Gisteravond kwam onze boekenclub weer bijeen. Het was zo ongeveer de laatste mooie zomeravond van het jaar en we konden hiervan genieten op het terras van Hikke.
De inzet van deze avond was het boek "De Laatste Kathaar". Na een uitgebreide bespreking werd het tijd voor een nieuw boek. Deze keer kwam Janneke met het voorstel, waar deze 2 bij iedereen de duidelijke voorkeur kregen:
1. Een haas in Huis van Chloe Dalton.
2. Het meisje in de witte kimono van Ana Jones.
Het werd:
De hoofdpersoon ontdekt in de winter een PULSTERLING, een pasgeboren haasje, behaard met de ogen open en verlaten door moeder ( moer, vader rammelaar ). Een blaffende hond brengt haar in beeld. Algemeen wordt gesteld dat een haas niet gedomesticeerd kan worden.
Ze neemt het diertje mee, en er volgen uitgebreide beschrijvingen over het uiterlijk. Vacht, ogen, pootjes, groei, etc. Zij lijkt Londen geheel te vergeten en gaat in het diertje op. Voorzichtig met geur overbrengen. Het is coronatijd en dus is zij veel thuis werkend.
Voeding via flesje, harde takken, gras en kruiden. Havermout vlokken. Na 4 weken gaat het een eigen weg. Groeit zeer snel ( oren, poten ). Kleur verandert ook. Wordt niet ouder dan 7 jaar. De meesten halen 1 jaar niet.
Ze leest een boek van Cooper, die aangeeft wat de haas bij voorkeur eet. De rest: kookboeken. Cooper: een haasje drijft de pijn uit je hart.
Kaapse, Corsicaanse-, Pool-, Cantabrische-, Iberische en de kleinere woestijnhaas.
De haas komt binnen met een gewonde poot. Volgende dierenarts gekneusd of verstuikt. Geen breuk. Vermijding met contact dierenarts. Antibiotica naar recept en gewicht hond. Ze geeft het niet. Langzaam herstelt zij.
Op het gemaaide veld ziet zij spelende hazen of hazen die boksen. Hij verdwijnt 2 weken e komt terug. Eenmaal volgroeid ( 1 jaar ) en hersteld maakt hij enorme sprongen en rent hij. Het boksen met een mannetje is een soort paringsritueel die iets losmaakt hormonaal.. Acrobatiek.
Als ze op reis gaat, neemt moeder het over. Haas veilig. Dan verdwijnt zij en verschijnt pas in de tuin met 3 pulsterlingen. Verstopt in het leger in het hoge gras van de tuin. Normaal biedt de Moer weinig zorg. Deze haas wel.
Dan worden er 2 haasjes onder de gordijnen geboren. En wat later nog een....... superfecundatie: een dubbele zwangerschap / 2 bevruchte eicellen. Komt ook voor bij de nerts. Een heeft moeite met pootjes, maar dat trekt bij. De pulsterlingen gaan naar haar slaapkamer. als ze naar Amerika gaat, blijft een camera beelden geven. Moeder past op.
Listig is de confrontatie met een hermelijn. Moeder haas is steeds druk bezig met sporen en geuren wissen. De 2 jongen ondernemen samen veel actie. Rennen door het huis knabbelen aan meubels en roffelen op een fitnessbal. Moeder haas is bezadigd. Kattenkwaad door hazen ! Ongebruikelijk omdat ze steeds passief zijn, maar nu zijn ze binnen.
Er komt een beeld op van een soort zorgstolp over de hazen heen voor veiligheid. Soms ook naar buiten.
Circe doet dat met een magisch veld over haar eiland Aeaea.
Chloe gaat vrolijk door met het observeren van de hazen, die steeds op verschillende plaatsen liggen te slapen. De oudste bokst dikwijls tegen haar been om aandacht. Dan overlijdt de jongste pulster. Ze begraaft hem onder een rozenstruik. Ook wordt het gras deels gemaaid om roofdieren te signaleren.
Dan is het tijd voor de aardappeloogst. Dieren doen er niet toe. De machines kijken niet, de bestuurders ook niet. Na afloop treft zij meerdere dode hazen en een gewonde pulsterling.
De andere 3 blijven nu weg.
Chloe krijgt het gevoel dat wat zij beleefd heeft steeds meer verleden tijd wordt en gaat zich nu verder verdiepen in de natuur in haar algemeenheid. Ze ontdekt de rijkdom en de kleurenwereld, de medische mogelijkheden. Een vogel app.
Op een avond gaat ze het donker in voor een "haaservaring". Thuisgekomen is moeder Haas er weer. Ook is zij getuige van een paringsritueel van hazen. 4 Rammelaars doen pogingen, maar worden door de Moer afgewezen.
Eigen recensie:
Een bijzonder boek waarin de schrijfster haar eigen kwetsbaarheid en kracht en die van de natuur terugvindt. Dit in het nauwgezet observeren en verzorgden van een kleine hazenfamilie. Zij ziet daar de grote waarde van in en ook de waarde van de natuur in haar algemeenheid. Zij wil en gaat dat uitdragen.
Ik was niet zo blij met de voorleesstem, nogal geHAAST en op een kinderlijke toon. Kinderen zullen zich daar vast beter in kunnen vinden.
Ik weet nu heel veel van de haas. Zag er kort geleden nog een met een pulsterling op de parkeerplaats. En weg waren zij.
- Lofzang op de natuur: Het samenleven dwingt haar om op kousenvoeten door het huis te gaan en scherper te letten op de kwetsbaarheid van de omringende natuur en de impact van moderne landbouw.
- Stijl en ontvangst: Recensenten roepen het boek uit tot een "liefdesbrief aan de natuur" en een heerlijk onthaastend boek, al plaatst een enkele criticus uit de literaire hoek kanttekeningen bij de deemoedige en veilige idylle die geschetst wordt.
- NRC en Trouw prijzen het boek om de tedere en fijne observaties van het gedrag van de haas en hoe het de schrijfster tot bedaren brengt.
- De Volkskrant vindt de lofzang soms wat deemoedig en mist wat gevaar of een scherp buitenstaanders perspectief op de harde ecologische werkelijkheid.
‘Ik ben bij de haas te gast’ vindt Dalton, niet andersom, en ze gaat ver: met donker naar bed, een bank die ze al heeft afgedankt weer terugzetten: hazen kunnen slecht tegen een verandering in hun omgeving.
Door het samenleven met de haas, die later ook nog jongen krijgt, krijgt ze steeds meer oog voor de natuur. Ze gaat anders kijken naar de omgeving, vooral hoe het steeds efficiënter wordende boerenbedrijf het hazen leefgebied verstoort.
Het is een plezier om te lezen, al is het geen literair meesterwerk. Ook diept Dalton allerlei cultuur-historische informatie op, die varieert van Aelianus uit de tweede eeuw na Christus tot 16e eeuwse ‘noble art of hunting.’ Want ja, de haas is natuurlijk ook een lekker hapje. Ook ik ben dol op hazenpeper, maar ik vrees dat ik dat nu niet meer onbekommerd kan eten.
Hazen zijn al eeuwenlang hetzelfde, terwijl wij het landschap om ze heen onherkenbaar hebben veranderd. En toch houden ze stand. In die zin staat de haas symbool voor de natuur die er nog is, en voor de oneindige schoonheid en het wonder die met het blote oog te zien zijn en erop wachten te worden ontdekt. Als we de natuur willen beschermen, dan is de nederige haas een goed begin.’
Een haas in huis is een soort van levensles, waarin de natuur een grote rol speelt. Bij Dalton is het gewoon op haar pad gekomen en ze heeft zich laten leiden door haar intuïtie. Dankzij haar leert de lezer veel over de haas en over het omgaan met een wild dier. Maar ook leren we hoe belangrijk de natuur is en dat we ervoor moeten waken dat we die met zijn allen niet moeten vernietigen. Dat we hier zuinig op moeten zijn. En dat de natuur ervoor kan zorgen dat er stilte en stabiliteit is, momenten van rust en ontspanning. Dus laten we dit vooral met heel ons hart blijven beschermen…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten