Opening zangseizoen Wereldkoor Roots.

Het is vrijdagavond 15 januari 2016 en we gaan weer beginnen met het nieuwe koorseizoen.

Eerst is het nog wat stil in de zaal.

Terwijl in de bar van Djoj inmiddels veelvuldig en wangvullend het nieuwe jaar wordt toegewenst.

Dat alles bij een kopje thee.

En zo'n vers uit de oven zelf gebakken cake,waarvan de geur alleen al iedereen doet watertanden.

In het plastic, zo legt Thea mij later uit, zitten samengeperste dadels met noten zonder toevoeging. Ik mag er zelfs een stukje van afknabbelen.

Een aanrader. 

En dan is het zo ver. 

Onze dirigent, met wie het heel goed gaat, doet ons een aantal verstrekkende poweryoga- oefeningen voor, die wij min of meer proberen te imiteren.

Dat maakt ons heel los zodat we ons heerlijk kunnen uitdansen op Angolese muziek van Waldemar Bastos. Iedereen wordt er vrolijk van. 

Iets dat onze dirigent graag vastlegt.

Na een Franse canon over vuur en blauwe lucht en nog een ander lied komen we bij een studiemoment: "Aller Auge warten auf dich, Herre". En dat doen we...........onze ogen richten op Herbert. Gelukkig gaan we niet verder dan "dein milde Hand", want het Zuid Afrikaans volkslied wacht op ons.

Na een korte wat langere pauze is het tijd voor de groepsfoto. Omdat we er allemaal op willen is Peter bereid deze taak op zich te nemen.

Iedereen is natuurlijk blij dat hij of zij op de foto mag en er wordt zelfs gezongen.

Het resultaat is er dan ook naar.

Dan zingen we nog een Aza Lazem, een Rhythm of Life en nog veel meer, waarna we afsluiten met een Irish Blessing, die passanten in de gang stil doet staan om met gesloten ogen te luisteren.

The Voice of Roots.

Als dat niet mooi is.

In de meditatietuin van Artihove.

Het is zondagmiddag en ik wil naar buiten. Frisse lucht en op de fiets: helaas een flinke tegenwind. Ik besluit het beschuttende  Lage Bergsche Bos op te zoeken. En dat gaat heel goed tot ik in een eilandenlandschap beland met smalle, spekgladde bruggetjes met als extra uitdaging speelse loslopende honden met takken.

Maar van de wind had ik geen last.

Bevrijd uit deze uitdagende omgeving kon ik even lekker los fietsen en zo belandde ik in Bergschenhoek bij Artihove. Een paar keer per jaar even rondkijken werkt voor mij inspirerend en het is er warm.

Maar eerst was er de gerenoveerde beeldentuin, die nu meditatietuin heet. En daar heeft men met de inrichting rekening mee gehouden. Geheel in de traditie van Artihove vertelt een bordje waar het hier om gaat.

Er staat een flinke hoeveelheid beelden. Ik herken de vormgeving van een aantal. Jaren geleden zagen ze er bij mij soortgelijk uit.

Ook was een deel van de tuin ingericht naar de volgorde van de 7 chakra's. Bij de 7de kon je plaatsnemen voor een wenshut. eerst in stilte kijken welke verlangens je zoal hebt en die vervolgens opschrijven en ophangen. Een opstelling van het Verlangen zouden Franz Ruppert en Rik Lansens zeggen.

Nu had ik geen pen en papier bij me en zo bleef er niets anders over dan mijn grote verlangen in de lucht te laten hangen (in letterlijke zin: ik zou graag droog thuiskomen ). 

Later werd duidelijk dat het inderdaad gewerkt had: de bui viel nadat ik binnen was.

 Het idee van de wenshut vind ik overigens niet nieuw. Het lijkt op een Oosterse vervangeng van wat wij al eeuwen hier in Europa doen: bidden om een verlangen vervuld te krijgen en daar een kaarsje bij opsteken.

En over kapel gesproken: op het terrein stond een "Mongolen-tent", die aan de binnenkant was ingericht als een soort van trouwkapel.

Verrassend.

En na deze reis door spirituele sferen, stak ik ( hoe symbolisch ) de brug over naar de Galerie zelf. De materieële wereld.

Ik vind Artihove altijd weer een toonbeeld van enerzijds dikwijls fraaie kunst ( beelden, keramiek, glaskunst, bronzen ), anderzijds ongegeneerde commercie ( met name op het gebied van relatiegeschenken ), waarbij een bordje je vertelt wat je ziet en koopt.

Het is niet anders.

Persoonlijk vond ik dit een lichtpunt te midden van het inmiddels wel erg gedaterrde Delfts Blauw.

En ook elders kon ik vrede vinden bij een beeld als dit:

nu leek dit ook wel erg veel op een foto van vroeger waarbij een moment van gezinsgeluk werd vereeuwigd.

Het was al met al weer een leuk bezoek en nadat ik een Belg met veel geld geadviseerd had om dat andere beeld te kopen - waar meer verstilling in zat - i.p.v. het rommelige in zijn hand..........hij kocht het rommelige voor 850 euro......................ging ik weer op de fiets.

Om te kijken of het gras bij de buren ( de golfbaan ) nog altijd groener was. En dat klopte. Het lag er green bij. Een golfer wees mij erop dat hij niet altijd een hole in one kon slaan en ik de green dus veiligheidshalve beter kon verlaten.

En zo geschiedde.

Het was weer mooi geweest.

Plato: de allegorie van de grot.

Afgelopen dinsdagavond stond de bijeenkomst in het filosofisch café bij Djoj voor een belangrijk deel in het teken van Plato en de allegorie van de grot.

Die grot ziet er zo uit:

Mocht je het verhaal erbij willen lezen, dan biedt Wikipedia daar de mogelijkheid voor.
Primair schetst Plato een langdurige ontwikkelingsweg die de koning/filosoof dient te gaan, alvorens hij in staat is om te kunnen regeren.
En zoals de filosoof Albert Wessendorp recent nog aanvulde: niet iedereen kan regeren. Het gaat erom dat ieder zich naar zijn / haar mogelijkheden ontwikkelt en op die plaats komt waar hij / zij zichzelf het best kan realiseren ( zelfrealisatie ).

Waarbij ik aanteken dat het UVW dit van Plato heeft overgenomen ( vermoedelijk onbewust ).

Als creatief therapeut die een sessie met Plato doet zie ik het volgende gebeuren:

Ik vraag: beste Plato schets eens met potlood en papier jouw innerlijke mensbeeld en zie:

daar is de grot: zijn grot. 

En tevens een universele grot. Iedereen heeft er een.

Plato's schetst geeft dit in al haar beperkingen weer. Deze beantwoord niet aan het ideaalbeeld van "De Schets", die zich ergens boven in het licht zou bevinden.

Plato's schets is een afspiegeling ervan.

De eerste associatie die ik krijg is er een van het menselijk lichaam. Beneden de buik ( onderbuikgevoel ? instinctief ), boven de kruin ( verlichting, inspiratie ).

Over het stuk ertussenin lopen de meningen uiteen.

Wat mij verder vanaf het eerste moment opvalt is dat er beneden sprake is van een soort van hel en boven een soort van hemel en de verbinding daartussen.

Een bekend beeld. Vooral ook in het Christendom.

 B.v. de Verrijzenis van Christus uit de dood.

En in de Hemelvaart van Christus en van Maria.
 

 Het beeld is ook terug te vinden in de Jacobsladder:

In de Divina Comedia van Dante. Dante wil naar zijn geliefde die in Hoger Sferen is, maar voor hij naar haar toe kan gaan moet hij eerst door de hel en het vagevuur. 

Boven wacht zijn beloning in het Licht: Beatrice, de 7 hemelen en nog veel meer.

Ook in de Joodse religie is de gang van beneden naar boven in beeld gebracht in de Kabbala: 

de Levensboom:

En daarmee beland ik dan bij systemen uit de meer Oosterse culturen, 
zoals de Kundalni-stroom:

En de leer van de Chakra's.

Eigenlijk ook een Jacobsladder.

Het gaat hierbij dan meer over verticale ( energie ) stroming.
Van grofstoffelijk naar fijnstoffelijk, van materie naar geest.
Of van trauma met bijbehorende problematiek naar kwaliteit en gezondheid.

De Italiaanse psychiater Roberto Assagioli ( tijdgenoot van Freud en Jung ) brengt psychologie en een spirituele weg samen in zijn Psychosynthese.

Hij ontwikkelt het zgn. Eimodel ( een model van de menselijke psyche ) waarbij sprake is van een lager, middelste en hoger onbewuste.

De grot van Plato is hier ook aanwezig.

De maatschappij van Plato is ook een hiërarchische: bovenaan de goedopgeleide koning en de filosofen. Daaronder de wachters en daaronder de rest ( in de voor hen meest geschikte positie ).

Een maatschappijbeeld dat wij nog altijd kennen.
En dan maar hopen dat het etisch besef aan de top ( de macht ) groot is.

Met dank aan dreamtime en al mijn mede-filosofen.

Schoonhoven, reliëfs en een déja vu.

Schoonhoven, roomwitte reliëfs en een déja vu.

Zondag 3 januari. De weersprognose was nat en nogal fris.

Een mooi moment om vroeg het museum in te duiken. Deze keer het Stedelijk Museum Schiedam, waar om 10.00 uur de koffie al klaar staat.

 De benedeningang is gesloten. De toegangsdeuren boven zijn wel open en zo kom ik in een inmiddels aangeklede ontvangsthal waar ik enkele jaren gelden nog een geïnspireerde toespraak mocht houden.

Vandaag ben ik hier voor Jan Schoonhoven ( 1914-1994 ), beeldend kunstenaar. Minimal Art uit vooral de 60-er en 70-er jaren.

In dit museum kun je links- en rechtsaf. Rechts is een ( eerlijk gezegd ) nogal rommelige expositie van van alles en nog wat onder het motto: Ik hou van Holland.

Kunst uit Nederland sinds 1945.

Ze hadden het van mij ook mogen noemen: "Heel Holland bakt". Kunstjes. Dat echter zou mogeljk een belediging voor het programma zijn, waar wel naar kwaliteit gestreefd wordt.

het mag duidelijk zijn. Ik kies voor links en de wereld van Jan Schoonhoven.

Destijds vond ik zijn werk heel bijzonder. Ik werkte zelf ook met reliëfs van houtbord en muurverf ( zie hieronder ).

En ik liet mijn leerlingen op deze manier werken.

Ik weet dus uit ervaring hoe arbeidsintensief dit werk tot stand komt.

En Jan kan er wat van. Overdag werkend bij de PTT ( vermoedelijk postsorteerder - iets dat ik vroeger ook nog gedaan heb als vakantiewerk ) en dan 's avonds in zijn atelier eindeloos

hokjes maken met karton, papier maché en witte muurverf.

Nu stilstaand bij zijn werk constateer ik dat hij wel erg veel "hetzelfde" doet. Dat heeft voor mij 2 kanten. Enerzijds vraagt het om een bijna meditatieve vorm van werken. Monnikenwerk, ben ik geneigd te zeggen. Dan ervaar ik stilte en toewijding.

Kijk ik met andere ogen dan zie ik een vorm van autisme en hoor ik iemand roepen: mag het ook een keer wat anders zijn. Maar goed: dit is blijkbaar Jan Schoonhoven. Vermoedelijk heeft hij de post ook altijd in het juiste adresvak gestopt. Jan rommelt niet. Nou ja, een beetje misschien in zijn latere periode.

Wat ik leuk vond is dat ook anno 2015 kinderen op z'n Schoonhovens aan de slag zijn geweest. Het is tenslotte ook gewoon leuk om zo bezig te zijn.

En toen wilde ik nog naar de expositie over St.Liduina, de patroon van Rotterdam. Die was in het Jenevermuseum ( of all places ) en nog gesloten.

Het bracht mij aan de kade van de Nieuwe Maas: een mooie plek om even koffie met een sauzijzenbroodje te nuttigen.

Het uitzicht was er wonderwel:

Tijd ook om over de plaatselijke boulevard te wandelen.

En een blik te werpen op de passerende schepen.

Het was weer mooi geweest.

Terug dus naar huis, waar Plato, met wie ik dinsdagavond een ontmoeting heb, ter bestudering op mij ligt te wachten.

Gelukkig Nieuwjaar.

Een gelukkig, voorspoedig, gezond en veelkleurig 2016.

Op de Erasmusbrug ontbrak het niet aan die veelkleurigheid.

  Het Nationale vuurwerk was zo te zien van een niveau dat het in kwaliteit al dat geknal en geschiet in de wijk totaal overbodig maakt.

En nu maar wachten tot ze het in Den Haag ook doorkrijgen.

Het riep herinneringen op aan de prachtige vuurwerkshows op de Quatorze Juillet in Frankrijk.

Na een dergelijk tintelend begin en een aardige nacht slaap had ik dan ook zin in: lekker vroeg eruit en genieten van buiten en de stilte daar.

Deze keer niet als eerste op de piste in de maagdelijke Nieuwjaarssneeuw of op de wallen van Willemstad, zoals vorig jaar ( ook zo'n zonnige dag ), maar op de fiets rond de Zevenhuizerplas. Windstil, frisse lucht, zonnig, helder en een zweempje winter ( een kleintje ) maakten het tot een prachtige jaaropening.

Wordt vast ook een goed blogjaar.

Ik heb er zin in.