Naar het Depot van Boymans.

 Het is zondagochtend en ik heb er - uitgesteld - zin in: naar Het Depot van Boymans. Ik was er een keer geweest vlak na de opening. Op het dakterras was het heel koud en nat en dus wilde ik die plek een andere keer bezoeken. Vandaag.

 Ik ben wat vroeg en nestel mij bij andere wachtenden voor de deur. We proberen elkaar warm te houden. Gelukkig kunnen we zien waar we straks naar binnen kunnen.

 

 Eenmaal binnen sla ik de garderobe over en neem de lift naar het dakterras om het in al haar maagdelijkheid te kunnen filmen.

 

 En dan is er koffie......het kopje lijkt hier groot, maar is heel klein, net als het bitterkoekje. De koffie is bijna verdampt bij aankomst. Ik waan mij even in Madurodam. Of ik 4 euro wil doen. Natuurlijk wil ik dat met dit uitzicht.

 

 Er zijn op dit moment meerdere tentoonstellingen in de lege ruimtes, waarbij die van Mandy El-Sayet, een Maleisische kunstenares, mijn echte doel is. Mijn reis van boven naar beneden kan beginnen.

 

 

 

Ik passeer een winterlandschap met een rose gloed aan de horizon, een vreemdsoortig onbestemd monument en beland bij warme rode lippen, die mij tesamen aan een lekkernij van de wintersport doen denken: Coupe Heisse Liebe. 

De Britse kunstenaar Monster ( whats in a name ) Chetwynd opent een "Droomwoordenboek". Je stapt erdoorheen en belandt in een wereld vol verschuivende perspectieven en vervreemdende beelden. Het diorama brengt scenes uit het onderbewuste en verwijst naar het Surrealisme.

 

 

 

Francis Picabia en Paul Klee mogen zijdelings meedoen.

 

 

En zo beland ik van het ene landschap in het andere. Plotseling sta ik met mijn voeten in het water temidden van tropische toestanden.

Een intense wereld die ik verlaat door even naar het trappenhuis te gaan. De beide liften zoeven volgeladen op en neer. De allergrootste blijft echter ongebruikt.

 

 Onderweg staan veel opmerkelijke objecten. Een ervan brengt mij op het idee om de volgende Kerst mijn Altrex ladder te versieren met lichtjes.

 

En dan sta ik ineens in de ruimte van Mandy. Wat heeft die vrouw een hoop doekjes gemaakt. Ze vormen a.h.w. een landschap. Beneden, rondom, boven.

 

Een wonderlijke wereld waar ik wel wat langer zou willen blijven. Maar de lockers van 12.00 uur staan zich te verdringen voor de glazen deur, die niet open kan. Ik verlaat Mandy. Het is genoeg geweest voor vandaag.

 

Ik kijk af en toe nog even zijdelings in de opslag, maar de koffie roept. Op dat moment zie ik een gouden hart. Ik herken het onmiddellijk en dat is mooi.

 

Depootje bedankt.
 

26 januari 2026.