Contrasten.

Gisteren ontdekte ik dat bij het schilderen dezelfde contrasten manifest werden, die ik ook in de familieopstellingen afgelopen zaterdag tegen kwam: 

chaos versus ordening, onwrikbaarheid versus kwetsbaarheid, afsluiting versus zich openen,afwijzing versus liefde, enz.

Bij mij ziet dat er in beeld zo uit:

 

acryl 50x70 cm

Bij de berg ervoer ik een transformatieproces ( laag over laag ).

Kracht en soliditeit naast het onwrikbare.

 Acryl 50x70 cm

Eten aan het strand van Oostende bij Dageraad.

Een ware titel en ook wat onwaarschijnlijk in december.

Na een rijke ervaringsmiddag familieopstellingen hadden we wel wat trek gekregen en daarom wandelden we naar de Dageraad ( plein in Borgerhout, Antwerpen ) in de hoop nog plek in een van de vele restaurantjes te vinden. T. en C. gingen links, A. rechts, R. en ik bleven voor het overzicht in het midden en zie het lukte:

We konden een tafel krijgen bij Brasserie "Aan het strand van Oostende". Wonderlijk genoeg stond er een goeddoorvoede ijsbeer voor "Het strand".

 Binnen was het zomers kleurig ingericht en hoe pretiig: er was veel aandacht besteed aan geluidsabsorptie, zodat wij wel elkaar konden verstaan en de rest geabsor-beer-d werd.

 De spijskaart had iets van een poëziealbum. De lettertjes waren zo klein ( en het was er aardig Kerstdonker ) dat het inzetten van onze kinderogen onvermijdelijk was. Turen op de kaart zal ik maar zeggen.

 Hoe tegengesteld waren echter de gerechten. R. had het reeds voorspeld: die waren zeer ruim bemeten en smakelijk.

  Ik durf dan ook te stellen dat ik deze avond de lekkerste frieten van 2014 heb gegeten.

MIsschien zelfs van deze eeuw. 

 En de bediening: die was heel vriendelijk, behulpzaam en zo snel dat ze nauwelijks op de foto waren vast te leggen.

 En of je nu een wat tapas wilde of een wrap con carne, of een rundburger van 180 gram of een fruits de mer- salade......het zag er allemaal mooi uit en smaakte goed. Bij nader onderzoek komen de ideeën van de gerechten niet van één kok, maar zijn ze ingebracht door personeelsleden.

Dat versterkt ongetwijfeld de band personeel, gerecht, klant.

Voldaan en goed gevuld werd het tijd om het strand te verlaten, maar niet zonder de kerstballen fotografisch vast te leggen. Ook zij komen hier tesamen.

Transformatie.

Zo'n tien dagen geleden vlogen er 3 harten uit mijn "kwast" ( zie Trois Coeurs ).

Een ervan ging als document in de map.

 De twee anderen niet. Wilde er iets meer mee. 

Er kwam ook een nieuwe bij.

Gisteravond eindigde dit proces, laag over laag, kleur over kleur, licht over licht.

 Tussendoor kwam er een nieuwe levensboom in beeld.

Voor mij een integrale weergave van de harten hierboven en -onder.

  Vanochtend vroeg bij het opstaan verscheen onverwacht de zon boven de horizon.

De schilderijen wilden er in en werden er ( nog ) warmer van.

Ik ook.

Transformatie in kleur en beeld.

Benieuwd wat er vandaag weer komt.

Schilderworkshop.

Het is maandagavond 1 december.

Tijd voor een workshop met visualisaties.

Deze keer gaat de wandeling bergopwaarts tot bij een groot meer omgeven door hoge bergtoppen.

Wij brengen dat als eerste in beeld.

Daarna maken wij kennis met een zeldzame  "vis", die opkomt uit de diepten van het meer. 

En dat is het volgende beeld dat geschilderd wordt.

Daarna gaan wij in verwondering en zonder te oordelen kijken naar wat de beelden ons zeggen.

Opnieuw een rijke ervaring.

De vlinder van Numansdorp

De vlinder van Numansdorp.

Het is zondagochtend 11.00 als ik bij de jachthaven van Numansdorp arriveer voor een wandeling met I. Ik heb haar een half jaar niet gezien, maar als ik uit de auto stap voelt het als gisteren.

I. Heeft een routekaart en zo wagen wij ons in de mist en bij winterse temperaturen ( er was zon beloofd ) aan een wandeling door en langs de Numansdorpse Slikken. In het dorp aangekomen, waar de herberg pas om 13.30 uur open gaat, keren we om en gaan we via dezelfde weg terug.

Dan slaat de honger toe en belanden we in het restaurant van de Golfclub Cromstrijen, een sjieke accommodatie temidden van de gladgeschoren greens.

We worden allerhartelijkst ontvangen en na kort overleg kiezen we voor de zelfgemaakte “Erwtensoep á la Cromstrijen” , rijk gevuld, warm, smakelijk en voorzien van roggebrood met Zeeuws spek.

Het is er warm en sfeervol. Ruim en stil. Naar buiten kijkend zien we dat de mist is overgaan in lichte regen. Het groen is groengrauw geworden. 

En dan totaal onverwacht verschijnt er een vlinder.
 Veelkleurig – ik heb deze nooit eerder gezien – vrolijk ook. Een die je eerder in zuidelijker streken zou verwachten.

"Die is het Hollands Diep overgestoken" gaat zo door mij heen. 
We verwonderen ons voordat zij weer verdwijnt. 

Ik noem haar een Brabants Bontje. Het grijsgrauwe is even vervangen door  een kleurrijk palet. Een glimp, maar wel onvergetelijk.

De terugweg loopt door Tomtomische aarzelingen en twijfels wat chaotisch. Uiteindelijk lukt het ons beide richtingen naar huis te vinden. De vlinder rijdt – zo bemerk – met mij mee.

De vlinder van Maasland.

Op dinsdagavond tijdens het filosofisch café in Djoj vertelt A. dat hij in het plaatselijke tuincentrum ( Maasland ? ) kerstrozen kocht. Thuisgekomen kwam er een prachtige vlinder uit een van de planten tevoorschijn.Nooit eerder gezien.

Na de verwondering heeft hij haar ( ? ) teruggebracht naar het tuincentrum. Zo doet hij dat. Zo deelt hij verwondering en schoonheid.

Vlonderen.

Na de retrospectieve reis met de ss Rotterdam en het bezoek aan Nieuw-Katendrecht.............het lijkt er de tijd voor...........stapte ik een ander herinneringsveld binnen: Good old Kralingse Plas.

Ik was er lange tijd niet meer geweest.

 Het was er stil. Eerst even kijken vanuit de auto naar het water, de lucht en de zo bekende afscheiding van bos en stad. Af en toe passeerde er een sporter of een hondenbezitster.

Links achter mij het Kebau-huis, waar ik voorheen dikwijls op het terras had gezeten.

 Zin om een stuk te lopen.

 Ik volg het dichtsbijzijnde pad naar het water. Het gaat over in een vlonder.

 Die overgaat in een vlonder, die................. Het is nu mogelijk om via vlonders aan de buitenzijde van het bos en de binnenzijde van de Plas te lopen.

 Het water rondom is kraakhelder en bijna roerloos.

 Eenmaal terug op het land biedt dat een ander beeld: Nieuwe vlonderaars.

In willekeurige volgorde ?

 In dit bos zijn geen wilde dieren. 

De schapen kunnen in alle rust grazen en ik waan mij tijdelijk in Drente.

 Langs de plek waar ik een tiental jaren trainde met de trimgroep van de atlethiekclub PAC.

 Tijd om verder te reizen: naar het zwembad, waar wij na het zwemmen door B. getrakteerd worden op amandelkrullen.

Trois Coeurs.

Afgelopen dinsdag raakte ik met een acupuncturiste in gesprek over de energie ( hartmeridiaan ) van het hart.

Nieuwsgierig geworden ging ik de dag erna spontaan schilderen : 3 harten.

Dat gaat bij mij snel en meestal laag over laag. Terwijl de een droogt ga ik verder met de ander, alsof ze verschillend zijn en ook bij elkaar horen.

Vriendin M., was in dezelfde week naar de Franse film Trois Coeurs geweest. Wonderlijk ?

Voor mij reden haar mijn 3 harten voor te leggen voor een spontane reactie.

Voor mij klopt het als.....een hart.

 Brandend hart.

 Smeulend hart

Jong hart

Dit weekend mailde een bevriende therapeut over een boeiende casus. Een man, twee vrouwen, drie harten.

Hoe wonderlijk.