Gouwe Ouwe bij de Buurvrouw

 Bij de Buurvrouw.

op vrijdagmiddag 10 juni, zo ontdekte ik, was het mogelijk om Gouwe Ouwe te gaan zingen bij De Buurvrouw. Ter afwisseling van mijn andere repertoires leek mij dit een goed idee. Het opnieuw wakker maken van al dat prachtige muzikale materiaal. Pure geheugentraining.

In de schaars verlichte zaal mocht ik voor 5 euro ( online ) een plek zoeken. Ik was er niet alleen. De zaal liep al snel vol met mensen die of Goud of Oud al hadden ontdekt. De band bestond uit 2 gitaristen en een eeuwig glimlachende ( genietende ? ) drummer. Zij toonden een grote betrokkenheid met hun publiek en repertoire. Het feest kon beginnen.

Maar hoe goed de band ook zijn best deed, er werd weinig tot niet meegezongen. Het leek meer op een kippenhok met muzikale omlijsting. Dat had veel te maken met het voortdurend afgeleid worden door wat jongere medewerkers die bij voortduring polaroidfoto's wilden maken,  voortdurend flitsen tegen het publiek in. Ook moesten de oudjes formulieren invullen. Ja er was van alles te doen, maar meezingen ? Als troost kreeg ik een blokje kaas met zilveruitje ( om de stem te smeren ).

Ik vroeg mij af of ik wilde blijven ( deed mij denken aan een bejaardencruise op de Rijn met permanente animatie ) en besloot de pauze af te wachten. En toen gebeurde er een wonder.........nou ja de afleidingen stopten en de aanwezigen gaven zich - eindelijk - over aan de muziek en de dans op het voorplein. Meisjes met rooie haren dansten wild in het rond, Elvis klonk als nooit tevoren en de Beatles bleken opnieuw onsterfelijk ! Let's twist again on Route 66. 

Nu werd het wel een feest zoals het bedoeld was. En dat is mooi.

Henk, 10 juni 2022.

nieuwe schilderijen

 

Nieuwe schilderijen.

In de afgelopen maanden lag het intensief schilderen wat stil. Wel zag er met enige regelmaat een nieuw exemplaar het levenslicht. Hierbij de collectie:

De Zernike schilderclub.

Het afgelopen voorjaar waren er weer verschillende momenten waarop ik de kwast ter hand nam. Zo stond ik in de lift met een buurvrouw ( niet van de Gouwe Ouwe ) die schildersspullen bij zich had. In de gemeenschapsruimte van mijn appartement kwam op woensdagochtend een groep bewoners bijeen om onder het genot van een kopje koffie ( verplicht ) met elkaar te schilderen en nieuws uit te wisselen.

Ik besloot langs te gaan. Met mijn spullen en een doek van 50 bij 70 was ik mogelijk wat te groot, maar de dames schoven 2 tafels aan, een zeiltje erover en schilderen maar. Er waren alleen dames. eerder waren er ook 3 heren geweest, maar die waren inmiddels overleden. Mijn opmerking dat ik mij dus mogelijk in gevaar bevond brak het ijs en ik kreeg koffie.

 

De dames werkten vooral klein. Soms naar voorbeeld ( er hing een Cézanne aan de muur die ik onmiddellijk herkende. Goed gedaan dus ). Een dame werkte meer intuïtief, wat mij meer aansprak. Omdat ik dat ook doe. Rustig liet ik komen wat er kwam en het resultaat vond ik best leuk. Het wekte ook verwondering om in een uur zo'n groot werk af te leveren.

Het lijkt mij leuk om na het zomerreces een keer met alle dames op een groot doek te werken en te zien wat er dan gebeurt. 

Henk, 20 juni 2022.

een nieuwe televisie

 in ontwikkeling

Expositie kunstklassen in De Mosten.

 in ontwikkeling

van smartlap tot opera.

 in ontwikkeling

Optreden bij Boer en Buurt.

 in ontwikkeling

Chanting for peace in Weyst.

 Chanting for peace.

Wat is er mooier als met Pasen samenkomen en samen te zingen voor vrede. We deden dit in een klooster in Weyst. De paters Capucijners waren er reeds lang weg, maar met behulp van bezielde vrijwilligers en donaties kon het gerenoveerd worden en blijven voortbestaan. Nu voor cursussen. En kamers waren er genoeg, gangen vol met authentiek hang- en sluitwerk en een modern verwarmingssysteem.

Daar ik vermoedde dat het gebouw nogal gehorig zou zijn ( kloosterexpert ? ) en dat dat tot mogelijke onverwachte nachtelijke ervaringen kon leiden, hoopte ik op een grote achtertuin om daar in mijn camper te kunnen overnachten. Dat viel tegen: het parkeren ging aan een doorgaande weg met rijkelijk verkeer.

Dan maar binnen een plek zoeken. Daarbij ontdekte ik dat de criminaliteit in dit deel van Brabant niet gering moet zijn. 3 deuren met sloten diende ik te passeren. Die moesten steeds dicht. Op zich ook niet vreemd, omdat je met een paar mensen zo'n groot project in haar totaliteit niet kon bewaken. Anderzijds: het zal vroeger vast anders geweest zijn.

Aan de achterzijde van het gebouw werden groenten verbouwd, zodat er en vegetarisch en uit eigen tuin gegeten kon worden. De keukenprinsessen verstonden hun vak goed en elke maaltijd kreeg op voorhand van de chef-kok Sid uitleg. Zo wisten we wat we zouden eten.

Dat eten deden we in de oude refter aan zeer smalle tafels. Wie snel was kon ook van de overzijde eten. Gelukkig was de corona-hype voorbij. 's Avonds was er gelegenheid om meegebrachte drank en spijs daar te consumeren.

 

Mijn kamer lag rechtsboven Sid en bood dit uitzicht.

Een avontuur apart was het zwerven en zoeken door de lange gangen, waarbij het regelmatig gebeurde dat ik volstrekt willekeurig in de kapel, de keuken of de binnenplaats terecht kwam.

Maar uiteindelijk waren we hier om  dit Paasweekend samen te zingen onder de bezielende leiding en begeleiding van Jan Hendrik Veenkamp, die voor deze gelegenheid in de bruidssuite  mocht slapen ( dat is de mooiste kamer ).

 We zongen mantra's en andere spirituele liederen uit allerlei culturen. Dikwijls met veel ( meditatieve ) herhalingen. Soms in de werkruimte, soms in de kapel ( waar ook mogelijkheden waren om wat met stemwerk te doen ). Soms waren er bijdragen met gitaar en trom. Al met al een harmonisch gebeuren, waarbij "There is so much magnifisence in the ocean", dat ik van de concerten van Deva Premal in Brussel en Almere ken er bijzonder uit sprong door een klein meisje dat tussendoor bloemen en familie aandacht gaf.

Mijn eigen Polega, ma trava detela in de kapel was een ervaring apart. Met name toen de anderen voor resonantie zorgden.

Ook werd er regelmatig buiten gezongen, waarbij de indiaanse klanken met een prachtige regenboogtooi werden gecomplementeerd.

Op zondagmiddag namen we hartelijk afscheid van elkaar en voor wie wilde was er ook nog een overkant vol natuurbeleving.

Henk van der Veen, Weyst, 18 april 2022.