Samen met Aafje op De Eendracht.

 De Eendracht.

Het lukte mij eerder deze week om een plek te reserveren voor een tocht op de Nieuwe Maas met de driemaster De Eendracht. De stichting achter dit prachtige schip bood thuiszorgorganisatie Aafje de mogelijkheid om een dag mee te varen. Geheel verzorgd. een mooi initiatief.

Ik was er vroeg bij. Het schip lag aangemeerd aan de Holland Amerikakade. Vlakbij Hotel New York. Een unieke plek met een uniek uitzicht. Na het tonen van mijn paspoort kon ik aan boord en daar het nog niet zo druk was kon ik even in de touwen gaan hangen.

Bij een groepsbijeenkomst in de zogenaamde "achtertuin" ( overdekte zitplaatsen en bar ) werden wij door de bemanning geïnstrueerd en voorgelicht. Wij hoefden vandaag niet te werken. "onder zeil gaan "was niet verplicht. Dat was ook de enige beperking vandaag: van de Havenautoriteiten mocht er alleen buitengaats gezeild worden. Wel jammer van al die mooie spullen die daar voor het oprapen lagen.

Intussen was er in de kombuis hard gewerkt om voor ca. 80 Maasvaarders kippensoep te bereiden. Waarna er duurzame gezonde sandwiches volgden afgewisseld met krentenbollen. Er was koffie en melk en voor diegenen die niet zonder konden: een wit wijntje.

Op dat moment kon ik mijn bril niet vinden, maar ook daar kwam een oplossing voor. Er was ook een mogelijkheid om op het schip rondgeleid te worden, zodat er bij eventuele aanmonsteringen geen teleurstellingen zouden ontstaan.

Het meeste was heel praktisch gebouwd al moest voor het toilet moest over een klein schuttinkje gestapt worden. Er waren 2 en 4 persoons-hutten met kooien die voorzien waren van veiligheidsschotten, onmisbaar bij het nachtelijk overstag gaan en elke douche had 2 putjes: een voor linksom en een voor rechtsom douchen. Slimme jongens, die Eendrachters.

Een afdaling naar de machinekamer liet ik aan mij voorbij gaan, omdat ik mijn oren wilde sparen voor de uitleg over het besturen van het schip. In de meeste gevallen gebeurde dat op het dek. Op zicht dus. In geval van de Golf van Biskaje met huizenhoge golven, dan ging de stuurman liever binnen staan. Geen zicht dus. Maar dan was er de radar waarop gevaren kon worden.

Intussen hadden we een tocht gemaakt door een aantal Rotterdamse havens. Onderweg werden bemanningsleden, Aafjes en passagiers geïnterviewd door een verslaggever van Radio Rijnmond. Zo konden de thuisblijvers toch ervaren hoe het aan boord was.

En toen werden de Zwarte Kippen uit de kombuis gehaald. Tijd voor een oorlam. Geen brandewijn of jenever ( er moest ook nog thuis geslapen worden ) maar advocaat met slagroom.

Dat werd een gezellige afsluiting van een gezellig tocht, waarbij de voorspelde regen gelukkig uitbleef. Eendracht en Aafje bedankt.

Henk van der Veen, Rotterdam 2022.

 

 

 

 

 

 

 

 

Intuïtief schilderen : maskers.

 Intuítief schilderen: Maskers.

Het is zaterdagmiddag 24 september. Tijd voor een schildersworkshop met deze keer als thema: Maskers. Het idee ontstond naar aanleiding van een recent gelezen boek over neuzen. Het schetst een wonderlijke wereld van al dan niet gewenste of moedwillig anders vormgegeven uitsteeksels van het menselijk gelaat. En niet altijd ten onrechte, want wie zijn neus schendt........

 Nu was het niet de bedoeling om ons daar specifiek op te richten. Als er tijdens ons gemaskerd bal een bijzondere neus zou verschijnen, dan was dat louter toeval. Maar eerst was het tijd voor onze monden: Eugenie had een Zeeuwse boluscake meegebracht ( hieronder het laatste stukje ) en er werd eerst bij koffie en thee wat bijgepraat.

Daarna werd het tijd voor actie en ontstond er geleidelijk een wonderlijke wereld die ons van het Venetiaanse carnaval via de zussen van Frida Kahlo en de neefjes van James Ensor leidde tot versluierde beelden uit Rio de Janeiro. Uiteindelijk kwam er toch een neusprofiel in beeld, vermoedelijk van Ierse komaf. Het zag er allemaal zo uit:

Bij de nabespreking was er weer de even gebruikelijke als smakelijke Mandala á la Malke, die wij met een droge witte Touraine Sauvignon mochten innemen. Een mooie afsluiting.

Naar en door de Rhoonse Grienden.

Naar en door de Rhoonse Grienden.

Ik had er zin in en kwam er nu toevallig in de buurt: de Rhoonse Grienden. Binnen de zwemgroep was het al langer bekend: als je wilgen wilt zien..........Ik besloot mijn auto te parkeren bij het lokale restaurant en van daar langs de Oude Maas te gaan wandelen. Dat viel niet tegen: een aangenaam warm zonnetje, stilte alom en een avontuurlijk pad. Blijkbaar waren hier eerder mensen geweest want er bevond zich een alternatief Stonehenge.

Onverwacht belandde ik bij het "pontje van Rhoon". Dat bood de mogelijkheid om naar Oud Beijerland, Spijkenisse en Oude Tol te varen. Ik bestelde een rondje voor 4 euro 20 bij de kapitein. Hij noemde dat een aanbieding, maar voor 2 enkeltjes was je precies hetzelfde kwijt. Rare jongens die Rhooners.

 

Even later zaten we op de Oude Maas, die overging in het Spui, zo vertelde een zeldzame medepassagier. Hij wees aan waar hij woonde in Oud Beijerland ( daar achter die bungalows ! ). Er klonk wat maatschappelijke ongelijkheid in door. Gelukkig had hij een vrouw en 2 zonen dicht in de buurt. En in geval van nood zouden we samen deze reddingskist delen. Dat voelde goed.

Intussen voeren we langs de Berenplaat, de plek waar al het water uit de regio getransformeerd wordt naar drinkwater.

Bij Spijkenisse moesten we even wachten en dus kwam de kapitein uit zijn stuurhut en begon te vertellen. Hij was binnenschipper op de Donau geweest, sprak 4 talen ( technisch ) en had 4 diploma's. Ik voelde me veilig op zijn boot ( die de zijne niet was, maar van een uitzendbureau ( hij zei het met bijpassende blik ). Hij voer erop omdat hij thuis geen geraniums had en ook scherp wilde blijven.

Na zo'n 3 kwartier rolde hij de loopplank weer voor mij uit. Het werd tijd voor de verse filterkoffie en broodjes met zalm die ik diezelfde morgen met smaak had bereid ( het blijft moeilijk om zoiets tot de lunchtijd te bewaren ). Mogelijk kwamen ze op de lucht af, want het werd ineens druk op de parkeerplaats bij het tot dan toe stille zwembad.

Ik had het naar mijn zin en "wilde nog niet naar huis". Dat kon ook niet, want ik had de Grienden nog niet verkend en wat zouden Elly en Jaap daarvan zeggen. Anderzijds had ik mijn wandelmogelijkheden voor deze dag al flink ingezet, maar na een goed gesprek met knie en heup ( altijd weer onlosmakelijk met elkaar verbonden ) besloten we toch te gaan en zo belandden we in de kraamkamer van Rhoon. Het dient gezegd: ik was aangenaam verrast. Zoveel wilgen, zoveel zijpaadjes met fotogenieke bomen en waterpartijen. Echt een aanrader.

Wat ik wel miste was een plek om even te zitten, anders dan op de brugleuning. De volgende keer een stoeltje meenemen zo bedacht ik. Het was een keerpunt. Op de terugweg zag ik tal van gewilgde of gewillige zijpaden. Leuk voor een ander moment. Nu terug naar huis. Geen hert gezien, ook geen verloskundige, maar wel een heerlijke dag. 

Rotterdam, 19 september 2022.

Nieuwe beelden september 2022.

 Nieuwe Beelden.

Er stonden nog een aantal onafgewerkte beelden te wachten op een finishing touch. Na het nodige geëxperimenteer zijn hier de resultaten: 

Zegening van de wereld.

De multiculti bolderkar.

 

 

Mount Everest. 

Ik ben ook weer begonnen met een nieuw schildersseizoen. Allereerst  met de schildersclub van de Zernikeplaats in Rotterdam. Een ( niet ongebruikelijke ) intuïtieve reis.

 

Ook het fotograferen leverde deze keer een prachtig beeld op van een onvolgroeide maïskolf. Door de droogte was het een slecht oogstjaar. En dan is de schoonheid van dit beeld een troost.

 

schilderijen 24 maart:

Schrijfcafé 7 september 2022.

 Schrijfcafé 7 september 2022.

 

1.       Schrijf een aantal gebeurtenissen op die voor jou de zomer van 2022 kenmerkten. Kies er een uit en schrijf daar 15 minuten over.

“Buiten” slapen.

 Vol verwachting rond de stilste inpandige nachten in kamer 102 van het centrum Savita, keerde ik er 3 weken later terug. Oh wat had ik daar heerlijk geslapen in stilte, zonder gezoem, gebrom, geruis of gestommel. Zo stil dat ik het bijna zonde vond om te gaan slapen.
“Nights in White Satin” komt zo op.

 Wel deze keer viel dat vies tegen. Ik kreeg kamer 101 toebedeeld tegenover de deur van het veelbelopen trappenhuis met deurdrammer. Dit is de meest foute kamer op de benedenverdieping, ging door mij heen. Ach, maar misschien zou het meevallen. Links van mij woonde de docent beeldhouwen, een man met een rustige slaap. Maar rechts van mij op 100 huisde een man die nachtelijke verbouwingen organiseerde. Willem. Willem kwam uit Drenthe, vanuit een boerenmilieu. Hij was motorisch slecht gevormd, subtiel bewegen na 23.00 uur kende hij niet. Neen hij bewoog door zijn ruimere kamer alsof hij een tractor bestuurde.

 Boven mij was een oudere dame gepositioneerd die overdag vaak vrolijk was en veel zong. Zo vrolijk dat zij ’s nachts geen oog dicht deed ( zij bevestigde dit later zelf ). Vele plasjes, spoeltjes, ventilatiedingetjes en andere verversingen kwamen gedurende de nacht voorbij, waarbij de krakende plankjes van de vloer met klompjes werden bespeeld.

 De keus was niet moeilijk. Ik had een alternatief: op de stille parkeerplaats achter het gebouw. Gordijnen dicht, stoelen weg geklapt en daar lag ik gelukzalig te staren naar mijn pluche plafond. Geen Willem, geen tapdansende dames boven mij. Wel handig zo’n dakkoffer.

 

Slapen in een “doos” geeft mij de garantie van slapen als een “roos”.  Dit werd realiteit. En dan stond ik ’s morgens om 7.00 uur fris en fruitig op om met anderen te gaan zwemmen in het Hillebachseetje beneden in het dal. Een tintelend begin van een dagje vormgeving. Sommigen die mij zagen in en rond mijn accommodatie vertelden over nachtelijk gerommel en gesnurk. Deze mensen hadden kleine oogjes en walletjes daaronder. Zij straalden een groot verlangen uit. Een man, Sjaak, wilde zelfs zijn mooie blauwe limousine ruilen en gaan slapen in de natuur, ver weg van alle straling, waar hij zo gevoelig voor was. Hij wilde ook zo’n kooi van Faraday. Helaas moest ik hem teleurstellen.

 De laatste nachten werden even spannend, omdat de temperatuur snel daalde en ik mijn CV thuisgelaten had. Gelukkig kon ik een extra gelaagdheid activeren, die werkte als inbakeren. Heerlijk om dan de volgende ochtend hartjes te tekenen op de beslagen ramen. Met een frisse neus, dat wel. Maar dan was er binnen een warme douche, zodat mijn 101 ook iets goeds bracht.

2.       Haal één element uit het vorige verhaal naar voren en schrijf daar 5 minuten  over:

Het Hillebachseetje lag er roerloos en maagdelijk bij toen wij onze auto’s op de parkeerplaats reden. Lekker vroeg 07.18 uur. Ingrid, Qigong-docente met verlof had ons zo enthousiast of zo gek gekregen dat wij ook gingen zwemmen. Zij was eerder alleen geweest en zag er zo fris uit bij het ontbijt, dat wij dit ook wel wilden.

En terwijl de ochtendzon bezig was met het beklimmen van de berg aan de andere zijde, gingen wij absteigen. En dat gebeurde bij een plek waar normaliter waterskiërs gelanceerd werden. De hoeveelheid oncharmante bewegingen die dat opriep kan ik in dit verband niet beschrijven. Indrukwekkend en onbeholpen tegelijk. Menselijk ook.

Eenmaal te water, na wat ijle kreten en zuchten, werd het al snel aangenaam. Naar het midden zwemmen was leuk, want daar kon je met je kuifje al even in de zon zijn. Ja, een goede keuze en wat een mooi beging van de dag. En dan straks een heerlijk ontbijt met verse koffie en thee.

Het echte avontuur begon pas bij het eruit klimmen. Daar was geen plek en geen draaiboek voor. Veel hing af van de fysieke mogelijkheden of lange nagels. De groep verspreidde zich over de kustlijn. Zelf zag ik een kade met groen kunstgras. Ik deed iets dat ik al jaren niet meer voor mogelijk had gehouden. Maar ja, ik had het koud. Met een heftige Rittberger belandde ik op het groen. Merkwaardig genoeg leverde dit een blauwe plek op. Maar in deze tijd van tattoos valt dat niet meer op. Het was weer mooi geweest.

 

3.       Schrijf een rondeel:

 Ik vond een plek

Die later blauw werd

Bijzonder bewegend

Vond ik een plek

Waarvan ik dacht: dit is ‘m

Toverend met mijn lijf

Maakte ik van groen blauw

Ik vond een plek.

4.    Maak een woordgedicht met de naam van je geboorteplaats………UNIVERSUM

Uniek

Nog nooit vertoond

Interessant

Vanderveen is de naam

En dat heeft gevolgen

Roerend en ontroerend

Samenhangend en uitsluitend

Uniek

Mijn geboorteplaats.

 

5.       Schrijf in 12 minuten een verhaal betrekking hebbend op jouw geboorteplaats.

Ik zweefde maar een beetje. Iets had mij gezegd dat ik nog even moest wachten tot er ook voor mij een plekje op de planeet Aarde vrij zou komen. Deels had dat te maken met de chaos daar beneden die naar men zei het karakter van een wereldoorlog had. Het was oktober 1944 en het was een drukte van heb ik jou daar. Zoveel zielen die de aarde verlieten en minder mogelijkheden om in te dalen. Ja de administratie stond roodgloeiend.

Ik was er dan ook nog niet helemaal klaar voor ( wanneer kun je voor zoiets klaar zijn ? ) toen ik hoorde dat mijn potentiële vader ( eerder ontsnapt uit de Duitse Arbeitspflicht -trein in Winterswijk ) de trap op liep naar de slaapkamer, waar mijn moeder al eerder was aangekomen om de was op te vouwen en te strijken. Zij hadden elkaar al heel lang niet gezien, waren blij en angstig tegelijk. Wat wil je in dergelijke omstandigheden ?!

Vanaf dat moment werd voor mij alles nog al vaag. Ik zag iets van een stevige schermutseling en een omvallend schemerlampje. Tegelijkertijd viel ik in een soort buis ( zo een als ik later in het Tiki-bad in Duinrell mocht ervaren ). Er sprong een licht op groen en met turbokracht daalde ik in, in een voor mij tot dan toe nog vreemde omgeving. Het was er donker. Opnieuw moest ik geduld hebben, heel veel geduld. Eindelijk werd het vrede op aarde en kon ik naar buiten. Dat ging niet zonder slag of stoot, want ik had meteen al mijn eerste stemwerk-sessie te pakken. En ook nu werd er met verwondering en blijdschap naar mij geluisterd.

Daarna gingen we naar de Milkbar voor een verfrissing, maar dat is een ander verhaal.

 

     Haiku.

Tikibad was het

Glad, nat, onstuimig glijwerk

Geboren worden.

 

Henk van der Veen.

Born to be wild.

 

Icoon: Julia Stankovic.