Ochtendbeelden

Dit keer geen filosofie, psychologie of kunst.

Ik was vanochtend vroeg in het museumkwartier en rond de Oude Haven van Rotterdam.

Mooi helder weer en genoeg tijd om wat foto's te maken.

 

 

 

Rozenkruisers, de tweede avond.

Gisteravond heb ik de tweede cursusavond bij de Rozenkruisers bezocht. Ik had er zin in. Ik bemerk dat het mij fascineert om met anderen in discussie te gaan en bestaande overtuigingen te testen. Zowel bij mezelf als bij de anderen.

 

 

Daarnaast vind ik het plezierig om bronnenonderzoek te doen. Waarin liggen de wortels van deze organisatie en hoe is het zo gegroeid. De Rozenkruisers zijn, zo bemerk ik, erg interessant. De oorsprong ligt m.i. deels in Parthië ( Noord-Iran ) en Egypte. En dan komen er tal van stromingen en religies voorbij die deels voortbouwen, deels voor nieuwe input zorgen.

 

 

Ik noem er een paar: Hermetisme, Gnosticisme, Essenen, Christendom, Bogomielen, Katharen, Albigenzen, Soefi, Theosofie, Antroposofie, het Thomasevangelie. Ik voel me een beetje Dan Brown.

In de Ban van de Ring en The Matrix zijn b.v. gebaseerd op dit gedachtengoed.

 

Opmerkelijk is wel dat deze stromingen dikwijls op verweer stuiten van gestaande tradities en religies. In het gebied van de Tarn weten ze daar alles van.

 

Zuiverheid

Het kathaarse geloof b.v. eiste een grote zuiverheid van zijn volgelingen. Op aarde was er een onzuivere vermenging van Goed en Kwaad. De menselijke zielen kwamen van God, de lichamen van Satan. De katharen wilden het Goede opnieuw volledig scheiden van het Kwade. Om hun engelenziel te laten terugkeren naar de hemel was het nodig om doordrongen te zijn van de Heilige Geest.

Zo beschikte elke kathaar over zijn eigen goddelijke inspiratie die hem toeliet om de religieuze autoriteit van de Rooms-Katholieke Kerk te negeren en zijn eigen interpretaties over God, Jezus Christus en de bijbel naar voor te schuiven. Omdat de katharen zich meer bezig hielden met het eren van hun eigen goddelijke ziel dan met het eren van hun god, was het katharisme eerder een mystiek dan een godsdienst.

 

 

 

De insteek van deze avond is:

 

"Zoek niet buiten u wat binnen u is".

 

En dat is en blijft niet altijd gemakkelijk in een maatschappij waarbij mijn aandacht steeds weer naar buiten getrokken wordt of waarbij ik ervoor kies naar buiten te kijken.

Naar binnen kijken, zo dat al lukt, maakt zelfverantwoordelijk. Ik kan de ander niet meer de schuld geven. Weg is het gemak dat de ander "het" gedaan heeft.

 

Bij de Rozenkruisers word je uitgenodigd aan de hand van teksten naar binnen te gaan. Zelfonderzoek te doen. En dat te delen met anderen.

Voor mij is dat een van de vele manieren om dit te doen.

Er wordt onderscheid gemaakt tussen binnenschools en buitenschools onderzoek.

Ik , wij, cursisten bevinden ons in het buitenschoolse.

Voelt nogal pril.

 

 

In grote lijnen wordt duidelijk dat wij een ziel ( de geest ) hebben, die indaalt in de materie. Of deze ziel nu zuiver is of allerlei vorige ervaringen  ( uit vorige levens ) met zich meedraagt is voor mij nog niet helder.

Anders gezegd: Is het pasgeboren kind zuiver en blanco of draagt het genetisch materiaal bij zich ( zit dat dan in de ziel en / of in de materie ) ?

Bij het opgroeien kan er dan van alles gebeuren in constructieve en destructieve zin.

Ten goede en ten kwade.

 

 

Een wezenlijke kwestie, waar ik deze avond geen antwoord op krijg is:

Voor een pasgeboren kind is de buitenwereld van fundamenteel belang. Hij of zij heeft nog geen zelfbesef. De omgeving ( mensen ) zijn zijn / haar spiegel.

 

Hoezo: "Zoek niet buiten u wat binnen is".

 

Daar zal dus mogelijk later een reparatie nodig zijn.

 

( wordt vervolgd ).

 

 

 

 

 

 

 

Schilderworkshop.

Het is zaterdagmiddag. Samen met M. E. en Y. gaan we spontaan en intuïtief schilderen.
Om toch een begin - leidraad - te hebben wordt het thema "maskers" ingebracht.

 

Ik vind het een mooi thema, omdat na het afleggen ( schilderen ) van een of meer maskers hetgene dat zich daarachter bevindt, zichtbaar kan worden.

 

 

 

Er komt een uitgebreide serie maskers in beeld: van Venetiaans tot Afrikaans.

 

En dan: hoe wonderlijk, wordt het maskerthema spontaan vergeten en ontstaan er meer landschappelijke werken. Het "bedenken" wordt steeds meer losgelaten en maakt plaats voor het spelen en werken met de materie.

 

 

  

 

Deze manier van schilderen  schept ruimte.

Ik ervaar een stevige en ook rustige kracht. Er is "iets" gebeurd.

En dat is mooi.

En het was nog heel gezellig ook.

 

 

Conceptual Art Project

 Wij, S. en ik kregen van R. de vraag of wij een installatie konden bouwen, waarin de overgangen tussen verschillende dansritmes zichtbaar zouden worden.

Een mooie uitdaging.

 

Om het "te kunnen bevatten" besloot ik het heel simpel in beeld te brengen. Ervan uitgaand dat 3 ritmes een dalend en 2 ritmes een stijgend karakter hebben.

Zie de bijgaande tekening.

 

 

S. stelde voor de ritmes te vertalen naar de elementen: aarde, vuur, water, lucht en spirit.

Daarna werd het materiaal verzamelen.

In een soepele samenwerking kwam het volgende, eenmalige concept tot stand.

 

 

Het begint links beneden met aarde ( vrouwelijk ritme ). Dan wordt de energie heftiger. Het vuur brandt ( staccato ). Voor de veiligheid in een lantaarn. De daling zet in naar water ( chaos ), om vervolgens weer over te gaan in de lucht ( lyrisch ) en terug te keren naar de basis ( stilte ).

 

Het beeld bood de mogelijkheid tot vrije associaties.

En dat is mooi.

 

 

Zoals gezegd een eenmalig concept in beeld.

Geboren: woensdag 5 september 2014 19.00 uur.

Ontmanteld: woensdag 5 september 2014 22.00 uur.

Als een dans.

Moreel besef en vluchtgedrag....een filosofische impressie.

Gisteravond was het weer tijd voor het filosofisch café in Djoj. Ik bemerk dat ik er met plezier en in alle openheid naar toe ga. Zo van: Wat en wie ga ik vanavond ontmoeten en wat doet dat met mij ?

 

 

Beeldend ziet het er voor mij dan ongeveer zo uit.

 

Bij de vraag wie er iets in wilde brengen kwamen als de twee belangsrijkste thema's moreel besef en vluchtgedrag op tafel. In eerste instantie afzonderlijk, maar geleidelijk werden er ook verbindingen zichtbaar.

De eerste vraag ging over waar wij als mens ons moreel besef vandaan hebben. In eerste instantie van onze ouders en omgeving ? In een bredere context uit onze Westeuropese cultuur, die op joods-christelijke principes ( de 10 geboden ? ) gebaseerd is ?
En hoe zit het dan met de Grieken en Romeinen ? En nog eerder ?

De meest voor de hand liggende conclusie: moreel besef is iets dat de mens genetisch in zich draagt. Dit maakt het mogelijk met anderen te kunnen leven en te overleven. Zelfbehoud dus.

 

Een voor mij logische vervolgvraag: is dit iets wat in de mens alleen ligt of is er sprake van aansturing door iets groters ? Ligt het in de mens zelf en/of plaatst hij het buiten zichzelf, zodat het gemakkelijker te hanteren en te begrijpen is ?

De religie komt in beeld.

En daar was het weer: geloven of niet geloven ? Zit het alleen in ons brein of is er toch iets groters ( God of kosmos of het mysterie ).

 

 

Anders gezegd: kijk ik hier bij deze afbeelding naar mijn brein  of kijk ik hier naar iets dat zo groot en groots is - met name ook in de achtergrond - dat ik het niet kan bevatten ( met datzelfde brein ) ?
En wat doet mijn ego hiermee ?
En kan ik ook iets meer van die grootsheid ervaren ?

We belanden dan bij de "overgave". Jezelf overgeven aan iets........dat. Er komen meerdere voorbeelden uit de dans, het schrijven, het schilderen, in de gospel. Het denken ( ego - gekoppeld ) wordt losgelaten en er ontstaat iets waarbij ik niet meer doe, maar gedaan wordt.
Deze avond niet benoemd: er is sprake van tijdloosheid.
 

 

Bij een rondje in de groep werd duidelijk dat het atheïsme hier op de meeste medestanders kon rekenen.

Dat vond ik nogal opmerkelijk, omdat ik vorige week deelnam aan een spiritueel filosofische avond bij de Rozenkruisers die er sowieso vanuit gaan dat er iets groters is, dat reïncarnatie bestaat en dat Gnosis de weg hiernaartoe is.

 

Ik wil hier niet ingaan op het begrip Gnosis. In recent eerdere publicatie op dit blog heb ik daarover al geschreven.

 

Ik bevond mij weer eens in een middenpositie tussen 2 werelden, 2 overtuigingen, 2 tegenstellingen. Zelf kies ik liever voor de Gnosiskant.

Wat mij daarin aanspreekt is de hoofd - hart - verbinding. Het hart als fundament, verbonden met het denken.

En dan zit ik ook aan tafel met een groep heel hartelijke atheïstische mensen.

Hoe zit dat nu ? 

Verder ontdekten we dat als de leefomstandigheden bar en boos zijn er sneller sprake is van geloof in iets groters ( komt mogelijk voort uit de eigen machteloosheid om iets te veranderen ). Naarmate de welvaart toeneemt komen er meer kritische geesten wat geleidelijk tot "ontkerkelijking" leidt.

Of het Tolstoi of Dostojewski was weet ik niet meer,

maar wel dat hij alles had wat zijn hart begeerde ( materieel, financieel, gezondheid, familie ) en hij zich bewust werd van een leegte, een verlangen naar een "meer".

 

 

In de huidige samenleving wordt dit verlangen ook gevoeld. En hoe wonderlijk: men sluit zich opnieuw aan bij geloofsgemeenschappen of gaat op zoek in centra zoals Djoj.

Waarmee het thema van de vorige keer weer in beeld komt.

 

 

Vluchtgedrag.

Je zou dat kunnen omschrijven als een instinctieve reactie op iets dat als bedreigend wordt ervaren ( wat niet persé zo hoeft te zijn ). Soortgelijke reacties zijn vechten en bevriezen.

De vraag: wat maakt dat ik wegvlucht van iets, vecht tegen iets of bevries terwijl er een andere mogelijkheid, een andere keuze is die mogelijk meer perspectief biedt ?

M.i. vraagt dit bewustzijn van de instinctieve reactie ( berustend op eerdere ervaringen ? ), waarna anders gehandeld kan worden.

 

Er valt iemand in het water. Wat maakt dat de een er onmiddellijk achteraan duikt en de ander stokstijf blijft kijken naar de drenkeling ( of nog erger: er een filmpje voor thuis van maakt ).

En wat maakt dat wij de redder een held noemen ?

Verantwoordelijkheid nemen, moreel besef ?

En natuurlijk kunnen er redenen zijn om niet te springen ( als je b.v. niet kunt zwemmen ).

 

Als ik thuiskom zie ik bij Paul en Witteman de zgn. Iceman. Hij heeft naam gemaakt door zich steeds meer en steeds langer in ijskoude omstandigheden te begeven. Deze harding doet iets met hem: het maakt zijn oermens vrij met bijkomende energie en vitaliteit.

Hij straalt vitaliteit, kracht en integriteit uit.

Nu begeleidt hij mensen met aandoeningen die sterk aan het auto-immuun- systeem gekoppeld zijn ( reuma, MS, kanker ). Hij laat ze beginnen met koude douches en ademhalingsoefeningen. Hij neemt ze mee om met ontbloot bovenlijf de Kilimanjaro ( 6000 meter ) te beklimmen - in 2 dagen. Waanzin of een goede keuze ?

 

 

Op de een of andere manier zie ik veel van de avond terug: instinctieve reacties ( brrrr koude douche, pas op voor kouvatten ) worden gepasseerd. Er wordt een appel gedaan op de eigen verantwoordelijkheid - moreel besef m.b.t. gezondheid ( mogelijk primair vanuit wanhoop ).

Het doet de aanwezige mensen boven zichzelf uitstijgen ( spirituele ervaring door oerkrachten aan te boren ), waardoor zij zich beter voelen en grotere herstelkansen krijgen ).

De angst voor de dood wordt bestreden met levenslust.

Wie of wat stuurt dit aan ?

 

Lunchtijd.

Het is weer mooi geweest.

 

Weekendje bosbouw.

Of ik een keer die zwaar overhangende, uit de kluiten gewassen en verwilderde struiken wilde weghalen ? Buurman R. stond er wat wanhopig bij : bij zijn 2 kleine fruitboompjes die bijna geheel van licht en bijna geheel van lucht leken afgesneden.

 

Dit weekend was het zover. De buurman zag ik niet, maar de desolate fruitboompjes straalden "Help !" uit toen zij mij met de kettingzaag zagen naderen. Het werd een diepe en langdurige ingreep in de natuur die veel te lang haar gang had kunnen gaan.

 

 

Nu is het omhalen van bomen en struiken voor mij zo langzaam aan een tweede natuur geworden, maar ik kom ook steeds hetzelfde probleem tegen:

Waar laat ik het hout dat vrijkomt ?

De houtwal is dan een oplossing en zo ontstond er een natuurlijke scheiding van erven.

 

De achterblijvende nogal mannelijk aandoende uiteinden hadden iets van

"moest dat nou "?

 Maar de wetenschap dat alle afgezaagde delen in het Walhalla van het haardhout waren gekomen stemde tot acceptatie.

 

 

Met enige verbazing keek ik naar het eindresultaat. Op zich een stapeling stammetjes en voor mij ook een onnavolgbaar en authentieke installatie. Een "work of art".

En dat is mooi.

 

 

 

Gnosis, een eerste verkenning.

Vorige week dinsdagavond heb ik mij aangemeld voor de cursus Rozenkruis en Gnosis.

 Met nog 5 andere deelnemers en 2 begeleiders werd er gestart.

De voorbereiding bestaat uit het lezen van een aangeleverde tekst en dan zien wat dit je brengt.

Daarover wordt dan gefilosofeerd.

 

 

Wat is Gnosis ?

Gnosis is de kennis die nodig is om tot innerlijke vernieuwing te komen. Het gaat dan om diepere kennis en innerlijk inzicht in wereld, mens en religie. Het is "de levende kennis van het hart".

 

 

Dit hart wordt gesymboliseerd door de roos. Deze bevindt zich in het hart van het kruis. Het is het punt waar de horizontale as ( dagelijks leven ) en de verticale as ( licht - duisternis ) elkaar doorsnijden.

Het is het punt, zoals we bij Psychosynthese ook wel zeggen, waar de tegenstellingen ophouden te bestaan.

 

De basisvraag doet mij denken aan de aloude catechismus: Waartoe zijn wij op aarde ?

Het antwoord was naar ik meen: Om hier en in het hiernamaals gelukkig te zijn.

Dat eerste kost vaak moeite. En daarna ?

 

 

Gnosis doet iets soortgelijks. Het zoekt de verklaring - en daarmee de zingeving - van het menselijk bestaan. Hierbij wordt gekeken naar de macrokosmos ( de diepte van het heelal ) en de microkosmos ( het diepste in de mens ).

En het gaat verder: wat is de bestemming van de mens ?
Dat is de terugkeer naar zijn / haar goddelijke bestemming. 

Er werd mij verteld dat als via de verticale as er licht in mijn hart komt dit een fundamentele verandering tot stand kan / gaat brengen. Een zeer persoonlijk proces met verwondering tot gevolg.

Ik kom zelf uit de wereld van de Psychosynthese.Van uit deze psychologie en levensvisie ken ik meerdere wegen om in hartcontact te komen en te zijn. In hartcontact werken met cliënten is fundamenteel. In hartcontact zijn is mooi. Echter er kunnen ook belemmeringen zijn en hoe gaat men daar bij de Rozenkruisers mee om ?
 
En contact met licht, betekent ook contact met de schaduwzijde.
En wat gebeurt daar ?

Mijn eerste indruk is dat aan de hand van een tekst er contact gemaakt wordt met de diepere betekenis van de inhoud. De tekst als affirmatie.
Ik lees. ik denk, ik beschouw en mogelijk ontstaat er geraaktheid / herkenning ( hart ).
En wat als ik de tekst niet echt binnen wil laten of afwijs ?

Ik hoop nog veel te gaan ontdekken.
Mijn gevoel naar het onderwerp, de groep en de begeleiders is okay.
De eerste verbinding is gelegd.