woensdag 4 juli 2018

Victor en Rolf, haute couture.

Victor Rolf.
 
Op advies van Yvon ben ik naar de tentoonstelling van de couturiers Vivtor en Rolf in de Kunsthal geweest.
Fijn dat er weer iets nieuws was ,want al die bloterikken van het Hyperrealisme had ik tot vervelends toe al gezien.
Eindelijk weer iets met kleren aan. En wat voor kleren..........
Naast de concrete kleding waren er op meerdere plaatsen een soort standaard paspoppen te zien waarop Victor en Rolf in eerste instantie hun idee uitwerkten.
Kleding op schaal gemaakt.
De eerste serie mantels en jurken riep onmiddellijk een sfeer van grote rijkdom op. Ook iets vanuit andere tijden, hofkleding. Door de opstelling en belichting werd schitterend nog meer schitterend.
Blijkbaar maakten ze ook veel van hun schetsjes op de muur of het moet een behang van eigen ontwerp zijn geweest.
Ja er wordt bij Victor en Rolf flink gestrikt. Ik zou dat een meer organische manier van vormgeven noemen. En dan is het leuk om snel iets anders te ontmoeten, dat een meer mathematische benadering toont.
Vermoedelijk komt hun inspiratie hiervoor uit de verfbar van de Gamma of Praxis. Daar kun je van deze kleurproefjes meenemen. De Stijlgroep of het werk van Schoonhoven komen hier ook bij mij op.
De prachtige disco-trouwjurken zijn een lust voor het oog. Soms  denk ik daarbij - altijd op zoek naar andermans inspiratiebron - aan een suikerspin.
Soms als Victor en Rolf er geen gat meer in zien, passen ze dat onmiddellijk toe. Vermoedelijk zal deze jurk bij het dragen op een originele wijze inzicht geven op de benen van de betreffende draagster.
Aan recyclen doen ze ook. In deze kledingberg zijn allerlei materialen met elkaar verbonden of vervlochten. Als een abstract schilderij.
Maar het is niet allemaal vrolijkheid en kleur wat de klok slaat. Rouwkleding zit ook in hun pakket en roept - ook nu weer door omgeving en licht - vooral ingetogenheid op.
Om dan weer snel te switchen naar tomeloze uitbundigheid.
Victor en Rolf, wat een ongelooflijke creativiteit.
Een bezoek meer dan waard.


dinsdag 1 mei 2018

Tijmen in Bergen op Zoom en Omstreken.

Tijmen in BOZ.
 
Nadat mijn broer Siebe het Palazzo van oma had verlaten kon ik mij op mijn gemak inrichten. Een ruimte om te spelen, een om denksporten te doen, een om te eten en een om te slapen. Mijn 5-daagse kon beginnen.
Nu zat het weer een beetje tegen en omdat het balkon er ook niet echt gezellig uitzag had oma een binnenprogramma gemaakt. Zo gingen we zondag naar een heel mooie film in de bioscoop: Pieter Konijn, 
versloeg ik oma met SET, had ik gezonde trek en hielp ik oma waar dat nodig was.
Op maandag kwam Henk al heel vroeg want we zouden gaan kijken voor plantenbakken, plantenrekken, plantjes, onderzetters, kunstgras, een schuurtje en aarde.
Het werd een lange tocht. Eerst gingen we kijken bij meneer Hout. Die had wel leuke schuurtjes. Maar niet wat oma wilde. Wel had ik een mooie ontmoeting met een fraaie jonge boom. Later is-ie groot en heel sterk. Dacht ik, net als ik, maar dan zonder blaadjes.
Oma kon hier niet vinden wat ze zocht al zouden deze plantenbakken door mijn broer vast wel gewaardeerd worden.
En dus kwamen we in een grote Intratuin terecht waar bijna net zoveel mensen waren als plantjes. Wel zagen we bij de ingang hoe oma's tuin er over een tijdje uit zou gaan zien. Heel gezellig met al die kleurtjes.
 De eigenaar van Intratuin leidde ons letterlijk om de tuin. We konden er nergens tussendoor uit en dat was heel vervelend. Met een musli-bol verdreven we de energiedip. Heel veel plantenbakken hadden we gezien en net toen oma er vrolijk van werd hadden ze die niet op voorraad of konden niet besteld worden.
Uiteindelijk stonden we buiten met 4 zakken potgrond en was de reis toch niet voor niets geweest.
Buiten verscheen intussen een vreemde zon tussen vreemde wolken.
Na de lunch was het denksporttijd. Eerst speelden we een paar potjes SET, die ik won, maar oma en opa Henk kwamen wel heel dichtbij. Dat was een beetje spannend.
 Toen ging ik schaken met Henk. Het eerste potje besliste ik snel in mijn voordeel ook al had ik de meeste stukken verloren. Het tweede potje stuurde Henk een lastige, springerige dame ( leek wel een paard ) in mijn veld.
Pas toen ze na een tijdje struikelde kon ik haar pakken en de koning mat zetten.
Mees Kees werd de volgende onderneming. Mooi, maar wel heel lang omdat we ook nog moesten eten. Na een Ingiaans broccolisoepje, waren er biefstukjes van een vierkante koe, spercieboontjes, frietjes en een gemengde salade.
Ik vond het een goed idee om vanavond bijtijds te gaan slapen, zodat ik morgen geheel klaar zou zijn om de Peperbus te beklimmen. Dat zal wel meevallen dacht ik , want de peperbus in de keuken daar kon ik zo overheen stappen.
 Maar de echte dat was andere ( peper ) koek: 183 treden omhoog en dan weer naar beneden. Oma maakte voor we naar boven gingen nog een foto waar ik normale benen had. En dat is fijn.
Wel is-ie zo lang dat ik 'm liggend af moet beelden.
Voor dat ik weer naar huis zo gaan gingen we naar Rotterdam, waar Henk een avontuurlijk dagje gepland had dat met een W.....begon en met een F eindigde. Ja oma helpt graag als het moeilijk wordt.
Na een lichte lunch reden we naar de Bleiswijkse Kooi. Daar lag een midgetgolfbaan die we konden huren. Nu had ik dat nog nooit gedaan en moest ik even wennen hoe te gaan staan en slaan. Maar ik was een snelle leerling en weldra kreeg ik er echt plezier in.
Oma, die wel eens golfleshad gehad leerde mij de fijne kneepjes van het golfvak. En ook dan ging het wel eens mis, wat dan weer leuker was als goed.
Op het terras nam ik een appelsapje ( er was zoveel keuze, de juffrouw noemde ze allemaal ). Inge en Henk namen koffie, maar het leek wel een kopje slagroom.
Ik kon ze zien genieten en dat leverde mij een broodje kaas op. ook lekker.
Een stukje verderop beklommen wij een mountainbikeheuvel waar de vliegtuigen vlak overheen vlogen. Op die heuvel stond een mooie nieuwe toren, die de spiegeltoren genoemd werd. Je kon langs verschillende trappen omhoog, maar kwam elkaar altijd weer tegen.
Boven stormde het zo hard dat onze petten met de vliegtuigen mee wilden. We hadden er een heel mooi uitzicht en konden Delft, Den Haag, Zoetermeer en Rotterdam zien. We konden zelfs op de klimberg beneden kijken.
Deze toren was volgens Inge de meest veilige toren die zij ooit gezien had. 
En dat gaf een veilig gevoel.
Bij opa Henk thuis las ik snel even mijn nieuwe Suske en Wiske door en dat was een goed idee, want Henk had Beertje Paddington op voorraad en die had ik nog niet gezien.
En terwijl oma een dutje deed waarbij zij droomde over woelige baren en opgeloste files moesten wij veel lachen om deze grappige beer.
Onder zijn rode hoed had hij altijd 2 boterhammen met marmelade voor geval van nood. Een goed idee, ook onder mijn rode pet.
Daarna had Henk voor ons een smakelijke maaltijd gemaakt en was er tussendoor gelegenheid om iets "beers" te doen. Dat hadden we net geleerd van Paddington.
  Om 18.00 uur vertrok ik met oma naar Leerdam om vandaar naar Huissen en Denemarken te rijden. Als ze daar ook een midgetgolfbaan hebben, dan wil ik daar graag op spelen, want ik leer snel.
Henk zwaaide ons uit vanuit zijn eigen toren en ook dat was grappig.

Bergen op Zoom / Rotterdam, april, mei 2018.


 

zaterdag 28 april 2018

Koning Siebe eet een broodje aardbei.

Koning Siebe eet een broodje aardbei. 

Nou zeg. Had ik even geluk. Na een heel drukke periode in mijn koninkrijk Huissen aan de Rijn kon ik koningsdag gaan vieren in Bergen op Zoom bij mijn koningin-grootmoeder, prinses Inge.
Even er helemaal uit met af en toe een ritje in de Toyotakoets.
Ik was vroeg opgestaan, want graaf Henk van Ommoord en Omstreken was onderweg om er een avontuurlijke dag van te maken. Vanaf de buitenbank zagen wij hem aankomen en zwaaien. Daarvan kregen we gelijk honger en terwijl oma wat drankjes ging klaarmaken probeerde ik hoe een snor mij zou staan.
Zoals je kunt zien was ik met een staatkundige puzzel bezig en het viel niet mee om het helemaal op te lossen, omdat er in het midden een stukje ontbrak.
Gelukkig werd ik afgeleid. Oma had verse broodjes gehaald en Henk had Hollandse aardbeitjes meegebracht. Dat leverde een heerlijk broodje op. Nou ja, eigenlijk een gebakje.
Het opeten zelf viel een beetje tegen, want mijn mond ging niet ver genoeg open. 
 En dus werd het knabbelen geblazen. Ook heerlijk en zo doe je er ook veel langer mee,
Ik mocht ook bio namaak koffie maken en dat deed ik zo goed dat ik er nog heel lang van kon nagenieten. Intussen deed ik met oma een spelletje parade opstellen in zwart en wit, waarbij ik de spelregels bepaalde. Ik was tenslotte de regerend vorst.
En toen werd het tijd om naar buiten te gaan. 


Met de koets ( eigen ontwerp i.s.m studio IPT5 ) reden we naar het markiezaat Huijbergen- Hoogerheide, alwaar oma een stukje heide en vennen als buitenverblijf leek te hebben aangekocht. Mijn zusje, prinses Mette, had er al eens gespeeld en aan een boom gehangen. Helemaal top, vond ze.
Het voordeel van zo'n eigen gebied is dat je er helemaal alleen kunt spelen. Elke boom was alleen voor mij en ik kon zo opklimmen tot grote hoogte.
Af en toe keek ik nog eens om naar mijn volgelingen. Dat waren er niet zoveel, want je moet heel veel durven om tot hier te komen.

We maakten ook nog een lange wandeling naast het pad, dus dat werd vallen en opstaan. Ik werd er wel een beetje moe van, maar dat ging snel over toen Henk zijn benen als poortje liet gebruiken.
Wel 100 keer ging ik door het poortje. Om O-benen van te krijgen.
 Ineens stonden we bij een meertje, met een vlonder en een bankje. Daar zaten mensen op, maar toen ik liet zien wat ik kon gingen ze snel weg en konden wij fijn zitten.
Goed gedaan Siebe !
Nou ja fijn. Oma was bang dat haar spontane zomerkoninkje zomaar in het water zou kunnen vallen tijdens zijn balansoefeningen en dat wilde ze niet. Pas toen ik beloofd had te blijven zitten ( wat voor mij een uitdaging is ) kreeg ik boterhammen met kaas. Die met banaan hoefde ik niet. Ja ik ga graag voor gezond.
Om toch een beetje avontuur te maken probeerde ik tussen de planken door in het water te vallen, maar dat lukte niet omdat mijn capuchon niet wilde.
Ineens wilde ik naar huis !
Henk probeerde mij nog op te vrolijken met het zingen van : We gaan nog niet naar huis. Lief bedoelt, maar ik had het hier nu wel gezien.Ik stelde een ander liedje voor: Voort voort voort kruipt de koning door de poort.

En dus opende graaf Henk van Ommoord en Nesselande opnieuw een 100-tal poortjes voor mij op weg naar de koets. Dat ging bijna langs de korste weg ( iets waarover de hofhouding nog wat discussieerde ). Onderweg wilde ik mijn bodyguards spontaan bedanken dat zij steeds weer voor mijn veiligheid hadden gezorgd. Ik plukte voor ieder een boeket paardenbloemen.
Bij de koets aangekomen zaten er twee lieve koala beertjes op het dak. Ik moest onmiddellijk aan Tijmen en Mette denken. Zo schattig.
Thuisgekomen vertelde oma mij dat ik moe was ( ik had rode wangen, vermoedelijk van de aardbeien en ik viel regelmatig om ). Ik ontkende dat natuurlijk steeds weer en liep naar de bank om te laten zien hoe fit en wakker ik nog was.
Oma beloofde ons een film als we wakker zouden blijven tot het eten. De film was heel spannend en ontspannend tegelijk.
Al met al vond ik het toch een leuke en afwisselende koningsdag was geworden. Een dag die voor mij doorging tot in de kleine uurtjes, ook toen oma al op één oor lag.