Kerstconcert Rootskoor Rotterdam 12-2015.

Kerstconcert Rootskoor Rotterdam 2015.

Terwijl we onze lippen nog aflikten van het Kerstdiner bij Djoj in 2014, was het al weer zover:

Vrijdag 18 december 2015.

En opnieuw kwamen wij allen tesamen, het koor, oud-koorleden, parttimers. Gewoon tesamen bij Djoj. En weer bracht de kok een voortreffelijk Kerstdiner ter tafel dat door Peter op professionele wijze geserveerd werd.

Speciaal voor deze gelegenheid had hij zelfs een fraaie Kerstboom met lichtjes geplaatst. Of Bert deze gesponsord had weet ik niet, maar mooi stond-ie er wel.

Het diner werd besloten met een toetje dat bestond uit een flensje, dieprode kersen en slagroom.

Op dat moment - bij het zien van deze kersen ? - brandde het koor los met een gepassioneerd: Amor, Amor, Amor.

Ja de stemming zat er goed in en werd voortgezet in zaal 3. Deze keer geen rekken en strekken om de spijsvertering te sparen , maar een vrolijke dans op Missisippi, in een uitvoering van Hans Theessink en Ry Cooder ( het gesprek van de dag bij de sopranen ). Zelfs de meest stijve spieren werden zo toch lichtjes aangesproken.

 Intussen had Theo ook de lichtjes ontstoken. Hier en daar met interruptie, maar ja het zijn soms ook donkere tijden.

Voor ons het moment om een levende Kerststal te maken, waar omheen wij ons als herders, dan wel schapen konden voegen.
En daarbij werd gezongen : Puer natus in Betlehem.
En natuurlijk : Entre le boeuf et l''ane gris.
( voor die rollen wilde niemand tekenen ).

Onze "Maria en kleine Jezus ( vandaag een meisje)" konden zo nog heerlijk nagenieten van de warme kersen met slagroom die zij kort tevoren in de herberg genoten hadden..

In het kader van  "Nu sijt wellekome" en de ledenwerving in het algemeen hadden Theo en Margreet een welkomstlied geschreven. En al onze namen kwamen er in voor.

Deze avond was de premiere.

( Zie elders in dit Rootsblog ).

Het werd uit volle borst gezongen.

Eenmaal op stoom gekomen zongen we ook Tobis: Dobry wecir tobi; Zweeds: Strälande Juul: Spaans: El alma que ( kekee ) anda en amor en nog veel meer stemmigs.

Maar een Kerstconcert is geen Kerstconcert als er geen Stille Nacht, Heilige Nacht wordt gezongen.

Deze keer deden wij de Duitse versie.

Daarna moest Herbert van de Commissie Aanwas iets uitpakken. Dat was spannend en het riep ook veel nieuwsgierigheid op. 
Het was de flyer die ons koor een grotere bekendheid zal geven.

We kregen er allemaal 2. Een voor onszelf. Een voor een ander toekomstig lid.

Zo kan het volgend jaar nog knap druk worden!

 En nadat we met een Irish Blessing van dit seizoen en elkaar afscheid hadden genomen werd het tijd voor de bar. En daar werd tot in de kleine uurtjes doorgezongen.

Oud-Hollands repertoire, maar ook Perry Como's Christmas Songs.

Het was weer mooi geweest. Dat vonden de schaapjes ( ze waren geteld ) ook.

 Henk.

Couleur et Culinair : een schildermiddag.

Het was even zoeken naar een gemeenschappelijke datum, maar het lukte: op zaterdagmiddag 12 december zouden we ons weer kunnen overgeven aan een middagje "couleur et culinair".

De eerste creatie ( een Eugenie ) van deze middag had het kenmerk van een vruchtenmix ( peer en framboos ), speciale koekkruiden en een diepe kleur en smaak.

Het was weer een echte "Heel Bergschenhoek bakt taart ".

Daarna was er weer het bekende creatieve en sociale uitwisselrondje waarbij Yvon ons vertelde van haar redactionele werk voor diverse creatieve bladen.

Een van haar projecten was een multifunctionele verjaardagstaart, zoals hier te zien is. Hoe ouder, hoe meer kaarsjes en zeker voor kinderen een object om elk jaar naar uit te kijken en te snoepen.

En dan riepen de penselen. Het begin was ook nu weer erg Bijbels: in den beginne was er niets.....en na een paar uur lag de ruimte vol.

Waar anderen 7 dagen voor nodig hebben doen wij in een middag.

Zo was er ineens een nog niet eerder gezien landschap.

Een zonsopgang, waarbij nog wat weggepoetst diende te worden.

Een plotselinge geboorte, die zo te zien in alle tevredenheid plaats vond.

en een stroom lieve, kleine kinderzieltjes die zomaar en rustig bubbelend voorbij zwommen.

En dat is slechts een greep uit het geheel.

Bij de nabespreking en onder het genot van een rode Bordeaux en Jasmijnthee presenteerde Malke een van haar inmiddels befaamde dynamisch-culinaire mandala's.

En zo konden we deze schildermiddag naar volle tevredenheid afsluiten, waarbij ons ook nog een verrassing voor de Feestdagen ten deel viel. 

Een goed vooruitzicht en veel van deze bijeenkomsten, ook in 2016.

Water, water, een museumuitzetting en een watertaxi.

Ik kom een keer naar Rotterdam , zei Jaap. Hier in de buurt is bijna geen water te vinden en bij jullie is er vol op. En zo meldden wij ons - na de koffie met appeltaart - woensdag bij de waterbus in Krimpen.

Gewoon even inchecken en met hoge snelheid richting stad. We passeerden alles wat er aan bruggen te passeren was, de Brienenoord- , de Willems- en de Erasmusbrug.

Dat leverde tal van mooie foto-momenten op.

 Bij de halte Erasmusbrug was er een overstap op de Aqualiner en een mogelijkheid om een minuut of twintig te wandelen. Het bracht ons bij de ingang van het prachtig gerenoveerde Wereldmuseum en wij besloten onze verdere reis een uurtje uit te stellen.

De ontvangsthal en leeszaal waren gevuld met beelden uit de vaste collectie:
Heel Papoea zo te zien.

Mooi uitgelicht ook. Ik voelde mij in de lobby van een 5 sterrenhotel in Oceanië.

Op onze wandeling naar boven kwamen we in een grote balzaal die veel elementen had van een paleis in Moskou of Kiev. Er stond een prachtige vleugel en Jaap zou Jaap niet zijn als hij daar niet even achter ging zitten.

Een etage hoger bracht ons bij een expositie over het Perzische Rijk.

Mooi vormgegeven. Zo te zien enerzijds door de geografische ligging een land van veel strijd met omliggende rijken , 

.....anderzijds veel verfijning en wetenschap.

En weinig te zien van het beeld dat het huidige Perzië bepaalt.

Gevuld en vervuld van het Perzische Rijk belandden we in Tibet, waar het "qua beelden en kleuren wel weer erg druk was".

Opmerkelijk dat er ook een Boeddistische variatie van de Matroesjka bestaat.

En er was ook aandacht besteed aan de Dalai Lama, 

die ons welwillend toe glimlachtte.

En toen kwam er een plots einde aan ons bezoek. Een groot uitgevoerde suppoost wees mij erop dat ik mijn jas aan had ( een heldere constatering ) en dat mocht niet.

Daar ik noch de intentie had Perzische, dan wel Tibetaanse goederen te ontvreemden ( ik had immers recent een Turks theeblad via Marktplaats opgeruimd ) leek het dragen van mijn jas ( met alle moderne hulpstukken daarin ) geen bezwaar.

Bovendien had de dame met de diepblauwe ogen bij de ingang mij niets in de weg gelegd.
Begrijpelijk, dat wel.
In dat diepe blauw doen jassen niet ter zake.

Ik overwoog geen moment om een van mijn zwaarden ter hand te nemen. In vriendschap en mildheid liet ik mij naar de uitgang leiden ( waar de zon scheen ). De suppoost excuseerde zich nog voor dit principiële ongemak, maar ik had hem al vergeven ( ook een Oud-Perzisch gebruik ).

Wij besloten onze reis over water voort te zetten. Naar de Jobshaven, Katendrecht, de Heijplaat en zo terug naar Katendrecht, waar oud sentiment en nieuwe betekenissen elkaar zo mooi aanvullen.

Via het Walhalla en de Fenix Food Factory naar de Brug der Zuchten ( wat een liefde, wat een verbinding ) en zo verder naar Theater het  Venster voor een lichte lunch.

En terwijl Jaap mij vertelde hoe hij de ( zojuist bekroonde ) film Youth had ervaren, besloten we in goed overleg en ook was het al 14.00 uur een "12-uurtje" te bestellen.

Dat was een goede keuze.

Een pompoensoepje, 2 sandwichjes met zalm en komkommer en een speltbroodsnee met roerei.

Echt een aanrader.

Voldaan, gevuld en vervuld werd het tijd voor de terugreis.

En voor een aantal onverwachte gebeurtenissen: zo liet de waterbus ons mooi aan de steiger staan omdat we 10 seconden te laat waren ( we hadden nog wel gesnelwandeld ).

Ik stelde voor om een andere boot te nemen en zo kwamen we bij de ss Rotterdam.

Groot en indrukwekkend, maar er was geen beweging in te krijgen.

Dan maar terug naar de waterbushalte, alwaar een lichtkrant ons vertelde dat de waterbus kapot was. Wij deelden ons leed met een moeder en een goedlachse baby ( ja onschuld is een groot goed ).

En net toen de wanhoop toe begon te slaan verscheen er uit het niets zo'n kleine supersnelle watertaxi.

Of we naar de overkant wilden. Eh... ja, eenmaal aan boord scheurde hij zo hard dwars over de Maas dat we een minuutje later totaal door elkaar geschud bij de Erasmusbrug belandden. 

Gratis dat wel, service van Aqualiner.

Tijd voor de terugreis. Langs het Mekka aan de Maas terug naar waar het allemaal begonnen was: in de koffiebar in Krimpen.

Daar konden we zien hoe de avond over stad en rivier viel.

En was het tijd om naar huis te gaan. 

Boordevol indrukken en de tas gevuld met speltbrood en jonge kaas uit Streefkerk.

Het was een mooie dag geweest.

Racingteam Huissen.

Half november, kort na zijn aankomst in Nederland, kreeg ik het verzoek van Sint Nicolaas of ik op zaterdag 5 december 3 bestelauto's kon leveren voor het Racing Team Huissen. Het betrof een geschenk voor 3 jonge coureurs ( 2 heren een dame ) met veel talent.

Ons familiebedrijf ervoer dit als een mooie opdracht en onze carrosseriebouwers gingen meteen aan het werk, terwijl de design-afdeling zich boog over de mogelijkheden van de uitvoering ( tenslotte ons visitekaartje ). Ook de afdeling geschenken voor onderweg ging aan de slag.

 Onze designafdeling had wat voorkennis verzameld om te komen tot een meer gepersonaliseerde uitvoering, waarbij rekening werd gehouden met de belangstelling van deze 3 jonge "Verstappens".

Ook werden er testritten uitgevoerd op de racebaan in de Eendrachtspolder in Zevenhuizen.

Een Belgisch nummerbordenbedrijf kon ons de juiste kentekenplaten bezorgen ( in Nederland wordt daar altijd moeilijk over gedaan. Hierdoor kon verwarring op het circuit en wie er op kop lag worden voorkomen.

Met een zekere trots konden wij de auto"s afgelopen zaterdag in de loop van de namiddag afleveren.

Door de schoorsteen lukte niet ( lakschade ), maar via de oprit wel. Dit tot grote jaloezie van de buren die ( niet zo slim ) hun bestelling bij Dinky Toy hadden gedaan.

Wagens waar geen navigatiekompas, ABS, Track- en Cruisecontrol in zit. Nogal kaal dus.

De wagens werden met enthousiasme ontvangen. De rest van de avond domineerde één woord:

 AUTO !!

Daarna was het racen geblazen. Hierbij werden soms niet te fotograferen snelheden bereikt. Gelukkig was het wegdek bestand tegen deze testrijders

Na deze eerste fase kwam er ook aandacht voor de bijgeleverde assecoires. Hiervoor waren ook andere bedrijven door Sint ingehuurd.

Zo werden er een aantal turntoestellen geschonken waar Yoeri Van Gelder ,Efke Zonderland en Verona van Leur de vingers bij zouden aflikken ( wel eerst het magnesiumpoeder eraf wassen ! ).

Natuurlijk moet er voor die tijd nog eerst geoefend worden. Dat is niet erg, want iedereen is nog heel jong en heel gemotiveerd.

Ook aan het vervoer van de auto's was gedacht. Zo kwam er een trailer op tafel waar niet 3, maar wel 4 auto's opkonden. In de cabine was ruim plek voor het hele begeleidingsteam.

Bij een echt Racing Team horen natuurlijk ook pitspoezen. Deze keer waren het een 5 tal dames uit Letland die hun opwachting maakten.

Dat waren er best veel om in een keer mee te reizen, maar gelukkig was daar een handige oplossing voor gevonden.

En als klap op de vuurpijl had iedere auto een "pakket extra", dat kon bestaan uit lak en penselen voor reparatie bij lakschade ( niet meenemen naar de slaapkamer ! ), fruit, extra vitamines ( zogenaamde sint-eitjes )

 

 en knuffels ( voor de gezelligheid ).

Al met al ging Sint met een goed gevoel terug naar Spanje. En terwijl hij buiten stond te wachten om naar zijn stoomschip teruggebracht te kunnen worden, riep hij bij het naderen van de taxi:

AUTO !!!

Ja, een woord zegt soms meer dan 1000 beelden.