Kerstconcert Roots Unlimited

Het is vrijdagavond 19 december. Ik kom rond 20.00 uur binnen in Djoj waar al mijn zangvrienden en - vriendinnen zich overgeven aan het vegetarische diner bereid door bereidwillige Braziliaanse handen.

 Tussendoor wordt er ook Kerstrepertoire gezongen en bij binnenkomst beland ik in een klankbad op Noujana-basis. Daarna is het tijd voor Stille Nacht, Heilige Nacht.

En het kan geen toeval zijn: de ruimte wordt plots gevuld met een groot verblindend licht.

Een wonder ? Neen dat niet.

Het is L. die haar flitslicht gebruikt.

Zij geniet daar heel veel van.

Intussen wordt het werkelijk riante en calorierijke toetje uitgedeeld.

En terwijl B. rondgaat met water in de wijn te doen - we gaan tenslotte nog heel veel zingen - vraagt onze dirigent H. of wij bereid zijn naar zaal 3 te gaan.

.

 Hij geeft zelf het goede voorbeeld. Tegelijkertijd controleert hij de ramen, de gordijnen en de cv.

Het ziet er sfeervol en gezellig uit.

 Het valt nauwelijks op de de zaal niet onmiddellijk vol loopt. 

Ja gehoorzaamheid is een groot goed.

 Uiteindelijk is iedereen binnen. Het is werkelijk een topbezetting. Er zijn zelfs oud-leden ingevlogen, dus dat belooft wat!

 En omdat de Kerst over geboorte gaat beginnen we met het Requim van Andrew Loyd Webber: Pie Jesu.

Ach ja, soms moet je eerst sterven voor je opnieuw geboren kan worden.

Mooi klinkt het wel.

Daarna gaan we de warming-up in en dansen rond op de swingende klanken van Donny Hathaway. Een man met een stem als een ( kerst) klok.

 Onze dirigent besteed extra aandacht aan de tenoren, die veelal de moeilijkste partij hebben.

Op zoekt naar perfektie werkt H. nog wat individueel met F. Hetgeen met jaloerse blikken wordt bekeken.

"Ik ook , ik ook" hoor ik zachtjes naast mij neuriën , maar ja ook H. heeft maar 2 handen.

 Zo kunnen de bassen wat tijd nemen voor elkaar en de wellicht nog onbekende partituren. Ze zijn goed op stem.

 En dan is het tijd voor het jaarlijkse lied van de bespiegeling. T. heeft het weer geschreven en in navolging van Ogene ( die op dat moment de Voice of Holland winnen ) heeft ook hij een trio gevormd.

 Het lied is opgedragen aan zijn grote liefde M. En ook wij zingen haar heel veel rozen toe.

En dat alles laat haar niet onberoerd.

Na de pauze zingen we in het Frans over de os en de grijze ezel, in het duits dat er een kind is geboren en in het zuid-afrikaans dat er sprake is van homeless, homeless in het maanlicht.

Hier mogen zij die willen even helemaal los gaan.

Voor de leut en om niet al te sentimenteel te geraken gooien we er een Sijahamba tegen aan. De benen van de vloer en de armen in de lucht. Voor sommigen is dat nog wel even wennen.

Na afloop is er gelegenheid een beetje biodanza met elkaar te doen. Een select gezelschap trekt zich terug in de bar waar na wat wijn en westmalle dubbel nog een Tibie Poem wordt vertolkt.

Het is een wonderschone avond.

Met dank aan allen.

Tennissen, nog even en dan.....

Het is vrijdagmiddag 19 december. 

Voor de mogelijk voorlaatste keer in 2014 komen we met onze vaste tennisgroep bij elkaar. Een bijzonder moment: we zijn er allemaal. Iets dat bij deze groep regelmatig uitzwervende pensionadas niet veel voorkomt.

Bovendien gaan de banen begin 2015 op de schop en krijgen we iets wat duidelijk milder voor onze pezen , spieren en gewrichten zal zijn ( niet dat we daar veel last van hebben, maar toch ).

Eerst wordt er naar hartelust gespeeld en gewisseld ( bij 5 games stapt er een nieuwe weer opgeladen kracht in en een voor herstel vatbare andere eruit ).

De sfeer is eigenlijk altijd goed en gezellig. Winnen willen we allemaal en we gaan dan soms tot het uiterste van onze mogelijkheden of nog verder. 
Dat levert soms ongekend spectaculaire momenten op.

En als je niet wint, dan mag dat ook.

Heerlijk toch !

Als we rond 15.00 uur honger en dorst krijgen ( of op achterstand staan ) lopen we collectief van de baan en duiken de dames in de keuken voor de hapjes en bedienen de mannen de bierpomp en het wijnvat. Ja, in dat opzicht is de rolverdeling nog als vroeger.

Bij ons tennis kan dat echter volstrekt anders zijn.

En dan zijn er natuurlijk diegenen die rustig wachten tot hun hapje en drankje geserveerd wordt.

En ook dat mag.

G, die straks bij zijn zoon exotisch gaat eten neemt alvast een voorschotje rivierkreeftjes op toast.

Ondertussen werken in de keuken R, M , E, en M verder aan meer van dat alles. 

4 vrouwen in de keuken. Een jongensdroom komt uit. Net als voor P. die een bier zonder schuim wel heel erg op prijs stelt.

Tenslotte komen we toch "wij allen tesamen". Het is ook een beetje Kerst en we zingen  zelfs nog een zelfherschreven "de tennissers lagen bij nachte" en het meer serieuze Stille Nacht, waarbij A. een traantje leek weg te pinken.

Gevuld, tevreden en dankbaar gingen we rond 17.00 uur naar huis.

Uitkijkend naar het nieuwe seizoen.
Maar eerst nog 29 december.

Contrasten.

Gisteren ontdekte ik dat bij het schilderen dezelfde contrasten manifest werden, die ik ook in de familieopstellingen afgelopen zaterdag tegen kwam: 

chaos versus ordening, onwrikbaarheid versus kwetsbaarheid, afsluiting versus zich openen,afwijzing versus liefde, enz.

Bij mij ziet dat er in beeld zo uit:

 

acryl 50x70 cm

Bij de berg ervoer ik een transformatieproces ( laag over laag ).

Kracht en soliditeit naast het onwrikbare.

 Acryl 50x70 cm

Eten aan het strand van Oostende bij Dageraad.

Een ware titel en ook wat onwaarschijnlijk in december.

Na een rijke ervaringsmiddag familieopstellingen hadden we wel wat trek gekregen en daarom wandelden we naar de Dageraad ( plein in Borgerhout, Antwerpen ) in de hoop nog plek in een van de vele restaurantjes te vinden. T. en C. gingen links, A. rechts, R. en ik bleven voor het overzicht in het midden en zie het lukte:

We konden een tafel krijgen bij Brasserie "Aan het strand van Oostende". Wonderlijk genoeg stond er een goeddoorvoede ijsbeer voor "Het strand".

 Binnen was het zomers kleurig ingericht en hoe pretiig: er was veel aandacht besteed aan geluidsabsorptie, zodat wij wel elkaar konden verstaan en de rest geabsor-beer-d werd.

 De spijskaart had iets van een poëziealbum. De lettertjes waren zo klein ( en het was er aardig Kerstdonker ) dat het inzetten van onze kinderogen onvermijdelijk was. Turen op de kaart zal ik maar zeggen.

 Hoe tegengesteld waren echter de gerechten. R. had het reeds voorspeld: die waren zeer ruim bemeten en smakelijk.

  Ik durf dan ook te stellen dat ik deze avond de lekkerste frieten van 2014 heb gegeten.

MIsschien zelfs van deze eeuw. 

 En de bediening: die was heel vriendelijk, behulpzaam en zo snel dat ze nauwelijks op de foto waren vast te leggen.

 En of je nu een wat tapas wilde of een wrap con carne, of een rundburger van 180 gram of een fruits de mer- salade......het zag er allemaal mooi uit en smaakte goed. Bij nader onderzoek komen de ideeën van de gerechten niet van één kok, maar zijn ze ingebracht door personeelsleden.

Dat versterkt ongetwijfeld de band personeel, gerecht, klant.

Voldaan en goed gevuld werd het tijd om het strand te verlaten, maar niet zonder de kerstballen fotografisch vast te leggen. Ook zij komen hier tesamen.

Transformatie.

Zo'n tien dagen geleden vlogen er 3 harten uit mijn "kwast" ( zie Trois Coeurs ).

Een ervan ging als document in de map.

 De twee anderen niet. Wilde er iets meer mee. 

Er kwam ook een nieuwe bij.

Gisteravond eindigde dit proces, laag over laag, kleur over kleur, licht over licht.

 Tussendoor kwam er een nieuwe levensboom in beeld.

Voor mij een integrale weergave van de harten hierboven en -onder.

  Vanochtend vroeg bij het opstaan verscheen onverwacht de zon boven de horizon.

De schilderijen wilden er in en werden er ( nog ) warmer van.

Ik ook.

Transformatie in kleur en beeld.

Benieuwd wat er vandaag weer komt.

Schilderworkshop.

Het is maandagavond 1 december.

Tijd voor een workshop met visualisaties.

Deze keer gaat de wandeling bergopwaarts tot bij een groot meer omgeven door hoge bergtoppen.

Wij brengen dat als eerste in beeld.

Daarna maken wij kennis met een zeldzame  "vis", die opkomt uit de diepten van het meer. 

En dat is het volgende beeld dat geschilderd wordt.

Daarna gaan wij in verwondering en zonder te oordelen kijken naar wat de beelden ons zeggen.

Opnieuw een rijke ervaring.

De vlinder van Numansdorp

De vlinder van Numansdorp.

Het is zondagochtend 11.00 als ik bij de jachthaven van Numansdorp arriveer voor een wandeling met I. Ik heb haar een half jaar niet gezien, maar als ik uit de auto stap voelt het als gisteren.

I. Heeft een routekaart en zo wagen wij ons in de mist en bij winterse temperaturen ( er was zon beloofd ) aan een wandeling door en langs de Numansdorpse Slikken. In het dorp aangekomen, waar de herberg pas om 13.30 uur open gaat, keren we om en gaan we via dezelfde weg terug.

Dan slaat de honger toe en belanden we in het restaurant van de Golfclub Cromstrijen, een sjieke accommodatie temidden van de gladgeschoren greens.

We worden allerhartelijkst ontvangen en na kort overleg kiezen we voor de zelfgemaakte “Erwtensoep á la Cromstrijen” , rijk gevuld, warm, smakelijk en voorzien van roggebrood met Zeeuws spek.

Het is er warm en sfeervol. Ruim en stil. Naar buiten kijkend zien we dat de mist is overgaan in lichte regen. Het groen is groengrauw geworden. 

En dan totaal onverwacht verschijnt er een vlinder.
 Veelkleurig – ik heb deze nooit eerder gezien – vrolijk ook. Een die je eerder in zuidelijker streken zou verwachten.

"Die is het Hollands Diep overgestoken" gaat zo door mij heen. 
We verwonderen ons voordat zij weer verdwijnt. 

Ik noem haar een Brabants Bontje. Het grijsgrauwe is even vervangen door  een kleurrijk palet. Een glimp, maar wel onvergetelijk.

De terugweg loopt door Tomtomische aarzelingen en twijfels wat chaotisch. Uiteindelijk lukt het ons beide richtingen naar huis te vinden. De vlinder rijdt – zo bemerk – met mij mee.

De vlinder van Maasland.

Op dinsdagavond tijdens het filosofisch café in Djoj vertelt A. dat hij in het plaatselijke tuincentrum ( Maasland ? ) kerstrozen kocht. Thuisgekomen kwam er een prachtige vlinder uit een van de planten tevoorschijn.Nooit eerder gezien.

Na de verwondering heeft hij haar ( ? ) teruggebracht naar het tuincentrum. Zo doet hij dat. Zo deelt hij verwondering en schoonheid.