zondag 4 januari 2015

Met dank aan Mark Rothko.

Het is 3 januari 2015. Tijd weer om met de vaste schildergroep het seizoen te openen.
Iedereen had al het nodige voorwerk verricht.


 Tijdens de voorbereiding was er lichtgerezen perenpizza met gele vla. E. heeft daar veel gevoel voor.
Alles werd in 2 keer opgegeten, zodat we niet meer teveel afgeleid konden worden.
In het vooroverleg werd besloten dat wij het werk van Mark Rothko als uitgangspunt zouden nemen.



 En dat betekende in eerste instantie kleurvlakken - laag over laag - aanbrengen.
Daarna werd het mogelijk om in het Rothkosiaanse veld te gaan variëren.


 Tussendoor zorgde M. voor enkele smakelijke details. Ook hier veel gevoel voor kleur. Zij liet na afloop een zakje met levensgevaarlijke zoutjes achter. Die kan ik nu niet meer vinden. Proeven nog wel.


 Daarna was het tijd voor de bespreking. Hierbij deden we soms - door lang te kijken - de meest wonderlijke ontdekkingen.


Ergens doorheen kijken of kunnen kijken was toch wel het meest opvallende aspect.
 

Een frisse Nieuwjaarsneus.

Oudjaarsdag.
 Uitgeweken naar de rust van de Nesselandepolder lukt het mij de laatste zonnestralen van 2014 vast te leggen. Het is in meerdere opzichten een jaar met de nodige bewolking en ook met veel zon geweest.


Voor het eerst sinds 15 jaar was ik thuis op Oudjaarsavond. Leuke conferences, dat wel. En tegelijk het besluit genomen de komende 15 jaar in deze periode weer naar onze buurlanden te verhuizen.
Landen met mooi begrensd en gestruktureerd siervuurwerk. Weg uit het klein Bagdad van Opstelten ( 2% minder erg ) met haar collectieve waanzin van explosies en respectloos lawaai en vernieling.


Het verlangen naar een kruitvrije frisse neus op Nieuwjaarsdag ( het liefst natuurlijk op een maagdelijk witte wintersportpiste ) maakte dat ik met I ( houdt ook van frisse neuzen, niet van koude oren ) een ochtendwandeling ben gaan maken in Willemstad.


Willemstad , hoe toepasselijk, daar werd vroeger flink geschoten, maar nu niet. Nu was het er heel stil. Zelfs het kruithuis lag er relaxed en verlaten bij.


 Gevoetbald werd er vandaag ook niet. De lijnen van het veld waren niet zichtbaar en de drainage had vakantie. Het werd - terwijl de zon mee kwam doen- een fijne wandeling over de binnen- en de buitenring.

 Bij terugkeer in de haven sloeg voor het eerst dit jaar de hongerige trek toe. De meeste accomodaties waren nog gesloten, zo niet "Het wapen van Willemstad".
We waren de eersten van dit jaar en deze dag en de kok kon aan de slag.


Verse erwtensoep werd het. Met roggebrood en Zeeuws spek.


 Het bestek zag er overigerns nog Sinterklaasachtig uit.


Op het nog te verwarmen buitenterras stond een voorjaarsbode naar ons te lonken.
Lente onder de straalkachel. Wat wil een mens nog meer.



 Teruglopend naar de auto op het Havenhoofd werd de zon duidelijk zichtbaar. 
De eerste zonnefoto van 2015 een feit.


Zo werd het een goed begin van een mooi jaar.


de schildpaddentrek

Met schrijverscoach J. het nieuwe jaar begonnen met een experiment: intuïtief schilderen in combinatie met schrijven.
Deze keer geen thema of visualisatie, maar gewoon laten komen wat er komt:


 Na een soms ritmisch en dan weer chaotisch gekras ontstaan 2 werelden die al snel onder een intense kleurlaag verdwijnen. Daarover heen komen kreten en teksten.
Tussendoor noteren wij wat er zoal in ons opkomt. Dit als materiaal om later mee en over te schrijven.

 Dan komt er een tendens om met rode vlakken iets van bloemen op het vlak te brengen. Geleidelijk aan ontstaat er meer vorm, een zich herhalend beeld en een lichtere ondergrond.


 Dan is het tijd om met het schilderen te stoppen en gaan we zien welke informatie / associaties het een en ander bij ons oproept. Deze informatie noteren we ter plekke.
Daarna gaan we gedurende 20 minuten een bijpassend verhaal schrijven.

Het verhaal:

De schildpaddentrek.

Ik geef je een roosje mijn roosje. Hij staat daar voor tante Marie in haar uitbundige bloemetjesjurk. Bij haar voelt hij zich veilig als hij moet oversteken. Als het spannend wordt. Samen sterk. We are the champions, zo voelt het dan. Wat een grote hand en wat fijn om die vast te houden.

Later roept zij hem naar binnen. Zijn beentjes rennen, want als tante roept dan belooft dat iets.
En terecht. De Toppers zijn er en oom Lee van wie hij altijd kippenvel krijgt bij: "with hope in your heart and you'll never walk alone".

Het feest kan beginnen....pam, pam, bam , bam. Mooie gekleurde pakken, gitaren en ritmische staccato-geluiden. Met z'n allen dansend onderweg, feestend, caramba.....
We worden meegenomen naar grote hoogte, een engel wijst ons de weg.

De eieren komen uit. Allemaal tegelijk. Kwetsbaar in de nieuwe open ruimte bewegen we zo snel mogelijk over het strand onder ons. Samen sterk, maar toch....Eenmaal bij en in de zee gaan we los. Hier voelen wij ons thuis. Van de ene wereld naar de andere, de overgang.
Tanta Marie is beide werelden. Ze is een Topper. En .........goud waard.
 

Artohotze.





maandag 29 december 2014

Een bijzondere winterdag.

Het is rond 11.00 uur als ik glibberend en glijdend op de Welberg aan kom. Gelukkig zijn de buien voorbij en schijnt de zon volop.

I en T staan voor de deur tot over de enkels in de sneeuw. Ik heb T. een half jaar niet gezien en dat is toch wel wat lang. Hoog tijd om er een leuke, spannende en avontuurlijke dag van te maken.


We beginnen met koffie, limo en vruchtencake. Buiten in de tuin kijkt de pruimenboom ons wat triest aan. Een van haar grote takken wilde de wereld in, maar dat ging niet zonder problemen: een grote scheur het resultaat.


T. , die zo te zien veel aanleg heeft om boswachter te worden is al met zijn "zaag op maat " bezig om orde in de chaos te scheppen.


 En dat valt niet mee als het om zulke dikke takken gaat.
Intussen heeft I. de gedachte aan een mindere pruimenoogst in 2015 opzij gezet en zij richt zich vol verwondering op een andere boom. Daar heeft zich een wonderlijk natuurverschijnsel voor gedaan.
Het is alsof de wolken tot in de tuin hangen.



 En zoiets unieks, dat mag niet ongefotografeerd blijven.


 Ondertussen is er een nieuw probleem ontstaan: de lekkere snowboots zijn lekke snowboots geworden. Daar ik me een soortgelijk probleem uit 1996 herinner, weet ik ook de oplossing: plastic zakken om je voeten.
Het dient gezegd: ziet er stoer uit met die wasknijpers. En het helpt ook bij hoog water.


 Dan is het tijd voor een stevige lunch met gebakken eieren en allerlei nog niet opgegeten kerstlekkernijen.
Zo kunnen we er weer tegen en in plaats van een dutje gaan we kijken naar UP. Een te gekke film waarin een oude man en een padvindertje een reis maken naar de mooiste plek op aarde.


 De oudere man, die in een verzorgingshuis geplaatst lijkt te gaan worden ontsnapt door met ballonnen zijn huis te verplaatsen. Gaandeweg ontpopt hij een fantastische energie en levenskracht. 
De oude norse man wordt zo een warme grootvader voor de verweesde padvinder.
En dan zijn er de nieuwe vrienden: een vogel en een hond. Kortom: 1,5 uur kijkplezier.
Spencer Tracy zou model hebben gestaan voor deze man.


I. vreest dat het voor T. wat te spannend is, maar T. vermaakt zich prima. Yes !!!
Dan is het tijd om nog even naar buiten te gaan.


De zon gaat bijna onder. En dat geeft een mooi effekt.


 Tegelijkertijd staat boven ons al de maan. En de maan die zou de rest van de dag gaan meedoen

Er was nog een half uurtje te overbruggen tot de warme maaltijd en ik had zowaar nog een andere film meegenomen: Despicable me.
Van superslecht tot supervader.

 In de film wilde een boef met een verkleiningsapparaat de maan verkleinen en zo stelen. Tegelijk adopteert hij 3 meisjes die hem daarbij moeten helpen.
Hij kan de maan stelen, totdat............................
Vanaf dat moment wordt hij een supervader voor zijn 3 adoptiefdochtertjes.

Helaas moesten we aan tafel en daarna ging T. naar bed. Maar slapen deeed hij pas toen hij wist hoe het afliep. Goed dus. En dat is fijn.


De volgende ochtend gingen I. en T. solliciteren bij Walt Disney en Pixar-films. Zij maakten mooie animatie-afbeeldingen die niet zouden misstaan bij deel 3 van Finding Nemo.


Ook dit was een mooie dag.

donderdag 25 december 2014

Bos- en waterweelde.

In het kader van: Hoe doe ik of dit een gewone doordeweekse dag is stapte ik om half 11 in de auto.
Op zoek naar de zon.
Op de mail mocht ik nog een laatste Kerstkaart ontvangen die een heleboel vrolijke elfjes mijn kant op deed komen. 
Ik kon het bos in. Maar welk ? Sabine van de BRT had al gezegd dat de nattigheid in de middag uit Nederland zou komen. Dat werd dus richting Sabine.


Bij de poort ontmoette ik buurvrouw L. die na een gesprek met tennisvriendin M. meer van mij wist als vroeger. Positief zo te zien. Zelf stoorde zij zich nog altijd aan de 2 luie Kerstmannen die jarenlang in de hal hadden gelegen, maar nu geschonken waren aan een kinderdagverblijf.
Zij ging deze dag naar Kröller Müller, dat gewoon open was voor wie op deze dag meer behoefte had aan kunst.


En terwijl een flinke regenbui tot ontlading kwam reed ik richting zuiden. Naar het land van de blauwe luchten. Reeds bij Moerdijk werd het werkelijkheid en ik besloot door te rijden naar Ulvenhout. Bij de Fazanterie en Bosweelde kon ik goed parkeren. 
En........ het bos in.


 Bosweelde en waterweelde kwamen hier mooi samen. 
Het werd baggeren en glibberen in de zon. Wie wilde dat nu niet op deze dag.



Na een uur wandelen betrok ook hier de lucht en werd het tijd voor iets anders.
Het werd een lichte lunch in Lage Zwaluwe.
Ook mooi de gelegenheid om wat aandacht aan mijn auto te besteden.


 Mijn bezoek aan het echte Waterweelde aan het Hollands Diep was van korte tijd. Water beneden, water boven. Net iets teveel. 
Bijzonder wel om te zien dat ook hier al walvissen aanspoelen ( zie vorige verslag ).

Fris, fruitig en geactiveerd kwam ik thuis.
En dat is niet verkeerd op een dag als deze, waarbij naast Sissi ook nog "Zalm  a la Zernike" op het menu staat.
Jammie.





dinsdag 23 december 2014

Swingende aalscholvers.

Het is maandag 22 december, windkracht 9, Nesselandepolder.
In een plotseling opgekomen behoefte om naar buiten te gaan rij ik richting jachthaven aan de Rottemeren. De fiets heb ik thuis gelaten en zo blijkt: niet onterecht. Er staat een harde wind, die erg aangenaam is om in de rug te hebben ( voelt soms als getild worden ), maar andersom.....


 Op het water van de Willem-Alexanderroeibaan is geen boot te bekennen. En dat geeft ruimte voor de watervogels die zichzelf zo klein mogelijk maken om niet ongewild in het centrum van Zevenhuizen te belanden.


 Er is geen hond te zien als ik naar het Koornmolengat loop. Wel een door de storm landinwaarts verplaatste walvis ( althans zo lijkt het ).
Heerlijk lopen is het zo, maar linksaf geslagen wordt het andere koek.


 Als ik langs het aalsscholverbroedgebied van het Koornmolengat loop ontdek ik een doorgang naar de plas, die meestal verscholen ligt achter het hoge riet.
 Hier is wat luwte.


Echter niet boven in de boomtoppen waar de nesten door de wind alle kanten op worden geblazen. Soort Walibi voor vogels. Ze houden zich ( zo verbeeld ik mij ) angstvallig vast aan de rand en soms vliegt er een uit het nest.


 De kans op ongelukken acht ik klein, echter als er plotseling een traumahelikopter verschijnt lijkt het menens te worden.


 Verderop kan ik zien en lezen hoe het er hier in de zomer uitziet:
 mooi groen en zonnig.


 En na de beschutting van de Landal Greenparkbungalows kom ik op het keerpunt.
Adembenemend. Soms zijn er heel heftige windstoten en moet ik mij omkeren. Letterlijk. Ik loop soms tientallen meters achteruit, hangend op de storm.


 Dat achteruitlopen ervaar ik toch wel als bijzonder. 
Wanneer nu zie je waar je gelopen hebt ?
Wandelen  in de flashback. Ja het is een wonderlijke tocht.


 En dan ineens komt mijn grote wens voor deze dag uit : de zon zien.
Alsof hij mij gehoord heeft schuiven de grijze gordijnwolken opzij. 
Heel even en dan is-ie weer weg.


 Ik nader nu weer mijn vertrekpunt.
 Er klinkt een hogetonenfluitconcert over de akkers. 
De hoogspanningsmasten doen het ook mooi als windorgel.
 Er staat zowaar een orkest in de Nesselandepolder.
Het is mooi geweest.
Ik ben uitgewaaid.