How Cute can you be ?

 Het was tijd voor iets heel liefs, iets heel schattigs. Ik was er echt aan toe. Ik moest ervoor naar de Kunsthal en om daar te komen passeerde ik een aantal situaties en beelden die verre van schattig waren. Eenmaal binnen werd mij wel door een schattige suppooste een fijne ervaring toegewenst. So cute.

Het viel mij op hoeveel moeders met kleine kinderen er waren en ook veel meisjes uit de tienerleeftijd. Ja het cute gehalte was best hoog. Ook in dat opzicht. Knuffels vormen een wezenlijk onderdeel van deze aanraakbare en aan te raken wereld. Dick Bruna had daar een belangrijke rol in.

Poesjes zijn ook altijd heel populair. Filmpjes op youtube worden eindeloos bekeken. Ja poes heeft wel iets dat veel mensen aanspreekt. Sommigen verzamelen ze. Meer om naar te kijken dan om ze te voelen.
 

 Om de hoek botste is op een scherm waar schattigheid ruim vertegenwoordigd was. Ja de cartoonwereld heeft ook daar een vinger in de pap.

 

 Pasteltinten en met name allerlei rose tinten geven sfeer en dan is daar ineens een video van de inmiddels overleden Henny Vrienten toen hij met Doe Maar furore maakte. Vooral bij jonge meisjes, wat hen deed besluiten te stoppen met de band.

 Wat jonge kinderen ook altijd heel bijzonder vinden zijn draken. Wel ook daar was een mooi exemplaar van aanwezig.

 

En er kon gedanst worden in Kitty's Discoclub.

Dat er naast al dat hemelse gevoel ook een donkere kant mee kan spelen wordt zichtbaar in deze ongezellige poes of in dit verdrietige tafereel.

  

Gelukkig was er dan een groepstherapie waar je elkaar als knuffels beter leerde kennen, troost en steun bij elkaar kon zoeken en ontdekken dat je niet alleen bent. Leuke vondst overigens.
 

 

 

En dan kon je weer helemaal opgelucht de wereld in gaan. 

Als je dan helemaal in de wolken was en wilde wegdromen, dan was er de wolkenkamer met grote zachte kussens ( je kon op meerdere plekken bij deze tentoonstelling een dutje doen ), terwijl je de buitenlucht kon zien.

Helemaal uitgerust kon je aansluitend een potje Kunst Croquet spelen in het auditorium. Bal en hamer mee naar boven en dan via allerlei hindernissen naar het doel beneden.

Het was weer mooi geweest. Er waren ook nog andere exposities, maar in vergelijking tot Cute zo hard en gevoelloos, dat ik besloot nog even na te genieten in een zachte, warme zon met uitzicht op het Museumpark.

Henk, Rotterdam, 9 juli 2025.

Iris de Graaf: Vrijuit.

Ik kwam het boek tegen bij Storytell. En ik werd nieuwsgierig. Iris is regelmatig te zien in nieuwsuitzendingen en bracht voorheen reportages voor de NOS vanuit Moskou en Kiev. Een mooie vrouw, die voor mij ook een zekere ongenaakbaarheid uitstraalt. Op de televisie dikwijls gekleed in ruime, uniformachtige ( niet militair ) kleding. En uitermate goed verzorgd.

Met goede moed begon ik aan het door haar zelf vertelde verhaal. Zij neemt mij mee naar en met haar droombaan: correspondent in Moskou. Een complexe baan. De meeste gebeurtenissen zijn vrij recent: na de Covid epidemie. Zij wisselt haar belevenissen in o.a. Moskou ( cultuur, schoonheid ) Kiev ( oorlogsdreiging ), Siberië ( kou, milieuschade en bosbranden ) , Donbas ( oorlog ), Kaukasus, Sotsji af met verhalen over haar roots.

Grootmoeder Katja ( uit een agrarisch milieu , ten tijde van Stalin en de Goelag, voorheen Katorga ) ontmoet de Nederlandse Geert tijdens de Duitse Arbeitseinsatz in Dessau. Na de oorlog gaan zij naar Nederland. Deze Katja-wortels werken diep door in Iris en Rusland krijgt voor haar betekenis als moederland.

Geleidelijk aan merk ik dat Iris "veel van hetzelfde" vertelt . Mijn geboeidheid neemt wat af. Ik mis diepgang en ervaar het boek steeds meer als de zoveelste reportage over het nieuws dat dagelijks gebracht wordt. Ik blader wel door, omdat ik wil weten hoe zij "persona non grata" kon worden in het door haar zo geliefde Rusland. Repressie van alles en iedereen komt voorbij. Ook van Iris. Zij wordt op een onverkwikkelijke manier door de overheid en via nepnieuws in de media afgeschilderd als een vijand. De NOS, Nieuwsuur en zijzelf kunnen weinig anders doen dan haar om veiligheidsredenen terug laten keren..

En hoe anders nu: de vrouw, toch wel de glamourpresentratrice van het journaal, krijgt door haar boek voor mij alsnog een gelaagdheid en daardoor ook diepte. Daarin ook het verlies van haar grootste wens: correspondent te willen zijn in "grootmoedertje" Rusland.

Rotterdam, 9 juli 2025. 

Recensie geplaatst in Mens en maatschappij: Boekenkrant:

 In dit boek is voor mij Iris van onze correspondent in Moskou onze correspondent in Iris geworden. Een transformatie proces waarin zij zich geleidelijk aan realiseert en aan de lijve ondervindt dat het in vele opzichten ook mooie Rusland ook een zeer donkere kant heeft. Grootmoeder Katja leefde in de sfeer van Stalin, Iris ervaart de repressie van Poetin. Onder de oppervlakte is er weinig veranderd.

 

Uit het schrijfcafé.

 Het is maandag 7 juli en het is weer tijd voor Schrijfcafé Hoek. Pen en papier in de aanslag tot Janneke ons razendsnel aan het schrijven brengt.

Thema: onthaasten.

Haastige spoed ?

Het hangt er een beetje van af. Vooral omdat het zelden goed is. En soms is het noodzakelijk bij een noodgeval. Dan komen er sirenes en zwaailichten bij. Sirenen, een begrip uit de Griekse Mythologie ( Odysseus ). Vrouwen die zo indringend zingen dat je er niet omheen kunt.

Over politie gesproken. Vrijdagochtend kwamen we met de bandleden van Do It Again bijeen bij Brasserie Lef. Ja, onze teleurstelling was overgegaan in moed. Net op het moment dat wij wilden plaatsnemen op het terras kwam er een gezond uitziende, verrukkelijke blonde agente naar ons toe. Zij wilde ons voorlichten over de misleiding van ouderen en dat had ze goed gezien.

Wij waren immers 55+ en vrij recent toch wel wat misleid door de SKVR, die wij heel erg vertrouwd hadden. Zo werden wij achterhaald door de aktualiteit.

Onze agente gaf ons allen een zacht brillendoekje ( om de bril goed schoon te maken ) met allerlei info van de politie daarop. Zij kwam nu vlak naast mij staan met haar gebruinde gezicht en goudblonde haren.....ik poetste mijn glazen nog eens extra op, verzamelde lef en vroeg haar of zij kon zingen. Wij zochten een zangeres. Ze lachte. Haar mooie lippen omringden haar glanzend witte tanden."Als een Sirene", antwoordde zij . Ik dacht aan Odysseus en kon de betovering voelen. Zij dacht echter aan een ander geluid. 

Wij namen afscheid en gingen aan de capuccino op het terras. Het was bijna een dubbelslag: en een zangeres en een gegarandeerde veiligheid bij opdringerige fans. In de capucinno zag ik hartjes, onze hartjes, schuimend.........in harmonie.  

 

 Thema 2: een zomerse herinnering.

Het was 1964 en ik zag haar daar liggen in de brede duinpan omgeven door wuivend helmgras. "Panklaar " zei iemand in mij, maar ja ik was nog al verlegen. Het leek of zij sliep en toen ik dichterbij kwam zag ik allemaal sproetjes. Dat vertederde mij zo en ik was gelijk verliefd. Haar glanzende kastanjerode haar bewoog speels op de zachte bries die voorbij kwam. Ik wist toen nog niet dat ik een artiestenziel had, maar voelde me wel heel bevangen.

Ik wilde contact, maar ja......van vrienden had ik gehoord dat de openingszin soms toegang geeft op een lang en gelukkig samenzijn. Mijn associatievermogen draaide op volle toeren: zon, zee, strand......

"Lust je een ijsje", het kwam eruit voor ik het wist. Zij opende haar ogen en zei: "Ja, lekker !" Zo te zien was ik op de goede weg, maar waar haalde ik zo snel een ijsje vandaan. "Gebruik je fantasie !" zei een stem en ik vroeg haar haar ogen te sluiten.

"Zie jezelf op een ijsschots", zei ik met zachte stem, "voor de kust van Spitsbergen ( wat was daar de inspiratie van ? ) en zie daar het grootste ijsje van de wereld speciaal voor jou". "Zie hoe het kleurt in het Noorderlicht. Ga maar dichterbij en als je wilt likken........."

Een mooi verhaal, maar hoe verder ? Ik kreeg het wat benauwd. "En zie op een andere ijsschots een klein lief ijsbeertje ( dat zou het moederinstinct aanspreken ! ) dat ook wel zo'n ijsje wil". Ineens opende ze haar ogen, vermoedelijk zag zij een grotere ijsbeer dan de bedoeling was. Zij keek onderkoeld. Haar sproetjes waren ook niet zo warm meer.

In paniek riep ik : "Mag ik je kussen ?" 

Ze zei: "Alleen als je een ijsbeer bent........ "

 

Seizoensafsluiting Rootskoor Rotterdam op de Rotte.

 

Het is donderdagavond 3 juli als wij ons melden voor de afvaart van het Rootskoor. Els heeft het zo geregeld dat wij een boot hebben waar wij precies inpassen met alle eten en drinken in het midden. Zo wordt voorkomen dat wij ( de lading ) gaan schuiven, terwijl alles verder onder handbereik blijft.

 

 Maria vraagt zich al bij de afvaart af of deze sloep wel bestand is tegen het zingen van Babathandaza, maar de jarige Thea kan daar heerlijk om lachen. En nadat iedereen iedereen in de boot heeft genomen zorgt onze blauwe engel voor de juiste richting. Omdat hij dat met liefde doet, zingen wij voor hem : Amor, Amor.

 

Het is rustig op de Rotte en terwijl we voortkabbelen, babbelen en knabbelen we er op los. Ook wordt er van alles geopend en doorgegeven. Natuurlijk zonder vlekken op onze partituren te maken. Op het zingen na is dit Roots op haar best.

 

 

 Naast Thea viert ook Aart zijn verjaardag aan boord. Hij doet dat zo intens mogelijk en we leven heel intens mee. 
 

Els heeft ook dit jaar haar familie attent gemaakt op onze tocht en ja vanuit de verte zien wij hen staan. En zie: van dichtbij zijn zij nog knapper dan van afstand. Dat geeft veel beroering in de boot. Een van hen kon zelfs razendsnel van positie wisselen, wat een nieuwe golf van enthousiasme tot gevolg had.

 

Ondertussen kwamen er ook wat voetjes van de vloer en werd er uitgebreid gesmikkeld. Dat Herbert naast Old Amsterdam ook iets anders at verbaasde mij.
 

 

 

Geleidelijk aan begon de zon onder te gaan en zorgde de lichtval voor een toenemende graad van schoonheid. Sommigen werden met een aureool gesierd bij het zingen van het Ave Verum, dat wonderlijke zeemanslied.

 

 En zo daalde de avondstilte over de Rotte. Slechts hier en daar nog wat gesnater, maar toch..........

 

Het werd tijd om terug te keren. Onze stuurman keerde bekwaam de boot en in het zicht van de haven werd door ons een Irish Blessing gezongen. Altijd mooi. Als eerste verliet onze stuurman ( mogelijk toch geëmotioneerd ) de boot. Een wat vreemde volgorde.

 

Daarna begon het uitstappen. Dat viel niet altijd mee, omdat ook zeebenen moeten wennen aan vaste aarde. Of was het de witte wijn of het Spaanse bier ?

Heelhuids aan land werd er links, rechts en soms dwars door het midden nog wat geknuffeld. Op naar de zomer en in september weer gezond en wel aan boord. 

 

 

Het was weer mooi geweest. Met dank aan Els en haar bemanning.

Rotterdam, 4 juli 2025

Henk van der Veen. 

Do It Again in de Romeijnshof.

 Zondag 29 juni was het moment om naar buiten te komen met het repertoire, dat we het laatste half jaar hadden ingestudeerd. Een gevarieerde reeks van hits uit de jaren 60 en 70. en dat kwam goed uit, want het festival in de Romeijnshof in Rotterdam Ommoord stond in het teken daarvan.

Tegelijkertijd was er gedurende 2 dagen een uitgebreide kunstmarkt en traden er ook andere artiesten op.

Calefornia Dreaming ( Mamma's, Pappa's ) en House of the Rising Sun ( Animals ) stimuleerden het publiek tot meezingen.

Bij Crazy Little Thing ( Presley, Mercury ) groeide het meeleven uit in enthousiast geklap, niet alleen bij de ouderen, maar  bij allen. Een feestje.

En dan was er nog een lied over de regen. Have you ever seen ( Creedence Clearwater Revival ) . En zongen wij een lied voor iemand die er niet was: She's not there ( Zombies, Santana ).

Blijdschap was er over een ontvangen brief ( Boxtops ) en drama in Knockin' on Heavens Door ( Dylan ). Tussendoor was een spontane tekenaar bezig ons te vereeuwigen. Ook heel leuk.

Ons meest spectaculaire instrumentale nummer was zo adembenemend, dat geen enkele filmer het durfde registreren: White Room ( Cream, Clapton ). Ook Sweet Dreams ( O'Çonner ) bleef in dromenland.

 

 

 Wel Dreadlock Holiday ( 10 CC ) en Hit the road Jack. Na beide optredens viel ons een gul en dankbaar applaus te deel en keken wij en alle aanwezigen terug naar een zeer geslaagde middag.

 

 

We hope to do it again.

Terug van weggeweest

 Het was even schrikken toen mijn PC voor de tweede keer in korte tijd crashte en ik ook geen blogs kon produceren door allerlei onbegrijpelijke procedures.

 Hoe toepasselijk. Gisteravond heb ik een affiche gemaakt voor het optreden morgen in de Romeijnshof.

Het materiaal kwam uit een aantal schilderijen, o.a hier rechts. Recycling.

 Intussen heb ik mijn balkon opgeschoond in afwachting van de reparatie van een thermische breuk in een van de ramen ( links).

 

 

Een van de recente highlights was het etentje van het schrijfcafe. De sfeer was onbeschrijfelijk gezellig. Het werd een totaalervaring.

 

 Ook bezocht ik met Eugenie een beeldhouwwerkplaats in Nieuwerkerk en een dame die verrassende tassen ontwierp. Ook schilderde zij prachtige vrouwenbenen die zoete herinneringen opriepen.

Ook passeerde er een korte blauwe periode tijdens een schilderworkshop. Inmiddels ingelijst te zien in mijn galerie.

 Bij de Alexanderhof is men inmiddels begonnen met graafwerkzaamheden. Neen, geen buitenbad, maar een jeu de boules. Leuk om vanaf de sportschool te bekijken.

En dan was er ook nog het optreden van jukele vrienden. 

 

Fijn om er weer bij te zijn.
 

Een lied voor Achilles. Madeline Miller.

 Het uitproberen van Storytell krijgt steeds meer het karakter van vervanging van televisie. Het oude hoorspel van vroeger ( Paul Vlaanderen en het Spencer Mysterie komt spontaan op ) lijkt te gaan herleven in het luisterboek. Het heeft dverse voordelen: terwijl ik luister kan ik ook wat eenvoudige handelingen verrichten en bij het autorijden op een wat rustige en langere rit hoef ik niet te lezen. Dat heeft zo haar voordelen. Ook val ik soms spontaan in slaap, ook zo'n ervaring van heel vroeger. Terugspoelen vervangt in dit geval de vraag om het nog een keer voor te lezen.

 

 

Het boek vertelt de ervaringen van jeugdvriend, minnaar en strijdmakker Patrokles in zijn contact met Achilles en de kring om hem heen. Zelf is hij een balling. Na het ongelukkig veroorzaken van  de dood van een koningszoon wordt hij voor straf onterfd en verbannen naar het hof van koning Peleus en koningin Thetis ( een nereïde ) in Thessalië. Hun zoon is, die in alle opzichten aan de perfectie raakt, Achilles. Via moederszijde loopt een lijn met oppergod Zeus.

 

Als jonge prins is het gebruikelijk een toewijd "maatje" te kiezen en Achilles kiest voor de veel minder begaafde en aantrekkelijke Patrokles. Hun vriendschap groeit. Dit tot verbazing alom. Samen gaan zij een paar jaar studeren bij de Centaur Cheiron, grootvader van Peleus en een leermeester in o.a. chirurgie boogschieten, kunst, muziek

 

Geleidelijk aan groeit er meer dan vriendschap tussen beide en worden zij ook een liefdespaar. Dat weerhoudt Achilles er overigens niet van om bij Deidameia een zoon te verwekken, Neoptolemos. Daarna boeit zij hem niet meer. Tot haar grote verdriet en jaloezie.

 

Het lezen van Circe van Madeleine Miller en Mythen, Helden, Troje en Odysseus van de humoristische Stephen Fry brengt mij veel plezier. De Griekse mythologie boeit mij al heel lang, ik gaf er ooit ook les in. Mijn leerlingen vonden de verhalen prachtig.

Door deze boeken beland ik meer in de persoonlijke kringen van de hoofdrolspelers. Ze gaan voor mij nog meer leven. 

 

 Op zekere dag komt Odysseus, een befaamd boogschutter, op bezoek. Hij is op zoek naar Achilles en andere strijders om op te trekken tegen Troje. Achilles moeder Thetis verzet zich hier sterk tegen. Zij kan in de toekomst zien. Achilles kan kiezen tussen vreedzaam en anoniem oud worden of op jonge leeftijd sneuvelen, waarna eeuwige roem hem wacht. Uiteindelijk kiest hij voor dit laatste en de onafscheidelijke Patrokles gaat met hem mee. De prognose dat het een korte expeditie zal worden gaat uiteindelijk niet op.

 

 

De start is moeizaam, omdat het 2 maanden heet en windstil blijft. Een straf van Artemis, godin van de jacht. Agamemnon had een van haar herten gedood en zou zijn dochter Ifighinea nu moeten offeren. Tijdens het offer  ( Kalchas ) ruilt Artemis haar in voor een jong hert en neemt haar mee. De wind is terug, de reis kan beginnen.

Mooi is de dubbele gedaante in de afbeelding.

 

  

Eenmaal in Troje blijft het stil. Achilles en de anderen gaan op plundertocht en verzamelen buit. Patrokles blijft in de tent en maakt zich geen zorgen: zolang Hektor, prins van Troje leeft, leeft Achilles.

 

Als de gevechten uiteindelijk beginnen blijkt Patrokles meer een waarnemer als deelnemer. Hij geniet van de schoonheid en vechtkracht van Achilles ( die ongezien door anderen beschermd wordt door Thetis ). Dat Patrokles haar wel ziet zint haar niet. Ook beschrijft hij de lichaamstaal en kwaliteiten van de grote aanvoeders om hem heen, maar geleidelijk blijft hij steeds meer weg van het slagveld. Het is niet zijn ding. maandenlang wordt er gevochten . De balans tussen de legers blijft behouden.

 

En dan gaan er door een computercrash een paar weken voorbij. Het boek is inmiddels vervangen door De Mythen van Stephen Frey.

 

Nu terugkijkend is het lied voor Achilles eigenlijk het verhaal van Patrokles. Een verhaal vol liefde en strijd. Zelfs na zijn dood als deelnemer aan de Trojaanse oorlog blijft zijn waarnemer beschrijven wat er gebeurt. Als er 3 liefdepartners zijn, dan hoort Briseis daar zeker bij.

En toch wel mooi einde als de as van Achilles en Patrokles bij elkaar in de urn gedaan worden en Thetis eindelijk Patrokles accepteert.

Een wonderschoon boek .