Pluk de dag bij de SKVR.

 Pluk de dag bij de SKVR.

Marjanne, altijd op zoek naar nieuwe activiteiten vooral op muzikaal gebied  tipte mij, dat de SKVR een speels creatieve middag ging organiseren in hun werkplaats in Schiebroek. Vroeger raadhuis, later politiebureau, maar nu een bron van de Kunsten.

Snel ingeschreven. Dat ging beter dan het parkeren want Plaswijk ligt aan de overkant en dat hadden een paar honderd automobilisten ook ontdekt. Gelukkig was ik nog net op tijd, want wij werden onmiddellijk toegezongen door een koortje. We mochten zelfs meedoen. Op de achtergrond dit prachtige venster, dat ik als Amsterdamse School durf te duiden ( Ja, ik ben ook een keer bij Kunst en Kitsch geweest ).

Minder leuk vond ik dat toen mijn speurneus het gebouw wilde verkennen ik een - overigens aantrekkelijke - jonge dame achter mij aankreeg met de vraag wat ik zocht. Ik was namelijk al wat ouder en ja dan weet je maar nooit. Ik vond het een te geringe inschatting van mijn restcapaciteiten ( zij kan dit vast niet schrijven, b.v.  ), maar bleef aardig omdat ik de optie voor een huwelijk open wilde houden.

Ik had als eerste Theater en dus mochten wij, artroses, naar de zolder klimmen. Ja, nog niet alles was doordacht. Boven mochten we gelukkig zitten en kregen wij van een inspirerende dame improvisatie-opdrachten. Dat was lachen. Zo moesten we een ander van zijn of haar stoel praten of lokken. En daarna andersom. Met doofstomheid geslagen gaf mijn tegenspeler het snel op. Ik deed alsof ik doofstom was en dat is moeilijk praten en luisteren. Bovendien had hij dezelfde pijn in zijn been als ik.

 

In de pauze kregen we een consumptie en daarna gingen we en masse naar Muziek. In de ruimte zaten een drummer, 2 gitaristen, een bassist en een meer dan ervaren jukulele-speelster. De rest van de ruimte was gevuld met microfoons en zo konden we vanuit alle hoeken meezingen op Bob Dylan ( I shall be released ) en Stevie Wonder ( Ain't no sunshine). Het werd een gezellige jam-session die bij het Northsea Jazzfestival niet zou hebben misstaan ( zeker in het voorprogramma ).

Onder de bezielende leiding van de bassist en een dame die ons na de vakantie graag terug wilde zien eindigden we met een intens Sittin'on the dock of the bay ( Otis Redding ? ). Het was een heerlijke middag. Ik voelde me na afloop 50 - .

Zaterdag 2 juli 2022, Henk.

Schrijfcafé 1 juli 2022.

Schrijfcafé bij Janneke.

 Het was weer zo ver: klimmen in de pen en goed luisteren naar Janneke. En het fijne is dat ik het niet eens hoef te zijn met de opdracht.

1.       Maak een lijstje met je favoriete inboedelstukken , kies er 1 en schrijf 15 minuten.

Mijn wc-bril. 

Het duurde even voor zij in beeld verscheen en er kwam onmiddellijk veel zingeving los: deze bril, zonder glas, dat zou maar hinderen, staat voor ontspanning, opening en ontlading van datgene wat niet meer nodig is. Een opluchting ook. En onvermijdelijk. Het opent een venster naar vergankelijkheid en het daarbij behorende loslatingsproces. Tevens biedt zij een kader waarin aan vormbeschouwing gedaan kan worden.

Zo'n bril is als een goede vriendin op wiens gladde, rondglooïende huid uitgerust kan worden. Pas als zij niet goed vast zit en instabiel aanvoelt is het tijd om de verbinding opnieuw aan te gaan. Want zeg nou zelf: zo’n harde gevoelloze en keiharde steengoed pot, dat zit niet. Het gekke is dat ik bij dit alles nooit zo heb stilgestaan. Het is dat Janneke erover begon.

Rond 1975 was ik in Lissabon en bezocht het sprookjesachtige Torre Belem. Het was een mooie, maar warme dag en een plotselinge aandrang maakte zich van mij meester ( gebeurt mij ook regelmatig in nieuwbouwwoningen – maar dat is een ander verhaal ). Ik vroeg en zocht, maar vond geen toilet dat aan mijn wens kon voldoen. Maar waar de nood het hoogst is, is de ……..nabij. Ik liep een mooie geheel lege stenen ruimte in met aan de rechterzijde een ogenschijnlijk massieve stenen bank. Rechts naast de muur echter zat een breed gat waar een dieprode plank overheen lag. Zelden heb ik mij zo verbonden gevoelt met de Portugese Middeleeuwen. Daarna ben ik het pand en land via de zijingang ontvlucht. Schaamte was het, en opluchting.

2.  Woordgedicht n.a.v. zomertijd

Zwevende

Bollen in de lucht

Maken

Een ballonvaart

Roerloos

Tijdverslindend en

IJndeloos

Doorvoert.

 

3.       Onderstreep enkele woorden of een zin uit het eerste verhaal en schrijf 15 minuten.

De lege stenen ruimte.

Eugenie stuurde mij een foto en een geluidsopname vanuit haar vakantieverblijf in de Provence. Op de foto een weergave van de binnenzijde van een oud Romaans kerkje. Een lege ruimte met dikke muren en gedempt licht vanuit een hoog aangebracht open venster. De stilte van het beeld kwam naar mij toe en een diep verlangen welde op. Ontroering ook en herinneringen aan eerdere zo spaarzame momenten. Ik omschrijf het als: hier is het veilig, hier ben ik thuis, hier kan ik eindelijk gaan slapen.

In de geluidsopnamen van de klanken kon ik horen en lezen dat zij iets soortgelijks ervoer. Zo passend. Nu weer lyrisch, dan verstild en soms melancholisch. Beelden en klanken om bij stil te staan en te zijn. Kostbaar.

4.       Haiku voor Theo. Met bijpassende kaart.

 

Als zachte wolkjes

Ons schrijven hier bijeen

Dansend boven jou.

 

HENK.

 

Seizoensafluiting Rootskoor.

Seizoensafsluiting Rootskoor Rotterdam.

Veel leden waren inmiddels op vakantie of elders. Desalniettemin en met een bezetting van 17 leden en Herbert, onze dirigent, werd er dan weer mooi, dan weer gepassioneerd gezongen.

Hier een stukje mooi: O lord hear my prayer ( vermoedelijk ) ook afkomstig uit Taizé.

Nieuwe schilderijen juni 2022.

 Nieuwe schilderijen juni 2022.

Geïnspireerd door de reisverhalen in het boek Erebus van Michael Palin en de muziek van Stef Bos: Van Mpumalanga tot die Kaap ontstaan er spontaan een serie schilderijen.

 

 

 

Recent gelezen boeken.

 Recent gelezen boeken.

Voor Corona was ik wel een schrijver, maar geen lezer. Daar kwam dus verandering in. Geen romans. Ik had zelf al teveel meegemaakt en gezien. Mijn oude liefde voor geschiedenis werd weer wakker. Eerst waren dat de prachtige boeken van Stephen Fry: Mythen, Helden en Troje.

 En Geert Mak.

Daarna verloor ik mijzelf in 1000 En 1 Nacht, bewerkt door de Nederlands-Iraanse schrijver Kader Abdolah. De beleving was zo intens, dat ik er halverwege een kop koffie overheen gooide, hetgeen mij een rekening van 21,50 en een handleiding voor 1000 nachten opleverde.

 

 

Tussen door passeerden  de vele avonturen van Asterix en Obelix en Lucky Luke. Ook een oude liefde : stripverhalen. En daar blijft het dan bij. Met name de tekeningen en de humor maken het tot een groot plezier. Mijn favoriet : de dochter van de veldheer.

 

 Daarna belandde ik bij Tom Holland en zijn verhalen over de Romeinse geschiedenis. Verhalen die mij weer deden verlangen naar series als I Claudius en Rome. Helaas niet op Netflix te zien. Rubicon was zijn eerste boek, maar dat moest besteld worden en ligt nu op mij te wachten. Dus eerst in het vervolg gedoken: De opkomst en de ondergang van het huis van Julius Caesar.

De geleidelijke overgang van de Republiek naar het Keizerrijk. Julius, Augustus, Tiberius, Caligula,  en Claudius, Nero en allen daaromheen passeren. Een veelal wrede wereld waarin machtswellust een grote rol speelt. Als Vespasianus de macht grijpt is het afgelopen met het huis van Caesar.

Om de tijd naar Rubicon te overbruggen vond ik een boek van Michael Palin over de ontdekkingsreizen rond 1840 in het Noordelijk en Zuidelijk poolgebied met de Erebus en de Tretot. Boeiende verhalen, waarin ook de tijdgeest en het Brittania rules the waves sterk doorklinkt.

Het schip is vrij recent gevonden onder het poolijs van de Noordpool. ik vond de naam eerste niet zo geslaagd omdat ik Ere-bus las. Erebus is echte de naam van een onderwereld-god en moest als zodanig schrik aanjagen bij vijandelijke schepen. Het schip heeft, ondanks dat het een oorlogsschip was, nooit echt gevochten. Michael schrijft het allemaal heel soepel op.

Het lezen van dit boek en de tussenstops naar de Zuidpool toe en terug roept ook beelden op die ik spontaan schilder, ondersteund door de CD van Stef Bos: Van Mpumalanga tot die Kaap.

Wordt vervolgd.

Rootskoor Rotterdam ontmoet ONK.

Roots zingt samen met het het Noorse koor ONK ( met een / door de O ).

Het is zondag 12 juni. Er waren wat "Nordische" onzekerheden aan vooraf gegaan, maar nu was het zover. Wij zouden samenkomen en samen en afzonderlijk zingen in de Noorse kerk aan de Westzeedijk in Rotterdam. En het zou niet bij zingen alleen blijven, want er werden ons wafels en taarten beloofd. JA ! ( ook in het Noors ).

De kerk werd in 1914 door Noorse timmerlieden gebouwd. Ze gebruikten hiervoor hout en bouwmaterialen uit Noorwegen. Als ontwerp diende de Noorse staafkerk uit de17de eeuw. Het is gebouwd om Noorse zeelui een tijdelijk thuis te bieden en om hun geloof te kunnen belijden (Luthers ). In 1937 werd het kerkje 170 meter verplaatst omdat de Maastunnel aangelegd zou worden.In 1941 viel een brandbom op het woongedeelte, maar de kerk ( uiterst links ) werd gespaard. Sinds 1999 is het een Rijksmonument.

 De weg ernaartoe voelde als een soort van pelgrimage. Een auto kon je daar niet kwijt, dus werd het lopen, fietsen of de metro. Dat gaf ons de kans om nog even een blik werpen op het oude Dijkzigt ( 1961 - 2022 ) dat klaar stond om gesloopt te worden. Het zag er wat troosteloos ( bijna Oekraïens ? ) uit. Janneke maakte er een foto van. 

  Eenmaal bij de kerk aangekomen vonden wij onze medepelgrims, waarvan de meesten per fiets reisden, ja zelfs tegen de harde Westzeedijkse wind in. Gelukkig werden we snel opgevangen door een dame in het geel en een in het paars en werden we omgeleid naar de achterzijde van de Sjomanskirken /.

Binnen zag het er gezellig uit. De tafels waren gedekt met taarten en wafels. Van de taarten had de groep Trondheim al mogen proeven, maar niet teveel, zo hoorde ik. Ze waren ronduit heerlijk. Marjolijn legde onze tevredenheid fotografisch vast.

 

 Na dit gezellige intermezzo maakten wij kennis met de kerk en de voorgangster, die ons van alle details op de hoogte bracht. Het had iets van een levenswerk zo bevlogen vertelde zij, en een milde Noor achterin maande haar om het toch vooral niet te lang te maken. Tevergeefs. De reddingsboot ( rechtsboven ) aan het plafond hielp uiteindelijk wel om de finish te bereiken..

Er viel ook veel te zien. De houten wanden en plafonds waren Noors gedecoreerd. En deden mij denken aan die uit de series Vikings en Walhalla op Netflix. Wel waren de afbeeldingen van Thor, Odin en Freya vervangen door Engelen en Christus aan het kruis ( een pijnlijke afbeelding, uiteindelijk met een goede afloop ). En dat is fijn.

En toen werd het tijd om te zingen. We waren met een bijna compleet koor en ons goed ingestudeerde repertoire ging van een Oekraïens wiegelied, een Noors zonder zeilen lied naar een Ierse zegening. 

Allemaal heel mooi en mede ondersteund door de dirigente uit Trömso, van boven de poolcirkel, zo vertelde zij. Soms kon je bij haar het Noorderlicht zien glanzen.

 Daarna was het tijd voor ONK. Een dynamisch en krachtig zingend koor. Op het moment dat ik mij even naar de benedenverdieping ( toiletten ) begaf en te midden van de wit houten lambriseringen naar de zang luisterde, kwamen herinneringen op naar de film "As it is in heaven". ( Weliswaar Zweeds maar dat verschil hoor ik niet, 2004 ).

De middag werd afgesloten met een collectief gezongen Irish Blessing. Helaas een te groot bestand om toe te voegen.

Eenmaal buiten ervoeren wij allen iets feestelijks en om dat te vieren gingen we het park in om een afsluitend terrasje te pakken. Helaas hadden honderden Nederlanders een soortgelijk feestelijk gevoel, want er was 1 stoel beschikbaar en wij waren met 18. Ook was er een rij aan de bar. Een deel van de groep ging zich toen maar koesteren in de zon, terwijl een ander deel als bankzitters de schaduw opzocht.

Gelukkig had het alziend oog van Karel een accommodatie ontdekt waar ze ijs van boven de poolcirkel ( Trömso ? ) verkochten. In meerdere  smaken in hoorntjes van IJslands lava. Ja er gebeurden vandaag bijzondere dingen.

Ook alle fietsen stonden er nog en met een windje in de rug kon naar huis gepeddeld worden. Het was weer mooi geweest. Met dank aan de initiatiefnemers.

 

TAKK SKAL DU HA.

Henk, Rotterdam, 14 juni 1945.

 

Gouwe Ouwe bij de Buurvrouw

 Bij de Buurvrouw.

op vrijdagmiddag 10 juni, zo ontdekte ik, was het mogelijk om Gouwe Ouwe te gaan zingen bij De Buurvrouw. Ter afwisseling van mijn andere repertoires leek mij dit een goed idee. Het opnieuw wakker maken van al dat prachtige muzikale materiaal. Pure geheugentraining.

In de schaars verlichte zaal mocht ik voor 5 euro ( online ) een plek zoeken. Ik was er niet alleen. De zaal liep al snel vol met mensen die of Goud of Oud al hadden ontdekt. De band bestond uit 2 gitaristen en een eeuwig glimlachende ( genietende ? ) drummer. Zij toonden een grote betrokkenheid met hun publiek en repertoire. Het feest kon beginnen.

Maar hoe goed de band ook zijn best deed, er werd weinig tot niet meegezongen. Het leek meer op een kippenhok met muzikale omlijsting. Dat had veel te maken met het voortdurend afgeleid worden door wat jongere medewerkers die bij voortduring polaroidfoto's wilden maken,  voortdurend flitsen tegen het publiek in. Ook moesten de oudjes formulieren invullen. Ja er was van alles te doen, maar meezingen ? Als troost kreeg ik een blokje kaas met zilveruitje ( om de stem te smeren ).

Ik vroeg mij af of ik wilde blijven ( deed mij denken aan een bejaardencruise op de Rijn met permanente animatie ) en besloot de pauze af te wachten. En toen gebeurde er een wonder.........nou ja de afleidingen stopten en de aanwezigen gaven zich - eindelijk - over aan de muziek en de dans op het voorplein. Meisjes met rooie haren dansten wild in het rond, Elvis klonk als nooit tevoren en de Beatles bleken opnieuw onsterfelijk ! Let's twist again on Route 66. 

Nu werd het wel een feest zoals het bedoeld was. En dat is mooi.

Henk, 10 juni 2022.