The Hazeveld Strawberries.

 The Hazeveld Strawberries.

 In concert.

Het is 21 oktober als wij, Janneke, Margreet, Theo en Henk bij Marjanne en Hans thuis komen voor een uitgebreid Mangeant Chantant of andersom. Hans zet de instrumenten klaar, terwijl Marjanne hetzelfde in de keuken doet. En dan is er een welkoms toast voor iedereen en voor Theo en Margreet in het bijzonder . Zij zingen al meer dan 50 jaar samen. Ook Doreen is in onze gedachten en mag als enige meeluisteren.

Wij zingen allemaal, maar veel in wisselende samenstellingen. Vanavond zijn we hier, in deze setting. Geoefend hebben we niet. Het gaat spontaan onder het motto: kun je nog zingen, zing dan mee. Hans heeft voor de teksten gezorgd.

Na  het opwarmen van de stemmen gaan we los en we raken steeds beter op elkaar afgestemd. Hier en daar een schoonheidsfoutje, maar dat is ingecalculeerd bij dit optreden. Dan is het tijd voor het voorgerecht: "champignons extraordinaire gebedt in Mozzarella". En heerlijke bite.

 Het geeft inspiratie voor een volgend lied, nou ja meerdere liederen. Dit is er een van.

Dan verdwijnt Marjanne in de keuken voor een Tagliatella Epinard Chambre avec Saumon. Een heleboel sjieke woorden voor gewoon "lekker".

We raken nu echt bevlogen en nog meer spinazie geeft ons nog meer energie om door te gaan.

En dan wordt onze naam geboren: bij het toetje. Strawberries with natural cream, uitgeserveerd op de Hazeveld manier. We kunnen er niet omheen, Nou ja misschien voor de chocolade die ook aanwezig is. Kopje koffie of thee toe en dan......

Tijd voor de finale. Wij zingen : this little light of mine, voor de schattige kleinkinderen van Marjanne. Dat filmpje komt hier niet voorbij. Ons geheim. Daarna nemen we muzikaal, emotioneel en fysiek afscheid van elkaar en deze mooie avond.

Er gaan nog wat groenten, planten, wierook en lichtjes rond voor de nazit thuis. Marjanne en Hans bedankt. Enne......dat smaakt naar meer.

Strawberry fields forever.

Taizé zingen in Haarlem.

Taizé zingen in Haarlem. 

Het is dinsdag 17 oktober en ik reis met Janneke, Marjanne en Hans naar Haarlem. Daar geeft Jan Hendrik Veenkamp een zangavond, waarbij de liederen van Taizé ( Frankrijk, Bourgogne ) centraal staan. En wij willen er tegelijkertijd een leuk dagje uit van maken.

 

Daar de geselecteerde parkeergarage De Appelaar vol blijkt te zijn roept Marjanne ons op om bij De Koepel te gaan parkeren. We belanden op het terrein van de oude gevangenis ( een deel van de muren staat er nog ).

Binnen herinneren er alleen nog celdeuren ( de cel van Hannie Schaft, het meisje met het rode haar is te bezichtigen ) aan vroeger. Het gebouw is drastisch gerenoveerd en tot een cultuurcentrum omgetoverd. Met veel glas en veel licht. Bij de horeca trakteert Marjanne ons op thee en koffie.

Intussen kunnen de toiletten bezocht worden. De luikjes zitten dicht. 

Dan is het tijd om richting Grote Markt te gaan. Hans ontpopt zich als een Pathfinder door soepel met de vinger zijn kompas te beroeren. Die van mij trekt wat naar links, maar dat is behalve een doodlopend steegje geen probleem. Opvallend dat alle straatjes vol staan met planten. Dat maakt het gezellig.

 

 

Uiteindelijk komen we uit op een terras ( Van Beinum ) dat aangenaam verwarmd is, zodat wij ondanks de koude wind nog buiten kunnen zitten. Het is inmiddels ook etenstijd en wij buigen ons over de kaart waar meerdere "Bites" aanbevolen staan. Het doet een beetje aan Bitcoins denken, immers hoe groot is een Bite en wat is de inhoud. Voor de zekerheid bestellen we ruim en krijgen leuke porties in leuke schaaltjes en alleen het bestek dat bij zo'n Bite past. Zo krijg ik alleen een vork ( op verzoek ), terwijl Marjanne en Hans over een hele uitzet beschikken.

 

Alles was heel smaakvol en dat verklaarde ook waarom de halve bevolking van Haarlem, zowel binnen als buiten zat. Na het afrekenen gingen wij naar de Waalse Kerk - Eglise Wallone ( 1348 ), waar wij vanavond zouden gaan zingen. 

 

 

Het ligt in een klein Begijnhof. Wonderlijk genoeg rondom veel rode lampjes en vensters. Een dame knikte mij toe. Zij was bezig met het "ophangen van de gordijnen" en deed dat heel zwierig. Helaas ik moest door. Wij wilden immers vooraan zitten.

 

Het is een mooie kerk. Met name het houten plafond en de wandelgangen bovenin vond ik bijzonder. Beneden was Jan Hendrik met een klein koortje aan het oefenen voor straks. Geleidelijk aan vulde de kerk zich, introduceerde J.H. datgene wat gedaan ging worden, nam plaats achter de piano en het / ons zingen begon.

 

 

Wat zijn Taizé liederen?

Muziek en liederen die sterk afwijken van psalmen en gezangen zoals die in kerkdiensten elders worden gebruikt. Mantra-achtige liederen, met korte teksten, die telkens worden herhaald. Liederen die eenvoudig mee te zingen zijn.

Dans nos obscurités, allume le feu....../ En todo amar y servir...../ Nada te turbe......./Amor saca amor....../ From the circle of love..../ Shanti Alleluja, Shalom, Asalam...../ Santo, santo..../ The river is flowing..../ Quam pulchra es amica mea......./ Sure as the wind........het kwam allemaal voorbij.

Quam pulchra es amica mea

Quam pulchra es et decora

Oculi tui columbarum alleluia

Tussendoor altijd weer een stilte moment en dan weer verder. Met als afsluiting de swingende gospel : Do Lord, o do Lord.....Way...beyond the blue. Geheel opgeladen verlieten we de kerk, de koude nacht in. De rode lampjes waren nog aan, maar helaas, ook daar personeelsgebrek.

En nadat we de Gemeente Haarlem een financiële injectie hadden gegeven ( bizarre parkeertarieven ) constateerde ik dat de boeven niet meer binnen ( in de Koepelgevangenis ) zitten , maar buiten. Omdat we toch naar huis wilden accepteerden wij ons lot. Dat ging voorspoedig.

Dank aan allen die dit mogelijk maakten.

Henk.

Naar Taizé komen

Naar Taizé komen betekent uitgenodigd worden om te zoeken naar een verbondenheid met God door gemeenschappelijk gebed, zingen, stilte, persoonlijke bezinning en uitwisseling.

Een verblijf in Taizé kan helpen om een stap terug te nemen van je dagelijks leven, een grote verscheidenheid aan mensen te ontmoeten en na te denken over je inzet voor de Kerk en de maatschappij.

Als je hier bent doe je mee aan het gemeenschappelijk leven en het dagelijkse programma. Lees de praktische informatie om meer te weten te komen over de ontmoetingen en wanneer je kan komen. Denk er aan je van te voren in te schrijven.

“Het is echt een feest om zoveel jongeren, zoveel verscheidenheid, op de heuvel te zien samenkomen. Het wekt in ons de vurige hoop dat het mogelijk is om als mensen in vrede samen te leven.”

Broeder Alois tijdens een ontmoeting in de kerk van de Verzoening

 

 

 

 

Nationaal Militair Museum in Soesterberg

 Nationaal Militair Museum Soesterberg.

Nu het mooie en warme weer voorbij was, werd het tijd om mijn Museumjaarkaart wakker te maken. Dat de eerste plek waar ik naar toe zou gaan het Nationaal Militair Museum in Soesterberg zou zijn was onverwacht. Ik zag ergens een advertentie en hoewel ik me kan afvragen of ik zoiets ga doen terwijl het overal oorlog is, besloot ik toch te gaan. Immers alles wat daar staat komt uit oorlogen die gelukkig voorbij zijn. Daarnaast heb ik een foto waar ik met vriendje André boven op een tank van de Geallieerden zit. Misschien zou die er nog staan.

 

En zie 70 jaar later doet een jongetje in dit museum hetzelfde: hij beklimt een tank. Geen echte natuurlijk zoals toen. Het roept ook meteen herinneringen op aan de ontroerende en aangrijpende film La Vita e Bella, waar een jongetje beloond wordt met een tank.

 

Het is een groot gebouw, zeer weids opgezet, met rondom de vliegbasis Soesterberg.

 Binnen is iedereen, soepel, vriendelijk en behulpzaam. Binnen 30 seconden sta ik in de grote hal en heb uitzicht op een deel van de collectie. Er staat zoveel dat ik door de vliegtuigen de lucht bijna niet meer kan zien.

Vliegtuigen die op het water kunnen landen heb ik altijd al heel bijzonder gevonden en en voelt apart op er nu een bij de hand te hebben.

Het valt mij op dat er overal tientallen kinderen rond rennen. Meestal kleintjes. Ook het aantal kinderwagens dat rondgaat is groot. En ik vind dat wonderlijk: zoveel kwetsbare wezentjes die spelen en rennen te midden van allerlei apparaten waarmee onkwetsbaarheid nagestreefd wordt. Nu is het natuurlijk wel spannend al die vliegtuigen in de lucht, maar volgens mij beleven ze het meeste plezier doordat de ruimtes zo groot zijn.

En ja, dan is er een soort speeltuin, waar je in een vliegtuig of duikboot kunt klimmen. Of op een tank. Op blote voetjes kan, want de grond is knuffel zacht. Heerlijk toch. Zo veilig, terwijl buiten de boel stevig bewaakt wordt. En in geval van nood is daar de doorzon ambulance.

En dan is er de F16 die de laatste tijd veel in het nieuws is m.b.t. de levering aan Oekraïne. De cockpit is wat ruimer als die van oudere toestellen. Zoals hij hier staat heeft hij een spectaculaire uitstraling. Met de raketten aan de vleugels.

 

Aan de voorzijde krijg ik idee dat ik in de bek van een haai sta te kijken. Het toestel werd in 1979 aangeschaft en was voor die tijd revolutionair: computergestuurd. Hierdoor ook multifunctioneel. Ik had best even in de cockpit willen zitten, maar helaas. Geen trapje.

 

 Er is ook een wapenkamer met veldheren op doek geschilderd. Er hangen schilden met wapens die sterk doen denken aan Game of Thrones. In een andere kamer kun je je favoriete wapen opvragen. Dat heb ik niet gedaan. Er hing ook een kastje met het portret van kapitein Westerling en zijn pistool, waarmee hij in Indonesië graag executeerde. Een onooglijk ding van een onooglijke man. Gelukkig hangt hij in het donker, in een hoekje.

 

 

En dan ineens weer zo'n contrast : een kinderwagen versus een houwitser of de voertuigen waarin de Unifillers zich veilig hoopten.

Binnen in die voertuigen was het wel een benauwde bende en zeker niet geschikt voor claustrofobische manschappen. Maar ja het wel lekker warm !

 

 

Tijd om naar buiten te gaan. Er ligt een mooi bosrijk gebied rond de vliegbasis. Helaas reed er voortdurend een zware vrachtwagen met bezoekers heen en weer, zodat de stilte en de schoonheid gelardeerd werden met lawaai en stank.

 

En toen ging er iets niet volgens plan: een spontane wolkbreuk deed iedereen vluchten. Met hagelstenen werd een bombardement gerepresenteerd. Gelukkig bleven mijn ruiten heel. 

 

 

Tijd voor de lunch. Ik was na de periode 1967-1969 weer even in het leger geweest. Altijd weer blij dat ik niet op herhaling hoefde.

 

Soesterberg, 15 oktober 2023.
 

 

Eindeloos zingen.

Eindeloos zingen. 

 Geluk is een staat van zijn. Helemaal hier en nu. Het is niet te koop. Het valt je toe. Een beetje te koop wellicht toch wel. Woensdag kocht ik een kaartje voor een avond Mantra's en Wereldliederen bij Jan Hendrik Veenkamp. Wij, Eugenie en ik, reisden daarvoor naar Haarlem, naar de Doopsgezinde kerk.

Maar eerst parkeerden we de auto in de De Witstraat 1. Er was tijd over en zo konden we nog even rondkijken op de Grote Markt, de St. Bavo en voor koffie en thee belandden wij in een restaurant waar niet gezongen maar gesproken werd.

En dan naar de afgesproken locatie. Het geluk begon al bij de binnenkomst. Een warm welkom tussen bekende en nog onbekende vrienden, een grote lichte ruimte, een stoel naast de piano en bij het eerste lied gelijk een groot geluksgevoel en geraaktheid. 

 

Zo'n moment waarop alle ingrediënten samenkomen voor een dergelijke ervaring, die ook weer geleidelijk afneemt, maar van binnen bewaard en gekoesterd wordt. De piano van Jan Hendrik en alle stemmen waarin afstemming plaatsvindt. 

 

Ik heb er een rondeel bij gemaakt:

 

de zachte tranen in de ogen

spiegels van de ziel

als het waas zich oplost

de zachte tranen in de ogen

ineens zijn ze daar

dan gaat de zangtrein verder

de spiegels van de ziel

de zachte tranen in de ogen

 

Eindeloos zingen.

 

 

En terwijl de mantra's en liederen van binnen bleven doorklinken, begaf ik mij op vrijdagochtend naar "de Buurvrouw", waar Frederike Schonis een "Zing je vrij" ochtend organiseert. 

 

 

Deze keer in een wat donkere theaterzaal en ook hier een grote opkomst. Frederike kan heel mooi met haar handen en armen bewegen ( goed voor het bindweefsel begrijp ik ) en brengt die beweging over in haar pianospel. Soms pakt zij de trommel en belandden tussen de tipi"s met een native song. Een vrolijk en intens uur dat afgerond wordt met koffie, thee en wat zoets.

 

Country style.

 

 

De volgende ochtend kwam ik net op tijd voor het optreden van Marjanne en Hans. Altijd leuk om mijn "broer" en vriendin zo bezig te zien bij Boer en Buurt, het oogstfeest. Een leuk moment ook om mee te zingen al werkte de wind niet mee.

  

 

Het fijne van zingen is toch vooral dat het blij maakt. Het genre maakt mij niet veel uit. Het schijnt ook gezond te zijn en je kunt het niet doen zonder te ademen. Ik bleef dus zin houden en reed op zondag naar Bloemendaal ( dat heel anders oogt als Rotterdam ). Jan Hendrik gaf daar opnieuw een zangmiddag. Nu in de St.Raphael kapel, een klein katholiek kerkje wat wel wat onderhoud zou kunnen gebruiken. Vooral buiten.

Het was weer tijd voor de meditatieve zang.

 

Maar eerst had ik een ander doel ( naast een boswandeling en een Dacia-lunch en het zien van de enige echte Bloemendaalse hockeyers ): de Adelbert kapel. En uniek Gesamt-kunstwerk uit het begin van de vorige eeuw . Het stond op een heuvelachtige begraafplaats en inderdaad : het was een plaatje.

 

En dan verder naar de St.Rafaëlkapel voor de zang. Ik was er vroeg, zodat ik de ruimte kon verkennen en hartelijk ontvangen werd door J.H. 

 

 

Het werd al snel vol in de kapel en er kwamen steeds meer liefhebbers. Het werd een leuk weerzien van velen met wie ik eerder gezongen had gedurende de afgelopen jaren. Met de liedteksten op de muur konden we beginnen aan een nieuwe ronde "Eindeloos Zingen".

Alle culturen kwamen voorbij en J.H. speelde bevlogen achter de piano ( al konden we hem meestal niet zien, horen lukte wel ). 

 J.H. had ook zijn harmonium meegenomen ( een luxe sutra box, die ook op een accordeon lijkt. Het geluid is heel apart. )

 Het leverde een mooie opname op op. Met verstilling en schoonheid.  

Ik heb er een haiku bij gemaakt:

de geest van stilte 

geeft onvoorwaardelijk over

aan het universum

 

 

Eindeloos zingen gaat verder:

 

 Donderdagavond is het weer tijd voor het Rootskoor Rotterdam, waar we liederen uit alle culturen zingen. Deze keer niet uni solo, maar 4 stemmig zonder begeleiding van instrumenten. Ook mooi. Maar eerst de warming up. We dansen op de bluesrock boogiewoogie van Hans Theessink: It's gonna be a brandnew dawn. Alle bandleden krijgen hun solo en op het eind zwing ik met Herbert een afsluitend duet. Yes !

Vandaag studeren we o.a. op Eli Eli en een kerstlied uit de Oekraïne : Nova Radist Stala. Verder komen Gospodi, Hina Xi Tsungu ( Mozambique ), Tebe Pojem van Mokranjac en Sezenina voorbij.

 

Een klein stukje van het Zuid Afrikaanse Sezenina:

 Bij "Zing je vrij " op vrijdagochtend gaat veel aandacht uit naar het Afrikaanse lied, waarbij ook gedanst kan en mag worden. Met ritmische begeleiding. En een mooi gedragen Namasté als afsluiting.

 

Vrijdagavond Mantra avond bij Lambert Mutsaers in Gouda. Dat vindt plaats in de prachtig gerenoveerde Koninklijke Naaigaren fabriek.

 

Bij Lambert voelt het meer als in de trein stappen. Een sneltrein bijna met korte stilte stops tussendoor. Na een intro op de piano worden de te zingen liederen op papier uitgedeeld en vertrekt de zangtrein op om tegen 21.30 te eindigen met een  toepasselijk en gepassioneerd gezongen Amen.Maar we kunnen het ook heel zachtjes, bijna verlegen........

en eindeloos.....