Hemelvaart in Ouddorp.

 Donderdag 9 mei 2013.

Het is Hemelvaartsdag en ik overweeg de pottenbakkersmarkt in Gouda te gaan bezoeken, als I. mij voorstelt een strandwandeling te gaan maken. Het is droog, fris en zonnig weer.

Na enig rekenen welke strand gemiddeld tussen onze woonplaatsen ligt komen we uit in Ouddorp.
 

We spreken af bij de lokale VVV, die echter als wij ter plaatse komen veranderd is in een bouwplaats. Met 2 verwarde Tomtommen op schoot proberen we er toch uit te komen: een half uur later staan we aan het strand "Het Flauwe Werk".

 

 

Er is daar een restaurant waar we onze aankomst vieren met koffie. Het waait stevig, maar niet waar wij zitten: achter glas.

Zo te zien is het flink eb. Het strand is diep en doet aan Normandië denken. We slaan rechtsaf. De zon in de rug, net als de wind en dat loopt heerlijk.

Totdat de eerste vloedverschijnselen zich voordoen en we door de zee omsloten dreigen te raken.

 

Gelukkig is vandaag ook de openingsdag van het reddingsbrigadeseizoen.

Waterscooters, kano's, surfborden, buggy's.....alles wordt ingezet om er wat leuks van te maken. Het lukt ons "het" droog te houden.

 

Het is mooi geweest aan het strand en we klimmen over de hoge duinen naar de parkeerplaats op weg naar een zonnige plek voor een zonnige namiddag.

We komen achter de duinen op een nog geheel vrije parkeerplaats met naaldbomen en gras. De auto voor de wind en genieten maar met Schotse thee, croissants en bananen.

Goed ingesmeerd geven we ons ongestoord over aan de zon tot het wat fris wordt.
 

 

Het is inmiddels half 7. Tijd voor een hapje en na wat heen en weer rijden op Goeree-Overflakkee belanden we bij het "Zeesterretje" aan het strand.

De eigenaar moet boven de 60 zijn gezien de muziekkeuze die gelukkig niet te aanwezig aanstaat. Klinkt gezellig.

 

 

Met een koel biertje in de warme- achter-glas-zon is de keuze voor de maaltijd snel gemaakt: slibtongetjes met frites.

En dat ziet er zo uit:

 

 

Het smaakte voortreffelijk.

En het was een heerlijke ontspannen dag.

 

Ik wilde eigenlijk niet terug.

Botlek, Pernis, Zuidring, Brienenoord, etc.

Da's toch anders.

 



Altaar voor de 5 ritmes.

Woensdag 8 mei 2013.

Als S. mij vraagt of ik deze keer het altaar van de 5 ritmes wil verzorgen kom ik in een op zich heerlijke innerlijke discussie. Het betreft wat: ga ik doen en hoe wil ik dat het eruit gaat zien ? Een creatief proces.

Eerst de keuze van het schilderij. Die is snel gemaakt.

Met de aanvulling, toevoeging - die wel een meerwaarde dient te hebben - is het even zoeken:

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             

 

Dat ziet er best goed uit. En het is goed om nog verder te kijken. En dan met name in de beeldenvoorraad.

 

 

Ik besluit voor het laatste te kiezen: boven de danser die temidden van bergen een heftige dans met de zon doet. De zon reageert daarop.

Beneden de stilte, de harmonie en het samen dragen van dat ene stukje zon.

En beneden: stenen van de 2de Maasvlakte, ooit ontstaan in de bergen.

En dan de expositie in Orion:

 

 

Tien gemeten en beleefd.

Het is zondag 5 mei. Een blanco dag. Des te lastiger.
Welke kleur ga ik hier aan geven ?

Ik wil weer naar buiten, naar de zon, naar het water, varen. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Maar hoe en waar ?

Ik besluit richting Numansdorp te rijden. Dat ligt aan het water.
Echter bij de afslag zie ik een bord dat de andere kant op wijst: Tiengemeten, het eiland.

 

Op weg naar.....kom ik terecht in een klein natuurgebied. Langs "de vriendelijke oevers van de Borrekeen" zoals het staat aangekondigd. Ik wandel eerst enige tijd langs al deze vriendelijkheid en besluit dan te lunchen op de stille parkeerplaats.

 

Dan verder naar het dorpje Nieuwendijk. Daar ligt de pont naar Tiengemeten. Natuurmonumenten heeft hier een aardig verdienobject van gemaakt: 4,5 euro om het Vuile Gat over te steken is niet mis.

Anderzijds vind ik een boekje dat goud waard is: De leukste pontjes rondom de Hoeksche Waard. Dat is nuttige informatie.

Ik koop een kaartje en mag al snel op de boot. Fijn even varen. aan de overkant is het redelijk druk. Er zijn musea, een herberg, een pannekoekenhuis en natuurlijk een natuurlandschap.
En het is overal: kassa ! Dat wel.

Voor kinderen is hier een natuurparadijs gemaakt. Ze kunnen zichzelf daar uitleven met alles wat de natuur en Natuurbescherming te bieden hebben.

Ik besluit eerst te gaan wandelen. Het is er mooi en stil. Veel water en ook heel veel muggen, die nu nog vriendelijk dansen, wachtend op de zonsondergang.

Ik loop door tot het hoogste punt van het eiland. aan de overzijde leiden Schotse Hooglanders een natuurlijk leven.
Daar ontmoet ik L. en E. en er is een clic. Al snel worden de herkenningspunten zichtbaar: beeldende kunst, creatieve therapie, Taizé. Ik word uitgenodigd om wat te gaan drinken op het terras. Daar kun je 7 verschillende pannenkoeken eten, die genoemd zijn naar de 7 dochters van Brienenoord.

Als we om kwart over 5 aan de andere kant staan voelt het alsof we elkaar al heel lang kennen. We besluiten de kennismaking op een ander moment voort te zetten.

Even nog wil ik terug naar het water. De zon is nu zacht en warm als ik langs de kant zit. Dan komen er twee lokale vissers ingevroren visvoer in het water werpen met een soort slinger. Zo wordt de buurt "visfähig". Volgende week zijn de karpers dan aanwezig, zodat ze gevangen kunnen worden.

Een aanvankelijk solitaire en blanco dag is zo een veelkleurige dag met prettige sociale contacten geworden.
En dat is mooi.

 

Thuis wachten er krieltjes, scholfilets en roculasalade. Moet het nog wel even klaargemaakt worden.
Ook dat lukt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Met de waterbus naar de Biesbosch.

Het is mooi weer vanochtend. Nog enigszins natrillend en nagenietend van de vrijdag ( how intensive can it be ) besluit ik niet te blijven plakken, maar de ruimte op te zoeken.

Ik heb zin in boot en water en zon. Ik heb niet zo'n zin om dit alleen te doen en samen met M. - die daarna nog wel boodschappen moet doen voor ene Ketelbinkie - besluiten we het ruime sop te kiezen:

de Waterbus.

 

 

En zo laten wij in vliegende vaart Krimpen aan de IJssel achter ons.

Heerlijk daar op het achtersteven, waar het water in razende vaart gespleten en ook weer gesloten wordt.

Na ca. 35 minuten zijn we in Dordrecht voor de overstap.

Echter niet zonder eerst iets gedronken te hebben. We vinden een leuk terrasje aan een haven en bestellen iets dat mooi kleurt in het geheel.

 

 

De binnenkant van hotel is erg donker en met onze zonnebrillen op vinden we meest op de tast de toiletten ( zwart betegeld ). Bij terugkomst boven verraste de vriendelijke receptioniste ons met allerlei gratis naslagwerken over Dordrecht. Ik nam er een mee. Later op de boot leg ik het toch onhandige blad in het mandje van een geparkeerde fiets. De eigenaresse lijkt er blij mee: eindelijk wat te lezen.

Maar we moeten verder en ca. 14.00 uur staan we weer op de kade voor het vervolg.

 

 

 Links schieten de veelal roestige scheepswerven en nieuwe appartementencomplexen aan ons voorbij. Rechts wordt het steeds groener tot wij tot onze verbazing de Ark van Noach langs de kant zien. Op de voorplecht staat een giraf en het lijkt alsof er voor alle ramen dieren staan.

 

 

Dat hadden we nog niet eerder gezien.

En dan. Even later: de Biesbosch.

 

 

M. ontdekte een leuk avontuurlijk tussendoorpaadje dat leidde tot een grote recreatieplas met restaurant. Het was er druk. Veel gezinnen met kinderen zochten hier de zon in de luwte van de bomen.

Het gebied was zodanig groot dat wij er niet in konden verdwalen en dus zaten we 200 meter later op een terras, in de zon, aan het water, uit de wind , met een fluitje, geitenkaas, salade en 2 echte rundvleeskroketten.

Een feest.

 

 

Om 10 over 4 ging de boot terug en die wilden we niet missen.

Handig was dat je niet alleen kon betalen met de OV-pas, maar deze ook aan boord kon opladen.

M. liet op sierlijke wijze zien hoe dat gaat en zeg nu zelf: bijna ballet.

 

 

 En zo stonden we om 17.00 uur doorgewaaid en gebruind op de kade in Krimpen.

In de supermarkt kocht ik veel lekkers, want zo'n dag maakt hongerig.

Het was weer mooi.

 

 

 

Lentediner op de Esch.

Het is vrijdagavond 3 mei als ik mij tegen 18.30 uur meldt bij W. Ik ben samen met K. en M. uitgenodigd voor een etentje op hoog niveau.

En dat in meerdere opzichten.

W. woont in een mooi zonnig appartement op de Esch met uitzicht op de Brienenoordbrug, de Kuip, de Maas en een een heleboel groen ( zelfs de duiven ? ).

 

 

Beneden is ook een plek waar regelmatig een kudde schapen komt grazen. Helaas niet vanavond.

 

 

W. heeft een voortreffelijke visschotel in de oven, waarvan de geur ons van ver tegemoet komt. Maar er is meer: een zeer uitgebreide tonijnsalade en een milde witte rijst maken het geheel compleet.

 

Als toetje zijn er verse aardbeien.

Fris en fruitig.

 

 

Het is erg gezellig. M. moet dan helaas afscheid nemen vanwege werkzaamheden.

En dan komen de Westmalles op tafel. En tot in de kleine uurtjes praten we over liefde, leven, fotografie, zingen, eten , drinken, enz totdat onze biologische klok zegt dat het meer dan goed is.

 

We danken W. voor de gezelligheid en al het culinaire.
Inderdaad: een avond op hoog niveau. 

 

 

Free metroboys visit Schiedam.

Begeleid door een nog grote slaapbehoefte belandde ik met A. en W. op het metrostation Kralingse Zoom.
Opnieuw het beginpunt van ons nieuwe vrijreizenavontuur met het openbaar vervoer.

Dit keer was Schiedam de locatie waar wij de economie een flinke boost zouden gaan geven en wat leven in de brouwerij wilden gaan brengen.

 

 

Een plaatselijk bord bracht alle te bezoeken heerlijkheden in beeld.

 En na de metro, bracht de tram ( richting De Esch ) ons naar de Passage.

Daar hadden wij al snel een ontmoeting met andere vrije vogels.

 

 

Via de Passage en de Hoofdstraat kwamen wij - aangetrokken door een onweerstaanbare geur - bij De Bonte Koe, het Eldorado voor de chocoladeliefhebbers.

Na wat gedrentel voor het raam waar een chocolade Maxima ons toelachte gingen we toch maar naar binnen.

 

 

Vanaf het eerste moment viel de behoefte om "sterk te zijn" van ons af. Overgave was het, maar dan ook helemaal: 3 capuccino's met chocoladelepeltjes en ieder een verrukkelijke Boucheé.

Het werd smullen en smelten.

 

 

En alles werd geserveerd door een dame, die zelf veel van een luxe bonbon had. Zij bekende dat ze zich wel eens niet kon inhouden en dan......een boucheé snoepte.

We voelden ons thuis en veilig.

 

 

 Wij mochten kijken waar al dat lekkers gemaakt werd en diep voldaan verlieten wij het pand voor de volgende ervaring.

 

A. die binnenkort voor familiebezoek naar Zuid-Afrika gaat nam ons mee naar een souvenierwinkeltje, waar eeuwig houdbare tulpen bloeiden temidden van het Delfts Blauw.

 

 

Het waren kunstig gemaakte objecten en het deed ons verlangen naar meer:
het Stedelijk Museum Schiedam, direct om de hoek.
De opengespleten straat verwelkomde ons net als de 2 lieftallige dames aan de kassa, waarvan er een magisch-realistische films maakte . Daar keek zij dan naar met heel jonge kinderen. Die konden zich nog verwonderen. Ouderen konden er geen verhaallijn in zien.
Dat sprak mij aan.

 

Ook nu was alles gratis via onze Rotterdampas. We mochten elk 2 mooie kaarten uitzoeken en onze jassen in kluizen doen. All for free.

We waren er klaar voor:

 

 

Er waren zalen met zeer experimentele kunst. Soms bewoog het ook.

En hoewel de Efteling nog op het programma staat, hier was het ook dolle pret.

 

 

Even verder op kwamen we in een soort centrale ruimte met een preekstoel. Ook hier konden wij ons heerlijk vermaken met toespraken en brede gebaren.

Er was verder toch niemand.

 

 

Hele andere koek was de grote hoeveelheid erotische kunst van het Stedelijk. Tjeempie !Wij konden daar gelukkig heel volwassen mee omgaan.

 

 

Onderstaand beeld deed mij overigens herinneren aan iets dat ik eerder had meegemaakt.

 Bijzonder, dat wel.

 

 

Op de een of andere manier kregen wij er honger van en verzamelden wij ons in het restaurant in de kelder alwaar - weer - een prettige dame ons voorzag van het dagmenu: uiensoep met tostie.

Gezellig was ook dat ik collega A. ontmoette met wie ik heel lang gereisd had.

 

 

Daana deden we buiten nog een wandeling waarbij we kennis maakten met echte kunstenaars en hun veelkleurige schilderijen waar zij ter plekke aan werkten.

 

 

En dan met de tram en de metro weer huiswaarts. Het was weer een leuke en verrassende excursie geweest en de nieuwe plannen borrelden al op. Lekker varen !

Thuisgekomen had ik geen zin in het grote werk. En dus werd het dit schilderij.

 

 

Behalve mooi ,ook lekker. 

 

 

 

Van de Turkse tandarts tot 3 schilderijen.

Ja, daar zat ik dan om half 3 bij M. voor een middagje schilderen. Met een kopje thee, een stroopwafel en mijn voortand in mijn hand - die 2 dagen eerder door mijn tandarts zo mooi bevestigd was.

En daar mijn tandarts nu op vakantie was kwam ik terecht in het Oude Wilde Westen: de St.Mariastraat 75. Het was even wennen. Zo multicultureel had ik nog zelden meegemaakt. Er liepen een heleboel ( vrouwelijke ) Turkse tandartsen rond en ik probeerde te gokken wie mij zou gaan helpen.

 

Na korte tijd kwam zij tevoorschijn, gekleed in een lang wit en roze gewaad met roze hoofddoek. De donkere jas had zij toen aan de kapstok hangen.

Haar assistente was ook erg aardig.

 

 

Kon ik mij aan deze beide vriendelijke dames overgeven ?

Ze deden een soort transparante lasmaskers op.

Er werd een foto gemaakt, waarbij ik even licht in haar vinger beet ( wat nu net niet mocht ).

En toen werd mijn wortel gechloord, mijn tandvlees geanesthetiseerd en tenslotte werd de tand met kunsthars en zaklantaarn bevestigd.

Ik zag een hoge rekening verschijnen, maar zie voor slechts 36 euro ( excl.parkeergeld ) had ik een all-inclusieve in Turkije gehad en kon ik weer breed glimlachen.

 

Het was inmiddels spitstijd en via sluiproutes belandde ik snel thuis voor het diner.

 

Inmiddels wachtte M. geduldig op mij met kwast en palet.  En 6 uur later dan beoogd doopten wij de penselen in de verf. Het eerste wat zich aandiende was mijn voortandkroon met aan beide zijden een tandarts.

 

 

Meteen daarna nam mijn veelkleurigheid grote vormen aan. Ik had iets met een boom ( goed geworteld ) en niet zo'n beetje ook. Aan de voet van de stam zagen M. en ik iemand aan het werk.

 

 

Inmiddels was het al laat geworden. Er wilde nog iets gezien worden en de ervaring van deze middag kreeg vorm in een prachtig Aramees gedicht, waarvan ik de strekking voor mij houdt.

Met dank aan M. zonder wie dit allemaal niet mogelijk was geweest. 

Het was weer mooi geweest.