Een golf van animatiefilms in 3D was op komst en dat moest er ingeramd worden. Daar ik op voorhand het ergste vreesde had ik oorwatjes meegenomen en dat was erg prettig.

Vooral bij "Gekke Ikke" werd zo geschreeuwd dat "Wijze Ikke" dacht: Is het wel wijs om hier in te gaan zitten ?

De hoofdfilm maakte echter veel goed. Een verhaal dat een soort mix was van Avatar en Alice in Wonderland. En natuurlijk de strijd tussen goed ( groei, bloei ) en kwaad ( afbraak, verrotting ).

De heldin in het verhaal, een halfweesje met een door onderzoek totaal geobsedeerde vader vormden de aanleiding van het geheel.

Zij vond wat hij zocht. 

De vormgeving was prachtig, fascinerend. De kolibri's vlogen bij wijze van spreken aan de binnenkant van mijn 3D-bril en de koningin was behalve wonderschoon ook zo licht dat zij door tientallen libelles op een blad vervoerd kon worden.

Haar grote verdediger had een stem uit duizenden: die van Jeroen Krabbé. 

Op het eind diende er een nieuwe koningin geboren te worden uit de bloem van een waterlelie. Bij volle maan nog wel. Maar zie: massa's zwarte vogels wilden dat verhinderen.

Gelukkig kon Pa eindelijk iets goeds doen. Met de juiste geluidsfrequentie dreef hij hen weg en het goddelijk licht bracht ons alsnog een nieuwe koningin.

 En toen werd het tijd voor een ijsje.