Haute Coiffure

Of ik mee wilde naar het verjaardagsfeestje van C ?  C. heeft samen met haar dochter R. in december een hightec kap- /nagel- en massagesalon geopend.

Dat is een wereld die ik nog niet zo goed ken en met de afspraak dat ik mij niet zou laten knippen gingen we - met armen vol gladiolen - op stap.

 

 

C. woont in een klassiek huis, dat van binnen mooi, modern en met veel glas gerestyled is. Een glas in lood raam in de kastdeur herinnert aan de oorsprong.

Het was er gezellig en druk en er waren veel aardige mensen die dikwijls prebrabants ( beetje Tineke Schouten ) spraken, wat door mij niet altijd te volgen was.

 

Met R. ontstond veel plezier over konijnen met brillen op ( er stonden worteltjes op tafel ) vooral toen we aan de hand van bewegingen ontdekten dat er twee in de kamer zaten.

 

 

 

Achteraf bezien ( bij thuiskomst ) had ik beter nog meer worteltjes kunnen eten ( zie vervolg ). Er liep ook steeds een poes door het huis - steeds daar waar zij niet mocht zijn - die op zoek leek naar een smakelijk brokje.

 

 

Op het moment van afscheid wilde C. ons heel graag de nieuwe salon laten zien. Dat was heel eenvoudig: via de tuin en de bedrijfsingang stonden we er.

 

 

Kosten nog moeite waren gespaard om het zo perfect mogelijk te laten zijn.

 De kapsalon als kapsel.

C. wil haar cliënten een moment van geluk laten ervaren.

 

 

 Veel ruimte, veel licht, geluidsdemping, spiegels, Japanse decoratieve accenten en wanden vol crêmes en lotions die de wereld van de eeuwige schoonheid - in ieder geval zo lang mogelijk - in stand kunnen houden.

 

 

Er is ook heel veel mogelijk, zoals: kuifknippen, een spiraal permanent, een kerastase homme ritueel, hete stenen, etherische olie naar smaak en een indiaanse hoofdmassage. Het baby knippen vond ik wat griezelig klinken, maar het feit dat er werktekeningen zijn om de juiste wenkbrauw te creëren vond ik een eye-opener.

 

 

En na deze uitgebreide rondleiding werd het tijd om terug te gaan naar C.'s woonhuis. Daar kwamen het konijn, de worteltjes, de eye-opener en de visagie in een klap tesamen: daar waar ik een deur meende te zien bleek een glazen wand.

 

 

De dreun kwam flink aan. Dat was het moment waarop C. mij had kunnen knippen, maar zij schrok zelf ook.

Na deze spontane en effectieve "skin resonance" kwam ik thuis.

Het was weer een bijzondere avond geweest.

 

Natuurpoort en Kalmthoutse heide

Dinsdag, 24 september. De zon schijnt weer. Met name in het zuiden. We kiezen er in eerste instantie voor om richting Ossendrecht te rijden. Daar bevindt zich de "Natuurpoort" die toegang geeft tot de noordzijde van de Kalmthoutse heide.

 De poort ligt bij een abdij, die inmiddels getransformeerd is tot hotel - restaurant - bezinningscentrum en school. Het ziet er allemaal goed verzorgd uit.

 

Na de cappuccino en de koffie verkeerd ( hier precies hetzelfde ) bij De Blauwe Pauw wandelen we door het abdijbos tot we uitkomen bij een giga- varkenskweekinstelling. De lucht is erg landelijk. 

Na verloop van tijd komen we erachter dat we zo niet in Kalmthout komen, maar eerder in Breda.

 

We rijden verder naar het zuiden. Via Putte komen we op de plek waar alles mogelijk is:

Bij Taveerne Heihoeve aan de zuidzijde van dit prachtige natuurgebied..

 

 

Ik heb mijn wandelschoenen voor vandaag aan de dennen gehangen en nestel mij comfortabel in een luxe tuinstoel met voetenbank in de zachte en warme zon.

 

 

Mijn reisgenote wil echter nog een stuk van de camino lopen en als ik een uur later wakker wordt komt zij net terug.

Tijd voor het terras van de Heihoeve. Zondoorstoofd en dorstig nemen we plaats voor een Corsendonk en een Wieckse Witte uit de tap. Beter kan niet.

 

 

Na een goed en rozig gesprek staan we voor de ( gemakzuchtige en ook comfortabele ) keuze of we hier blijven eten. De locatie is top. Net als de prijzen. En daar het crisis is besluiten we met minder genoegen te nemen. We schaffen in eigen beheer een partijtje cocktailgarnalen, een zak ovenfrites en een verrukkelijke maaltijdsalade aan ( met o.a. druiven, roquefort en zoute amandelen ).

 

 

Thuis komt het zo op simpele wijze opnieuw tot zalig genieten.

Een mooi besluit van deze zoveelste nazomerdag.

 

 

In Dorst met dorst.

Vandaag zijn we in het kader van het "na-zomeren" een dagje naar Dorst en omstreken gereisd.

Naar de Settense bergen, een bosgebied van Staatsbosbeheer.

 

 

 

 Zacht weer, fijne temperatuur, mooi gebied.

Jammer wel dat de horeca het op deze dag liet afweten, zodat we provisorisch moesten eten en drinken.

Het werd kamperen en ach, bij goed weer heeft ook dat zijn charme.

 

 

Onze boswandeling van 1,5 uur was heel gevarieerd en - gelukkig - niet te lang. Zo bleef er nog tijd over voor wat balansoefeningen in het speel-bos.

 

Daarna wilden we toch wel een terrasje ervaren, maar helaas.......en na een rondreis via Zundert en Sprundel belandden we bij een tweetal delicatessenwinkels in Wouw, waar wij allerlei lekkers aanschaften dat er veel belovend en smaakvol uitzag.

 

 

 

 

 

 

 

Een schilderworkshop.

Gistermiddag met I. op locatie geschilderd. Thema: koel en warm.

Beiden ingeleid met een visualisatie ( wit licht en het doorlopen van het kleurenspectrum ).

Vanuit de feedback:

Het is alsof ik van boven af kijk op water.

Op sommige plaatsen is het ondiep en er is een plek met veel diepte.

Transparantie. Zuiverheid.

 

Vanuit de feedback: Een zuiveringsproces.

Het zware naar de bodem gezakt, waar het door het vuur gezuiverd wordt.

Een alchemistisch proces.

 

 

colourfull painting

Na het werken aan de grote collage krijg ik zin in iets anders.

En er is nog verf over van een eerdere sessie.

 

 

Naast elkaar gezet ervaar ik schilderij en collage als vanuit eenzelfde bron.

Wel in een andere vorm.

 

 

 

Een nieuwe collage voor de dans.

De afgelopen 2 dagen ben ik weer in mijn schildermappen gedoken.

Doel: een collage-achtig schilderij met danselementen. Deze keer wilde ik wat groter werken en ben - uit balansoverwegingen - dit was genoeg - gestopt bij 1.00 bij 1.25 meter. Arbeidsintensief, dat zeker.
En blij en tevreden met het resultaat dat na veel wikken, wegen, knippen en plakken tot stand kwam.

 Elk beeld van 25 bij 25 cm vertelt zijn / haar eigen verhaal.
 

 

De insteek, die geleidelijk ontstond, was die van "samen dansen".

Deze keer heb ik gekozen voor een ophangsysteem zoals dat bij quilts gebruikelijk is.

Daar heeft het dan ook veel van weg.
Veel kijkplezier.

Pruimentijd, van de appel en de peer.

Het is weer oogsttijd en dat betekent dat ik mij incidenteel op hoog niveau begeef en bevind: in de boom.

De oogst, die in 2011 ongekend was, vorig jaar ronduit slecht, was nu van een uitstekende ertussenin maat.

Met name de pruimen hingen dit jaar in ware "druiventrossen" aan de boom. Dat kan ik niet meer laten zien, maar wel - een beetje - van de opbrengst:

 

De eigenaresse van deze fruitplantage deelt dan graag uit en dat heeft tot gevolg dat veel mensen in de regio West-Brabant en Rotterdam in deze periode "aan de pruim" zijn.

Ze worden gegeten door familie, vrienden, zangkoren, zwem-, yoga- en tennisclubs, dansers, schilders, kinderen. Wie er in de week ook voorbij komt, steeds weer klinkt: "Pruimpje ? ".

Ze zijn dan ook verrukkelijk.

 

En dan zijn er de moesappels ( zeer rijke oogst ), handappels ( mooi van kleur en smaak ), de conferences ( nog even narijpen ) en de stoofperen.

Een rijke mix.

 

 

Enig probleem is: waar laat je dit allemaal ?

Gelukkig zijn er dan de nachtkastjes, waar elk laatje zijn / haar eigen vrucht draagt.

 

 

En het ruikt nog lekker ook.