Seizoensafsluiting Rootskoor Rotterdam op de Rotte.

 

Het is donderdagavond 3 juli als wij ons melden voor de afvaart van het Rootskoor. Els heeft het zo geregeld dat wij een boot hebben waar wij precies inpassen met alle eten en drinken in het midden. Zo wordt voorkomen dat wij ( de lading ) gaan schuiven, terwijl alles verder onder handbereik blijft.

 

 Maria vraagt zich al bij de afvaart af of deze sloep wel bestand is tegen het zingen van Babathandaza, maar de jarige Thea kan daar heerlijk om lachen. En nadat iedereen iedereen in de boot heeft genomen zorgt onze blauwe engel voor de juiste richting. Omdat hij dat met liefde doet, zingen wij voor hem : Amor, Amor.

 

Het is rustig op de Rotte en terwijl we voortkabbelen, babbelen en knabbelen we er op los. Ook wordt er van alles geopend en doorgegeven. Natuurlijk zonder vlekken op onze partituren te maken. Op het zingen na is dit Roots op haar best.

 

 

 Naast Thea viert ook Aart zijn verjaardag aan boord. Hij doet dat zo intens mogelijk en we leven heel intens mee. 
 

Els heeft ook dit jaar haar familie attent gemaakt op onze tocht en ja vanuit de verte zien wij hen staan. En zie: van dichtbij zijn zij nog knapper dan van afstand. Dat geeft veel beroering in de boot. Een van hen kon zelfs razendsnel van positie wisselen, wat een nieuwe golf van enthousiasme tot gevolg had.

 

Ondertussen kwamen er ook wat voetjes van de vloer en werd er uitgebreid gesmikkeld. Dat Herbert naast Old Amsterdam ook iets anders at verbaasde mij.
 

 

 

Geleidelijk aan begon de zon onder te gaan en zorgde de lichtval voor een toenemende graad van schoonheid. Sommigen werden met een aureool gesierd bij het zingen van het Ave Verum, dat wonderlijke zeemanslied.

 

 En zo daalde de avondstilte over de Rotte. Slechts hier en daar nog wat gesnater, maar toch..........

 

Het werd tijd om terug te keren. Onze stuurman keerde bekwaam de boot en in het zicht van de haven werd door ons een Irish Blessing gezongen. Altijd mooi. Als eerste verliet onze stuurman ( mogelijk toch geëmotioneerd ) de boot. Een wat vreemde volgorde.

 

Daarna begon het uitstappen. Dat viel niet altijd mee, omdat ook zeebenen moeten wennen aan vaste aarde. Of was het de witte wijn of het Spaanse bier ?

Heelhuids aan land werd er links, rechts en soms dwars door het midden nog wat geknuffeld. Op naar de zomer en in september weer gezond en wel aan boord. 

 

 

Het was weer mooi geweest. Met dank aan Els en haar bemanning.

Rotterdam, 4 juli 2025

Henk van der Veen. 

Do It Again in de Romeijnshof.

 Zondag 29 juni was het moment om naar buiten te komen met het repertoire, dat we het laatste half jaar hadden ingestudeerd. Een gevarieerde reeks van hits uit de jaren 60 en 70. en dat kwam goed uit, want het festival in de Romeijnshof in Rotterdam Ommoord stond in het teken daarvan.

Tegelijkertijd was er gedurende 2 dagen een uitgebreide kunstmarkt en traden er ook andere artiesten op.

Calefornia Dreaming ( Mamma's, Pappa's ) en House of the Rising Sun ( Animals ) stimuleerden het publiek tot meezingen.

Bij Crazy Little Thing ( Presley, Mercury ) groeide het meeleven uit in enthousiast geklap, niet alleen bij de ouderen, maar  bij allen. Een feestje.

En dan was er nog een lied over de regen. Have you ever seen ( Creedence Clearwater Revival ) . En zongen wij een lied voor iemand die er niet was: She's not there ( Zombies, Santana ).

Blijdschap was er over een ontvangen brief ( Boxtops ) en drama in Knockin' on Heavens Door ( Dylan ). Tussendoor was een spontane tekenaar bezig ons te vereeuwigen. Ook heel leuk.

Ons meest spectaculaire instrumentale nummer was zo adembenemend, dat geen enkele filmer het durfde registreren: White Room ( Cream, Clapton ). Ook Sweet Dreams ( O'Çonner ) bleef in dromenland.

 

 

 Wel Dreadlock Holiday ( 10 CC ) en Hit the road Jack. Na beide optredens viel ons een gul en dankbaar applaus te deel en keken wij en alle aanwezigen terug naar een zeer geslaagde middag.

 

 

We hope to do it again.

Terug van weggeweest

 Het was even schrikken toen mijn PC voor de tweede keer in korte tijd crashte en ik ook geen blogs kon produceren door allerlei onbegrijpelijke procedures.

 Hoe toepasselijk. Gisteravond heb ik een affiche gemaakt voor het optreden morgen in de Romeijnshof.

Het materiaal kwam uit een aantal schilderijen, o.a hier rechts. Recycling.

 Intussen heb ik mijn balkon opgeschoond in afwachting van de reparatie van een thermische breuk in een van de ramen ( links).

 

 

Een van de recente highlights was het etentje van het schrijfcafe. De sfeer was onbeschrijfelijk gezellig. Het werd een totaalervaring.

 

 Ook bezocht ik met Eugenie een beeldhouwwerkplaats in Nieuwerkerk en een dame die verrassende tassen ontwierp. Ook schilderde zij prachtige vrouwenbenen die zoete herinneringen opriepen.

Ook passeerde er een korte blauwe periode tijdens een schilderworkshop. Inmiddels ingelijst te zien in mijn galerie.

 Bij de Alexanderhof is men inmiddels begonnen met graafwerkzaamheden. Neen, geen buitenbad, maar een jeu de boules. Leuk om vanaf de sportschool te bekijken.

En dan was er ook nog het optreden van jukele vrienden. 

 

Fijn om er weer bij te zijn.
 

Een lied voor Achilles. Madeline Miller.

 Het uitproberen van Storytell krijgt steeds meer het karakter van vervanging van televisie. Het oude hoorspel van vroeger ( Paul Vlaanderen en het Spencer Mysterie komt spontaan op ) lijkt te gaan herleven in het luisterboek. Het heeft dverse voordelen: terwijl ik luister kan ik ook wat eenvoudige handelingen verrichten en bij het autorijden op een wat rustige en langere rit hoef ik niet te lezen. Dat heeft zo haar voordelen. Ook val ik soms spontaan in slaap, ook zo'n ervaring van heel vroeger. Terugspoelen vervangt in dit geval de vraag om het nog een keer voor te lezen.

 

 

Het boek vertelt de ervaringen van jeugdvriend, minnaar en strijdmakker Patrokles in zijn contact met Achilles en de kring om hem heen. Zelf is hij een balling. Na het ongelukkig veroorzaken van  de dood van een koningszoon wordt hij voor straf onterfd en verbannen naar het hof van koning Peleus en koningin Thetis ( een nereïde ) in Thessalië. Hun zoon is, die in alle opzichten aan de perfectie raakt, Achilles. Via moederszijde loopt een lijn met oppergod Zeus.

 

Als jonge prins is het gebruikelijk een toewijd "maatje" te kiezen en Achilles kiest voor de veel minder begaafde en aantrekkelijke Patrokles. Hun vriendschap groeit. Dit tot verbazing alom. Samen gaan zij een paar jaar studeren bij de Centaur Cheiron, grootvader van Peleus en een leermeester in o.a. chirurgie boogschieten, kunst, muziek

 

Geleidelijk aan groeit er meer dan vriendschap tussen beide en worden zij ook een liefdespaar. Dat weerhoudt Achilles er overigens niet van om bij Deidameia een zoon te verwekken, Neoptolemos. Daarna boeit zij hem niet meer. Tot haar grote verdriet en jaloezie.

 

Het lezen van Circe van Madeleine Miller en Mythen, Helden, Troje en Odysseus van de humoristische Stephen Fry brengt mij veel plezier. De Griekse mythologie boeit mij al heel lang, ik gaf er ooit ook les in. Mijn leerlingen vonden de verhalen prachtig.

Door deze boeken beland ik meer in de persoonlijke kringen van de hoofdrolspelers. Ze gaan voor mij nog meer leven. 

 

 Op zekere dag komt Odysseus, een befaamd boogschutter, op bezoek. Hij is op zoek naar Achilles en andere strijders om op te trekken tegen Troje. Achilles moeder Thetis verzet zich hier sterk tegen. Zij kan in de toekomst zien. Achilles kan kiezen tussen vreedzaam en anoniem oud worden of op jonge leeftijd sneuvelen, waarna eeuwige roem hem wacht. Uiteindelijk kiest hij voor dit laatste en de onafscheidelijke Patrokles gaat met hem mee. De prognose dat het een korte expeditie zal worden gaat uiteindelijk niet op.

 

 

De start is moeizaam, omdat het 2 maanden heet en windstil blijft. Een straf van Artemis, godin van de jacht. Agamemnon had een van haar herten gedood en zou zijn dochter Ifighinea nu moeten offeren. Tijdens het offer  ( Kalchas ) ruilt Artemis haar in voor een jong hert en neemt haar mee. De wind is terug, de reis kan beginnen.

Mooi is de dubbele gedaante in de afbeelding.

 

  

Eenmaal in Troje blijft het stil. Achilles en de anderen gaan op plundertocht en verzamelen buit. Patrokles blijft in de tent en maakt zich geen zorgen: zolang Hektor, prins van Troje leeft, leeft Achilles.

 

Als de gevechten uiteindelijk beginnen blijkt Patrokles meer een waarnemer als deelnemer. Hij geniet van de schoonheid en vechtkracht van Achilles ( die ongezien door anderen beschermd wordt door Thetis ). Dat Patrokles haar wel ziet zint haar niet. Ook beschrijft hij de lichaamstaal en kwaliteiten van de grote aanvoeders om hem heen, maar geleidelijk blijft hij steeds meer weg van het slagveld. Het is niet zijn ding. maandenlang wordt er gevochten . De balans tussen de legers blijft behouden.

 

En dan gaan er door een computercrash een paar weken voorbij. Het boek is inmiddels vervangen door De Mythen van Stephen Frey.

 

Nu terugkijkend is het lied voor Achilles eigenlijk het verhaal van Patrokles. Een verhaal vol liefde en strijd. Zelfs na zijn dood als deelnemer aan de Trojaanse oorlog blijft zijn waarnemer beschrijven wat er gebeurt. Als er 3 liefdepartners zijn, dan hoort Briseis daar zeker bij.

En toch wel mooi einde als de as van Achilles en Patrokles bij elkaar in de urn gedaan worden en Thetis eindelijk Patrokles accepteert.

Een wonderschoon boek .

 

 

 

 

 

 

Liften naar de hemel van Lex Paleaux.

 Ik het kader van de Boekenclub bracht Janneke het boek "Liften naar de hemel in". Het bleek geen gemakkelijk boek voor mij, omdat veel van het gedrag van deze zogenaamde gelovigen uitblonk door liefdeloosheid en religieuze mishandeling.

De reeds getraumatiseerde puber Quintin moet steeds weer proberen het hoofd boven de bijbelse tsunami te houden. Lachen of binnenpretjes zijn niet relevant. Keihard werken en bidden wel. Met een straffende God en volwassenen op zijn nek probeert hij toch enigszins zichzelf te blijven. Dat Mike, Meatloaf en en Mercury daarbij helpen is mooi, totdat hem ook dat wordt afgenomen.

Daar staat hij, het wankele en zwakke kalfje. Alleen en eenzaam in een kaal landschap Quintin heeft oog voor hem en heeft hem Drum genoemd, wat volgens boer Fletcher niet hoort. Namen zijn voor mensen. Drum is speels en kwetsbaar. Quintin herkent een deel van zichzelf in dit dier, dat uiteindelijk ten prooi valt aan de wreedheid en harteloosheid van boer Fletcher.

Dezelfde liefde voor speelsheid en kwetsbaarheid vindt Quintin in Ruth. Het kleine meisje wordt afwijkend gedrag verweten door een gezin ( fam. Dekker ) dat zelf afwijkend, afwijzend en daardoor verre van gezond is. Door zijn band met haar houdt hij het kleine kind in zichzelf levend. Bij haar en Drum gaat zijn hart open. De kleine konijntjes op het eind voor Ruth zijn als het ware hun kindjes. Ook weer klein, zacht en kwetsbaar. De tekening die zij samen maakten hun diploma.

Zichzelf zijn kan ook bij het domineesgezin Bauer en zijn vriend Mike. Ook met een lokale indiaan heeft hij goed contact. Het zijn de lichtpuntjes waaraan hij kan vasthouden in een wereld die verder donker, triest en bekrompen is. Deze mensen vormen zijn houvast met een gezin waar wel normaal met elkaar omgegaan wordt ( een ware lift naar de hemel ). Zelfs God mag dan even pauzeren.

Uiteindelijk kan hij toch nog iets terug doen naar zijn kwelgeesten. Een pornoblad voor de hypocriete Dekker en een doodsbedreiging voor Fletcher. De vrouwen van beiden zijn milder, maar zitten ook gevangen in het door God verlaten regime. Quintin heeft uiteindelijk geleerd hard en gestructureerd te werken. Hij heeft fysieke en mentale kracht ontwikkeld, maar zijn geloof in God is nu echt verdwenen. Beetjes liefde kent hij wel.

Zijn terugkeer in Nederland vind ik weinig zeggend vergeleken met de intensiteit van het gebeuren in Canada. Hij vervalt tot oud spijbelgedrag en gaat uit huis en parttime schoonmaken in een stripclub.

Achteraf vind ik het een pittig boek, dat ik weggelegd zou hebben als "hogerhand Janneke" ons deze opdracht niet zou hebben gegeven. Storytell maakte het sowieso wat gemakkelijker ( met dank aan Eugenie ).

Ik heb regelmatig vervangende woede gevoeld en de behoefte om in te grijpen in de wereld die ik daar tegenkwam. Geraaktheid bemerkte ik ook bij die momenten waarbij het kwetsbare gediend en verzorgd werd. Hoera ! zou Ruth zeggen.

Rotterdam, 29 mei 2025.

 

 Smile Jesus loves Quintin.

 

 

 

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

Het Groot Niet Te Vermijden Hans Is Jarig Concert.

 Al ruim voor de 24ste mei kwam de uitnodiging binnen: Hans zou zijn verjaardag gaan vieren met een Play and Sing Along avond. Of ik mee wilde zingen. En ja dat wilde ik wel.

In eerste instantie hoopte iedereen op een tropische avond vol van rieten rokjes en Bermuda shorts......helaas, het waaide en regende. En zo belandden wij massaal binnen. Een ware tsunami van ukelele's en gitaren ging rond. De kazoo, mondharmonica en dwarsfluit mengden zich. Net als het keyboard. En zingen......iedereen zong op zijn of haar manier mee.

 

Er ontstond een ware smeltkroes. Een Fusionband in wording. Onder de enthousiasmerende leiding van Marjanne.

  Hans had een uitgebreid repertoire samengesteld. Country Roads, Yellow Submarine, Que sera sera, Wild rover, When I am 70, Happy Together, Bye Bye Love, Have you ever seen the rain en nog veel meer uit de geboortejaren van Hans.

 

 

Dat klonk zo:

 

Het werd een avond om het leven te vieren, koffie en thee met iets lekkers. Daarna ander lekkers en tussendoor gezellige babbels, zang en muziek.

 

Ik kon niet nalaten de veelkleurigheid van Hans te bezingen in woord ( haiku ) en beeld. Hans gefeliciteerd en tot zings. En dankjewel voor dit feest.

Circe...............uit de leesclub.

 Vrij recent werd er een nieuwe boekenclub opgericht voor wie ook kan zingen ( nu niet relevant, maar wellicht komt het nog een keer te pas bij een boek ). Ik mocht op de tweede bijeenkomst instromen. 

Mijn belangstelling ervoor ontstond door het boek dat op deze tweede bijeenkomst als leidraad goldt : Circe ( Latijn ) of Kirke ( Grieks ). Van Madeleine Miller. Mijn oude liefde voor de mythologie werd wakker gemaakt en ik was benieuwd wie die Circe eigenlijk was ( volgens de verhalen ).

 Circe is de dochter van de Titaan Helios ( zonnegod ) en de nimf Perse. Wanneer de Goden ontdekken dat de kinderen van Helios en Perse heksen / tovenaars zijn en zij zien wat Circe met deze kracht doet, wordt zij verbannen naar het eiland Aiaia.

Daar ontwikkelt zij zich tot een machtige tovenares. Zij symboliseert de kracht van de natuur, het onbekende willen verkennen en anderen verleiden tot comfort en genot. Mannen die haar eiland bezoeken verandert zij in varkens tot zij in Odysseus een ware tegenkracht vindt. Samen krijgen ze een zoon, Telegonus.

Ik werd snel gegrepen door het boek en mijn beeldend voorstellingsvermogen kon op volle toeren draaien. Smullen is een groot woord, maar hoe dan ook.......Ik ging verder met mijn zoektocht. Circe stond eind 19de eeuw in de belangstelling van de Symbolisten en werd veelvuldig geportretteerd.

En ik wilde meer. Ik las het vrij recent uitgekomen boek "Odyssee" van Stephen Frey, die op uiterst humorvolle en relativerende wijze allerlei menselijke en goddelijke drama's laat passeren. Ja er was veel strijd daar bij de Oude Grieken. Ook Helden van Stephen Fry kwam erbij en Griekse mythen en sagen van Gustav Schwab ( een meer formeel boek ). 

De inleiding van Circe op deze avond werd door Jolanda op een zodanige wijze gebracht dat wij al snel in Aiaia terecht kwamen. Soms zag ik even de Circe in haar. En toen toverde zij een boek tevoorschijn dat een bijna onwerkelijke aanvulling gaf:

Er is veel gezocht naar de plek waar Troje ( De Ilias ) heeft gelegen. Iman Wilkens kwam met in zijn visie gegronde redenen dat het op Schouwen Duiveland gelegen kon hebben. Circe, Kirke, Zierikzee, veel plaatsjes met kerke op het eind en de vorm van Schouwen Duiveland. Een opmerkelijk verhaal als afsluiting van een boeiende avond.

De eerstvolgende bijeenkomst is op 14 juli. Janneke brengt daar het boek: Liften naar de hemel. Het is erg in trek. Bij reservering bij de bibliotheek kwam ik op plaats 77.

Wordt vervolgd......