Op maandagmiddag bezocht ik samen met Eugenie de film Calle Malaga in Lantaren het venster. Tijdens het delen van een appeltaart met slagroom viel mij de prettige open sfeer op in dit gebied. Vandaag besloot ik aan die omgeving uitgebreid aandacht te geven. Met mijn Rotterdam pas had ik gratis toegang tot het Fenix museum en de Tornado op het dak ( bij echte tornado's wordt deze wel afgesloten ).
Het sympathieke van de Fenix is dat als je eenmaal een toegangssticker hebt je ook het gebouw kunt in en uitlopen of de sfeer rondom te proeven. Zoals bij Het Plein en Belvédere.
Wat een optie voor fotogenieke momenten en bijbehorende gespiegelde vergezichten.
Voor een zomeravondwandeling besloot ik deze keer voor Nieuw Terbregge te kiezen. Vroeger waren hier volkstuinen en had ik een optie om een huisje daar te kopen, toen het bericht kwam dat er een woonwijk gebouwd zou worden. Met achter in de wijk een trainingscomplex voor voetbalclub Sparta. Ik kwam er nog een paar keer tijdens de bouw, bezocht huizen en begeleidde een roeiende vriendin Ine ( 4 honden, 4 kinderen , geen man ) toen zij daar een woning had gehuurd. Haar uitdrukkelijke wens: ik wil een man die voor mij de kruipkelder in gaat. Daarna werd het stil.
Ik reed zoveel mogelijk door en het viel mij op dat de wijk zo groen was en dat er een giga-dijk lag als geluidswal. De goedkopere huizen lagen achter de wal. Verderop waren de duurdere huizen gebouwd. Een soort lustoord. de uiterste rij keek uit op de Rotte.
Om bij de Rotte te komen was een serie bruggetjes aangelegd om de hoogte ernaar toe te overbruggen.
Aan de linkerkant verscheen ook een oude molen. Dit was steeds een markeringspunt als we met het wereldkoor Roots op de Rotte.aan het varen en zingen waren. Daarna gingen we terug richting Rotterdam.
Het was er stil en de zomerwarmte voelde aangenaam. Overal langs het water stonden ( privé ) bankjes die uitnodigden om te gaan zitten zonder weggestuurd te worden.
Af en toe kwamen er roeiers voorbij of een fraaie door het zonlicht mooi uitgelichte dame die mij vriendelijk groette. Verderop klonk het gesnater en gespetter van jonge mensen die de zomeravond deels in het water, deels op de kant vierden.
Terug beneden besloot ik nog wat verder te gaan: ik kwam uit bij een Natuurspeeltuin, die zijn naam eer aan deed: een totaal niet onderhouden en verwilderd stuk groen, waarin ik tijdens een nuttige handeling ook nog geconfronteerd werd met een dame met 2 honden, die ook nuttig waren bezig geweest. "Ik had u niet gezien !" riep zij geschrokken. "Ik u ook niet" kaatste ik terug. Ik had wel zin in een goed gesprek, maar ja, ik ben niet een man voor de kruipkelder.
Een deze speeltuin zal ik niemand aanraden. Er worden honden uitgelaten. Bah !
En toen zag ik het: een wijngaard, mooi uitgelicht door de zon:
Op de laatste dag van de Tour de France bevond een grote groep Noren zich aan de voeten van het Beeld van Jeanne d 'Arc in Parijs. Zij zaten daar niet zomaar: zij deden de inmiddels wereldwijd verspreide roeibewegingen. Met de uitroep "Ro", "klaar voor de strijd". Een vondst tijdens het recente WK voetbal.
Het bracht mij opnieuw terug naar een periode uit de geschiedenis, die mij telkens weer boeit. En nu de TV in haar uiterst oninteressante zomerslaap is beland besloot ik bij Netflix de boeiende serie Vikings te activeren.
Wat een plezier om Ragnar, Lagatha, Rollo, Athelstan, King Egbert terug te zien. Na twee eerdere vertoningen weet ik wel ongeveer hoe het verhaal gaat, maar het blijft boeien. De rijkelijke geweldscénes spoel ik rustig door om te zien wie er overblijft en zie:
De helden raken meestal wel gekneusd, onder het bessensap, maar kunnen gewoon weer verder. En dat is fijn, want het geheel telt 6 seizoenen. Ik heb alleen niet zo'n zin in Ivar, zijn zoon, die ongeveer staat voor alles wat duivels is.
En zoals wel meer gebeurd beland ik bij Storytell bij een luisterboek dat naadloos aansluit bij de verhalen die ik zie. Over de unieke scheepsbouw, rooftochten ( Lindesfarm in Northumberland als de eerste ), handelsroutes, ontdekkingsreizen, cultuur.
Toen de Noorse koning Harald Hardråde in 1066 een pijl in zijn hals
kreeg bij York in Engeland, was de Vikingtijd voorbij. Russische en
Britse kronieken schetsten een beeld van een krijgersvolk dat eeuwenlang
rovend, moordend en verkrachtend door Europa was getrokken. Lange tijd
konden we onze kennis over de vroege Scandinaviërs alleen uit deze
bronnen halen, maar recent onderzoek heeft onze opvatting bijgesteld.
Het is zeker waar dat duizenden jonge mannen op plundertocht gingen en
dat machtige hoofdmannen veel land veroverden, maar de Vikingen waren
voornamelijk handelaren.
Met hun ranke schepen beheersten ze de
wereldzeeën, en in Scandinavië ontstonden handelssteden waar kooplieden
van heinde en verre naartoe kwamen. In hun zucht naar grondgebied en
rijkdommen trokken de Noormannen de wijde wereld in. Ze brachten de
Russische rivieren in kaart en ontdekten het continent dat we nu Amerika
noemen.
Ik ben weer terug van nog een zangervaring. Zo anders als de keer daarvoor.
Dus tijd voor een blog.
Het is 15 juli als ik vroeg in de ochtend vertrek. De workshop is eigenlijk te kort voor een dergelijke reis, maar ik dacht in januari dat het langer zou zijn. Rond 12.30 uur kwam ik aan bij Savita, duidelijk te vroeg en tegelijkertijd een mooi moment om wat bij te slapen met uitzicht op de naastgelegen berg.
Dat hielp, want fris en fruitig kon ik mij om 14.00 uur melden bij Marjan Olivier, de dirigente en mijn kamer betrekken. Met een soortgelijk uitzicht, maar dan verticaal.
Het was lekker weer en ik besloot daarom de berg waar Savita tegenaan ligt op te lopen om te zien of het dorpje er nog net zo bijlag als voorheen.
Dat viel erg mee. Ik zag weinig verschil met de vorige keer. En dat gold vanaf alle drie de houten bankjes hierboven. Mijn focus ging direct naar de Konditorei, waar ze zulke verrukkelijke broodjes en Kaffee haben.
En erg fijn ook om te bemerken dat het hier een stuk minder warm was.
Bij terugkomst in het centrum maakte ik kennis met de groep zangers en zangeressen waar ik de komende dagen mee in harmonie zou gaan komen. Altijd weer een wonderlijk proces. Onbekenden, die na 3 dagen zingen als familie voelen. En dan weer terug gaan naar hun eigen omgeving.
Onze dirigente bleek een enthousiaste en bevlogen persoon die ons in deze periode mee wilde nemen naar alles wat met zon te maken had. Dat was even wennen omdat de vorige workshop enerzijds een meer meditatieve vorm kende, naast de rock and rollband van Chantal en René.
Marjan leerde ons "opwekkende" liedjes als "Goedemorgen, goedemorgen" . Toen ik daarbij voor de grap met mijn mond een tuba nadeed werd dat gelijk een item om mee op te treden voor de andere bewoners. Mijn naam, nou ja mijn lip-techniek, was gevestigd.
Driemaal per dag kregen we een maaltijd. Warm tussen de middag. In de avond: salade, soep en brood, met een toetje toe. Ook nu vegetarisch.
Een wat vervelend item ( en ook begrijpelijk ) dat in Savita onmiddellijk opduikt ,is de zachte dwang die uitgeoefend wordt om mee te helpen bij de afwas. Eigenlijk is het een verplichting en hangt de inschrijflijst ter intekening en openbare inzage op de deur van het restaurant.
Nu heb ik mij de afgelopen keren zo netjes mogelijk gehouden aan deze overeenkomst, maar met het ouder worden willen mijn inmiddels wat stroef geworden duimen nog wel een bordje doen, maar geen massa productie. Ik vind het tijd voor de jongeren om te spoelen, en te wassen ( daar is een machine voor ) en te drogen. En de keuken te dweilen ( licht trauma ).
Ik maakte dat kenbaar. En hoe vreemd: dan voel ik mij toch schuldig en krijg de neiging alles wat ik gebruik schoon te likken en terug te zetten ( grapje ).
Intussen ontving ik een appje van vrienden die mij planten verzorgen. Zij zaten op hun terras aan de Cidre de Thierache, geïmporteerd uit Aubenton ( vorig blog ).
In tegenstelling tot de vorige workshop waarin wij elkaar allerlei foto's en filmpjes toestuurden was hier een totaal media-verbod. Geen foto, geen film, zelfs geen geluidsopname was toegestaan. En dat alles in het kader van de privacy. Daar zat ik dan als blogger.
En dan is het mazzel als de opname toch net open staat: er is natuurlijk niets te zien, nou ja de binnenkant van mijn jas, maar er is wel iets te beluisteren. Een dum dum dum koor dat de Summertime bezingt.
In totaal zongen we 6 maal. Ochtenden, avonden. De middag was vrij te besteden aan slapen, wandelen, in grotten duiken, de berg beklimmen ( Das Goldene Pfad ) tijdens een zware regenbui of gewoon niets doen.
En Dolce Far Niente, maar dan Duits.
Het zingen deden we in de Blauwe Zaal, die er hier nog maagdelijk uit ziet maar weldra door Marjan werd ingericht als concertzaal met een piano, lessenaars, songteksten en partituren. Dat alles kwam mede tot stand door haar beminnelijke assistent en gepensioneerd musicus en dirigent Lodewijk.
Een plek met een bijzondere akoestiek is het trappenhuis. Daar zingen is tot in het hele complex hoorbaar en trekt belangstellenden aan, zoals het personeel en de vrijwilligers.
Hier lieten wij ons intense Shine On Me klinken. Dat klonk zo:
Wil je zingen, zing dan mee.
De laatste avond werd een bijzondere. In een sfeervolle ambiance kon je, als je dat wilde door de groep toegezongen worden.
In het midden lag een beeld van de zon die mij deed denken aan een soortgelijk beeld van de EFT Academy. Midden in was een lichtpunt. Rondom onze namen.
Daarbij ontstond een heel bijzondere sfeer met veel onderlinge verbinding. Zoveel verbinding dat toen het voorbij was iedereen in de bijna gewijde stilte bleef zitten. Hier was het heel fijn, daarbuiten heel koud en kaal.
Die warmte brachten we terug in de afscheid- knuffelronde op het buitenterras in de zon. Het was mooi geweest. Marjan wilde niet vergeten worden en had voor iedereen een vergeet mij nietje. Een hartelijk gebaar.
In januari ging ik op zoek naar een zangcursus. De ervaring leerde daar vroeg aan te beginnen. En het werd zangworkshop o.l.v. Ronald Naar in Buirefontaine in Aubenton. Die fontein wilde ik wel zien en ik schreef in voor het bijna te laat was ( laatste Studio ).
We werden welkom geheten door Ronald en de beheerders van dit Centre: Chantal en René. Voor de backings zorgde Frank. De beide broers waren in het begin moeilijk van elkaar te onderscheiden. In positieve zin.
René vertelde ons op strenge en rechtvaardige wijze hoe het er in dit centrum toe ging. Op pantoffels ! Want als het regende kwam er van alles naar binnen en hoe wonderlijk de regen bleef weg. Voor drankgebruik waren er persoonlijke verslagen.
Bij mooi weer kon er elke dag buiten op het terras gegeten worden en dat zag er dan zo uit:
of zo:
Chantal wist elke dag op verfijnde en kleurrijke wijze vegetarische maaltijden te maken die elke carnivoor zou doen likkebaarden.
René gaf wel aan dat hij niet van mokken hield, nou ja, teveel mokken en de verwarring die daarover kon ontstaan. Ieder mocht een eigen mok kiezen en omspoelen mocht in het heilige der heiligen: de Spoelkeuken. Als cursist jezelf verslapen dat kon niet en dus trok René met zijn Didgeridoo langs de kamers om iedereen op een zachte en indringende wijze tot opstaan te roepen.
Daarna was er tijd om wat rond te kijken, kennis te maken met buurvrouw Thera en het inwendige van de studio in te nemen: er zat van alles in.
En het was er ( ondanks de dikke muren ) helemaal niet koud.
Koelen kon heel gemakkelijk in het zwembad naast mij. Dat werd elke avond keurig afgedekt zodat er geen nachtbeesten in konden verdrinken. Overdag was het een poel van plezier. De korte baan wedstrijden een doorslaand succes.
En als het weer stil werd, dan namen de bomen in de tuin de kans om volop te ruisen.
Het zingen deden we in een van de 2 ruimtes op de zolder van het hoofdgebouw.
Ronald bracht een uitgebreid aanbod van repertoire: Zoals Between Darkness and Light, Out of Darkness ( een rode roos ontspringt ), het Westafrikaanse Yemaja, Safe in My Garden ( waar een heel oude bloem nog altijd bloeide en heerlijk geurde ), het Taizé lied De Noche.
En de gospel This train is bound voor glory. En er werd ook geduldig geworsteld met Oi Calango. Een Braziliaans lied. En ja: ook traden wij in de voetsporen van Michel Fugain et Le Big Bazaar : Fais comme l'Oiseaux.
Dat leverde 3 geheel verschillende duetjes op, waarvan slechts 2 foto's.
Je suis perdu.
Een leuke en extra bijkomstigheid was dat Chantal en René een eigen disco met live muziek hadden. Hier oefenden zij dikwijls met andere muzikanten uit de regio of met elkaar. En mocht er een gast willen meezingen, dan was daar alle ruimte voor. Ander repertoire, andere ambiance en met veel plezier.
En door deze muziek kwamen ook de Good Times terug.
En dan de vele ontmoetingen met een hoge symbolische waarde, zoals deze:
Roos ontmoet Flamingo. Daar werd iedereen blij van.
En dan was het weer tijd voor een stilte momentje om alle indrukken te laten passeren en noteren. En waar kun je dat beter doen dan in de papavervelden van Buirefontaine.
In de middag was er een keuzemenu waarvoor je kon inschrijven. Ieder half uur iets nieuws. Een leuke formule.
Ronald kwam met het voorstel om ons repertoire naar een kerkje in Jeantes te brengen. De akoestiek daar was er erg mooi en het interieur was beschilderd door een zekere Charles Eyck.
De burgemeester was heel blij met deze promotie en gaf dan ook zoveel mogelijk medewerking. Dankbaar was hij ook voor onze bijdrage van het onderhoud. En wij mochten vrij gebruik maken van de toiletten van het stadhuis ( die letterlijk "uit de oude doos" kwamen ). Geen foto dus. Nou ja, een na afloop.
Er was ook een keuzemomentje: je kreeg een vaasje met bloemen aangereikt en dan mocht je vragen wat je wilde. Zo kwamen we bij de waterplaats aan de overkant om daar te zingen.
En nam Ko ons op zijn geheel eigen wijze mee in het meeslepende verhaal over zijn grootmoeder met de grote ogen, oren en mond. En hoe er toen een jager voorbij kwam. ( Vrij naar Roodkapje ). Wij hingen aan zijn lippen.
Tot we weer gingen eten.
En als het eten op was kwamen de kaarten op tafel.
Op het boventerras hadden Chantal en René een souvenir winkeltje met producten uit de streek en creatieve objecten. De grote fontein zorgde voor de meditatieve melodie die water kan hebben.
We naderden het einde van de week en er waren 2 plannen: op donderdagavond zingen en dansen met de Houseband. En op vrijdagavond een Bonte Avond.
Marga en Henk grepen de kans om een lied over de liefde tussen man en vrouw te bezingen.
De bonte avond zelf werd er een met veel en zorgvuldig voorbereiden. Waar mogelijk supporteerdde Ronald met muzikale en presentatieve adviezen. En dat leidde tot een mooie avond met een dikwijls hoog muzikaal en creatief niveau.
Wijntje bracht met haar groep een Tango geïnspireerde presentatie. Er waren heksen die om een soep vochten en de Flamingo"s brachten ons qua beleving terug naar Sesamstraat. Zij wonnen de kostuum prijs.
Maar er was veel meer: een voordracht / lied over Israël en Palestina door Janneke. Saskia zong La Mer met begeleiding van Ronald. Roos bracht een kleurrijk verhaal, René liet zien dat hij iets heel goed kan uitleggen. Aukje zong een lied over de smarten van het leven. Ik geloofde haar. En er was nog zoveel meer. Op het einde verwoordde zij onze dank naar Ronald voor zijn bezielende leiding en begeleiding.
En toen was het voorbij. Zelf had ik de luxe om te kunnen blijven en te genieten van de gastvrijheid van Chantal en René, van de accommodatie, van de Auchan en de Leclerc, Rocroi, en Chimay. Bij mijn vertrek maakte ik deze foto als afsluiting: een beeld zegt meer als 1000 woorden. En dank dat jullie er allemaal waren
En Marga en Aukje, ik begrijp ook dat jullie voor dat andere chalet gekozen hebben.
Henk van der Veen.
ronaar@xs4all.nl
U
Ha Henk,
Nogmaals: ik heb genoten van je blog.
Wat een mooie manier om dat vorm te geven met leuke, gevatte, teksten én filmpjes.
Het geeft een mooie indruk van de week én van jouw perspectief hierop.
