Chanting for peace in Weyst.

 Chanting for peace.

Wat is er mooier als met Pasen samenkomen en samen te zingen voor vrede. We deden dit in een klooster in Weyst. De paters Capucijners waren er reeds lang weg, maar met behulp van bezielde vrijwilligers en donaties kon het gerenoveerd worden en blijven voortbestaan. Nu voor cursussen. En kamers waren er genoeg, gangen vol met authentiek hang- en sluitwerk en een modern verwarmingssysteem.

Daar ik vermoedde dat het gebouw nogal gehorig zou zijn ( kloosterexpert ? ) en dat dat tot mogelijke onverwachte nachtelijke ervaringen kon leiden, hoopte ik op een grote achtertuin om daar in mijn camper te kunnen overnachten. Dat viel tegen: het parkeren ging aan een doorgaande weg met rijkelijk verkeer.

Dan maar binnen een plek zoeken. Daarbij ontdekte ik dat de criminaliteit in dit deel van Brabant niet gering moet zijn. 3 deuren met sloten diende ik te passeren. Die moesten steeds dicht. Op zich ook niet vreemd, omdat je met een paar mensen zo'n groot project in haar totaliteit niet kon bewaken. Anderzijds: het zal vroeger vast anders geweest zijn.

Aan de achterzijde van het gebouw werden groenten verbouwd, zodat er en vegetarisch en uit eigen tuin gegeten kon worden. De keukenprinsessen verstonden hun vak goed en elke maaltijd kreeg op voorhand van de chef-kok Sid uitleg. Zo wisten we wat we zouden eten.

Dat eten deden we in de oude refter aan zeer smalle tafels. Wie snel was kon ook van de overzijde eten. Gelukkig was de corona-hype voorbij. 's Avonds was er gelegenheid om meegebrachte drank en spijs daar te consumeren.

 

Mijn kamer lag rechtsboven Sid en bood dit uitzicht.

Een avontuur apart was het zwerven en zoeken door de lange gangen, waarbij het regelmatig gebeurde dat ik volstrekt willekeurig in de kapel, de keuken of de binnenplaats terecht kwam.

Maar uiteindelijk waren we hier om  dit Paasweekend samen te zingen onder de bezielende leiding en begeleiding van Jan Hendrik Veenkamp, die voor deze gelegenheid in de bruidssuite  mocht slapen ( dat is de mooiste kamer ).

 We zongen mantra's en andere spirituele liederen uit allerlei culturen. Dikwijls met veel ( meditatieve ) herhalingen. Soms in de werkruimte, soms in de kapel ( waar ook mogelijkheden waren om wat met stemwerk te doen ). Soms waren er bijdragen met gitaar en trom. Al met al een harmonisch gebeuren, waarbij "There is so much magnifisence in the ocean", dat ik van de concerten van Deva Premal in Brussel en Almere ken er bijzonder uit sprong door een klein meisje dat tussendoor bloemen en familie aandacht gaf.

Mijn eigen Polega, ma trava detela in de kapel was een ervaring apart. Met name toen de anderen voor resonantie zorgden.

Ook werd er regelmatig buiten gezongen, waarbij de indiaanse klanken met een prachtige regenboogtooi werden gecomplementeerd.

Op zondagmiddag namen we hartelijk afscheid van elkaar en voor wie wilde was er ook nog een overkant vol natuurbeleving.

Henk van der Veen, Weyst, 18 april 2022.

Breda Art Fair 2022.

 Breda Art Fair 2022.

Altijd leuk om te bezoeken, een Art Fair. Er komen er steeds meer van en deze keer in Breda. En dus gingen Karel ( die relaties heeft in de grote kunst ) en ik op zondagochtend naar de kerk. De Grote Kerk in Breda, waar een flinke groep kunstenaars zijn / haar werk lieten zien. Ondanks het vroege tijdstip was het al flink, maar niet hinderlijk druk.

 Deze keer hoefden alleen de kaartjes gescand te worden, mochten we een gratis catalogus later ophalen ( anders loop je er maar mee te doen ) en een paaseitje plukken uit de grote bak.  

Het aanbod was weer zeer veelzijdig en dat geeft aan dat veel mensen hun eigen weg en medium kiezen. Dat heeft ook wel een nadeel: niet alles wat getoond wordt heeft m.i. het predicaat kunst of het is op amateuristisch niveau. Daarnaast is het fijn als je kunt verkopen, omdat de staangelden niet gering zijn. Zo was er deze beurs ook ruimte voor de kleine prijsjes en werd er in die sector ook leuk verkocht.

 

En er is ook kwaliteit, zoals deze fotograaf die zijn beelden schiet in gebouwen met vergane glorie. Zelf krijg ik dan zin om zo'n ruimte op te knappen en er iets leuks, b.v. een atelier van te maken. En over vergane glorie gesproken: ook in deze kerk is daar het nodige van te vinden, al is het tijdelijk gecamoufleerd door de exposities. Een mooi beeld vind ik dit:

Beneden eigentijdse vrolijkheid en boven een kerkelijk drama. En helaas weinig opgemerkt. Ik kreeg ook steeds meer zin om elementen van het gebouw te fotograferen. Ik zie ook verbanden: de uitingen van de zielen van de kunstenaars komen samen in de kerk. En dat is natuurlijk onbedoeld mooi !

We vinden het ook leuk om als de gelegenheid zich voordoet in gesprek te gaan met de kunstenaar. Deze keer was dat met Annelies de Jong, een vrouw die indrukken van uiterlijke en innerlijke reizen in beeld brengt. Zij heeft een prachtige schildertechniek.

Een boeiend schilderij, omdat er veel symboliek in zit en er ook veel te kijken / te zien valt. Het doet eerst aan een Annunciatie denken: de engel Gabriël brengt een blijde boodschap aan Maria. Veel kunstenaars hebben zich in de loop van de tijd met dat thema bezig gehouden. De goede kijker ziet echter dat er niet echt sprake is van een ontmoeting: er is geen oogcontact en geen reactie van de vrouw. Dat roept de vraag op wat hier aan de hand is. Door dit intrigerende gebeuren blijft de aandacht weg bij het midden van het schilderij: de boom, gecoupeerd, maar ook geworteld. Hoopvol is voor mij het grote licht dat achter de rug van de engel contact maakt met de zo hard getroffen boom.

Een heel andere sfeer ontmoetten we bij Bianca Harling van Atelier Moeder Aarde. Een antroposofische sfeer. Dat is waar ik sterk aan denk: werken met wol, vilten. Het heeft genoeglijks, doet aan schaapjes denken en liggen op een mooie vacht.

Meer speelse elementen zijn te vinden in de keramiek en de glaskunst. Het keramische geduld dat nodig is voor zoveel torentjes herken ik wel. Bij het glas ervaar ik meer het experiment. En ook nu weer herkende ik de vrolijke bloemen van Conny Franssen, die wat mij betreft zo in een mooie zonnige slaapkamer de stralend witte muren mogen sieren. Dat is goed wakker worden.

Er waren ook weer veel bronzen beelden te zien, waarbij naar deze mijn voorkeur uitging.

Tijd om afscheid te nemen, maar op de valreep werden we aangesproken door een journalist van het Brabants Dagblad, die onze ervaringen wilde horen. En zo geschiedde: het verslag staat onderaan dit artikel.

Het was tijd voor een zonnetje, terrasje en pilsje en dat kon meteen tegen de muur van de kerk. Heerlijk uit de wind, nog een gratis tijdschriftje over kunst-vitaminen bij ons.En dan terug en vooruitblikken.

Zo goed als de doorstroming was in de kerk, zo slecht was deze op de terugweg naar Rotterdam. De halve Brienenoord afgesloten en een heel traag kruipende file onder de misleidende bordjes van 50 km per uur. Gelukkig had ik recent Frans repertoire gedownload en daar wij allebei geoefende zangers met Franse ervaringen zijn werd het een uurtje chansoneren. Erg leuk om te doen.

 

 

Annelies de Jong. www.annelies-dejong.nl ...Conny Franssen. www.qeimoy.com...Erik Blok.wwwdekunstmakers.com...Loes Davidse. www.art-works.nu...Feico Hajonides. www.feicohajonides.nl....Brigitte Schreuder. www.brigitteschreuder.nl....Wil Westerweel. www.wilwesterweelfotografie.nl...Bianca Harling. Atelier Moeder Aarde.

• BRABANTS DAGBLAD MAANDAG 14 MAART.
  
• 
  

Standbeelden en olieschilderijen, maar ook lampen gemaakt van resthout en kunstzinnige biologische tassen. Je kunt het zo gek niet bedenken, of het wordt aangeboden bij een van de 64 stands van de Brabant Art Fair. ,,We proberen de beurs hierbij zo laagdrempelig mogelijk te houden. In alle prijsklasses is er wel wat te vinden, zelfs onder de 100 euro”, vertelt beursmanager Els van Lent bij de ingang. 

Harde eis

Deze drempel is een harde eis van het evenement, want goede kunst is volgens haar belangrijk voor de ontwikkeling van alle mensen. Niet alleen emotioneel, maar ook qua denkpatronen. Op de eerste dag trok de beurs zo’n 900 peinzende bezoekers. Dit is iets minder dan de voorgaande editie, al merkt Van Lent wel aan de inpaktafel dat er bovengemiddeld wordt verkocht. ,,Je kunt ook beter tien geïnteresseerde bezoekers hebben, dan 100 mensen die je stand voorbijlopen. We zijn tevreden.”

Kunstenaar Co Stam iets verderop in de kerk heeft daarentegen nog geen van zijn beeldjes verkocht. Volgens hem heeft de kunstwereld het momenteel zwaar door alle onzekerheid in de wereld. ,,Vanwege het coronavirus en de oorlog in Oekraïne wordt er momenteel gewoon weinig verkocht. Je hebt optimisme nodig in de maatschappij willen mensen kunst kopen.” 

Talent

Wel heeft de pandemie Stam geïnspireerd. Zo heeft hij beeldjes gemaakt van de Griekse God Atlas en de Denker van Rodin in combinatie met de inmiddels bekende stekelige virusbal. Mensen met kunstzinnige aspiraties raadt Stam verder vooral aan om niet te wachten op het juiste moment, want dat creëer je zelf. ,,Als je talent hebt is het bijna een misdaad tegen jezelf en de mensheid om die niet te verzilveren.”

Niet alle bezoekers op de Breda Art Fair zijn even enthousiast. Zo toont onder andere Henk van der Veen zich openlijk teleurgesteld. ,,Ik merk dat ik meer foto’s maak van de kerk dan de werken, het gemiddelde niveau is niet zo hoog.” Volgens de kunstkenner raakt amateuristisch werk minder snel een gevoelige snaar omdat de technische vaardigheid ontbreekt om beleving te vangen. Andersom vraagt goede kunst ook een geoefend oog van het publiek. ,,Je moet een zekere ontwikkeling doormaken om kunst te waarderen. Je bewust worden van de verbindingen in jezelf.” Helemaal teleurgesteld vertrekt Van der Veen overigens ook weer niet terug naar Rotterdam. Het schilderij van een vrouw op de uitkijk die onverwacht bezoek krijgt van een engel emotioneerde hem namelijk wel. ,,Soms is het aanzicht van één schilderij genoeg om je dag goed te maken, ook dat is kunst.”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

Kleur, een intuïtieve schildermiddag.

 Kleur, een intuïtieve schildermiddag.

Het is zaterdagmiddag 12 maart. Vanmiddag gaan we schilderen met een even eenvoudig als complex thema: Kleur. Na het elkaar vertellen wat op dit moment kleur in ons leven brengt en de koffie gaan we aan de slag. Niet teveel denken. Gewoon doen, durven en ervan uitgaan dat het proces belangrijker is als het resultaat. Er hoeft deze middag geen nieuwe Rembrandt op te staan en als het dan toch gebeurt, laat het dan een Appel, een Fauves of een Blaue Reiter worden.

Bij de nabespreking drinken, eten en bespreken we kleur. Mooi om te zien hoe de zorgvuldig bereide hapjes de droge witte wijn aanvullen, waardoor onze zintuigelijke waarneming nog sterker wordt. En dan zien we exotische planten, toeterende olifanten, een iglo of een lichtflits in een heftige wereld.

En dat leidt tot tevredenheid.

Schrijfcafé: wat ik lekker vind. Toen en nu.

 Wat ik lekker vond en vind. 

Toen en nu.

Brood.

Op vrijdag 4 maart was het weer tijd voor het schrijfcafé bij Janneke. We zijn er allemaal. De opdrachten van deze middag zijn: Vrede en Wat ik lekker vind ( tevredenheid ). Vrede kun je terugvinden bij het voorgaande blog: mantra's voor vrede. Dit gaat over het tweede onderdeel.

 

Brood toen.

Het loopt tegen Pasen als mijn vader in de keuken aan de slag gaat met het maken van "broodhaantjes"( voor de Palmpasen stok ), botervlinders, luxe vlechtbroodjes en de Joodse Challah ( het vlechtbrood ). Hij is meester bakker en beheerst de techniek van het vlechten als geen ander. In de productiebakkerij waar hij nu werkt doet hij dat niet meer, maar tegen Pasen pakt hij zijn oude ambacht weer even op. Als kind, met mijn bebloemde neusje nauwelijks boven de keukentafel kijk ik met bewondering en verwondering hoe die grote handen bloem spreiden, deeg kneden, en vlechtstrengen uitrollen. Daarna is het tijd voor het geheimzinnige rijzen onder de theedoek.

Na de onthulling ( wat zijn ze gegroeid ! ) worden ze ingesmeerd met eigeel en gaan ze de oven in. Ik hou van die baklucht. Toen en nu nog. Het roept huiselijkheid en genieten in mij op. Een vredig proces. Eenmaal uit de oven en afgekoeld mag ik er een proeven. Ik doe dat door met mijn kleine vingertjes steeds stukjes vlecht los te peuteren. Wat overblijft is de bodem en daar lust ik wel wat anders lekkers op.

Brood nu.

Ik ben kieskeurig met brood. Dat zit in mijn DNA . Ik zou het goed doen bij de Keuringsdienst van Waren, een programma waar ik van kan genieten. Steeds weer dat zoeken en vinden van ( dikwijls verloren gegane ) kwaliteit. Zo wandelde ik gisteren via de Hennipgaarde naar de Jumbo in Zevenhuizen. Daar maken ze - onder licentie van La Place - een speciaal speltbrood, waarvan er dikwijls maar 1 of 2 liggen. Die koop ik dan onmiddellijk op. "Die zijn lekker,hé", zegt de verkoopster die de broden door de snijmachine haalt. Er ontstaat een gesprek over de beste broden in de regio. Dat zijn er niet zo veel. Veel brood lijkt tegenwoordig uit de matrassenfabriek te komen. O zo veerkrachtig en verder vrij smakeloos.

Bij de bakker op de Binnenhof worden dagelijks een paar haverbroden gebakken. Om de vingers bij af te likken. Ze zijn duur, 4,25 euro, maar als je er 3 neemt krijg je 3 euro korting. Een zo'n snee even in het broodrooster ( voor de geur ) en dan puur, met boter of dun beleg. Jammie ! Daar sta ik dan weer: 70 jaar na mijn eerste broodhaantje en challah weer te watertanden.

Elfje ( dichtvorm ):

Geef

ons heden 

ons dagelijks brood

en vergeef ons onze

zonden

( bij dat laatste hoort zeker niet het genieten van brood ).

Vraag: wat valt je zo na afloop van het schrijven op ?

Het bakkerschap van mijn vader leeft in zekere zin in mij voort. Steeds op zoek naar en het genieten van kwaliteit. Eerder was mij al duidelijk geworden dat het hebben en gebruiken van een keramiekoven en het bakken van objecten daar ook vandaan komen.

In dierbare herinnering:

Hendrik Wietzes van der Veen ( 1905 -1984 ).

Mantra's voor vrede.

 Mantra's voor vrede. 

Of ik op dinsdag 1 maart mee wil zingen voor vrede ? Toen die vraag binnenkwam en tegelijk de donkere berichten uit Oekraïne binnen stroomden, wilde ik dat wel. Het werd een bijzondere avond, ook omdat er wereldwijd werd meegedaan. 

Later begreep ik dat de Hindoes op deze dag zingen en bidden tot de god Shiva in de hoop en verwachting dat deze de wereld zal zuiveren van de duisternis en het licht bij de mensen brengt.

In het schrijfcafé op vrijdag  4 maart komt bij het thema Vrede, de ervaring van woensdag weer terug.

Ahava ( Sanskrit ).

Het is dinsdagavond en ik heb zojuist de link geactiveerd om mee te chanten voor vrede in de wereld. In beeld verschijnt een groep mensen en de muzikale begeleider Jan Hendrik. Ik herken sommigen van een eerdere gelegenheid.

Ik ben niet zo'n on-liner. Ik doe, zeker dit soort activiteiten, liever rechtstreeks in contact met de ander. Maar in dit geval kan het niet anders. Als het zingen of chanten begint voel ik dan ook wat weerstand om mee te doen. Ik los dat op door weg te gaan van het beeld en mij dan te richten op het geluid. Zachtjes zing ik mee. Tussendoor loop ik naar de PC om te kijken hoe het daar gaat. Moedige mensen vind ik. Ze zitten daar open en weliswaar niet bloot, maar wel heel kwetsbaar urenlang in beeld.

De sfeer is er een van verbinding en mildheid en ik blijf kijken. Soms in de verstilling, dan weer in de ritmiek meedoen. Bij de mantra Ahava vraagt de begeleider onze ogen te sluiten en een uitzicht op een mooi landschap te visualiseren. Nu is visualiseren wel mijn ding, maar in deze context wat lastig. Iets in mij zegt te gaan staan en mijn armen wijd te spreiden. Op dat moment opent zich geen landschap voor mij, maar boven mij. Ik zie hoe van bovenaf een driehoek van goudgeel licht op mij neerdaalt. Ik ben verwondert over de snelheid waarmee dit beeld zich aandient. Zo helder, zo intens ook. Vanuit de punt van de driehoek daalt een witte duif met een kloppend hart naar beneden. Het raakt me in stilte en vrede.

De volgende dag vraagt een dierbare vriendin of ik haar wat licht wil sturen, omdat het niet zo goed met haar gaat. Ik reik haar het beeld aan dat ik eerder mocht ontvangen. Een beeld van hoop.

Verbinden, ontvangen, innemen, verbinden en doorgeven. Zo werkt vrede.

Haiku:

Licht valt in driehoek

in mijn gespreide ruimte

een duif brengt vrede.

Eunice kwam langs.

 Eunice kwam even langs.

Het was al aangekondigd als een flinke storm en oranje werd rood. Dus op vrijdagochtend nog even wat boodschappen gedaan en aansluitend ( vroeger als anders ) de sportschool bezocht. En inderdaad het stormde flink. Tot het genoeg was. De volgende ochtend reden er geen treinen, maar de zon scheen wel en dus een mooi moment om even de natuur in te gaan. Mits bereikbaar.

En inderdaad onderweg werd duidelijk dat het gisteren takkeweer was geweest in de meest ruime zin van het woord. De Rottermeren waren echter goed bereikbaar en hoe heerlijk is het dan om in de zon tegen de wind in te lopen. Ik volgde het pad langs het water bij de Koornmolen. Voor mij liep een jong stel met een kinderwagen. Tot het niet verder kon.

Er was spontaan een brug ontstaan tussen het eiland in het meer en daarmee was ook het pad kinderwagen-onvriendelijk geworden. Arm kind. Terug zou het een volle windvanger worden. Terwijl ik mij er doorheen wurmde verscheen aan de andere kant een man op een scooter. we zwaaiden naar elkaar. De boodschap was helder. Eugene was ook hier geweest.

Terwijl ik er zo tussen stond viel het mij op dat er al zoveel knoppen in de boom zaten. Die zouden nooit meer open gaan. En dat schept een band. Tijd om er een paar van te adopteren. Inmiddels hebben ze een eigen kamertje en drinken tevreden.

Op de terugreis reed ik door de wijk en zag toen pas de destructieve kracht waarmee de storm had huisgehouden. De wegen waren al vrijgemaakt, maar verderop vond ik nog een mooi exemplaar, die 2 andere bomen en een lantaarnpaal hadden meegenomen.

Ik heb nog even geholpen om de boom te verplaatsen, maar daar was meer voor nodig.

Nu stormt het weer. Franklin is de naam. Ik ga vandaag niet kijken. Ik zie het morgen wel.

Wel grappig zijn de creatieve opwellingen die zo'n natuurverschijnsel te weeg brengt. en dat soort opnames wordt breed gedeeld.

 Deze zomer hoef ik niet naar Pisa. En op deze weg rij ik voorlopig niet meer.

En...............opgeruimd staat netjes:

De Wortel Kolonie.

De Wortel Kolonie.

Het was vandaag eindelijk weer eens een zonnige dag. En dus een mooi moment om een van de tips van de Vlaamse Natuurmonumenten te gaan verkennen: de Wortel Kolonie. Een stukje Werelderfgoed in het kruintje van Vlaanderen..

Het was mooi te combineren met het vullen van mijn bijna lege benzinetank en het verwerven van wat Belgisch bier en brood. De Wortel Kolonie ligt in de regio Hoogstraten en in het natuurgebied wandel of fiets je soms in België, soms in Nederland.

Bij aankomst in Wortel schrok ik wel even van de drukte op de parkeerplaats. Er stonden zelfs campers. Maar na de koffie en de nog warme ham kaas croissant van de Carrefour ontdekte ik dat het gebied zo groot was dat er zeer veel ruimte en stilte onderweg was. En je kon er leuke natuurlijke dingen doen.

Onderweg waren om de paar honderd meter rustieke banken geplaatst, zodat even in het zonnetje zitten en rond kijken prima lukten. Op de route ontdekte ik een soort grafheuvel. Het was een overwinteringsplaats voor vleermuizen die een winterslaap houden, maar niet mogen bevriezen.

De Wortel Kolonie was vroeger een strafkamp. De gebouwen stonden er nog. Deels vervallen, deels geschikt gemaakt voor horeca met terrassen. Voor de kinderen een speeltuin, een racebaan, een kinderboerderij en je kon er kippen omgooien ( afbeeldingen ). Juist allemaal van die zaken waar de gevangenen naar verlangden. Overigens zag ik op de terugweg een andere, beveiligde gevangenis. Met tralies.

Daarna was het tanken geblazen. Helaas deed in Minderhout een Roemeense vrachtwagenchauffeur mee aan het blokkeren van. Deze keer 3 tankplaatsen en ook nog in tegengestelde richting. De chaos die ontstond heb ik snel verlaten om bij een andere pomp iets te proberen. Daar was de benzine 1.80 cent, 0,10 cent meer als eerder bij de blokkerende Roemeen. Dan maar het bos in met thee en koffiebroodje. Behaaglijk achter glas in de zon.

Later die middag lukte het mij wel: benzine 40 cent goedkoper dan bij ons.Dat rijdt toch anders.

Wortel, Meer, Hoogstraten, 12 februari 2022.